do tematu czy to normalne

[mojeserduszko5]

Po pierwsze nie wychodzę za muzłumanina.A po drugie to chodzi mi o
taka rutynę codzienności (sprzątanie,gotowanie, praca itp.teraz
robiłam to ale czasem mama mnie wyręczała a po ślubie sytuacja się
zmieni i to będzie obowiązek chyba że Wy po ślubie dalej chcecie być
na łasce rodziców)i chyba może mieć strach obleciał bo na pewno
będzie to nowa sytuacja dla mnie.Nie wiem czy wy przed ślubem
mieszkałyście ze swoimi chłopakami ale ja nie. Wiem że mój N zawsze
mi pomoże bo już to wiele razy pokazał,nawet spełniał moje głupie
zachcianki ale to i tak jest jakaś w pewnym stopniu nowość jak
małżeństwo

[maiwlys]

No to rzeczywiście możesz mieć stres z tym związany. Ja mieszkałam,
miszkam e swoim Przyszłym. Wiesz gotowanie, sprzątanie, praca to
element dorosłego życia, chyba że stać cię na gosposię Jeżeli
twój mąż będzie ci pomagał to dacie radę, a Ty nie staniesz się
kurą domową! BO nie o to chodzi żeby wszystko robic samej - nie te
czasy na szczescie! Ale rzeczywistość może cię rzeczywiście trochę
zaskoczyc na początku i pewnie będzie musieli się poznać i pokłócić
pare razy
seduszko5 a ile Ty masz lat?

[mojeserduszko5]

Ja 24.Ale ty sobie nie myśl że ze mnie jest leń bo jak pisałam teraz
też to robię wszystko tylko czasem mama mi pomaga albo mnie
wyręczy.A po małżeństwie ja do pracy i mój do pracy to mi się wydaję
że mi czasu na to wszystko braknie.A co do kasy to jej nie mamy żeby
sobie gosposie wynająć.Nie należe do takich osób jak tu co niektóre
się wypowiadają że to im rodzice pomagają i przed ślubem jak i
po.Mam nadzieję ze nikogo nie obraziłam tym

[maiwlys]

To przecież w ogóle nie był atak na ciebie, chciała odpowiedziec na
tówj post. Dziweczyny nie badzcie takie wrazliwe! Szczerz? Moja
intenecja wcale nie bylo nazwanie cie leniem. Ja wrecz mniej
robilam "w domu" zanim zamieszkalam z moim Przyszlym. Do malzenstwa
ogolnie doroslam teraz, jakis rok temu, jeszcze pare lat wczesniej
jadlam zupki chinskie, albo paluszki slone jak mi sie nie chcialo
nic robic. A teraz robie bardzo duzo, moj Przyszly rowniez. Spytalam
o to ile masz lat, bo ja idac na studia w wieku lat 18 czy 19 - juz
nie wiem balam sie okropnie placenia rachunkow za telefon, za
mieszkanie, robienia zakupow, kompletnie nie wiedzialam czy sobie
poradze, czy dam rade, bo do tej pory moim najwiekszym zmartwieniem
bylo zaliczyc sprawdzian z historii na 5, w domu oczywiscie
pomagalam, ale to nie to co samemu o siebie dbac, sobie gotowac
itd. A jesli chodzi o gosposie to sama z mila checia bym sobie
wynajela Wracam do domu o 16 z z pracy, wlasciciwie wracamy
oboje, trzeba zrobic cos na obiad (nie zawsze sie zje na miescie),
mieszkanie ogarnac bo nie lubie chaosu - no chyba ze artstyczny na
glowie , pralke kopnac zeby cos wyprala - sama wiem jak to jest,
czlowiek nagle sie patrzy na zegarek a tu 20.00, doskonale rozumiem
twoje obawy, ale myslalam ze jestes mlodsza. Ja sie praktycznie
usamodzielnilam w wieku lat 19-20, ale to nie oznacza ze w wieku lat
24 nie mozna odczuwac tego stresu.

[mojeserduszko5]

Sorki może troche przesadziłam.Może mam trochę inny charakter i
czasem boję się zmian, ale taka już jestem.Jeszcze raz przepraszam

[maiwlys]

Spoko spoko Ale myślę że w gruncie rzcezy z twoich obaw
przedślubnych fajna dyskusja mogłaby powstać na temat podziału
obowiązków Ha

[18_lipcowa1]

mojeserduszko5 napisała:

> Po pierwsze nie wychodzę za muzłumanina.A po drugie to chodzi mi o
> taka rutynę codzienności (sprzątanie,gotowanie, praca itp.teraz
> robiłam to ale czasem mama mnie wyręczała a


no teraz cie bedzie wyreczal maz. nie wiem w czym problem?

[prismi]

Zaraz zaraz, to ze N. spelnial Twoje zachcianki nie znaczy wcale ze
bedzie Ci pomagał. Rzeczywiscie jest tak, że zycie z dnia na dzien,
na wlsnym to jednak spora zmiana w Twoim przypadku. Jak bedzie
ostatecznie- na ile bedzie to dla Ciebie.Was odczuwalne to tez nie
wiem bo Was nie znam i nikt tego nie rpzewidzi. Ale chcialam tylko
pwoiedziec ze spelnianie zachcianek niekoniecznie musi sie
przekladac na pomoc przy zmywaniu sprzataniu itd z prostej
przycyzny: spelnianie zachcianek ukochanej daje rowniez jemy jakis
poziom satysfakcji, Twoja uysmiechnieta buzia itd. Czy jak pozmywa
naczynia tez bedziesz mu dziekowac i usmiechac sie ze szczescia? Mam
nadzieje ze nie. Spojrz n a jego dom - wiem wiem ze to wyswiechtane
ale jednak uiwazam ze prawdziwe. Moj N. zaskoczyl mnie na samym
poczatku tym ze automatycznie jak cos stalo w zlewie to zmywal, nie
czekal na zaproszenie, jak bylo brudno to zmywal sam z siebie
pdologi a jak gotuje to zawsze pyta sie co mi pomoc. Dla mnie na
pcozatku bylo to nieznane i zastanawialam sie czy to nie jest na
pokaz. Az zobaczylam jego rodzicow, i jego ojca ktory mowi do jego
mamy dokladnie te same slowa, pytania w czym jej pomoc. I teraz, po
jakims czasie wiem ze ma to z domu. I to jest wg. mnie zupelnie co
innego niz spelnianie moich zyczen, pragnien.

[maiwlys]

Ech prismi ale ci się trafiło dobrze
U mojego Przyszłego w domu, to raczej mężczyzna jest od wbijania
gwoździ, a żona od gotowania, mój Przyszły troche przełamuje ten
streotym, ale - przepraszam za wyrażenie- trochę musze go "ćwiczyć"
bo pomaga zawsze i zawsze pyta czy pomóc, ale czasami jeszcze
potrafi rzucic taki tekst w stylu, że to robota dla kobiety! Wkurzam
się wtedy niemiłosiernie i strajkuję

[mojeserduszko5]

Dobrze powiedziane.Facet powinien robić te cięższe rzeczy a czasem
pytać żony czy coś pomóc lub pomóc.Fajnego masz tego swojego.Trzymaj
tak dalej

[mojeserduszko5]

a nie pomyślałaś o tym że oprócz zachcianek mój też mi pomaga w
obowiązkach domowych ostatnio ugotował mi obiad,posprzątał dom,gary
umył.Tylko dla mnie beżsensu jest się takie chwalenie innym na tym
forum.

[maiwlys]

Bo tez nie chodzi o chwalenie :0 tylko o niektórych rzeczach trzeba
napisać jak się dyskutuje... skąd inni mają wiedziec na jakiej
podstawie mam takie a nie inne stwierdzenie, jeśli nie przedstawię
sytuacji. Tak bo tak i nie bo nie, to raczej średnie argumenty, ale
chyba twój post był odpowiedzią na post prismi.

[mojeserduszko5]

tak to do niej było

[aska90]

Wiesz, tak prawdę mówiąc mnie tez się zdarza ugotować obiad, posprzątać
mieszkanie (raczej duże niż małe), gary zmywa zmywarka, ale nie zmienia to
faktu,że robię to od wielkiego dzwonu, na co dzień jestem na bakier z
obowiązkami domowymi i zajmuje się nimi ślubny. Co nie znaczy, że nie ma
wyjątków od reguły i "ostatnio" zamieni się w "codziennie".

[maiwlys]

To też zalezy od charakteru człowieka...jak juz pisałam ja się
wkurzam, że coż tam robię sama, a N ogląda mecz, ale sama tak chcę
bo jak mi się zaczyna wtrącać to się wkurzam jeszcze bardziej
Straszny ten mój charakter, trochę Zosia Samosia, nie protestuję jak
chce obierać ziemiaki, bo tego nie cieprię Ale poprzedni tydzien
miałam właśnie taki "od wielkiego dzwonu" jedlismy na mieście, w
mieszkaniu bałagan, sterta prania do wyprania... i było ok.

[mojeserduszko5]

Chyba mamy podobny charakter co do tego że coś lepiej zrobimy od
naszych N,dlatego coś wolę robić sama.Tylko to jest niezbyt dobre na
przyszłość

[maiwlys]

Oj zupełnie niedobre! Ostatnio nawet rozmawiałam o tym z kumpelą
(juz mężatką), która ubolewała nad tym, że przyzwyczaiła swojego
męża że jest pępkiem świata i teraz ponosi tego konsekwencje i
zaczyna to zmieniąc.

Pomaganie w domu a sprawa kobiet

[aska90]

kochane forumowiczki i ty, autorko, w waszych wypowiedziach widzę jeden
podstawowy i zgubny błąd (mam nadzieję, że to przejęzyczenie albo skrót
myślowy): Mąż ci będzie POMAGAŁ/ jak mąż ci będzie POMAGAŁ, to dacie radę. No
przepraszam bardzo, ale pomagać to może dziecko lat pięć albo gość, jeśli nie
chce spokojnie na tyłku usiedzieć. Mąż to pełnoprawny domownik, którego
obowiązkiem jest współprowadzenie domu, a nie pomaganie żonie. W końcu mieszka w
domu/mieszkaniu, a nie nocuje w hotelu.
No chyba że parze odpowiada układ, w którym jedno przejmuje obowiązki domowe, a
drugie się tym nie zajmuje. I tak jest w moim związku, tyle że obowiązki przejął
mąż.

[maiwlys]

No mi generalnie z tym pomaganiem chodziło właśnie o równy podział
obowiązków. Tylko, że ze mną to jest ciężko bo ja wymagam równego
podziału a i tak uważam że wszystko zrobię szybciej, lepiej
dokładniej. Błedne rozumowanie

[mojeserduszko5]

Chodziło mi tez o wspólne obowiązki.Tylko że moj facet dłużej
pracuje więc ja więcej będę mieć obowiazków w domu.Trzeba to jakoś
rozdzielić, zeby też kiedy dorobić się np.własnego domu

[maiwlys]

Prawdą jest to co piszesz. Mojemu N zdarza się czasami wrócić z
pracy o 21.00 ( nie zawsze kończymy razem, albo jeszcze inną pracę
ma np.). Przeciez nie będę na niego czekała do wieczora z umyciem
naczyć bo to jego kolej i nic mnie nie interesuje. Tak jak
napisałaś, nalezy racjonalnie tez podejśc do tych obowiązków, w
naszym przypadku zdecydowanie więcej mój N zarabia i czasami pada na
twarz ze zmęczenia wieczorem, popdczas gdy ja mogę od 16 malować
paznokcie. Gdzieś trzeba znależc kompromis.

[mojeserduszko5]

No dokładnie. Chcąc dojść do czegoś trzeba dużo wyżeczen i
kompromisów

[aska90]

To ja jednak jestem okropną żoną, bo do 21 czekałam bez wyrzutów sumienia. Tyle
że ja nie znoszę obowiązków domowych (z kilkoma wyjątkami - uwielbiam np. mycie
okien), a ślubny jest odruchowym pedantem, sprząta, nie zauważając tego. Działa
to u niego jak oddychanie, nie zdaje sobie z tego sprawy (no ja mam tak z
bałaganieniem i unikaniem nielubianych czynności). Pocieszające jest to, że
wytrzymaliśmy ze sobą kilkanaście lat i żadnych kłótni z tego powodu nie było.
Choć nie ukrywam, zakup zmywarki to był strzał w dziesiątkę.

[maiwlys]

o tą zmywarkę to sie postaramy jak tylko dom stanie Szkoda tylko,
że jeszcze nie ma elektrycznej obieraczki do ziamiaków ( a może
jest? Link proszę!"). Nikt nie twierdzi że jesteś okropną żoną, tak
się dobraliśmy, każdy z nas ma inni charakter, mój tez jest trochę
pedantem, ale takiego innego rodzaju i teraz już wiem że w
większości sytuacji ma rację. A mi nie przeszkadzają "obowiązki
domowe" bo to dla mnie (szczerze zupełnie0 sposób na odstresowanie i
może dlatego nie traktuję tego jako czegoś najgorszego na świecie.
Jak jestem wściekła to zaczynam sprzątać, po godzinie jak ręką
odjął, co nie oznacza że czasami mi się zupełnie nie chce, wtedy N
mów,że on to tamto i jeszcze cos zrobi... a po chwili i tak się
przyłączam. No taki głupi charakter. Poza tym jak leżałam kilka
miesięcy temu z noga w gipsie to on robił kompletnie wszystko i
wtedy to nie miałam żadnych wyrzutów!

[aska90]

Mnie na ewentualne stresy (ewentualne, bo raczej spokojna jestem i mało co mnie
ostatnimi laty stresuje) dobrze robi bieganie.

[maiwlys]

A mi właśnie odkurzanie albo szorowanie kabiny prysznicowej - o
jakże można się wyżyć ))

[maiwlys]

I piosenki w języku hindi w uszach

[aska90]

Przy 15-20 kilometrach również. Muzyka mile widziana

[mojeserduszko5]

ale zeszłyśmy na temat. A ty kiedy wychodzisz za mąż ?Ile masz lat ?

[aska90]

Już wyszłam, jestem po trzydziestce.

do mailwlys - maszyna do obierania

[bystra_26]

Już istnieje. Widziałam w Saturnie - to specjalna misa do robota
kuchennego - z zewnątrz widać, jakby była wyłożona papierem
ściernym. Ponoć działa na ziemniaki.

[maiwlys]

Oj to ja w tyle zostałam, albo sie słabo interesowałam Musze
poszukać Dzięki!

[prismi]

mojeserduszko - no to mysle ze rzeczywiscie to tylko stres. Najpierw
napisalas ze sie boisz czy Ci bedzie pomagal czy bedzie wszystko na
Twojej glowie, a potem piszesz ze Ci pomaga. No wiec w czym
problem? A w moim poscie nie chodzilo o chwalenie - nie chcialam
pisac "nie martw sie, bedzie dobrze" tylko cos wiecej a najlepiej na
przykladzie, konkrecie. Ale czy to bylo chwalenie? Ze mi facet zmywa
podloge? Nie ma sie czym chwalic, to zycie. Jak widac tutaj sa
foremki ktore nie chca zeby im sie wtracac do roboty, wiec dla nich
taki facet jak moj to by im sie tylko pod nogami paletal i nic
wiecej. Chodzilo tylko o przyklad a ze napisalas na samym poczatku o
pomaganiu i Twoich watpliwosciach to sie odnioslam do tego.

[mojeserduszko5]

Sorki ale chyba tracę głowę i za bardzo się wszystkim przejmuje.Może
chce zeby wszystko było idealne.Ale ja to jestem.Ale czy wy takich
obaw nie miałyście

[maiwlys]

Tzn. czy się boję że nie wszystko będzie idealnie? Ja to wiem Bo
juz nie jest idealnie! Ja myślę, że twoje obawy sa spowodowane
głównie tym że nie mieszkaliście razem (żeby nie było, że namawiam,
każdy robi jak uważa).

[aska90]

Nigdy nie miałam parcia na bycie idealną żoną i panią domu (choć chciałam mieć
idealny związek - idealny, czyli obydwoje dobrze się w nim czujemy, teraz we
troje, choć młody jeszcze młody), więc nie do końca potrafię się wczuć w twoją
sytuację i zrozumieć obawy.
Ale recepta jest tylko jedna: obawy omawiaj z narzeczonym/mężem. Duszenie ich w
sobie albo roztrząsanie na forum nie rozwieje ich i nie sprawi, że n/m będzie
wiedział, co cię gryzie. Paszczę nalezy otwierać nie tylko przy jedzeniu.

[maiwlys]

A tak w sprawie stresu przed ślubem, to już wim jaki stres mi
najbardziej dokucza juz teraz (a myslałam, że będę odporna!).
NAjbardziej przeraża mnie wręcz zamieszanie jakie może być w dzień
ślubu i pare dni przed. Zjeżdzanie się gości, ostatnie sprawy do
załatwienia, bieganina... to mnie najbardziej stresuje. Natomiast po
ślubie to będzie tak jak teraz z tą różnicą że z obrączką na
paluchach.

[prismi]

Ja mam to samo maiwlys. Boje sie zamieszania w tym dniu i wtrącania
sie innych i ze nie bede panować nad organizacja. Dlatego zamierzam
wszsystko rozpisac, zrobic dzień przed zebranie najbliższych i
poinformaowac jak co bedzie wygladalo i czego oczekujemy od tego
dnia, co dla nas wazne czego nie chcemy. No i oczywiscie rozpiska
techniczna o co kogo prosimy.

[maiwlys]

To chyba byłby najlepszy sposób. Mnie brak organizacji i zamieszanie
wytrącają z równowagi a chcialabym sobie tego oszczędzić w dzien
ślubu

[mojeserduszko5]

Chyba ze mnie straszna panikara jak to już przeżywam i wynajduje nie
z tej ziemi pytania.Może rzeczywiście mieszkanie przed ślubem razem
jest ok.A ten stres w dniu wesela to chyba mi się już udziela a do
ślubu jest dopiero 1,5 m-ca

[maiwlys]

U mnie troszkę ponad 3 tygodnie wiec sobie wyobraz...a wiekszosc
rzeczy w rozsypce, bo nie wszystko mozna dograc i zalatwic przez
telefon.

w 100% rozumiem

[marina111]

Ja to doskonale rozumiem. Ja w ogóle nie gotuje (na szczeście mój narzeczony
obiecał ze to będzie jego domowy obowiązek bo tego nie cierpie, wole nie jesc
niz gotowac), sprzątam właściwie tylko swój pokój, wszystkie pieniądze wydaje
tylko na siebie... i boje się ze sie załamie jak mi to wszystko spadnie na
głowę. Nigdy nie musiałm się troszczyć o finanse. Wiem ze mam kochanego
narzeczonego który mnie uspokaja i mówi ze on jest wprawiony wiec ja nie będę
musiał się tym przejmować ale życie płata figle i okropnie się tego boje. Odkąd
poważnie zaczełam myśleć o ślubie to uświadomiłam sobie ze żyłam pod kloszem i
ze rodzice naprawdę zapewnali mi wspaniałe życie wolne od trosk.

[mojeserduszko5]

dasz rady z tym wszystkim tylko trzeba chcieć.Ja niektóre obowiązki
miałam od małego bo pamiętam jak chodziłam do podstawówki do 6 klasy
to mama mi mówiła że jak będę wcześniej w domu to mam obiad gotować
bo ona z tata pracowali dłużej, czasem mi nie wychodził.Miałam też
posprzątać.Bedzie dobrze zobaczysz, dziewczyny z forum ci to
uświadomią

[maiwlys]

Oj życzę ci marino aby narzeczony po ślubie okazał się taki sam i
nagle nie zmienił swoich przyzwyczajeń, bo jak napisałaś życie lubi
płatać figle, a wtedy może być ciężko.

Marina - przeczytaj...

[kaamilka]

Marina, to będziesz miała skok na głęboką wodę... Tylko żebyś się
nie utopiła... Opowiem Ci taką historię. Był u mnie wczoraj klient i
opowiadał, jak to było na plaży, nad morzem. Po wielu dniach
niepogody w końcu wyszło słońce i było można wylegiwać się na plaży.
Wszyscy więc szturmem tam zmierzali. Morze było tego dnia
niespokojne bardzo, czerwona flaga dumnie furkotała na maszcie. Na
samym brzegu stał jeden mężczyzna i przymierzał się jednak do
morskiej kąpieli. Wchodził do wody ostrożnie, wiedział, że
morze "płata figle i okropie się tego bał". Ale zaryzykował, wszedł.
Przyszła fala i bezlitośnie podcięła mu nogi, zupełnie z
zaskoczenia. Mężczyzna zaczął się topić, krzyczeć, prosić o pomoc,
ale nikt nie wsoczył za nim do wody, tylko mówili, że po co
wchodził, jak nie był pewien, przecież było wiadomo, że to duże
ryzyko...
Pomyśl sobie, że jak Tobie też coś, nie daj Boże nie wyjdzie, to
prawdopodobnie nikt nie będzie mógł (bo może nawet i będzie chciał,
ale nie będzie mógł - bo to Twoje życie) Ci pomóc. Zastanów się, czy
nie lepiej najpierw trochę się oswoić z normalnym, dorosłym życiem,
z obowiązkami, zobowiązaniami... A dopiero później podjąć tę
ostateczną decyzję.
Nie chcę krakać, bo może wszystko Wam się świetnie ułoży, ale równie
dobrze może fala z zaskoczenia podciąć Ci nogi...
I od razu mówię, że równie dobrze mogą rozstać się osoby, które już
ze sobą żyły, to nie jest zasada, ale niektóre przesłanki mogą
stwarzać większe ryzyko...

[maiwlys]

Kamila ja ci muszę powiedzieć, napisać że Ty ładnie opowiadasz!
Dzieci będa miały fajną "opowiadaczkę" bajek ))

[marina111]

No to mnie zdołowałaś. Ja wiem ze tak moze być i mówiąz szcerze boje
się tego slubu jak niewiem, ale ile mozemy się spotykać z doskoku?
Mieszkanie razem bez ślubu jest troche nei zgodne z moimi zasadami
wiec nie chce ich naginac. Moze i powinnma poczekac ale mój
narzeczony czeka na mnie odkad mnie poznał bo chyba juz po poł roku
zaczoł mi cos o slubie mówić ale wtedy to ja tylko w głowe go
pukałam kiedy o tym słyszałam a ostatnio zaczełam juz chciec miec go
na codzień. Boje się tych obowiazków, boje się ze nieprzywykne do
mysli ze jego rodzina jest moją bo teraz tego nie uznaje, boje się
ze przytłoczy mnie monotonnia ale czy ktos mi zagwarantuje ze za
kilka lat będzie inaczej? On mnie rozumie jak nikt inny i wie o
wszystkich moich obawach mam nadzieje ze po slubie mnie nie
zawiedzie i spełni swoje obietnice.

[kumkus]

no wiesz, ale nie musisz z nim mieszkać, żeby się uczyć gotować.
Mama w domu garnków nie ma? i nie wierz w to, że to ON bedzie zawsze
robił, bo tak się mozna umówić na 2 tygodnie wakacji a nie na CAŁE
ŻYCIE. To samo z tymi pieniędzmi. Uwierz mi, że nie wystarczy że
twój N jest "wprawiony" i będzie dbał o finanse, bo jest wiele
innych obowiązków organizujących życie rodzinne. Mąż nawet
najbardziej kochany, wyrozumiały i zaradny to nie mamusia, która
wszystko za Ciebie zrobi. Ucz się obowiazków zanim weźmiesz ślub, bo
inaczej możesz się naprawdę rozczarować. A tak swoją drogą,
dziewczyny, nie chcąc absolutnie nikogo urazić, wkurzają mnie
rodzice, którzy chcąc dla dziecka dobrze, tak naprwdę krzywdza je
trzymając pod kloszem, nie uczą samodzielności, nie przygotowują do
życia na własny rachunek. I potem tak się to kończy, że dziewczyna
nie potrafi nic, ma stresa, chce, ale nie wie jak sobie z pwnymi
sprawami poradzić, albo chlopak myśli że skoro w domu u rodziców nic
nie musiał robić, to tak powinna wyglądac jego rola w domu z żoną.
Zarobić kasę i usiąść przed tv. grrrrrrr alem się zeźliła;P

[marina111]

To nie jest kwestia tego ze mam w domu garnków nie ma ale ja tego
nie lubie robić. A włesciwie nie cierpir, gotowanie tak mnie
stresuje ze coś okropnego. Moze nei da isę tak umówic ze ona zawsze
będzie gotowął ale moze daise tak zeby n zwykle gotował. On nie
znosi prasowac i ja obiecałam mu ze będe to zaniego robiła.
Oczywiście ze nei obiecam mu ze juz do końca swych dni nie dotknie
zelazka ale obiecam mu ze zawsze kiedy bede mogła wyprasuje za
niego.
Co do rachunków to on to robi co miesiąc wiec nic się w tej materi
dla niego nie zmieni.
Boje się bardzo ale pocieszam się tym ze moja mama tez nic nie
umiała robić i żyje i dobrze sobie radzi.

[agol54]

my mieszkaliśmy we wspólnym akademiku, później na tym samym piętrze i teraz już
razem chociaż wynajmując mieszkanie, więc może nie było takiego skoku i stres
też nie był odczuwalny

Jak zamieszkaliśmy razem niby mając wspólną kasę ale tak do końca to nie, no i
zbieraliśmy na wesele, to na początku ustaliliśmy że dajemy np ja 300 on 400zł
na życie plus jakieś tam bony z pracy i to nam miało wystarczyć, raczej nam się
udawało zmieścić w określonej kwocie.

Co do obowiązków to najpierw ja większość wykonywałam a on mi pomagał ale jednak
pracując było czasem ciężko się wyrobić ze wszystkim, więc umówiliśmy się, że ja
myję naczynia w parzyste dni on w nieparzyste i nie było uproś chyba że z
jakichś tam powodów się zamieniliśmy, tak samo pranie - wkałdanie i układanie,
ja jasne on ciemne itp. Ale moje prasowanie, a jego mycie samochodu

Wszystko zależy od sytuacji, pewnie będzie trochę stresu na początku, ale jak
będziecie mieszkać sami to się dotrzecie gorzej jak z rodzicami, pewnie nie raz
będzie kłótnia o głupotę, o to czyja ta półka a czyja ta itp. codzienne problemy
wspólnego domu.

My jak się ostro pokłócimy to dajemy sobie chwilę na przemyślenie i później
rozmowa, a jak już naprawdę tak ostro pójdzie wtedy wyciągam filiżanki (mamy
komplet takich 2 które są na takie chwile przeznaczone) parzę herbatę i
spokojnie rozmawiamypomaga szczera rozmowa

Co do gotowania, hmm jeden to lubi inny nie, wiec najlepiej raz ty raz on,
wzajemnie sie ucząc ja nauczyłam się porządnie doprawiać przyprawami dania i
np jest tak że ja coś gotuję a on doprawia do smaku i podaje do stołu

Będzie wszystko dobrze, najważniejsze to nie wzajemne oskarżanie się a szczera
rozmowa

Powodzenia!