Niezależność

[marvel_maid]

Jak to jest u was z finansową niezależnością? Jesteście w stanie utrzymać się
same czy polegacie na mężach/narzeczonych?

[agnrek]

Ja jestem niezależna od 22 roku zycia, mam pracę i mieszkanie. To narzeczony
wprowadził się do mnie
Jakoś sobie nie wyobrażam, że jestem na utrzymaniu męża.

[monia76]

mam tak samo jak agnrek.

[agnrek]

Ja jeszcze zarabiam więcej niz mój przyszły mąż. Utrzymanka sobie wzięłam,
nie?

[marvel_maid]

Ja też sobie tego nie wyobrażam i na szczęście też mam własne mieszkanie.

[magdam26]

A jak się czuje twój narzeczony z tym faktem??
Nie jeden facet miałby dyskomfort.
Mieszka z tobą i u ciebie - czyli ma wszystko.
To jest dla faceta wygodne ale często szybko się kończy (zwykle nawet nie
dochodzi do rozmów o ślubie...)

[maya28]

A dlaczego miałby czuć dyskomfort? Że kobieta jest niezależna i nie jest z nim
tylko dlatego, ze jest jej wygodnie finansowo? "To jest dla faceta wygodne ale
często szybko się kończy (zwykle nawet nie dochodzi do rozmów o ślubie...)" -
no u Agnerek najwyraźneij doszło do rozmów Magda, nie każdej dziewczynie
zależy na wczesnym wyjściu za mąż, a mieszkanie wspólne pozwala dobrze poznac i
być pewnym swojej decyzji. I może dziewczyna, nie będzie chciala z taki facetem
sie wiązać jak go pozna? Może lepiej jak zrozumieją ze do siebie nie pasują
przed slubem, niż maja sie rozwodzić i jeszcze dzieci mają na tym cierpieć? I
raczej jezeli facet " ma juz wszystko" jak to okresliłaś i jednak chce sie
dalej żenić, to może jest pewniejsza przyszłość takiej pary? Ja rozumiem, ze
jestes ortodoksyjna katoliczka ( po Twoim oburzeniu o dziewczynie która będzie
brała ślub w 5 miesiącu) ale otwórz oczy, nie każdy ma takie same ciasne
poglądy. Czytam takie wypowiedzi jak Twoja i po prostu jestem zszokowana. My
zamieszkaliśmy ze sobą w sumie po niecałym miesiacu znajomości i po 2 latach
bierzemy ślub.

[roymiro1]

Ja w tej chwili na utzymaniu przyszłego męża. Na razie studiuje zaocznie i
straciłam pracę w październiku i niestety nie mogę nic znaleźć co pozwoliłoby
mi studiować póki co jeszcze staramy się o dziecko a niestety stres powoduje,
że moje wyniki badań i całe leczenie z tym związane szlag teafił raz ( kiedy
byłam na okresie próbnym) więc do ślubu nawet nie zamierzam szukać pracy a
kolejny krok to dziecko.

[dark8]

Teraz spokojnie utrzymuję się sama ale po ślubie dojdą dodatkowe obciążenia, to
druga pensja bardzo się przyda.

[iw.75]

dark8 co masz na mysli pisząc o dodatkowych obciązeniach? Wydaje mi się, ze
odkąd wspólnie z narzeczonym gospodarujemy wydatkami, jest taniej niz w
pojedynkę... Oboje pracujemy i do niedawna każde z nas utrzymywało sie bez
pomocy innych, teraz pewne wydatki dzielimy a inne pokrywamy z własnych
kieszeni. Pewnie przed nami kredyt mieszkaniowy no i wtedy rzeczywiście też
zaczniemy mówić o dodatkowym obciążeniu

[magatka1979]

My oboje pracujemy.Ja wprawdzie na dzień dzisiejszy zarabiam wiecej, ale za to
codziennie 40 km dojeżdżam do pracy. Mieszkamy w moim mieszkaniu i jeździmy
moim samochodem. Ale ja nie myślę tymi kategoriami, teraz to co było moje jest
już nasze. Poza tym nie jest dla mnie istotne, czy to ja bedę zarabiała wiecej,
czy mój przyszły mąż, wszystko zależy od rynku pracy. Zresztą mi rola
strażniczki domowego ogniska bardzo się podoba i jeśli wystarczyłaby nam tylko
jedna pensja, to ja moge zajmować się domem i dziećmi. Teraz nie mam nawet czsu
na sprzątanie, czy spokojne zakupy.
Pozdrawiam

[lady_of_avalon]

Oboje pracujemy i zarabiamy mniej wiecej tyle samo - z tymze jego dochody sa
regularne (pensyjka co miesiac) a ja dostaje wieksza kase raz na jakis czas...
Nie wyobrazam sobie sytuacji w ktorej mialabym pozostawac na utrzymaniu męża -
siedziec w domu, wychowywac dzieci i gotowac mu obiadki...

[paul_ina]

U nas, odnosząc się do pierwszej części wypowiedzi lady, jest dokłddnie odwrotnie - mój freelancer i ciągle jeszcze doktorant znosi krocie w nieregularnych odstępach czasu. Ja zaś spokojnie ciągnę wózeczek z umową o pracę, niestety znów na czas określony. Biorąc wszystko do kupy, w ubiegłym roku zarobiłam minimalnie więcej, ale w tym roku już chyba odskoczę do tyłu

Co do drugiej części wypowiedzi lady podpisuję się wszystkimi kończynami. Żeby znaleźć zajęcie na okres wychowywania dzieci planuję zrobić uprawnienia tłumacza przysięgłego - i pracować w domu.

[nionczka]

Na poczatku kiedy przyjechalam do Hiszpanii nie mialalm tu pracy. Bylam zaraz
po studiach podyplomowych i mialam ze soba 2500 euro oszczednosci z ostatniego
roku w Warszawie. Chcialam isc na studia doktoranckie, ale zrezygnowalam wiec
pieniadze zostaly mi na zycie. I oczywiscie wtedy moj narzeczony wydawal wiecej
niz ja na nas. Potem na szczescie znalazlam prace, potem druga i teraz mamy
wlasne mieszkanie i jestem w stanie sama sie utrzymac. Zarabiam nawet wiecej
niz on i kiedy zajdzie taka potrzeba chetnie go bede utrzymywac przez jakis
czas. Ale utrzymywanie partnera/rki ma dla mnie sens tylko jesli jest czasowe,
nie styl zycia w ogole. Wiadmoo, zes a rozne sytuacje w zyciu i fajnie moc
liczyc na druga osobe, ale zycie na czyjsc koszt odpada.
Niezaleznosc finansowa jest dla mnie bardzo wazna bo za nia idzie niezaleznosc
w ogole.

[marvel_maid]

nionczka napisała:

> Niezaleznosc finansowa jest dla mnie bardzo wazna bo za nia idzie
niezaleznosc
> w ogole.

Dokładnie. Dlatego uważam, że nie jest dobrze jeśli za mąż wychodzą 20-21-
latki, bo trudno im będzie nauczyć się samodzielności, skoro z domu rodziców
przechodzą odrazu do domu męża i jeszcze w dodatku na jego utrzymanie. Trudno
mówić o dojrzałości takiej osoby.

[lanka_cathar]

Niektóre 20-21-latki są samodzielne i niezależne. I wychodząc za mąż nie
idą 'na utrzymanie męża'. Wszystko zależy od tego, czy ktoś chce się
usamodzielnić i pracować.

[marvel_maid]

lanka_cathar napisała:

> Niektóre 20-21-latki są samodzielne i niezależne. I wychodząc za mąż nie
> idą 'na utrzymanie męża'. Wszystko zależy od tego, czy ktoś chce się
> usamodzielnić i pracować.

A mieszkałaś chociaż trochę sama, czy od rodziców wyprowadziłaś się od razu do
narzeczonego? Bo jeśli nie miałaś na głowie całego domu tylko zawsze ktoś Ci
pomagał to chyba nie bardzo będziesz potrafiła poradzić sobie z ewentualnymi
problemami. Nie chodzi mi o terminowe opłacanie rachunków ale o samodzielne
radzenie sobie w różnych sytuacjach. A o taką umiejętność w wieku 21 lat.

[lanka_cathar]

Mieszkałam sama podczas licznych wyjazdów, kiedy nie mogłam liczyć na pomoc
rodziców, przysłanie pieniędzy etc. I jakoś sobie poradziłam, mimo, że wtedy
miałam na głowie swoje problemy ze zdrowiem i pracę z końmi i dziećmi, w czasie
której musiałam być zawsze w 100% dyspozycyjna, zorganizowana i czujna.

Niestety najlepszą szkołę życia i radzenia sobie w sytuacjach skrajnych
przeszłam w czasie półrocznej choroby mojego Dziadka, kiedy przed szkołą byłam
w szpitalu, żeby go nakarmić, a po szkole zmieniałam w tymże spitalu Mamę lub
Babcię. Musiałam grać tą twardą, której nic nie rusza, i kóra pociesza moje
obie panie, że będzie dobrze mimo, że lekarz mówi mi 'ja nie chciałem już
martwić pani babci, ale tak wygląda człowiek na kilka dni przed śmiercią'.
Musiałam radzić sobie ze szkołą, z dyżurami w domu i w szpitalu i z poczuciem
tego, że najważniejszy dla mnie człowiek gaśnie w oczach. Poza karmieniem były
również czynności o wiele mniej przyjemne, ale nawet nie przyszło mi do głowy,
żeby narzekać.

Dlatego o tym napisałam, bo uważam, że mieszkanie samemu nie konieczne uczy nas
radzenia sobie w różnyh sytuacjach. Czasem życie układa się tak, że ma się ileś
lat i w ciągu dosłownie pięciu minut trzeba przewartościować swoje życie i stać
się dorosłą osobą stawiającą czoło przeciwnościom i będącą oparciem dla osób od
siebie dużo starszych.

[lanka_cathar]

...mimo, że wcześniej było się beztroskim dzieckiem. Mam nadzieję, że
zrozumiesz moją wypowiedź.

[marvel_maid]

Rozumiem. Po tym co napisałaś trudno zarzucać Ci brak samodzielności.

[lanka_cathar]

Dziękuję za zrozumienie. Wiem, że część moich poglądów odbiega od tego, co
reprezentują ludzie na forum, więc tym bardziej dziękuję za zrozumienie.

[bacha1979]

Wiadmoo, zes a rozne sytuacje w zyciu i fajnie moc
> liczyc na druga osobe, ale zycie na czyjsc koszt odpada.

Dokładnie. Nie wiem jak sie zycie potoczy, ale zapewene dołożę wszelkich starań
by nie wyciagać łapy po cudze pieniądze.

> Niezaleznosc finansowa jest dla mnie bardzo wazna bo za nia idzie
niezaleznosc > w ogole.

Racja. Bardzo sobie cenię to i od czasu matury utzrymuje sie sama. W czasie
studiów wyjedzałam w wakacje do pracy za granicę i nikt nie musiał dawać mi
kasy, choć akurat rodzice byli ( i są)w stanie spokojnie mnie utrzymywać.
Obecnie obydwoje pracujemy, narzeczony zarabia wiecej, ale nie wyobrażam sobie
wymagać by on mnie utrzymywał. Po prostu uważam, że mam dwie zdrowe łapy i to
nie te czasy kiedy żona była na utzrymaniu męża.

[kami315]

Teraz mamy w miarę komfortową sytuację, bo oboje pracujemy i wystarcza nam na
wszystko, ale bywało w kratkę: ja nie miałam pracy - byłam na utrzymaniau T.,
jak T. nie miał - ja nas utrzymywałam.
Trudno byłoby mi pozostawać wyłącznie na utrzymaniu męża i nie pracować. Ale to
niektórym dziewczynom odpowiada.

[caysee]

Ja wlasnie koncze studia i nie pracuje, pracuje maz Czeka nas slub koscielny
we wrzesniu i po nim mam zamiar szukac pracy. Nie wyobrazam sobie dlugotrwalego
bycia na utrzymaniu meza, ale nie ze wzgledu na niezaleznosc, tylko ze wzgledu
na to, ze zle bym sie czula nic nie robiac.

[agnrek]

Dziewczynki,
pamiętajmy, że są kobiety, które cenią sobie niezależność i takie, które chcą
być na utrzymaniu męża. Ich wybór.Każda z nas inaczej widzi swoje miejsce w
życiu i ma inny na nie sposób.
Pamiętajmy też, że przez chwilę prawie każda z nas jest na utrzymaniu męża, mam
tu ma myśli urlop wychowawczy (jeśli się korzysta) lub też zmniejszenie
dochodów (na przykład na zwolnieniu ciążowym czy urlopie macierzyńskim
pracodawca nie płaci dodatkowej premii). I to jest normalne.

[maya28]

Ja jak na razie jestem niezależna. Odkąd pamiętam jestem i chyba trudno byłoby
mi z tej niezależności zrezygnować. Ale odkąd jestem z moim M. nie mam lęku
przed ewentualnym ograniczeniem mojej niezależnośc, chociażby ewentualny urlop
wychowawczy itp. Mam do niego zaufanie, ale też dużo w życiu przeszłam, i wiem,
ze sobie poradze. Natomiast wolę pracować, rozwijać się, dokształcać, mieć
kontakt z ludzmi i żyć pełnią życia, co chyba było by trudne przy urolopie
wychowawczym. Ale mam znajome, które całe życie, podobnie jak ja realizowały
się, a teraz jedna schowała dyplom MBA do szuflady i zajmuje sie dziećmi i..
maluje. I jest szczęśliwa, powiedziała, ze korporacja ja wykańczała. Teraz
spokojnie myśli o czymś własnym.

[kotka81]

ja sie niestety wylamie obecnie pracuje bardzo malo i to glownie maz nas
utrzymuje.od paru miesiecy ja powiedzmy odpoczywam.I wcale nie uwazam ze jest to
cos zlego, a takze nie jestem leniwa.Do tej pory pracowalam na bardzo wysokich
obrotach i nie mialam czasu na nic(az dziw bierze ze znalazlam czas aby wyjsc za
maz).Nietety daly o sobie znac problemy z kregoslupem .Na co moj maz zareagowal
od razu i poprosil mnie abym zrezygnowala z pracy i zadbala o siebie.A on moze
pracowac bo wkoncu to on jest mezczyzna w tej rodzinie.Zrobilo mi sie milo o
cieplutko na sercu.Nie mamy problemu z zagadnieniem co jest twoje a co jest moje
bo wszystkiego dorobilismy sie wspolnie.A do tego jeszcze moja babcia mi
powtarza ze jeszczesie w zyciu napracuje. a zdrowie i zycie mamy tylko jedno.
Wiem tez ze moj maz tak samo moze liczyc na mnie jak ja na niego.

[paul_ina]

Też bardzo ładnie. Fajnego masz męża - to się nazywa oparcie.
Przy całej swojej niezależności też chciałabym kiedyś, kiedy być może będzie mi to potrzebne, poczuć na sobie jego czujny wzrok i usłyszeć takie słowa.

[polciaaa]

Ja kończę właśnie studia magisterskie, zaoczne, i szukam pracy, narazie
bezskutecznie. Przez 3 lata mieszkałam w Poznaniu, gdzie studiowałam dziennie,
byłam praktycznie samodzielna, bo dostawałam kredyt studencki, udzielałam
korepetycji, miałam nawet płatne praktyki. Po powrocie do domu przez rok miałam
staż, poza tym stypendia: naukowe i socjalne. Od lat sama kupuję sobie ciuchy i
kosmetyki, nie wyciagam od rodziców na drobne wydatki, jestem wiec pół-
samodzielna ) Przyszły mąż pracuje, zarabia nieźle, ale mam nadzieje, że
szybko znajdę pracę i wspólnie będziemy utrzymywali nasze rodzinne gniazdko.

[ewik_75]

jestem całkowicie niezależna i nie wyobrażam sobie, że mogloby być inaczej.
Zarabiamy oboje praktycznie tyle samo, kazde z nas ma po mieszkaniu, ale
mieszkamy na razie u mnie. Jeżdzimy samochodem przyszłego małża. Dzielimy się
wspólnymi wydatkami, reszta jest do wydania wg własnego uznania, i do tego się
żadne z nas nie wtraca.

nie wyobrażam sobie inaczej...

[kinnga1]

Na etacie pracuje moj przyszly maz , ale wspolnie prowadzimy firme wiec ja tez
zarabiam. Z pracy zrezygnowalam kiedy podjelam decyzje o studiowaniu ...
mieszkamy u mnie ale samochód jest jego
Więc jest raczej sprawiedliwie

[mrowka05052007]

a u nas wygląda to tak:
- pracujemy oboje: nie zarabiamy fortun, ale wiemy, że jeśli połaczymy swoje
zarobki to nie bedzie aż tak źle: stac nas bedzie na kredyt, i jakieś wypady na
miasto.
Cieszę się, że pracuję - ale potrafie sobie też wyobrazic siebie na urlopie
wychowawczym (chociaz niezbyt długim - bo praca będzie wzywała).
i chociaz na razie jeszcze rozgraniczamy: twoje -moje, to za jakiś czas to będą
nasze wspólne zarobki, wspólne wydatki i nie bedzie dla nas ważne kto zarabia
więcej a kto mniej.
To chyba niezbyt popularny pogląd na tym forum, ale co tam - takie mamy zdanie
i na razie nam obojgu taki układ na przyszłośc odpowiada.

[twitti]

Mieszkamy razem juz prawie rok, od samego poczatku zalozylismy wspolne konto..
nie mamy oddzielnej kasy, bo chcemy miec wszystko wspolne!samym bylo by nam
b.trudno sie utrzymac, ale jak laczymy kase to nie jest zle mam nadzieje ze
kiedys bedzie lepiej!

[roymiro1]

Dziewczyny! Widzę,że większość z was mają podobne pensje z mężem- a co jeśli
luby ma własną firmę i średnio miesięcznie zarabia ok 9 tyś. a ja pos tudiach w
swoim zawodzie zarabiałam 1300-1500 max w zależności od miesiąca. On jest
ciągle w ruchu, spotyka się z ludźmi, jeździ po Polsce a wy 8 godzin i ( w moim
przypadku) siedzicie za biurkiem i nei daj boże macie konakt z klientami.
Przecież jakby się nie lubiło swojej pracy siadając wieczorem do kolacji on
opowiada o tym kogo spotkał jakie miał sytaucje a wy o tym, że w sumie nic sie
nie działo albo klient zdenerwował... Straszna przepaść jeśli chodzi i o
zarobki, samorealizację oraz sposób pracy. A i jeszcze luby mówi, że Twoja
praca jest za bardzos tresująca ciale tylkod aje znaki, że coś z tą pracą jest
nie tak ....Zaczyna się problem bo niezależność to jedno a wspólne życie to
drugie. Nie chodzi o to,że on więcej zarabia ale o relacje naszych prac.
Z racji tego,że luby nie pracuje 8 godizn tylko tak jak trzeba tzn. bardzo
często 7 dni w tygodniu właściwie od rana do późnego wieczora, ja pracowałam
też 7 dni plus szkoła i właściwie się nie widzieliśmy-co to za małżeństwo??
Co sądzicie i co zrobiłybyście a wtakiej sytuacji?

[agnieszkalp]

moj M ma wlasna firme i mieszkamy w jego mieszkanku, ale kokosow on jak narazie
nie przynosi ja zarabiam na swoje studia i swoje potrzeby a z wydatkow
domowych nie rozliczamy sie nigdy, raz ja robie zakupuy , raz on - szczegolnie
jak razem jedziemy...

[marvel_maid]

Nie wiem czy dobrze zrozumiałam. Wolałaś rzucić pracę, bo jej nie lubiłaś,
kiepsko zarabiałaś i w ogóle nie widywaliście się z mężem,tak? Ale skoro on tak
dużo pracuje to i tak się chyba nie widujecie. A tak przynajmniej byłaś między
ludźmi i miałaś trochę własnych pieniędzy, ja uważam, że to bardzo ważne.
Siedzenie w domu dla mnie byłoby trochę ograniczające, chyba że ktoś pracuje w
domu albo rezygnuje z pracy na jakiś czas w konkretnym celu np. napisania pracy
magisterskiej.
Mnie nie odpowiadałoby zajmowanie się wyłącznie domem, choćby nie wiem ile
zarabiał narzeczony. Praca rozwija (jeśli nie to trzeba poszukać innej, ja to
właśnie robię), a przede wszystkim daje WŁASNE pieniądze. Mama zawsze mi
powtarzała, żebym nigdy nie była zależna finansowa, zwłaszcza od mężczyzny.
Absolutnie się z tym zgadzam

[maya28]

Chyba nie rozumiem.. Problem tkwi w tym, ze pracuje 7 dni w tyg? No niestety
przy własnej firmie tak często jest na początku, później, może pracować mniej
od Ciebie, jak wszystko zorganizuje. A jeżeli problemem jest, ze masz
niesatysfakcjonujacą pracę, to chyba trzeba pracę zmienić. Albo zając się teraz
dziećmi , a później pomysleć spokojnie o czymś bardziej satysfakcjonujacym. A
może możesz się zaangazować bardziej w tą firmę i razem pracować? Ja na Twoim
miejscu bym się cieszyla, ze chociaż Twoj przyszły mąż ma ciekawą pracę, która
może Wam zapewnić byt. Popatrz na to od tej strony

[nionczka]

Ja jestem w podobnej sytuacji. Nie ze wzgledu na roznice w zarobkach, ale na
typ pracy. Moj narzeczony tez ma firme i poswieca jej badzo duzo czasu. Nawet
kiedy bierze wolne dni, dzwonia do niego caly czas (a jak nie odbiera dzwonia
na moja komórke!). A nocami siedzi przy komputerze i pracuje. Czesto nie ma go
tez w soboty, czasem nawet w niedziele. Juz sie przyzwyczailam troche do tego,
ale szczerze mowiac jest to dosc wkurzajace. Normalnie planuje sobie jakos czas
(babski spotkania, zakupy, salon kosmetyczny, robótki reczne, DVD...) ale
czasami czuje sie bardzo dziwnie kiedy wychodze w weekend na ulice i absolutnie
NIKT nie idzie sam. Wszystcy w parach albo cala rodzina spaceruja wzdluz plazy.
Szlag mnie wtedy trafia. Licze na to, ze wreszcie zrobi to co mi obiecuje od
jakiegos czasu i bedzie mial bardziej unormowany czas pracy. A potem on sie
jeszcze mnie czepia, ze jestem pracoholiczka (bo jestem).
Ale za to w tygodniu jadamy razem obiady na miescie bo pracujemy w tej samej
dzielnicy.
Mysle, ze musimy to wytrzymywac majac nadzieje i wierzac, ze nie zawsze tak
bedzie i ze zmieni sie na lepsze Pomysl, ze oni przynajmniej pracuja na
wlasny rachunek i moga to zmienic.

[roymiro1]

Tak się złożyło, że straciłam pracę i choć nadal szukam to nie mogę niczego
znaleźć..
Do końca nie siedzę w domu bo pomagam w firmie lubego, oczywiście zwariowałabym
jakbym tak miałą siedzieć i nic nie robić. To,że pracuje 7 dni mnie nie
przeraża- jest to dla mnie zrozumiałe, ale teraz mamy więcej czasu dla siebie
ponieważ często załątwiamy rózne sprawy razem i jest czas na pogadanie i bycie
blisko siebie. Poza tym ja zaczynam pisać pracę magisterską na którą potrzebuję
czasu do zebrania materiałów. Prócz tego staramy się o dziecko i najlepeij by
było gdyby się pojawiło jak anjszybciej ponieważ róznica wieku między nami to 9
lat (ja 23 on 32). Acha oczywiście jak czukam pracy i dostaje propozycje,
jeżdżę na rozmowy kwalifikacyjne i opowiadam o tym lubemu to w 99% doszukuje
się ( i ma rację neistety) że warunki jakie mi proponują są żałosne...a z
drugiej strony rozumie,że chcę się rozwijać.

[marvel_maid]

W takiej sytuacji (magisterka, dziecko i pomoc mężowi) to chyba spokojnie
możesz póki co odłożyć pracę na dalsze miejsce.

[daisy1980]

U nas oboje pracujemy, a ja też jescze kończę studia. Własnie kupujemy
mieszkanie na kredyt, bo inaczej nie da rady, ale ciesze sie że bedzimy mieć
wreszcie swoje własne gniazdko

[avadakedavra]

Oboje mamy mieszkania własne (odziedziczone), ale moje jest większe, więc tam
zamieszkamy. Ja zarabiam więcej, ale mam tylko "gołą" pensję, a mój narzeczony -
pensję i różne "boki", więc różnie wychodzi w ogólnym rozrachunku. Mieszkanie
jest moje, ale On robi np. meble, instaluje elektryczność itd. itp. Mam
nadzieję, że to zdrowy układ i po ślubie też nie będzie większych zadrażnień.
Acha, ja jestem bardziej rozrzutna ) więc będę musiała się dopasować.

[muszka1979]

zarabiamy oboje (narzeczony trochę więcej) i raczej nie wyobrażam sobie, by
było inaczej. Różne rzeczy sie w życiu zdarzają i trzeba być niezależnym.

[szelma81]

poki co zarabiam wiecej niz moj nartzeczony co go czasami denerwuje ale coz
jestem taka zaradna od urodzenia a powaznie to mysle ze jak znajdzie prace
bedzie zarabiac wiecej ode mnie bo jest very clever boy

[faquin]

Pomocny link: www.euroeska.com.pl/wolnosc-finansowa/

[anabia]

A ja Wam nie napiszę jak jest u nas ) bo to nasza prywatna sprawa
domyslajcie się jak chcecie ))

[mike2005]

Osiągnięcie niezależności finansowej stanowi condicio sine qua non zawarcia
małżeństwa. Inaczej to dziecinada.

[katja_1980]

jestem niezalezna, ale jak bedzie z kasą kiepsko to bedzie mnie utrzymywał
kochanek

[mada.d.n]

mieszkamy razem, ja właśnie skończyłam studia (w tym czasie dochód w postaci
kredytu studenckiego, stypendium socjalnego i naukowego oraz prace dorywcze - w
sumie ok. 60% pensji narzeczonego), a teraz zaczyna pracować i na początek będę
zarabiać jakieś 90% tego co mój luby - zobaczymy co będzie dalej

a kasę mamy wspólną, wiemy na co drugie wydaje, wspólnie robimy zakupy
(większe - jedzonko różnie) i opłacamy rachnki



zabrałam sie za pisanie, ale nadal mi się nie chce!! (magisterka)
jeszcze dużo czasu... bardzo dużo...
<Pyrda i Kajtek