Kiedy tata kocha za dwoje

[Gość: pip]

Zazdroszcze wam ... Wspaniali ojcowie !
Ja mam i mamę i ojca ale miedzy mna a ojcem jest taka przepasc emocjonalna
ktorej nigdy nie da sie przeskoczyc.

GW sie poprawia

[Gość: bobrek]

Kurcze, coraz lepsze artykuly daja w GW. Chyba konkurencja zaczela im niezle
doskwierac. Nie chodzi nawet o styl artykulu, bo jest taki sobie, ale o
tematyke. Coraz bardziej niepoprawna. Juz nie kretynskie wywody jakiejs pani
Srody i innych polmozgich feministek, tylko pozytywny przyklad, ze facet tez
moze wychowywac dzieci. Oby tak dalej.

[Gość: Z.W.]

Zgadzam sie w calej pelni z przedmowca.

[...]

[tomek.lysakowski]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[Gość: Quembeque]

Wiesz co, szkoda ż etak myslisz, a o czym chcesz czytać? O wojnie w Iraku? O
sklonowanej żabie? O WHO? Człowieku, tamte rzeczy w tak małej mierze Cie
dotyczą... A co jest ważne? Nie uważam, zeby te wypowiedzi były spreparowane,
napisali je prawdziwi ludzie, z prawdziwymi uczuciami, a jesli nie byłeś w
stanie ich dostrzec to bardzo współczuję...

[Gość: Ania]

Dobrze gada, wódki jej (mu) dać.

[szakal_el]

To nie GW a Poragnik Domowy.

wielkie mi bohaterstwo

[Gość: O.]

samotne matki uważa się za oczywistość i nikt się nad nimi nie lituje uważając,
że ma sobie dać radę bez pomocy, a jak facet zostanie sam z dziećmi to od razu
jaki to on wyjątkowy, bohater, umyje, posprząta i dzieci wychowa, no normalnie
cud miód i dawaj opisywać w gazetach
dlaczego kobiet się tak nie docenia?!!!
skoro faceci uzurpują sobie prawo do bycia takimi wspaniałymi to dlaczego
domagają się peanów na swoją cześć kiedy tylko zaczną się zajmować tak
pogardzanymi wcześniej "zajęciami kobiecymi"?!!!

[Gość: robert]

docenia sie, ale kobiety zawsze chca byc na swieczniku

sa wiecznie pokrzywdzone, zawsze maja jakies ale, szczegolnie te, ktore
twierdza, ze rola mezczyzny sprowadza sie tylko do zrobienia dziecka

widze, ze sie oburzasz, jak ktos napisal o maezczynie, chcialabys, zeby
napisali o Tobie? to sobie zasluz

[Gość: O.]

wcale nie chodzi o bycie na świeczniku, chodzi o uznanie normalnego troskliwego
ojcostwa za rzecz oczywistą, a nie robienie z tego bohaterstwa jak w tym
artykule

[Gość: findulais]

Sęk w tym, że mężczyźni nie potrafią tak jak kobiety okazywać uczuc. Stąd
samotne wychowanie dziecka jest dla nich trudniejsze.

Feministki żądają równouprawnienia, awanturują się, że mężczyzna wychowujący
dziecko to to samo co samotna matka i nie ma o czym mówić.
Otóż nie. To nie jest to samo. Wynika to z prostej różnicy: on jest facetem, ty
kobietą. Inaczej myslicie i inaczej patrzycie na świat. Trzeba to zaakceptować
i koniec. Tak nas stworzyła Matka Natura.

Dlatego brawa słusznie należą się samotnym ojcom.

Jaki sęk ?

[Gość: Miś]

Gość portalu: findulais napisał(a):
> Sęk w tym, że mężczyźni nie potrafią tak jak kobiety okazywać uczuc.

Dlaczego uwazasz, ze jest w tym problem, ze mężczyźni nie okazuja uczuc?
Problem jest gdy czlowieka postepowanie jest zdominowane przez chwilowe emocje,
gdy nie potrafi podporzadkowac sie rozsadkowi. Sa niektorzy psychologowie,
ktorzy wierza, ze okazywanie emocji jest dobre. Ale dlaczego ich wiare uznawac
za cos dobrego? Takie poglady zmieniaja sie, sa przejsciowa moda.

Moja czworka dzieci jest juz na swoim utrzymaniu. Wszyscy skonczyli studia.
Maja zony lub stalych partnerow. Dwoje zrobilo doktorat. Fakt, ze nie
okazywalem im uczuc nie zaszkodzil - przypuszczam, ze pomogl.

[Gość: O.]

Co do uczuć to zapewne nie zgodziliby się z Tobą panowie działający w
organizacjach walczących o prawa ojca, którzy właśnie walczą z takimi
stereotypami jak te, że ojcowie nie są w stanie zaopiekować się dzieckiem i nie
są w stanie otoczyć dzieci ciepłem uczuć.

Punktem wyjściowym do tego artkułu są pytania o to jak mężczyzna jest w stanie
sobie poradzić z codziennym życiem: "To wydaje się ponad jego siły: gotować,
prać, sprzątać, przytulać, kurować, zaplatać warkocze, opowiadać bajki Czy
mężczyzna może mieć tyle cierpliwości?"

Sorry, ale do tego, żeby ugotować, posprzątać czy zaplatać warkocze wystarczą
dwie ręce i trochę zdolności organizacyjnych - tu nie ma żadnej różnicy między
facetem a kobietą - tylko w przypadku kobiet takie to oczywiste, a w przypadku
mężczyzn odbierane jest jako bohaterstwo. I to mnie tak oburza.

[Gość: wwi]

"Sorry, ale do tego, żeby ugotować, posprzątać czy zaplatać warkocze wystarczą
> dwie ręce i trochę zdolności organizacyjnych - tu nie ma żadnej różnicy
między
> facetem a kobietą - tylko w przypadku kobiet takie to oczywiste, a w
przypadku
> mężczyzn odbierane jest jako bohaterstwo. I to mnie tak oburza."

Nie da się zaprzeczyć. Mam jednak wrażenie, że równouprawnienie rozumiesz jako
równy podział obowiązków tradycyjnie "kobiecych" pomiędzy kobietę i mężczyznę.
A co z obowiązkami tradycyjnie "męskimi"? Czy też chcesz je podzielić? Czy moja
żona ma mi pomagać podczas naprawiania płotu, wrzucania węgla do piwnicy,
podcinania gałązek zbyt rozrośniętych krzewów, przekopania trawników, drobnych
napraw samochodu itp.? W większości tego typu prac mi nie pomaga, bo jest za
słaba fizycznie. Ja to akceptuję, bo rozumiem fizyczne różnice pomiedzy kobietą
i mężczyzną. Ale w zamian oczekuję od niej przejęcia większej części obowiązków
uznawanych za "kobiece".

[el_p]

Niesamowite, w ostatnim zalewie femifaszyzmu taki glos?? Jestem pod duzym
wrazeniem. Jak sie okazuje to nie plec jest wazna tylko uczucia dla rodziny

Naiwny artykuł takasytuacja to norma, nie wyjątek

[Gość: Olek]

I znowu facet pokazany jest jako jakiś wyjątkowy, odbiegający od normy. A
przecież jest to norma w obecnych czasach. Ja sam wychowuje dziecko, nie
dlatego, że matka umarła, ale dlatego, że wyrzuciła go jak psa (co ja pisze o
psach?)z domu.
Pozdrawiam

[Gość: eee]

ale bajkowy artykuł...fiu fiu ileż w nim słów z życia codziennego i takich
typowych opowieści. Czyta się jak dobrę bajkę

[Gość: duokaczka]

Za ten tekst 10pkt na 10 mozliwych...

straszne...

[Gość: camel_3d]

az dziwi mnie, ze kosciol i inne inestytucje nie zabraly im dzieci. przeciez
wedlug polskich realiow, mezczyzna nie potrafi wychowac dzeicka...po wszelkich
klotniach na forum mozna zauwazyc, ze tylko matka i ojciec potrafia
wychowac..inne konstelacje nie wchodza w rachube, dzieci beda zboczone,
znieksztalcony obraz swiata i wogole po prostu mutatny..a tu taka
niespodzianka..no no no... :))

Mój Tatuś tak kochał...

[starykot]

Mój TATUŚ tak kochał! Był najlepszy, najcierpliwszy, najkochańszy, najberdziej
rozpieszczający, najtroskliwszy, najpiękniejszy... Niestety, kilka miesięcy
temu odszedł. Do nieba... Szkoda, że tak szybko, że tak nagle, że na ulicy,
gdzie nikt nie zdołał mu pomóc... A czas - niestety - nie goi ran po tak
wielkiej i niespodziewanej stracie.

Przyjmij wyrazy współczucia ...

[mikronezja]

Mój odszedł prawie 6 lat temu też nagle, tyle, że w domu, ale i tak nie mogę
się z tym pogodzić bo ledwo przekroczył 60 lat ...

[Gość: zosia]

U nas niestety tak było, tata znalazł sobie po śmierci mamy nową panią,
początkowo była miła, a po ślubie okazała się "macochą" z bajki.
Nie wiem o ją bolało, może to ze byłyśmy żywym dowodem na pierwszy związek taty.

Tata nie okazał się bohaterem, wybrał nową żonę, bo pewnie tak było mu
wygodniej, dla świętego spokoju pozwalał jej na wszystko, nawet na bicie mnie i
siostry.

Gdy miałam 19 lat wyprowadziłam się z domu, dla macochy była to zapewne duża
ulga. Pozostało jej tylko pozbyć się mojej siostry, co jej się wkrótce udało.

Do dziś, choć mam już 34 lata ciągle się martwię co stanie się z moją córką,
gdybym tak nagle umarła. Przed oczami mam swój los i siostry. Choć mąż jest
wspaniały, boję się, że "nowa mama" mogłaby tak na niego wpłynąć, jak na mojego
tatę, choć mąż raczej nie ma "słabego" charakteru, jednak nie potrafię zaufać.
Przez to ciągle się boję urodzić drugie dziecko, choć bardzo bym chciała.

Siostra ma silną nerwicę lękową, boi się jeździć sama gdziekolwiek.
Takie rany pozostawia nieszczęśliwe dzieciństwo.

[Gość: titta]

Zauwazyliscie, ze "samotna matka" to od razu zle sie kojarzy (bieda,
niezaradnosc, ofiara rzyciowa, ktos skrzywdzil itp.) a samotny ojciec to od
razu wspanialy, dzielny, kochajacy...

Samemu jest trudniej ale mozna poradzic

[Gość: Miś]

Gość portalu: titta napisał(a):
> Zauwazyliscie, ze "samotna matka" to od razu zle sie kojarzy ...

Pewnie 90% przypadkow gdy rodzic wychowuje sam dziecko lub dzieci to samotna
matka. Kobiety zwykle mniej zarabiaja. Dlatego samotna matka wychowujaca
dziecko kojarzy sie z gorsza sytuacja materialna. Po prostu samemu jest
trudniej wychowywac dziecko lub dzieci ale mozna poradzic jesli nie ma innego
wyjscia.

W końcu prawdziwy tekst o byciu człowiekiem

[spanion]

Jaki piękny tekst. Gratuluję to taki przykłąd przekucia liberalizmu w
złoto.Przykład wykorzystania wolności tworzenia dla dobra. Brak tej nutki
liberalnej z odcieniem złośliwości - pustej i nieludzkiej.
Może wrócisz Agoro do swoich korzeni...
Trzymam kciuki za wiecje takich tekstów.
Dziękuje.

[bzdecikkk]

Czas nie goi ran, lecz umie przyzwyczajać do bólu.

[Gość: ww]

Ale jednak można się trochę zbliżyć, z upływem lat

[Gość: ww]

Ale jednak można się trochę zbliżyć, z upływem lat

tata i druga matka.....

[Gość: camel]

widaje mi sie ze dzieci sa strasznymi egoistami. Ojciec zostaje sam, lub matka.
Ile mozna byc samemu? dzieci nie potrafia zrozumiec, ze kiedys sie wyprowadza i
zostawia rodzica w domu. Czesto daleko. CIekawe co by bylo gdyby tym dzieciom
kazac chodzic do szkoly, po powrocie siedziec w domu i tylko z rodzicem
wychodzic, bawic sie, bez kolegow i kolezanek...

[Gość: Matek-Polek]

Sam wychowuje córkę od ładnych paru już lat - jej mama wogóle sie nią nie interesuje - to tak a propos schematów, które nic nie znaczą. I naprawdę mam dosyć ciągłego "podziwiania" : "Jak sobie dajesz radę? To wspaniałe!".
A przecież opieka nad swoim dzieckiem to tak naturalna sprawa, żadne tam bohaterstwo!
Rzecz sprowadza się do prostego wyboru - JA / DZIECKO . Ile straciłem i ile zyskałem wiem tylko ja. I nie ma we mnie dumy - jest poczucie obowiązku i przede wszystkim MIŁOŚĆ do córki - nic więcej.

[Gość: MAMMA]

Oby więcej takich panów. Trzymam za Ciebie kciuki, chociaż to przecież
rzeczywiście normalne. Duzo miłości i powodzenia!

[Gość: Basia]

Normalne? Raczej naturalne jesli juz, a bynajmniej nie powszechne.

Nie rozumiem tej nagonki na feminizm w niektórych postach. Ten tekst wlasnie
pokazuje cos, z czego duza czesc spoleczenstwa nie zdaje sobie sprawy: Mezczyzna
takze potrafi zaopiekowac sie dzieckiem. A jednakze jakie klody rzuca sie panom
po rozwodzie, ktorzy chca sie zajac dzieckiem? Badz utrzymywac regularne
kontakty? Niemal kazdy sad w Polsce woli oddac dziecko pod opieke dziadkow lub
zostawic je przy wyrodnej matce (tak - takie tez bywaja).
Feminizm wstawia sie takze za prawa ojcow do kontaktow ze swymi dziecmi.

Matka Polka jakze czesto pozostawiona jest sama sobie. Dostanie becikowe i na
tym zainteresowanie panstwa sie konczy. Nie wspominajac juz o marnych zarobkach
lub bezrobociu wsrod mam: Faceci jakze czesto sie wykrecaja od tatkowania i
uciekaja w sina dal. Nie kwapiac sie do placenia alimentow. A wtedy to juz tylko
problem mamusi jak i czy sobie dalej bedzie radzila :(

Po to sa podobne artykuly. By naglasniac dla wielu wciaz niezbyt oczywiste
sprawy. Faceci tez maja macierzynskie uczucia. Tez potrafia. Jesli chca. I
trzeba im ulatwic mozliwosc opieki nad dzieckiem. A tych migajacych sie,
przymusic co najmniej do placenia z wlasnej kieszeni na zycie potomstwa jesli
nie do zaangazowania sie w jego wychowanie...

[Gość: Anka]

Jestem z mężczyzną, który samodzielnie wychował dwóch synów.Ja mam syna, którego
wychowuje sama. Wiem, jak ciężko jest wychowac dziecko samemu. Mimo tego, że
jest między nami spora róznica wieku wierzę. że moze kiedyś doczekamy sie
córki.Dziekuje Ci, że jesteś. Anka

[Gość: Quembeque]

Czytając historię Bartka, łza zakręciął mi sie w oku. Na początku nie w domód
uznania dla jego taty, ale dla niego samego, ze jest tak ciepłą i mądrą osobą.
Potem czytając dalsze opowieści kolejnych osób bardzo się ucieszyłąm, że są na
świecie tacy ojcowie. Sama jestem kobietą, uważam, ze bycie rodzicem, dobrym
rodzicem jest czymś chyba najytrudniejszym na świecie. Chciałabym kiedyś, żeby
moje dziecko było przynajmniej w połowie tak szczęśliwe, ze mnie ma/miało i
żeby mogło napisac o mnie to, co Wy napisaliście w tym artykuje.
Pozdrawiam serdecznie, takie rzeczy przywracają wiarę w ludzi i prawdziwe
wartości :)

[Gość: m]

Gratuluję mądrości panom piszącym, że takie zachowania są normalne i tak jak nie wychwala się samotnej matki, nie powinno się wychwalać samotnych ojców.
Jednak dobre samotne ojcostwo jest chyba rzadsze, niż dobre samotne macierzyństwo.
Również mniej ojców niż matek decyduje się iść samotnie przez życie do czasu odchowania dzieci. To zadziwia nawet we współczesnym swiecie.

A co do ojców, których dzieci zostały przez matkę zostawione-szkoda, że takiej samej odpowiedzialności nie oczekujemy i nie oburza nas zostawienie dzieci przez ojca:(

Artykuł-tkliwy, rozczulający, brakuje przeciwwagi-historii, gdy ojciec nie podołał i dziecko nie wyszło na prostą po śmierci matki. (Piszę po śmierci, bo matka balująca gdzieś w świecie to zupełnie inna sytuacja, inne oddziaływanie na dzieci.)

[Gość: ELA]

A gdzie w tych trudnych chwilach byli Ci którzy pomagać powinni- Zostawili na
pastwę losu dwoje małych dzieci i załamanego ojca ?. Bartku Twoja rodzina ,ta
ze strony zmarłej matki, zasługuje na pogardę i brak szacunku z Twojej,ojca i
brata strony. To nieuczciwe, że tacy ludzie pozostają jeszcze w Twoich
wspomnieniach.

[Gość: sąsiadka]

Pani Elu i po co takie słowa. Jestem sąsiadką cioci Bartka, siostry zmarłej
mamy Batka od 24 lat . Znam te dzieci od małego i wiem, że wychowywali je po
śmierci mamy dziadkowie ze strony mamy, przy wydatnej pomocy moich sąsiadów.
Wyobrażam sobie co czują ci ludzie w tej chwili, kiedy odsądza się ich od czci
i wiary.Jestem w stanie zrozumieć uczucia Bartka do ojca, bo jako dziecko
pamięta i chce pamiętać dobre chwile.Brak w tym artykule jednak pytania o
rodzinę z drugiej strony. Być może wtedy Bartek powiedziałby jak dużo
zawdzięcza rodzinie ze strony mamy. A dla Pani rada : nie sądź bo możesz sam
być osądzony.
Z poważaniem

a ja nie moge wychowywać swoich dzieci

[Gość: on]

moje małżenstwo rozpadło sie i już nie wazne dlaczego stało sie -,wyjechałem
wyleczyłem rany nigdy ani na moment nie zapomnialem o swoich dzieciach , łożyłem
na utrzymanie ,dzwoniłem regularnie BARDZO ICH KOCHAM to ja od chwili urodzin
zajmowałem się synami oprócz karmienia piersią robiłem wszystko nawet jak
pracowalem na 2 zmiane żona czekala z kąpielą dzieci na mnie . sama nie
potrafiła sobie tego zorganizowac . Teraz starałem sie o zabranie ich chociaż na
pol roku do siebie mam warunki { nie jesteśmy po rozwodzie } ale wedłog
polskiego prawa nie moge bo matka nie wyraza zgody i nie wazne że jestem ojcem
tak naprawde muszę tylko płacić bo wszelkie prawa do dzieci maja tylko kobiety .
Umiem sobie radzic z dziecmi to ja uczyłem ich mówic i chodzic taka jest prawda
. ale nie moge ich miec Chciałem to uczciwie podzielić troche u mnie troche u
żony .. ale żaden sąd sie na to nie zgodzi bo dlaczego ?? nie wiem w czym jestem
gorszy od matki ?? jestem sam mam czas . potrafie zorganizowac opieke dla dzieci
podczas godzin pracy .potrafie zadbac o ich zdrowie . NALEżY ZMIENIC PRAWO MY
OJCOWIE MUSIMY MIEć PRAWO TAKIE JAK MATKI ALBO Pół NA Pół ALBO tesknota .
Synowie nie chodza jeszcze do szkoły . ale ja chciałbym zeby uczyli sie za
granica . matka nie wyrazi na to zgody a bycie z zoną już się nie uda za duzo
nas dzieli i za duzo złych wspomnień . pozdrawiam ojców tych , którzy tęsknią za
dziecmi

U mnie jest to samo nie łam sie

[franek9915]

stary od dziecka powtarza mi ze jestem głupi i niedorobiony. Ale nauczyłem sie z
tym żyć teraz w wieku 21 lat sram na to co on mówi. Ale w dziecinstwie
przezywalem to bardzo dlatego więzi między nim a mną nie ma zadnej. W dodatku
nie mozna kochac ojca który leje Ci matke i wszczyna awantury o byle gó... Ale
juz sobie to nadrabiam mam fajnego chłopaka i jest gites kochamy sie :)

Kiedy tata kocha za dwoje

[Gość: Hanka]

Po przeczytaniu tego artykułu aż zamarłam z wrażenia akurat jestem osobą która
zna tę rodzinę od bardzo dawna jestem koleżanką zmarłej przed 12-nastu laty
mamy Bartka.Dziwię się pani redaktor która rozmawiała z Bartkiem wysłuchała
steku bzdur, niewiem czy to tak miało ładnie wyglądać w gazecie i czy za takie
kłamstwa Bartek dostał jakąś gratyfikację pieniężną. Pani redaktor powinna
dotrzeć do drugiej strony czli do rodziny,znajomych czy sąsiadów i szkoły do
której uczęszczali Bartek i Mariusz opinia o kochajacym tatusiu przedstawiała
by się zupełnie inaczej.Chcę powiedzieć, że to właśnie rodzina mamy Bartka a
kąkretnie dziadkowie i ciocia Małgosia zajeła się wychowywanie dzieci.Kochający
tatuś interesował się ale rozrywką /kolegami,piwkiem i balangami/.Troskliwy i
kochający tatuś wpajał dzieciom tak dobre zasady że dzieci zapomniały o
kochającej mamusi.To właśnie kiedy mieszkały u dziadków jeżdziły na cmentarz i
pamiętały aby mamie zapalić lampkę czy zanieść kwiaty. Kochający tatuś i mąż
był tylko raz na cmentarzu od śmierci żony.To właśnie dziadkowie i ciotka
wpajały im wartości jakimi powini kierować się w życiu.Dziadkowie ze swojej
skromnej renty utrzymywali chłopców kupowali to co im było potrzebne do
szkoły ,tatuś nawet na kapcie niechciał dawać. Taki był kochający i dobry że
aż sprawa w sądzie musiała się odbyć i to właśnie sąd przypomniał tatusiowi że
ma również łożyć na dzieci a nie oglądać się na rentę jaką otrzymywali chłopcy
po śmierci matki /400 zł m-cznie na dwoje/ Kupował owszem zabawki bo
myślał ,że w ten sposó zrekompensuje się dzieciom tym ,że się nimi nie
zajmował.Komunię chłopców zorganizowała ciotka tatuś owszem był ale jako gość
finansowo też się nie dołożył bo jak zwykle niemiał. Pracował jako kierowca na
taxi ale zamiast jeżdzić i zarabiać siedział u kolegó,balangował i popijał
piwko.
Oburzył mnie ten artykuł gratuluję Pani redaktor Małgorzacie profesjonalizmu.

Kiedy tata kocha za dwoje

[Gość: f]

Po przeczytaniu tego artykółu można by powiedzieć dzielny "tatuś", świetnie
odnalazł się w tak trudnej sytuacji, nie załamał się i nie poddał.
Osobiście wydaje mi sie, że autorka artykułu powinna porozmawiać nie tylko z
Bartkiem, ale także z jego najbliższą rodziną, którą pomimo śmierci mamy nie
jest tylko ojciec. Zweryfikować czy to co mówi jest prawdą, a wtedy dowiedziała
by się jak wygladało naprawdę życie Bartka i jego brata, kto zjmował się nim i
opiekował. Może nawet porozmawiać z nauczycielami z "Podstawówki", kto
najbardziej interesował się Bartkiem, kto biegał na wywiadówki.(napeno nie tata)
Znam go osobiście i dziwi mnie że dorosły chłopak tak szybko zapomniał kto go
wychował, zapomniał o dziadkach, rodzinie mamy której naprawde wiele zawdzięcza
i na którą zawsze mógł liczyć.
Może jego kontakt i stosunki z ojcem są dobre, ale jego historia powinna nosić
tytół "Dziękuje Ci Babciu i Dziadku"......

Kiedy tata kocha za dwoje

[Gość: Kochająca ciocia M]

W związku z lawiną komentarzy do artykułu o kochającym ojcu, poczułam się w
obowiązku zamieszczenia kilku słów prawdy. Otóż jestem tą ciocią, umówmy się -
M.,i właśnie w obronie swoich rodziców /dziadków, o których Bartek tylko
wspomniał/postanowiłam interweniować. Zadecydowałam po tym, jak zobaczyłam,
czego dokonał owy artykuł w sercach i duszach moich rodziców- tych którzy
poświęcili DWANAŚCIE lat swojego życia, i z podwarszawskiej mieściny ściągnęli
do Stolicy by całkowicie poświęcić się wnuczkom. Z mocno skołatanym
zdrowiem /oboje na rentach 2-grupy !!!/przejęli na siebie CAŁKOWICIE obowiązek
ich wychowania. To Oni ze swoich minimalnych ,i tej przyznanej dzieciom
renty/ok.400zł./po mamie wiązali z trudem końce. Oni cały czas byli z dziećmi
na dobre i na złe, odprowadzali je do szkoły, dodatkowe zajęcia, i kościoła,
starając się jak najlepiej robić to, co na pewno robiłaby ich mama. Nawet na
czas wakacji/ z wyłączeniem 10-12 dniowego okresu spędzanego z ojcem/zabierali
ich ze sobą na działkę.I tak na okrągło, przez całe 12-lat nie wstydząc się
nauczycieli, sąsiadów i nawet najbliższej rodziny poświęcali się właśnie
dzieciom. To wreszcie Oni,z braku środków na najpilniejsze tylko potrzeby
szkolne/tornistry,kapcie, buty / założyli sprawę" kochającemu za dwoje" o
łozenie na swoje przecież dzieci, o czym zdaje się Bartuś zapomniał. To im Sąd
bez przeciągania sprawy przyznał 400-złotowe świadczenie. Ale to nie wszystko.
Jest zbyt mało miejsca dla tak wielkiej ilości fragmentów życia które można by
jeszcze tu opisać. Tylko po co?. Chciałam tylko wyprostować mocno skrzywione
spojrzenie Bartka na całość jego 12-letniego życia pod opieką kochających
dziadków. Bartku, czy udzielając wywiadu zastanawiałeś się przez chwilę, jak
wielką krzywdę wyrządzasz moim rodzicom? Dlaczego?
Zawsze całym sercem kochająca Ciebie i Mariusza, ciocia M .

ps. wszystkim dzieciom pokrzywdzonym przez okrutny los życzyłabym takiej
pomocy /od rodziny Mamy/ jakiej doświadczyłeś Ty i Mariusz.