Decyzja

[Gość: Mimi]

Czy ktoras z Was ma jakies obawy zwiazane z podjeta decyzja o slubie?? Czy
nie macie jakis obaw i lekow przed tak ostateczna decyzja?? Nie obawiacie sie
ze za kilka lat moze sie okazac ona bledna i ze nie bedziecie umieli sie
dogadac??

[aliceparis]

My podjelismy te decyzje jakos tak "naturalnie". Nie bylo pierscionka w torcie,
ani zadnej tego typu niespodzianki. Po prostu po 5 latach bycia ze soba
dojrzelismy do tej decyzji i slub juz wkrotce.

Mysle, ze jesli ktos ma obawy, to nie powinien w ogole brac slubu. Moj
poprzedni facet kilka lat temu oswiadczal mi sie 2 razy i 2 razy dostal kosza.
Nie widzialam siebie jako jego zony i dzis wiem, ze dobrze zrobilam rozstajac
sie z nim. Co do mojego narzeczonego to czuje, ze to wlasnie ten facet i mysle,
ze wiekszosc z was wie o co mi chodzi.

Pewnie wiele z was powie: nie ty pierwsza myslisz, ze to wlasnie ten facet, a
co druga para sie rozwodzi. OK, ale wydaje mi sie, ze jest to kwestia
umiejetnosci rozmawiania ze soba, przyjazni, checi bycia ze soba w kazdej
sytuacji (na dobre i na zle) I chyba wiem o czym mowie, bo mielismy z moim
narzeczonym (i mamy do dzis) rozne zdania na rozne tematy. Mielismy kilka
bardzo powaznych dyskusji na temat naszego przyszlego zycia, nie obylo sie bez
lez i nerwow, ale udalo nam sie dogadac. Dzis chyba wiele par idzie na
latwizne, jak cos sie nie uklada, to bardzo latwo sie rozejsc. Trudniej jest
podjac wysilek zbudowania czegos naprawde stabilnego i stalego, rodziny,
gniazda, czy jak tam chcecie to nazwac. I ja wierze w to, ze mozna. Inaczej w
ogole bym nie wychodzila za maz.

Zycze wam wszystkim z calego serca (i sobie rowniez), zebyscie ze swoimi
mezami/zonami zestarzeli sie kochajac sie do konca swoich dni.

[Gość: Ania]

Moim zdaniem jesli ma sie jakiekiolwiek obawy nie powinno sie podejmowac tak
powaznewj decyzji. Ja nie mialam absolutnie zadnych rozterek, wiedzialam, ze to
wlasnie z tym czlowiekiem chce isc przez zycie. Dzis- juz mamy roczny staz
malzenski i oczywiscie nic sie nie zmienilo Uwazam, ze to jak bedzie po
slubie- za tydzien, m-c, rok, 10 lat, zalezy tylko od dwojga ludzi, ktorzy
zdecydowali sie razem dzielic zycie. Pozdrawiam i zycze podejmowania swiadomych
decyzji!

[Gość: Kasia]

Z jednej strony to jest faktycznie tak jak pisze Alice. Jeśli masz wątpliwości,
że to nie ten, że tak naprawdę w głębi serca nie jesteś przekonana, że to
właśnie z nim chcesz spędzić resztę życia, to faktycznie może lepiej zaczekać.
Z drugiej jednak strony każdy z nas ma wątpliwości, czy przetrwam burze w
związku, czy uda nam się przemóc różne przeciwności, które niewątpliwie się
zdarzą. A takie pytania dowodzą Twojej dojrzałości, ponieważ nie traktujesz
małżeństwa jak zabawy "w dom", jak mi się znudzi to zabiorę zabawki i pójdę do
innej piaskownicy.
Małżeństwo to ogromna radość z tworzenia czegoś wspólnie, to możliwość oparcia
się na tej drugiej osobie, to także radość i satysfakcja z pomagania komuś, kto
jest nam najbliższy. Ale jest także druga strona medalu: małżeństwo to także
codzienny kompromis, codzienne zmaganie się z innym zdaniem tej drugiej osoby,
znoszenie jej humorów, to także gotowość pomocy kiedy ta druga strona ma gorsze
dni, tygodnie. I to już nie jest takie proste. Bez miłości, szacunku i otwarcia
na drugiego człowieka bardzo łatwo stwierdzić rozwiedźmy się, niech każde z nas
idzie w swoją stronę, ja już mam dość, mnie się nie chce... Myślę, że oprócz
umiejętności dogadania się bardzo ważna jest CHĘĆ dogadania się, chęć naprawy
tego co kiedyś było piękne a teraz się popsuło (obojętne z czyjej winy). Jeśli
oboje macie chęci się dogadać i nie umiecie tego zrobić, zawsze można
skorzystać z pomocy przyjaciół, psychologów, księdza (jeśli jesteście
wierzący), ale jeśli któremuś z Was się nie będzie chciało popracować nad
związkiem to wtedy będzie naprawdę problem wcale niełatwy do rozwiązania.

[Gość: Mimi]

Dziekuje Wam Dziewczyny! Chyba jest troche tak, ze obawy wynikaja z tego, ze
tak jak napisala Kasia, jest to bardzo wazna zyciowa decyzja i nie wyobrazam
sobie sytuacji, ze bede sie rozwodzic! Chcialabym byc w 100 % pewna ze nie
popelniam zadnego bledu i zazdroszcze osobom, ktore mowia ze nie maja zadnych
watpliwosci, ze sa pewne! Wydaje mi sie ze moje obawy nie wynikaja tyle z
niepenosci co do mojej polowki, ale bardziej z tego ze pierwszy raz w zyciu nie
jestem pewna rezultatu mojego wyboru! Pozostaje wiara ze bedzie dobrze i ze
wszystko sie bedzie dobrze ukladac! Jak na razie mieszkamy ze soba od 2 lat i
nie mam podstaw do myslenia ze po zamieszkaniu razem odkryje jego "drugie ja"
bo w zasadzie znamy sie od tej "codziennej stony"! Chyba przytlacza mnie ciezar
tej DECYZJI, a nigdy nie bylam dobra w dokonywaniu wyborow Pozdrawiam i
dziekuje za wszystkie wypowiedzi! Mimi

[Gość: est]

bardzo dobrze Cie rozumiem. Też jestem kiepska w podejmowaniu decyzji, zarówno
tych waznych, jak i tych- który kolor bluzki wybrać. Jest mi z tym strasznie
trudno, bo od czasu do czasu napotykam ścianę i nie mogę się zdecydować, wtedy
lubię odwlekac ten moment, kiedy musze podjąc tę ostateczna decyzję i cieszę
się z kazdej okazji, która mi pozwala odsunąć to jeszcze troche od siebie.
Tez mam wątpliwosci i obawy czy nam sie uda, obserwując co sie dzieje dookoła,
jak zwiazkui moga być nietrwałe. Znam moja drugą połówkę, bo mieszkamy ponad 2
lata razem, a jesteśmy parą od 10 lat! Mimo wszystko jest jakis niepokój cały
czas, powoli zaczynam sie przyzwyczajać do mysli, ze mam wyjść za mąż, zawsze
tak jest- nie lubię zmian i sie ich boję, ale jak już sie coś zmini, to się do
tego przyzwyczajam, powoli bo powoli, a pózniej jest lepiej. Po 10 latach
znajomości przyszedł czas, kiedy trzeba było sie zdecydować co dalej, bo
wrogami instyytucji małzeństwa nie jesteśmy. No i bierzemy slub w czerwcu...
Też zazdroszczę wszystkim tym dziewczynom, które wiedzą ze to ten i że to im
przyniesie szczęscie,ja tłumaczę sie tym, że jestem generalnie niezdecydowana i
sto razy mysle i rozmyslam i wymyślam różne scenariusze co będzie po mojej
decyzji.
ale nadzieje mam, że bedzie dobrze.

[Gość: Margocc]

My też podjęliśmy decyzję spontanicznie, po ośmiu latach razem w bogactwie i biedzie(dosłownie). Pierwsze kilka dni po tej rozmowie chodziłam przeszczęśliwa, naładowana energią: zaczęłam obmyślać co i jak i było super. Po jakimś tygodniu wpadłam w panikę: Jak to? To już na zawsze, na pewno, tak nieodwołalnie? A może gdzieś tam czeka na mnie książę z bajki i zamykam sobie drogę do niego tym małżeństwem?
Potem ten lęk minął, bo włączył się rozum: kocham mojego Najmilszego, chcę z Nim być, chcę urodzić JEGO dzieci. Przeżyliśmy tyle lat razem, życie nas doświadczyło(było ciężko i dramatycznie) i wydało mi się to najnaturalniejszą rzeczą pod słońcem: być z Nim do końca moich dni.
Czasem boję się- tak na wyrost- że niekoniecznie będzie cudownie, ale tak bywa w każdym związku:zalegalizowanym czy nie. Wiem, że będziemy się kłócić, będziemy mieli problemy i może być nieciekawie.
Myślę, że ja po prostu dojrzałam do tego. Nie jestem
,,młodą-szaleniekochającąażpogrób"- już nie jestem, żeby nikogo nie urazić i z doświadczenia wiem, że po prostu potrzeba czasu. Piszę o tym z doświadczenia, nie żeby pouczać typu:,,przyjdzie i Twój czas". Życzę Ci dużo szczęścia.

[Gość: Mimi]

Dziekuje za posty milo przeczytac ze sa jeszcze inne osoby, ktore sa pewne
tego co czuja, a jednoczesnie ciezko im podjac decyzje! Hmm moze nie tylke co
ciezko, ale okazuje sie ze sam fakt "decydowania" o reszcie zycia staje sie
czyms okropnym. Ja mam permanentna nie moc decyzyjna! Nie jestem w stanie
podjac czesto najprostszych decyzji! Wyjazd na wakacje i wybranie miejsca
pobytu to jest dla mnie koszmar! A jak juz sie zdecyduje do codziennie
sprawdzam pogode i doprowadzam wszystkich do szlu tym ze marudze ze wakacje
beda w deszczu ( a zima dla odmiany bez sniegu)! Wiec jak w takim przypadku,
jak moj, mam byc pewna ze ten facet, ktorego kocham to ten jedyny i na zawsze??
Troche sie juz oswoilam z ta mysla, przekanalam sie ze bez niego jest mi duzo
gorzej i chyba jestem na dobrej drodze! Swiadomosc ze nie tylko ja sie
zamartwiam sama decyzja, chyba troche mi pomogl! Dziekuje i pozdrawiam! i
oczywiscie zycze pieknych slubow i wiele milosci!

[Gość: Ania]

Mimi nie zadreczaj sie! o ile na pogode podczas wakacji nie masz wplywu, tak na
swoje zycie malzenskie ogromny! To od Was zalezy czy bedzie dobrze, i to
powinno dac Ci sile, nie mozesz traktowac zycia po slubie jak wielka niewiadoma-
chcesz zeby bylo wspaniale to bedzie! jesli tylko Wy tego bedziecie chceieli i
wykazywali "odrobine" dobrej woli Czasami nie jest to latwe, ale udaje sie!
Wzajemny szacunek, milosc, i swiadomosc, ze nie jestes sama - razem przezywacie
radosci, razem smutki, ale zawsze razem i to jest naprawde cudowne Serdecznie
pozdrawaim! Trzymam kciuki!

[Gość: est]

no jakbym siebie słyszała! ja mam tak samo, z wakacjami tez!! chociaz co do
pogody- to znalazłam na to zamartwianie się sposób- na wakacje jeżdzę w
miejsca, gdzie napewno będzie codziennie słońce i ciepłe morze.
No ale niestety nie od wszystkich decyzji można tak sprytnie uciec! Decyzje na
zakupach, czy gdzieś pojechać czy zostać, itd koszmar! Do slubu również sie
trochę przyzwyczajam, lecz każda sprzeczka powoduje ze powraca mysl- czy dobrze
zdecydowałam? przeceiż mogę sie jeszcze wycofać...jest jeszcze czas, ale i tak
nic nie postanawiam i tak czas biegnie... aż dobiegnie do tego dnia i bez 100 %
przekonania powiem tak. Ale nie wiem czy kiedykolwiek miałabym to 100 %
przekonanie, no chyba jakbym spotkała kogos rzeczywićie dla mnie, ta prawdziwą
drugą połówkę, ale czy to mozliwe? nie każdemu sie to udaje...

kiedy masz slub i ile masz lat jesli mogę spytać? swoją drogą, ciekawe z czego
wynika takia "permanentna niemoc decyzyjna"?? moze to gwiazdy ja jestem spod
blizniat.

[Gość: :)]

Masz rację, że często nie ma się 100% przekonania, czym jest się starszym tym
bardziej się analizuje swój wybór. Myślę, że taka dogłębna analiza nie ma
sensu. Nieliczni mają to szczęście, że spotykają naprawdę tą drugą połowę i bez
wachania wiedzą, że chcą z nią spędzić życie. I ci nieliczni należą zazwyczaj
do grona osób przed 25 rokiem życia kiedy ma się jeszcze pełno wiary i ufność w
życie. Większość nawet boi się przyznac przed samym sobą, że ma wątpliwosci.
Życie po ślubie nie jest sielanką, ale ma wieeeele zalet również. A czy życie w
samotnosici jest szczęsliwe też nie nawet jeszcze gorzej. Kiedyś doświadczona i
bardzo mądra osoba mi powiedziała, że najważniejsze przy wyborze partnera to
aby nie tylko się kochać ale i przyjaźnic bo miłość niesty mija, wkrada sie
znudzenie i zmęczenie tym byciem ciągle razem ale jeżeli sie przyjaźnice to
nigdy nie będzie tak zle abyście nie mogli tego przezwyciężyć. Wiesz mam
kolezankę dużo starszą i ona długo nie mogła sie zdecydować na slub, po prostu
nie była pewna swoich uczuć, i jej mama w końcu jej powiedziala że to nie
koniec świata jak będzie zle to sie rozstanie i wiecie co zdecydowała sie na
slub są małżenistwem ponad 15 lat i tak dobranego małżenstwa nie widzialam,
milosć dojrzala i przemyslana pojawiala sie w trakcie malzenstwa i jak inni na
około przeżywali kryzys to oni trwali silnie i powoli rezalizowali swoje
wspólne marzenia. Więc nie ma regół na szczęście małżeńskie. Nie myśl rozumem a
sercem wtedy nawet zdrobnymi wątpliwościami będziesz szczęśliwa czego ci z
gorąco życzę.

Do Est

[Gość: Mimi]

Witaj! Czytajac Twoją wypowiedz, mam wrażenie jakbym czytała o sobie! Ten sam
kaliber Zadnej decyzji, bez "myslowek", a jesli mozna decyzje oddalic tym
lepiej dla mnie! Istny koszmar!
Jesli chodzi o sprzeczki, tak samo, ciagle wracajace natretne mysli ze
popelniam blad! Wystarczy jakis maly szczegol i zastanawiam sie czy aby napewno
tego chce i czy dobrez robie! Powiem szczerze ze nie mowie o tym mojemu
kochanemu! Wydaje mi sie ze moglby to zle zrozumiec i pomyslec ze jestem z nim
niesczesliwa albo co! A tak nie jest! Czasem mam wrazenie ze po slubie wszystko
bedzie w zasadzie tak samo jak jest teraz, a czasem wydaje mi sie ze zamkna sie
za mna jakies drzwi bez klamki i zostane w jakims innym swiecie ( mezatek)!
Paranoja, bo w sumie chce miec swoja rodzine, dzieci i zyc z moim kochanym
mezczyzna!
Mam wrazenie ze zbyt racjonalne podejscie do zycia ( to ze chce wszystko
sprawdzic namacalnie, miec pod kontrola) ze to moze jest przyczyna tych
watpliwosci! I chyba tego sie bede trzymac!
Slub mam 31 lipca ( tez wbrew wszystkiemu bez R w nazwie miesiaca) mam 27 lat i
jestem skorpionem (mowia ze nie typowym, ale cos tam z tego wrednego skorpiona
tez mam)
A ty kiedy masz slub??
Mam nadzieje ze wszystko bedzie ok i malzenstwo nas tak do konca nie zmieni
Pozdrawiam Mimi

[Gość: est]

dokładnie! wszystko się zgadza! jest jeszcze przynajmniej jeden człowiek, ktory
sie tak męczy jak ja, zadrecza swoimi myslami, wymysla czarne scenariusze.
Mi też niektórzy zarzucaja, ze jestem zbyt poważna z podejściem do zycia, zbyt
zaplanowana, ze nic spontanicznosci. Nie lubie niepewności i zmian. Nie
przyzwyczajam sie tak od razu do nowych sytuacji. Pytam innych o radę, jak mi
ktos cos doradzi, to się tego chwytam. Ale nie w kazdej sprawie tak sie da.Też
mam 27 lat! slub 26 czerwca...jak nie ucieknę.
Zastanawia mnie jedno: skoro piszesz, ze jest Ci dobrze z Twoim narzezonym, ze
jest kochany, tzn, ze nie widzisz w nim wad ? (ile czasu jesteście razem?)
dogadujecie sie łatwo, macie wspólne zainteresowania, podejscie do zycia? Bo
jesli tak, to chyba nie ma sie co martwić. Zastanawiam sie jednak, ze gdyby
nasi partnerzy byli pod każdym wzgledem ok, to moze byśmy sie nie wahały? Może
to nie ci? Ja widzę u mojego wady, często nie mozemy sie dogadac, bo oboje
jesteśmy uparci imało skłonni do koompromisów, jedno drugiemu nie chce ustapic.
Poza tym podobno wymyslam sobie problemy, bo nie mam powazniejszych (na
szczęście .
Troche chaotyczna ta moja wypowiedz bo mam mętlik w głowie od tego
wszystkiego, jakos dzisiaj zle to znosze, a myslalam że juz sie przyzwyczajam,
no ale tak jak przyznałaś każda sprzeczka powoduje natłok powracajacych mysli-
co to bedzie? czy dobrze robie?
pozdrawiam Cie Mimi

[Gość: Mimi]

Witaj Est !
Powiem Ci ze po tych postach, to mam straszny mentlik w glowie! Juz sama nie
wiem co mam o sobie i o tym slubie myslec! Zeby nie zadreczac sie slubem i
weselem, do ktorego poza sala i kosciolem nie mam nic przygotowane, zajelam sie
szukaniem odpowiedniego miejsca na wakacje Tak zeby zajac czyms mysli!
Nie wiem jak u Ciebie ale u mnie chyba juz od grudnia wszyscy mnie pytaja czy
mam juz sukienke, jakiego bedzie koloru, czy wiem z jakich kwiatow bedzie
bukiet i tego typu rzeczy!! I sa bardzo zdziwienie ze nie mam jeszcze tego
zaplanowanego! Nigdy jeszcze nikt mnie nie zapytal jak sie nam zyje, czy dobrze
sie czujemy z podjeta decyzje, czy normalnie, jak tam nastroje przed slubem!
Zawsze najwazniejsze sa przygotowania, suknia, sala, kosciol, jedzenie itd!! Po
kazdym takim "przesluchaniu" (co mam a czego nie mam) popadam w depresje i
zastanawiam sie czy ja juz jestem na to gotowa i czy wlasciwie robie!
Moj narzeczony nie jest idealem! Jest poprostu normalnym facetem, ma swoje
wady, ktore czesto doprowadzaja mnie do szalu! Ja sie denerwuje ze on cos
robi "nie tak jak ja bym zrobila" a on sie wkurza ze ja sie denerwuje! Mam
strasznie wybuchowy charakter a ostatnio, dodatkow myslenie o slubie jeszcze to
potenguje! Wiec dosc czesto sie na siebie boczymy! Zainteresowania mamy
odmienne, on chce skac ze spadochronem a ja mam lek wysokosci ( tak to mniej
wiecej wyglada) Ale z 2 strony, jest opiekunczy i kochany i zawsze moge na
niego liczyc, a to dosc rzadka cecha! Jednak najbardziej przerazilo mnie jak
zobaczylam jak po blisko 30 latach odnosza sie do siebie jego rodzice
(delikatnie mowiac troche sie sprzeczaja)! U mnie w domu nigdy czegos takiego
nie bylo i dopiero jego rodzice niejako pokazali mi jak zle moze byc! A w zyciu
bym tego nie chciala miec w swoim domu! Wiem, ze kazdy jest inny i od nas
zalezy jak to bedzie itd. ale mimo wszystko przerazilo mnie to!
Chyba te wszystkie czynniki razem przyczyniaja sie do tego ze jestem rozbita,
niepewna i sama nie wiem co mam zrobic!! Przede mna tyle decyzji do podjecia w
tym ta najwazniejsza, a ja jestem mistrzem w nieumiejetnosci podjecia decyzji!
Troche pogmatwane ale chyba wiesz o co mi chodzi
Mam pytanie ( moze troche niedyskretne) czy mieszkacie razem?? Jesli tak to czy
po zamieszkaniu razem, cos sie miedzy Wami zmienilo??
Est! Mysle ze powinnas ( podobnie jak ja) usiasc w spokoju, przy dobrej kawie i
zastanowic sie jak to naprawde jest, czy czujesz sie szczesliwa! Wyobraz sobie
zycie bez niego i jakbys sie wtedy czula! Ja chyba tak zrobie, poswiece sobie
troche czasu i poprostu przemysle wszystko, moze sobie to nawet rozpisze (wtedy
jakos unaocznie sobie swoje uczucia)! I moze w koncu sama siebie przekonam ze
dobrze robie! Mysle ze to moze pomoc!
Nie zamartwiaj sie, wszystko bedzie dobrze ! Musimy w to wierzyc!
Pozdrawiam Cie Est!
Mimi

[Gość: est]

Witaj Mimi!

dokładnie to samo!! tez szukam miejsca na wakacje! nie mam nic poza kosciołem i
salą (w kociele nawet godzina nie jest okreslona do konca, bo sie nie moge
zdecydowac która lepsza!!!
moze popiszemy na maile? podasz mi swój?

Mail

[Gość: Mimi]

Mozesz spokojnie do mnie pisac! [e-mail]
POzdrawiam