Ślub to fajna sprawa

[allejra]

Dziewczyny dzisiaj opadły mi nerwy i zaczęłam się cieszyć strasznie że
wychodzę za mąż (!).Cały czas miałam wrażenie,że to taka wielka
abstrakcja,trochę "na oczko",że to nieprawda.Dzisiaj w salonie podczas drugiej
przymiarki kiedy wszystko niemal idealnie już leży,a cała reszta nabiera
realnego kształtu poczułam TO.Kręciłam się w tej sukience i dotarło do mnie że
to jest naprawdę że będę królewną i spełni się całe szczęście.Miałyście coś
podobnego taki moment przełomowy kiedy dotarło do was jaki czeka nas wszystkie
super czas?

[ga_lapagos]

Jak milo przeczytac taki pozytywny post

[stworzenje]

allejra napisała:

szczęście.Miałyście coś
> podobnego taki moment przełomowy kiedy dotarło do was jaki czeka nas wszystkie
> super czas?

tak, dokładnie tak było, super czas organizacji i przeżywania tego wszystkiego
przed ,a teraz są miłe wspomnienia z tamtego czasu do których chętnie wracamy
.

[nothing.at.all]

Fajnie, że ktoś ma takie momenty.
Ja jeszcze nie biorę ślubu, ale mam nadzieję, że i mi się takie coś przytrafi

[zielone_jablko]

jakieś 3 godziny przed samym ślubem. Stres całkowicie odpłynął, wszyscy się
stresowali oprócz mnie - jak ich wszystkich próbowałam uspokoić . Było tylko
szczęście. A już same wejście do kościoła i msza ślubna to coś co trudno mi w
ogóle opisać - tak mi było dobrze.
Ślub powinno się brać co tydzień!

[marina111]

mam slub w sobote i opisywane przez ciebie zjawisko jest mi wogóle nie znane.
Nic mnie nie cieszy i własciwie to się boje tego wszytskiego. Do tego ja nie
marzyłam nigdy o zamażpójściu wiec jakiegos specjanego szczescia senie
spodziewam. Jutro ide na trzecia przymiarke i moze wtedy mnie natchnie

[nerri]

Mari spokojnie

Do mnie dotarło,jak weszłam do kościoła

Wcześniej jakoś nie bardzo
Nawet jak papierki podpisywałam dzień wcześniej

[emily_valentine]

Ja tej euforii nie przeżywam. Ale to pewnie dlatego, że ze mnie
stara mężatka

[monikapers]

ja tez bylam mezatka, a euforia przedslubna II to byl KOSMOS
nigdy czegos podobnego nie przezylam, zycze Ci tego Emi, warto

[kavainca]

allejra napisała:
> Kręciłam się w tej sukience i dotarło do mnie że
> to jest naprawdę że będę królewną i spełni się całe szczęście.
Zawsze mnie przyłamuje, kiedy panna młoda mysli oo sobie w
kategoriach królewny
Nie znoszę teorii, że ślub to najszesliwszy dzień w życiu.
Zastanówcie się troszkę: jesli tak by było to tylko iśc się zakopać,
bo potem, to juz lipa. ślub jest początkiem albo raczej
kontynuacją wspólnego życia. A w tym życiu raz czujesz euforię, raz
nudę, raz ból a czasami masz ochotę zabić swojego ślubnego. Po 6
latach wspólnego życia wiem co mówię

[allejra]

Ja nie mówię że to najszczęśliwszy dzień w życiu.Może będzie nim np.urodzenie
dziecka albo inne wydarzenie Poza tym ślub idzie raz - dwa najważniejsze jest
potem udane wspólne życie.Ale nie powiesz mi kavainca że nie chcemy w tym dniu
wyglądać ładnie właśnie "jak królewna".Ja chcę i się tego nie wstydzę i
przyznaję uczciwie,choć wygląd jest tylko miłym dodatkiem do zobowiązania jakie
bierzemy na resztę (mam nadzieję) życia.

[kavainca]

może to kwestia wieku - po 30stce człowiek ma większy dystans
wystarczy, że wyglada sie dobrze

[kavainca]

a...i żeby nie było
małżeństwo to fajna sprawa - ślub to tylko event

[emily_valentine]

kavainca napisała:

> może to kwestia wieku - po 30stce człowiek ma większy dystans
> wystarczy, że wyglada sie dobrze


Kava, ale mnie ubawiłaś

[lili-2008]

Nie chcę wyglądać jak królewna, chce wyglądać z klasą, tylko na tym mi zależy

[misself]

Ja chcę wyglądać ładnie w dniu ślubu... Ale nie czekam z tym do tego czasu i
wyglądam ładnie już teraz

[lili-2008]

Ja mam wręcz odwrotnie. Jestem tak zmęczona tą organizacją, że najchętniej bym
przespała swój ślub

[zielone_jablko]

moim zdaniem to też jest potrzebne żeby do nas dotarło że NASZ ŚLUB. Żeby
później móc docenić to że można sobie wieczorem w niedzielę siąść z MĘŻEM na
kanapie, otworzyć dobre wino, przeczytać wszystkie życzenia i już na spokojnie
powspominać i cieszyć się że wspólne życie się zaczyna

[foczkaka]

Ja podobno wyglądałam na rozpromieniona już z miesiąc przed ślubem, choć tego
nie widziałam. Cieszyłam się ot tak, normalnie. Na tydzień przed miałam stresy
różne, ale znów bez jakiejś wielkiej paniki.
Ja w ogóle takie "duże rzeczy" przeżywam jakby obok, jakby to nie mnie
dotyczyło, taka jestem ogłuszona jakaś Własnego ślubu w ogóle nie mogłam
sobie wyobrazić, nie moglam nawet zwizualizować sobie jak stoimy przed ołtarzem
Wiem, że cieszyła mnie suknia wisząca w pokoju już cały tydzień przed.
A potem wszystko dotarło do mnie nagle jak już wsiedliśmy do auta i ruszyliśmy
do kościoła. Ale emocje nie były jakieś powalające, było miło, pięknie, dobrze i
spokojnie

I nigdy nie uważałam i nie uważam że to był najszczęśliwszy dzień w moim życiu,
no co wy, czasem codzienność daje mi większą satysfakcje.
Wiadomo, czasem słońce, czasem deszcz.

[misself]

foczkaka napisała:
> Ja w ogóle takie "duże rzeczy" przeżywam jakby obok, jakby to nie mnie
> dotyczyło, taka jestem ogłuszona jakaś

Też tak mam. Zawsze odnoszę wrażenie, że czytam o tym, co się dzieje, albo
oglądam film czyimiś oczami, że to nie ja. Pewnie mnie ta euforia ominie, choć
po zaręczynach długo chodziłam rozpromieniona, całkiem nieświadomie. Wewnętrznie
miałam poczucie totalnego spokoju, jakby wreszcie stało się to, co powinno było
się stać.

[z_meetropolii]

ja na początku jak wszystko załatwialiśmy też byłam cała w
skowronkach, a teraz to już chyba się oswoiłam z tą myślą. narazie
już nic nie załatwiamy więc moze dlatego......... obecnie pasjonuje
mnie bardziej zakup mieszkania i remont

[misself]

Ja nic nie mam załatwionego Byłam w skowronkach po prostu po zaręczynach,
nie z powodu ślubu.

[alajna85]

Tak, miałam taki moment, ale nie, że opadły mi nerwy (przez cały okres
przygotowań nerwów brak) ale dotarło do mnie, że to MÓJ ślub, NASZ dzień, JA i
ON. Przedtem robiłam wszystko niejako automatycznie, jakby dla kogoś. A tamtego
dnia opadła kurtyna i zaczęłam się cholernie cieszyć))

[anczija]

Oczywiscie,ze slub to fajna, super fajna sprawa! Ba! Okres
przygotowan to szlenstwo organizacyjne (ale jak dla mnie bomba!).
Sam slub i wesele ma byc niepotwarzalnym zdarzeniem i pamiatka na
cale zycie-i niech mi ktos powie,ze to banal i zwykla rzecz to go
wysmieje! Nie wazne czy ma sie 30 , 40 czy 60 lat - to nie wyjscie
po bulki do sklepu. Gdyby tak bylo to zadna z forumowiczek nie
ekscytowalaby sie opisujac swoje przygotowania!A jednak pisza.

Mozna byc dojrzala PM i cieszyc sie jak dziecko na ten dzien i ja
tak mam!!!happy meZycze tego samego!!!

[z_meetropolii]

hmmm do mnie chyba jeszcze nie dociera ,że biorę ślub. Wydaje mi się to
strasznie odległa data 2.10.... zastanawiacie się czy będziecie sie stresować w
ten dzień ? czy może cieszyć chwilą

[freciczka]

Ja na szczęście mam krótki okres oczekiwania, a teraz zostały już mniej niż 2
miesiące
Ja się od samych zaręczyn ekscytuję (zawsze się na maksa nakręcam) ale w sumie
dopiero jak wyznaczyliśmy datę to zaczęłam chodzić non stop jak pijana
Nic nie jest w stanie zburzyć mojego szczęścia, nie przejmuję się problemami w
pracy, tym że mam 2 tygodnie żeby dokończyć pisać pracę dyplomową (obrona
miesiąc przed ślubem)...
A co ważniejsze od jakiegoś czasu mój N. też zaczął pozytywnie to przeżywać...do
tej pory jakoś to do niego nie docierało, ale jak ruszyła lawina przygotowań
(garnitur kupiony, sukienka uszyta, zaproszenia wydrukowane, lokal prawie
zaklepany) to zaczął się też wkręcać w to wszystko

[zia86]

Ja mam podobnie, też się ekscytuje ale jeszcze to do mnie nie do końca
dociera tak naprawdę. Zazdroszcze, że tylko 2 miesiące ci zostały.
To musi być świetne uczucie.

[merda]

Nie egzaltuje sie tym jakos specjalne.Wspolne zycie rozpoczelo sie
piec lat temu i slub jest tylko jego przypieczetowaniem.
Nie czuje rowniez potrzeby bycia gwiazda wieczoru (ktora wszyscy po
kolei obgaduja,ani obwieszczania swiatu jak jestesmy ze soba
szczesliwi.
Przymierzajac sukienke po prostu czulam sie w niej wyjatkowo
dobrze,ale nie jak ksiezniczka.Zreszta nigdy mi na tym nie zalezalo.
Natomiast powoli zaczynam sie stresowac przygotowaniami,bo chcemy
zorganizowac nieco "inne" wesele i obawiam sie ,ze ludzie moga tego
nie zaakceptowac
Moi rodzice,ktorzy namawiali mnie do slubu,twierdza,ze bede w tym
dniu najszczesliwsza na swiecie i ja w to wierze,inaczej bym sobie
to cale przectawieni darowala