21.37 - De mortuis nisi bene

[Gość: łacinnik]

Jan Paweł II to Wielki Człowiek, ale jednak człowiek. Zmarł jak każdy i nikt
mu nie zaoszczędził upokorzenia starości ani cierpienia człowieka chorego.
Jeśli nawet przyjąć, że w nagrodę odszedł do Ojca, to ten Ojciec jawi się
nieco wirtualnie. Przypomina mi to współczesnego ojca wielu dzieci, który z
powodu bezrobocia dopuszcza absolutną nędzę i upokorzenie swoich dzieci. Jest
jednak różnica, bo ten Ojciec mógł wszystko a wobec swego nie musiał się
kierować zasadą, że zemsta jest rozkoszą bogów.
Jan Paweł II to Wielki Polak, ale jednak Polak. Całe życie reprezentował parę
wyłącznie polskich cech i w ich doskonaleniu osiągnął mistrzostwo. Wezmę
pierwszy lepszy przykład: w oparciu o żarliwą religijność dochodził do
ustalenia prawdy na jakiś temat. A potem już był nietolerancyjny - dla innych
poglądów na ten temat i dla przeciwników jego poglądu. Trochę było to
widoczne podczas pontyfikatu, ale z powodu braku mechanizmów demokratycznych
w Kościele, prawda znana jest tylko niektórym. Z tych niektórych tylko
jezuita Obirek cokolwiek powiedział, ale przypłacił to swoją karierą.
Obecny „kaczym” to krasnale w reprezentowaniu tej cechy. A ile to złej krwi
robi. I dziwię się, że elita katolicka woła o pojednanie. Z kim chcecie się
pojednać, jeśli niszczycie przeciwników. Z kim chcecie się pojednać, jeśli
przeciwników eliminujecie z zatrudnienia? Pojednajcie się najpierw sami z
sobą, tzn. własne charaktery pogódźcie z Ewangelią. Zróbcie przegląd tych
zasad, zobaczcie, co do powiedzenia miał Papież, a potem zaproponujcie nam
równe zasady współżycia. Wasza tolerancja to tylko przyzwolenie dla nas na
niegodne życie.
Jan Paweł II to Wielki Papież, ale jednak papież. To znaczy, że nie mógł
posunąć Kościoła w teraźniejszość. Ale i nie chciał, bo Kościół
uwspółcześniony straciłby wpływ na politykę. Nie byłoby konkordatów i itp.
zniewoleń. A szkoda, bo łatwiej byłoby wielu krajom, w tym naszemu. Pomógł
wprawdzie zdemontować system komunistyczny, ale na zasadzie ostrego
pogłębienia różnic światopoglądowych. Tzw. pokolenie JPII jest niestety
nijakie, bo albo ma słomiany zapał, albo wnosi nietolerancję we wszystkie
szczegóły życia. Jest to pokolenie JPII jako sama forma, bez treści. Jest to
powielenie katolicyzmu zwanego kiedyś ludowym, później maryjnym - tym razem
nagranym na odtwarzaczu MP3.
Jan Paweł II to Wielki Aktor, ale jednak aktor. Wspaniale reżyserował własną
rolę. I trzeba przyznać, że był aktorem a nie komediantem. I w tym
aktorstwie, właściwym misterium sceny religijnej, przeistoczył nasze wady w
zalety. Po prostu, zaprzągł je w skład dumy narodowej. Jeśli mówimy,
że „kochamy cię Ojcze Święty”, to znaczy, że czujemy to, iż polskie wydało
cię plemię a ty wszystkie znamiona plemienne wziąłeś z sobą. Już nie mamy ani
wad, ani przywar. Jesteśmy dobrymi i wspaniałymi ludźmi. Z wdzięczności
zrobiliśmy wszystko, o czym myślałeś. Nie możesz umrzeć, musisz być wiecznie
żywy, bo kto za nas będzie myślał…
W rocznicę śmierci JPII wspominam ten medialny kociokwik, jaki miał miejsce
we wszystkich mediach rok temu. Tym razem już o dziewiątej rano otrząsnąłem
się z tej służalczości mediów. Wyłączyłem wszystko, co może do mnie mówić o
Wielkim Człowieku, Polaku, Papieżu i Aktorze.

21.37 - De mortuis nil nisi bene

[bpkw]

O 21.37 zapale znicz i bede wspominac, przy dzwiekach dzwonow olszynskich
kosciolow, najwspanialszego czlowieka ; ja Polak i ja wierzacy "inaczej". W
przeciwienstwie do tych, ktorzy niedawno uganiali sie w koszulkami z napisami
"nie plakalem po smierci papieza", ja plakalem...

[bpkw]

Mialo byc "w koszulkach". Sorry...

[muraszka1]

o 21:37 zapale swiatelko pamieci

[Gość: czepialski]

Do łacinnika: nic nie ujmując powadze tematu, który poruszyłeś, jeśli już
odpisujesz się jako "łacinnik" i używasz łacińskich cytatów - rób to bez
błędów. Poprawne zdanie w topicu brzmieć bowiem powinno: De mortuis NIL nisi
bene - o umarłych dobrze albo WCALE (mówmy). A nie mówisz głupio...

[Gość: łacinnik]

Jestem „łacinnikiem” w sensie kultury Zachodu, jak to się mówiło za czasów
wypraw krzyżowych, a nie w sensie znajomości łaciny jako takiej. Ale i ta
wiedza nie jest mi obca. Pomyłka jest oczywiście możliwa, ale czynię ją
świadomie i z powodu literackich uproszczeń.
Sam pomysł "Nie mówić źle o zmarłych" zawdzięczamy Chilonowi, filozofowi
greckiemu. Łacińskie przysłowie zawdzięczamy natomiast Plutarchowi. W
literaturze ma ono różne wersje:
De mortuis aut bene aut nihil
De mortuis nihil nisi bene
De mortuis nil nisi bene
De mortuis…nisi bene
I tego się trzymam, chociaż dyskusji dalszej nie podejmę…

[edico]

Kra krę mija...

[Gość: sprawozdawca rm]

Słyszałem, że JPII wysłał swego sługę, wielebnego Chucka Norrisa by nakazał
Platformie Obywatelskiej bezwarunkowe wejście w koalicję z PiSem.

[Gość: zyz]

Ale Jarosław Kaczyński zabronił Chuckowi rozmów.

Bene vertat, quod agis!

[edico]

Poruszasz bardzo istotne problemy fundamentalizmu polskiego katolicyzmu.
Wspomniany ojciec Stanisław Obirek (człowiek o bogatej wiedzy i wykształceniu,
doktor habilitowany, profesor w Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej
Ignatianum w Krakowie) dokonał rzeczy niesłychanej publicznie krytykując Jana
Pawła II. Kleszy lament w tej kwestii był tradycyjny i można go skwitować w
jednym zdaniu - "Stasiu, od tej nauki w głowie ci się poprzewracało".

Bardzo zasadne pytania nad przyszłością postawiła Gazeta Wyborcza pisząc"
"[...] co w takim razie czeka nasz kraj, skoro fundamentaliści - dziś już de
facto nami rządzący, będą chcieli coraz więcej?
[...] Żeby powstrzymać fundamentalizm należałoby go opisać precyzyjnie i
bezlitośnie - jako ruch posługujący się nowomową jako ideologią, jako fenomen
psychospołeczny. Nie da się tego zrobić, nie krytykując Kościoła, nie da się
krytykować Kościoła nie krytykując Papieża [tymczasem] ... nasi intelektualiści
zanadto zaangażowali się w przeszłości w tworzenie mitu Karola Wojtyły i jego
nauki społecznej".
Gazeta Wyborcza, 6.10.1992 r.

[Gość: sam_sob]

nie ponoszę odpowiedzialności!. To moja refleksja po twojej wypowiedzi i
wypowiedzi Leszka Millera, na temat wiarygodności niektórych opinii:
"Późnym wieczorem, w przeddzień opublikowania artykułu, który uruchomił lawinę,
zadzwonił do mnie syn. - Słuchaj - powiedział wyraźnie poruszony. - Byłem w
restauracji i przy nieodległym stoliku słyszałem rozmowę głośno zachowujących
się ludzi. Wynikało z niej, że są to dziennikarze 'Gazety Wyborczej". Byli w
znakomitych humorach, dużo pili i wznosili toasty za to , że nazajutrz
dopier.... Millerowi. Na drugi dzień ukazała się publikacja pełna przeinaczeń i
nieścisłości. (...)". Podobnych sytuacji w życiu doświadczyłem sporo i nadal
podobnie zachowujących się dziennikarzy spotykam w naszym warmińsko-mazurskim
krajobrazie prasy codziennej. Czy nadal mam bezkrytycznie powtarzać wszystko to
co nam "oni" wciskają w jedynie słusznym ich interesie?

[Gość: łacinnik]

Dziękuję za życzenia, żeby na dobre wyszło to, co robię. Ale jest mi to raczej
obojętne, co na co wychodzi. Dlaczego?
Po pierwsze, za nic mam wszystkie te ideologie, które eksploatują pobożne
życzenia. A to, co robię jest tak niedostępne dla wielu, że skala
zarówno „dobra”, jak i „zła” jest bliska zeru. Nadmienię tylko, że w sprawie
tych pojęć zarówno Platon, jak i Augustyn łżą jak bure dorny. Chyba, że
świadomie uprawiali ideologię. Wtedy jednak nic mnie to nie obchodzi. I z tej
pozycji patrzę na religię, jako na ideologię pośledniego gatunku. Jednak jak to
w kulturze bywa, czasami z podziwem odnoszę się do tego, co religia czyni z
człowiekiem – uczestnikiem tejże kultury. To jednak, co podziwiam w tym
względzie zostało osiągnięte przez odsunięcie od świata. Zdarza się to w
odosobnieniach, w zaciszach monastyrów, itp. Tam religia jest jakąś propozycją
dla odmiany życia. Dla ludzi „z tego świata” religia nie ma żadnej sensownej
propozycji, oprócz tego, że jest ideologią. A sensowność ideologii polega tylko
na tym, że jest narzędziem władzy. W niektórych rękach bardzo skutecznym
narzędziem. I tak niestety widzę działalność JPII. Widzę, oceniam i nie
wyrzucam sobie, że moje widzenie może wyjść na dobre, czy na złe. W
kulturze „dobro” i „zło” mają tylko znaczenie dla tych, którzy je widzą, a ja
tego nie widzę. Owszem, widzę „uczciwość”, czy „łajdactwo”, ale nie kwalifikuję
ich jako dobro czy zło. Te pojęcia są mi inaczej potrzebne… Naoliwiają one
rachunek kulturowych zysków i strat.
Po drugie nie mam takich ambicji, aby cokolwiek wychodziło na dobre. Nie mam
żadnych życiowych zgorzknień, ale uważam, że Polska jest krajem, któremu można
dobrze życzyć, ale dla którego nie warto nic robić. Polska jest krajem chorym i
żywienie tego nowotworu zarówno w postaci religijnej ideologii jak i w postaci
Opus Kaczei jest popieraniem Matrixu dla biednych i pozbawionych pleców i
Ewangelii dla bogatych i pozbawionych rozumu. Polska jest krajem, w którym role
rozdają kulturowi analfabeci, dlatego zarówno „Kapitał”, jak i „Rerum Novarum”
zostały przydzielone do „sławojek”. A tam czytanie z życia to raczej czynność
marginalna… chyba, że zdarzy się zaparcie.
I w tym miejscu czas, by odwzajemnić życzenia. Niechże ten kraj zamiast
nieszczęść wszelkich ideologii dopada raczej zaparcie. I wtedy na długie lata
wystarczy środków na coroczne obsrywanie się z powodu jakiejś rocznicy. Takiej,
czy innej, to już nie ma znaczenia.

De mortuis na wszelki wypadek bene

[Gość: Czytelnik]

Aż się prosi, żeby ktoś napisał moralitet, pt. "Według Judasza". Polityka
pasuje... Znalezisko w Egipcie pasuje... Tylko Panasa brak...