Nowa droga zycia: bezrobocie...

[annajustyna]

Chyba bede musiala wkroczyc na nowa droge zycia jako bezrobotna... Strasznie
sie boje, ze moje malzenstwo przezyje z tego powodu kryzys predzej niz
faktycznie zaistnieje... Mam jeszcze driúga opcje: przedluzyc moja aktualna
umowe o prace i widziec sie z mezem tak jak teraz raz w miesiacu (dzieli nas
800 km)...

[studentka_a]

Ja mam podobny problem. Dzieli nas 300 km. Zdecydowałam że zrezygnyje z
dotychczasowej pracy - to znaczy umowa mi się kończy ale wiem że miałbym
przedłużoną. Trocha mnie to przeraża.

[nutencja1]

współczuje bo wybór niełatwy ja bym wybrała miłość. A bezrobocie...jutro kończy
mi sie umowa( a ślub 13 sierpnia)

[greta18]

Aniu,
powiem tak - sa to trudne decyzje, ale z doswiadczenia wiem, ze nie da sie
zbudowac dobrego zwiazku na odległość...
Wiem, wiem, że mnie tu kupa dziewczyn zakrzyczy, że nie prawda i ze wszystko
można... tak to tez prawda, ale JA bym wolała biedniej, ale szczęśliwiej i
razem.
Myślę, ze do odważnych swiat nalezy, Ty znasz języki, masz swietne
wykształcenie, wiec nie masz sie czym martwić, wcześniej czy później -
znajdziesz parce!

Z drugiej strony - nie słuchaj mnie, ani nikogo, tylko.... własnego SERCA! Ono
podpowie Ci co będzie najlesze dla Waszego związku.

Życze powodzenia - każda decyzja będzie słuszna, bo to TWOJA decyzja!!

Greta.

[annajustyna]

Serdecznie dziekuje za dobre slowo. Zdolowalam sie tym, bo szukam pracy
intensywnie od prawie roku: albo jestem wyksztalcona nie w tym kierunku, albo
mam nadkwalifikacje, albo za malo doswiadczenia zawodowego, albo...Dobila mnie
wlasnie 47. odpowiedz odmowna... Nie wyobrazam sobie siedziec caly (prawie
caly) dzien siedziec bezproduktywnie w domu... A moje serce mowi ostatnio
niestety, ze powinnam przedluzyc umowe... i prowadzic malzentwo na odleglosc...

[sarenka1986]

to chyba jednak nie jest dobra decyzja...moi znajomi sa malzenstwem od 8 lat maja 2 dzieci i widza sie 4 razy w roku bo on pracuje na stale w niemczech zastanow sie dobrze!!

[mike2005]

1. Kiepskie to pocieszenie, ale gorzej by było, gdyby to jemu groziło
wylądowanie na zielonej trawce - wtedy ewentualne zawarcie małżeństwa zapewne
trzeba by było jeszcze raz przemyśleć (czytaj: zaniechać takowego).
2. Jeśli jesteś dobrym specjalistą, masz wysokie kwalifikacje, to z pewnością
znajdziejsz pracę w miejscu, gdzie chcecie razem mieszkać.
3. Może warto rozważyć odłożenie ślubu do czasu, aż znajdziesz pracę, taką,
jaką chcesz, tam, gdzie chcesz, tym bardziej jeżeli brak takowej ma Cię
przyprawiać o frustracje już od samego początku małżeństwa. Co się odwlecze, to
nie uciecze.
Nie chcę Cię starszyć, ale istnieje prawdopodobieństwo, że staniesz na ślubnym
kobiercu, nie znalazłszy wpierw satysfakcjonującej Cię pracy, myśląc, że "jakoś
to będzie", energię swą zaczniesz coraz bardziej kierować ku wspólnemu życiu i
coraz trudniej będzie Ci się skupić na życiu zawodowym, wybić się w Twojej
dziedzinie, bo czas płynie i płynął będzie nieubłaganie, a Ty nie będziesz się
rozwijać.

[annajustyna]

Odpowiem w stylu wealeya)):


> 1. Kiepskie to pocieszenie, ale gorzej by było, gdyby to jemu groziło
> wylądowanie na zielonej trawce - wtedy ewentualne zawarcie małżeństwa zapewne
> trzeba by było jeszcze raz przemyśleć (czytaj: zaniechać takowego).
Wlasnie dlatego zdecydowalismy sie na slub, bedac swiadomi, ze byc moze bede
musiala zrezygnowac z pracy, ze narzeczony ma swietny zawod (programista-
konstruktor silnikow odrzutowych) i w zwiazku z tym ma duze szanse nie byc
bezrobotnym.


> 2. Jeśli jesteś dobrym specjalistą, masz wysokie kwalifikacje, to z pewnością
> znajdziejsz pracę w miejscu, gdzie chcecie razem mieszkać.

Niekoniecznie: chociazby dlatego, ze jestem kobieta tuz przed 30, bede mloda
mezatka, do tego urodzona w innym kraju, czyli praca sekretarki od ukladania
listow odpada (a takiej roboty jest najwiecej). Od razu dodam, ze mam
wyksztalcenie uniwersyteckie, ale ambicje "jaki to wielki ze mnie specjalista,
ho,ho" juz dawno schowalam do kieszeni...

> 3. Może warto rozważyć odłożenie ślubu do czasu, aż znajdziesz pracę, taką,
> jaką chcesz, tam, gdzie chcesz, tym bardziej jeżeli brak takowej ma Cię
> przyprawiać o frustracje już od samego początku małżeństwa. Co się odwlecze,
to nie uciecze.

A jak NIGDY nie znajde pracy akurat tam, gdzie byloby dla nas obojga
korzystnie??? To tak, jak z mieszkaniem dla mlodych malzenstw: jesliby wszyscy
nowozency mieli zaczynac zycie we wlasnym mieszkaniu, to pokolenie naszych
rodzicow nigdy by nie zalozylo rodziny...

> Nie chcę Cię starszyć, ale istnieje prawdopodobieństwo, że staniesz na
ślubnym kobiercu, nie znalazłszy wpierw satysfakcjonującej Cię pracy, myśląc,
że "jakoś to będzie", energię swą zaczniesz coraz bardziej kierować ku
wspólnemu życiu i coraz trudniej będzie Ci się skupić na życiu zawodowym, wybić
się w Twojej dziedzinie, bo czas płynie i płynął będzie nieubłaganie, a Ty nie
będziesz się rozwijać.

Tego akurat, ze zapomne o wlasnych ambicjach, sie nie boje: mam ich az nadto,
ponadto narzeczony juz mnie "nastraszyl", jaka czeka nas perspektywa, jesli
tylko on bedzie pracowal: nie umrzemy z glodu, mieszkanie tez wyposazymy, ale
np. nigdy nie wybudujemy domu, nigdy nie kupimy pieska, wyjazdy na wczasy
odpadaja, bedzie nas stac tylko na 1 dziecko etc. Niby zadna tragedia, ale
generalnie czlowiek chcialby lepiej skonczyc niz rodzice, ktorzy tez zyli na
zasadzie przetrwania...

A najbardziej boje sie mojego zgorzknienia!!! Aha, bedac bezrobotna raczej nie
zdecyduje sie dziecko swiadomie, wiec chyba skonczymy we dwojke w 1 pokoju (na
2 pokoje w Monachium nie bedzie nas stac przy 1 pensji)...

[glupie_kocie]

> A najbardziej boje sie mojego zgorzknienia!!!

Tu uderzyłaś w sedno sprawy...
Przyznam się, że obawiam się tego samego
Obecnie jestem na studiach doktoranckich na PAN-ie. Gdy zaczynałam, wydawało mi
się, że chwyciłam Pana Boga za nogi, że będę mogła się rozwijać i, że wyzwolę
się wreszcie z bujania w obłokach, które z braku możliwości finansowych
pozostaje tylko marzeniem o własnym domku z kotem, kominkiem, ogrodem...
Znalazłam mężczyznę, który jest wspanialszy od wyśnionego ideału ))) i...
I niestety walczymy z jego bezrobociem, z układami u mnie w pracy, przy których
moje ambicje, ideały poszły w zapomnienie.
Po prostu potrzebujemy pieniędzy! Rodzice nam nie pomogą, bo sami jak napisałaś,
całe życie usiłowali przetrwać od 1-go do pierwszego.
Wiem, że Moje Szczęście to największy cud, jaki zdarzył się w moim życiu, ale
nie chciałabym, by był jedyny. Nie możemy się pobrać, moja marna i od
października niepewna pensja (bo instytut ma długi, a oszczędności zaczną pewnie
od zlikwidowania stypendium doktoranckich) na to nie pozwoli. Prócz finansów
także charakter pracy (genetyk molekularny) nie pozwala mi do obrony doktoratu
mieć dziecka. I powiedzcie mi, jak nie być zgorzkniałym, gdy młodzi ludzie,
pracowici, wykształceni, ambitni nie mają szansy stworzyć rodziny?
Bo przecież nie zwalę się z mężem na głowę moich rodziców-rencistów by mnie
utrzymywali, do mojego pokoiku 3/3 m2. Nie tak wygląda dojrzałość potrzebna w
małżeństwie, prawda?
Co o tym myślicie?

[annajustyna]

Dziewczyno, przy Twojej specjalizacji wyjezdzaj za granice!!!! (oczywiscie,
jesli mozesz wziac ze soba mezczyzne)!!!! Wlasnie z powodu finansow nie
zrobilam doktoratu na UAM-ie (marne 800 zl, wynajecie pokoju w Poznaniu jest
drozsze), tylko zasuwam jako wyrobnik (specjalista od wszystkiego) w
Prusiech, wsrod okropnych typow teskniacych za komunizmem i Honeckerem((.
Mam nadzieje, ze sie zbytnio nie wystrasze bezrobocia i nie przedluze umowy...
POzdrawiam!

[glupie_kocie]

annajustyna napisała:

> Dziewczyno, przy Twojej specjalizacji wyjezdzaj za granice!!!! (oczywiscie,
> jesli mozesz wziac ze soba mezczyzne)!!!!

Wiesz, zastanawiam się nad tym
Długo się broniłam, bo nie raz dane mi było pracować za granicą i twierdziłam,
że miejsce Polaka jest w Polsce. Tyle, że moja ojczyzna nie bardzo daje mi
możliwości Marzy mi się Szwecja.. Ciepli, uprzejmi ludzie (zupełni inna
mentalność niż w Polsce - wiem, bo byłam), zielony, niezagorący kraj... No i
takie tam
Niestety doktorat skończyć muszę, bo taka umowa - inaczej muszę oddać całe
stypendium dotychczas otrzymane. Zresztą marnować te lata? Czyli jeszcze latka
przede mną
A my chcemy być razem już, teraz! Wiem, że brzmi to jak tyrady rozpieszczonej
małolaty, ale ja mam prawie trzydziechę na karku i dwa lata to dla mnie różnica!
Ileż można czekać? Ile starać bez szans na lepsze życie?

[annajustyna]

Szwecja to fantastyczny kraj (ja mieszkalam w Danii), oczywiscie zycie tam nie
oznacza od razu raju, ale jesli taka mozliwosc by zaistniala... A moze byscie
jednak wzieli skromniutenki slub (tylko Wy, rodzice + swiadkowie), wiem byc
moze to nie szczyt Waszych marzen, ale... To jednak pewnie zadne rozwiazanie,
bo za zmiane stanu cywilnego automatycznie panstwo nie funduje mieszkania...A
swoja droga 2 lata to nie tragedia, dzieci rodza dziewczyny duzo po 30-stce i
jest wszystko OK (latwo oczywiscie komus radzic, sama mam 29 lat i sie martwie,
czy jeszcze bede miec dzidziusia). Pozdrawiam b.b.b. serdecznie, trzymam kciuki
za Was oboje i... za Wasza przyszlosc w Szwecji!

[glupie_kocie]

annajustyna napisała:

> Szwecja to fantastyczny kraj (ja mieszkalam w Danii), oczywiscie zycie tam nie
> oznacza od razu raju, ale

..ale jest daleko przyjemniejsze i "godziwe" niż w Polsce

A moze byscie
> jednak wzieli skromniutenki slub (tylko Wy, rodzice + swiadkowie), wiem byc
> moze to nie szczyt Waszych marzen, ale... To jednak pewnie zadne rozwiazanie,
> bo za zmiane stanu cywilnego automatycznie panstwo nie funduje mieszkania...

No więc właśnie. Myśleliśmy o tym, oczywiście. Ale to nie byłoby zbyt
odpowiedzialne i dojrzałe. A ponieważ nie zamierzamy się w tak poważnej sprawie
kierować kaprysami, zostaje nam czekać na lepszą przyszłość (wierzymy, że się
uda) no i w chwilach załamania ponarzekać (vide: mój pierwszy post)).

>A swoja droga 2 lata to nie tragedia, dzieci rodza dziewczyny duzo po 30-stce i
> jest wszystko OK (latwo oczywiscie komus radzic, sama mam 29 lat i sie martwie,
>
> czy jeszcze bede miec dzidziusia).

)) Tu także masz rację i w chwilach optymizmu też tak myślę ) Natomiast
niestety rozmawiam też z dziewczynami u mnie w instytucie, które po latach pracy
przy tych całych chemicznych (za przeproszeniem) syfach, nie mogą zajść w ciążę,
to te dwa lata mnie przerażają i zastanawiam się, czy gra jest warta świeczki.

> Pozdrawiam b.b.b. serdecznie, trzymam kciuki
> za Was oboje i... za Wasza przyszlosc w Szwecji!

Dziękuję bardzo za ciepłe słowa, wsparcie i... życzę Tobie i Twemu Wybrankowi
rozwiązania wszystkich problemów, szczęścia, oraz... Maleństwa)

[sol_bianca]

> Wlasnie dlatego zdecydowalismy sie na slub, bedac swiadomi, ze byc moze bede
> musiala zrezygnowac z pracy, ze narzeczony ma swietny zawod (programista-
> konstruktor silnikow odrzutowych) i w zwiazku z tym ma duze szanse nie byc
> bezrobotnym.

Jeżeli ma dobry zawód, to czemu on nie przeprowadzi się do twojego miasta?
Łatwiej będzie znaleźć nową pracę jemu niż tobie...

[annajustyna]

W moim miescie bezrobocie wynosi 30% i nie ma centrow badawczych, a jako
administrator pracy by nie dostal, bo brak mu doswiadczenia w tym kierunku +
nadkwalifikacje.

[annajustyna]

Wiem, wiem, ze marudze, ze powinnam sie cieszyc, ze aktualnie mam prace i moge
odlozyc oszczednosci na nowa droge zycia itd. Sorry, jesli kogos urazilam
moim "rozpieszczeniem". Serdecznie pozdrawiam!

[greta18]

Dziewczyny, obie macie problem i to spory! Naprawdę nie zazdroszcze,
ale pamietajcie, że macie TO - CO NAJWAZNIEJSZE
- MIŁOŚĆ I WSPARCIE UKOCHANEJ OSOBY.
Wiem, ze moze to wyświechtany frazes, ale jak najbardziej prawdziwy.
Juz pisałam tu na forum, ze w zeszłym roku przeżyliśmy tragedię - mój
narzeczony miał udar (wylew) krwotoczny do mózgu (z porazeniem prawostronnym i
afazją jako konsekwencjami.
Nie bede sie rozpisywac, jak było tragicznie, bo nie o to chodzi. W kazdym
razie przetrwaliśmyu to dzięki swietnym specjalistom, szczęściu, charakterowi
Mojego narzeczonego itp., ale gó..e dzięki naszej wierze w siebie i w naszą
miłość. A wierzcie, ze poza sprawami czysto duchowymi mieliśmy takze wizję
duzego kredytu mieszkaniowegp, którego ja sama po prostu bym nie spłaciła.

Poza tym, znam dużo par, którym sie swietnie wiedzie finansowo, ale zwiazek
jest do bani, regularnie sie zdradzają, oszukują i... w zasadzie nie wiem
dlaczego jeszcze trwają w zwiazku małżeńskim. U nas fonansowo jest średnio, na
szczęście narzeczony wrócił do pracy, mam swoje wymarzone 3-pokojowe mieszkanie
i jakoś sobei radzimy. A koleżanki z kupą kasy, tylko mi płaczą, ze mi
zazdroszczą i też by chciały oddać swoje finanse za taki zwiazek.
Dodam, że wcale nie jestesmy idealni, bo takich ludzi po prostu nie ma, kłocimy
się, obrażamy etc. jak to w zwiazku... Ale sie kochamy i to właśnie jest naszym
kapitałem na przyszłość!

Tak wiec wierzę, ze mozna wszystko pzretrwać, aby we dwoje!!

Duuuuużo szczęścia, miłosci i dobrych decyzji zycze!

[pepperann]

Chociaż nigdy nie uważałam się za romantyczkę, muszę się zgodzić z Gretą. Są
rzeczy ważne i bardzo ważne. Zwłaszcza w Twoim przypadku AnnoJustyno wydaje mi
się, że nie ma co się zastanawiać i że ukochany mąż i chwilowe bezrobocie więcej
znaczy niż praca z dala od męża. Szczególnie, że z tego co piszesz nie grozi Wam
kompletna katastrofa finansowa. Jestem pewna, że znajdziesz pracę. Może razem
gdzieś wyjedziecie, jeśli na miejscu okaże się, że to zbyt trudne? W końcu -
małżeństwo to bycie razem na dobre i złe.

Z własnego doświadczenia widzę, że czasem sytuacja zawodowa robi różne
niespodzianki. Jeszcze rok temu nie przypuszczałam, że założę dobrze
propseprującą własną i wąsko wyspecjalizowaną firmę (jak w jakiejś bajeczce o
tym jak młodzi absolwenci sobie radzą z bezrobociem). Ale udało mi się. I teraz
bym już nie chciała iść pracować do tych firm, które mi przysyłały odmowy. Serio!

Jestem pewna, że Tobie też się uda, jak nie to, to tamto. A z dobrym mężem u
boku - wszystko się udaje.

Śmieszne, bo nigdy nie myślałam o was jako o kimś innym niż panny młode. A tu
mamy różnych specjalistów i fachowców. ( Ja jestem tłumaczką)

Serdeczne dzieki!

[annajustyna]

Wielkie dzieki za wspaniale slowa! Pepperann, czytam dokladnie Twoje posty od
paru m-cy i jestem coraz wieksza fanka)). Z jakkiego jezyka tlumaczysz?
Angielski (wniosek z pseuda?)??? Gratuluje sukcesu! A propos literatury
angielskiej: chyba trzeba bac jak Pollyanna i szukac dobrych stron (nawet jesli
momentami traci to dziewczeca naiwnoscia) w kazdej sytuacji!