"Według Judasza"

[Gość: Marian]

Wznowiono obrazoburcze czytadło, głośną w swoim czasie powieść
Panasa.

www.dziennik.pl/kultura/ksiazki/article177406/Apokryficzny_skandal.html

[albin65]

I bardzo dobrze, że wznowiono. To jedna z lepszych powieści powstałych w XX
wieku na Warmii i Mazurach (obok "Raz w roku w Skiroławkach" i "Uwodziciela"
Nienackiego). Świetne studium polityki i manipulacji, a jednocześnie dość
przejmująca historia samotnego wyznawcy Jezusa. Bo na historię Jezusa patrzeć
bez kontekstu politycznego tamtego okresu to tak, jakby tego kontekstu pozbawić
zupełnie pontyfikat choćby Jana Pawła II. I papież, i Jezus żyli w określonej
rzeczywistości politycznej, i wobec niej zajmowali określone stanowisko.
Uwarunkowania polityczne Jezusa pozbawiły życia, a i Jan Paweł II zginąłby przez
politykę. Czekamy na druga część, na "Judasz dziennik intymny". Brawo, wydawcy.

[mreck]

niektórym to sie wszystko kojarzy.


na liste ksiag zakazanych proponuje wpisac jeszcze Fausta, Mistrza i
Małgorzatę oraz Igraszki z diabłem.
może takze Agent Dołu?

[Gość: czytelnik]

Jedna z najgłośniejszych książek z Olsztyna. Tylko się cieszyć !
Szkoda, że nie ma naśladowców. Książka nie jest antylerigijna
(przynajmniej ja tak to odbieram).

[mreck]

jo antylerygijna nie jest. :))) hihi.

[Gość: *]

Masz na myśli "myślenie" - hihi

[Gość: Janusz]

W czasach kształtowania doktryny religijnej Kościół (chrześcijański) wybrał
ewangelie z wielu apokryfów. Odrzucone apokryfy nie stały się częścią religii,
ale stały się częścią kultury. I w takim charakterze trzeba traktować "Według
Judasza" Panasa. Czy to jest dzieło religijne, czy anty, to już zależy od
interpretacji czytającego. Nikt nikomu nie poleca literatury jako jedynej normy
myślenia i mówienia. To nie te czasy.

[Gość: Marian]

Czesław Markiewicz
dziennikarz Radia Zachód



Pozbywszy się najciekawszych kąsków, zrazu z żalem, później z dziką
wolą zemsty spoglądałem na „Według Judasza. Apokryf" Panasa. Pod
koniec lat siedemdziesiątych była to chyba nawet książka roku.
Miałem do niej sentyment, bo autor był kolesiem Janusza Koniusza, a
z Koniuszem zawsze warto było trzymać, bo miał klasę, chociaż
zawiadywał reżimowym dwutygodnikiem, ale słabo kłamał, bo niczego,
poza moim szacunkiem, się nie dorobił. Ponadto przez Panasa dostałem
od ojca w pysk. Ojciec mój, skromny Polak i katolik, sięgnął
nieświadomie po otwarty „Apokryf" akurat w tym miejscu, w którym
literacki narrator, niejaki Judasz, dywagował o niestandardowych
skłonnościach seksualnych Chrystusa. Takoż Henryk Panas pojawił się
na ekranie telewizora, jako „autorytet", co to wyjaśniał mi,
zapamiętanemu w pozbywaniu się w stanie wojennym własnej biblioteki,
że ów stan jest imperatywem dziejowym, a protagonista tegoż niejaki
Wojciech J. to mąż opatrznościowy. Na szczęście Panas mówił, a nie
pisał, i dlatego nie wiem czy chodziło mu o męża opatrznościowego,
czy opacznościowego, tym bardziej, że staruszek miał źle wyfasowaną
sztuczną szczękę i jego głos brzmiał fałszywie, no i wkrótce
umarł. „Apokryfu" najpierw w antykwariacie nie chcieli, ale pani
przecież pamiętała, że ja z tego żyję. Dostałem jakieś srebrniczki,
że wystarczyło na marną podkówkę zwyczajnej. No i przeżyłem.

www.puls.ctinet.pl/index.php?bmF2PTImZGJpX3Jvaz0yMDA2JmRiaV9taWVzaWFjPTEwJmRiaV9pZD0yMjY=

[Gość: oln]

"Według Judasza" - bardzo ciekawa książka.

[Gość: WJ]

Autor mniej ciekawy.

[Gość: BP]

Broniarek o powieści Panasa

64.233.183.104/search?
q=cache:A1eNUMpfATsJ:members.chello.pl/a.szkoda/plotki_plotki/379/379
.html+wed%C5%82ug+judasza+panas&hl=pl&ct=clnk&cd=1

[Gość: BP]

W 1973 roku ukazała się w Polsce powieść pisarza Henryka Panasa
(1912-85) pt. "Według Judasza (apokryf" (apokryf to utwór o tematyce
biblijnej nie umieszczony w kanonie biblijnym). Wówczas książka ta,
opublikowana przez wydawnictwo POJEZIERZE w Olsztynie, była prawie
nieznana (prawdopodobnie dlatego, że Kościół nie był nią
zainteresowany, a Edward Gierek z Kościołem zbytnio walczyć nie
chciał). Natomiast na świecie wywołała ona żywe zainteresowanie. Ja
ją otrzymałem od szwedzkiego wydawnictwa FORUM po szwedzku do
recenzji pod identycznym tytułem "Enligt Judas (apokryf" - "enligt"
znaczy "według", kiedy byłem korespondentem "Trybuny Ludu" w
Sztokholmie.. O książce tej daje pojęcie informacja zawarta na
okładce: "Judasz, którego spotykamy w powieści Henryka Panasa, jest
kimś innym, niż ten podły człowiek niskiego stanu, godny pogardy
zdrajca, który się powiesił, a więc ten, który został nam przekazany
przez chrześcijańską tradycję. W tej `piątej ewangelii' Judasz to
młody, bogaty i wykształcony człowiek, który mimo swej młodości
zajmuje odpowiedzialną pozycję w wielkim domu handlowym i dla
którego trzydzieści srebrników to drobiazg. Przyłącza się on do
ludzi Jezusa którego zresztą w jego wędrówkach po Palestynie
dyskretnie utrzymuje, przede wszystkim z miłości do pięknej Marii
Magdaleny. O czasach z Jezusem i o tym, jak jego nauka miłości
przekształca się w społeczny i polityczny bunt, opowiada Judasz na
jesieni swojego życia dobremu przyjacielowi w drugim liście. Tym
samym odrabia on w pewnym sensie to, że "zawiódł" Jezusa, co
polegało na tym, iż nie wypełnił zadania powierzonego mu w ogrodzie
oliwnym przez Jezusa, a mianowicie rozpowszechniania o nim prawdy".
A jaka to miała być prawda ? Że Jezus był przywódcą buntu
POLITYCZNEGO. Według Panasa, w rozmowie sam na sam jeszcze przed
Ostatnią Wieczerzą, Jezus powiedział Judaszowi: "Gdybym odmówił
wypicia kielicha goryczy, musiałbym wyrzec się samego siebie.
Dlatego ja muszę umrzeć, a ty żyć". A jak było z tym "zdradzieckim
pocałunkiem" ? Pisze Panas o Ostatniej Wieczerzy słowami
Judasza: "Nie chcieliśmy przedłużać spotkania, ponieważ bunt miał
się zacząć następnego dnia rano. Dlatego szybko rozeszliśmy się,
żeby udać się na spoczynek. Nie przypuszczam, żeby ktokolwiek
widział, jak pożegnałem się z Jezusem i jak serdeczny był on dla
mnie. Być może jednak, że ktoś był tego świadkiem i jego relacja
stała się bodźcem do powstania wersji, iż ja złożyłem na policzku
Jezusa ten zdradziecki pocałunek". Po czym Judasz Panasa poszedł
spać. I żył jeszcze długo.

[Gość: oak]

chwali kocioł garnek

[Gość: pijar]

dan brown to tylko lepszy marketing

[Gość: seg]

kawał dobrej prozy

[Gość: 34]

Biblia to również kawał dobrej prozy

[Gość: 30]

Ewangelia Judasza - polskie tłumaczenie wg Ks. prof. Wincentego
Myszora (format PDF)

www.wtl.us.edu.pl/pdf/zak/Ewangelia_Judasza.pdf

[Gość: pyt.]

Czy Jeża można nazwać Judaszem ? Wydaje mi się, ze tak ,a le moze
się mylę

[Gość: Cz]

Znaj proporcją, mocium panie.

[Gość: Izka]

Olsztyn - miasto Judaszów !

[Gość: uczeń]

Czy to jakaś aluzja polityczna? Domyślam się gdy chodzi o srebrniki, ale pocałunek?

Andrzej Kuśniewicz - KO "Andrzej"

[Gość: MU]

niniwa2.cba.pl/andrzej_kusniewicz_agent.htm

Cytaty z donosów

[Gość: 33]

www.rp.pl/artykul/55362,186124_Cytaty_z_donosow.html

[Gość: Ag]

Esbekistan, Kraina Tysiąca Judaszów

Włodzimierz Odojewski kapusiem

[Gość: n]

swkatowice.mojeforum.net/wlodzimierz-odojewski-kapusiem-temat-vt6484.html

Czerwonym Sybirem powiało znad Zarządu GłównegoZLP

[Gość: n]

swkatowice.mojeforum.net/temat-vt7011.html

[Gość: Emil]

Książka powinna w duszy czytelnika wywoływać obrażenia.

[Gość: Czytelniczka]

Czas ujawnić olsztyńskich literatów - agentów SB. Wydawali SB
kolegów, w rewanżu wydawano im książki. Doktorze Kardela, czekamy.

[Gość: AF]

Książka Panasa to dobry materiał na scenariusz filmowy, mielibyśmy
polską wersję "Ostatniego kuszenia Chrystusa". Może Zanussi się
skusi?

Biblia Judasza potwierdza fakt,

[edico]

że od samego początku chrześcijaństwa fanatyzm wydał wojnę rozumowi. Watykański dyktat pewności i jedynie słusznej racji wyjął topór wojenny przeciwko poszukiwaniu Boga, jakim był gnostycyzm.

Księga Jeremiasza

[Gość: mk]

jest dziś o 1/7 dłuższa niż jej manuskrypt sprzed dwóch tysięcy lat znaleziony w zwojach znad Morza Martwego. Niektóre jej fragmenty odnoszące się do przepowiedni zniszczenia Świątyni Jerozolimskiej przez Babilończyków zostały dodane już po opisywanych w niej wydarzeniach. Inne przytoczone przez naukowców przykłady ukazują kolejne zmiany w pierwotnym tekście. Fałszywki, wstawki z różnych okresów, anonimowych autorów, "proroctwa" pisane post factum,

Ewangelie są - podobnie, jak i apokryfy - są kompilacją różnych opowiadań.. Te najwcześniejsze pisane były ponad 100 latach po śmierci Jezusa, więc nie mogły być pisane przez osoby, którym przypisuje się autorstwo. I tak "Ewangelii Jana" nie mógł pisać Jan apostoł, "Ewangelii Mateusza" nie mógł pisać Mateusz apostoł, "Ewangelii Marka" nie mógł pisać Marek - uczeń Piotra, "Ewangelii Łukasza" nie mógł pisać Łukasz - uczeń Pawła. Nie mogli, bo już nie żyli. Pozbierano je po prostu z różnych krążących legend.

Ewangelia Judasza tylko potwierdza znany fakt, że już od samego zarania w chrześcijaństwie poważnie ścierały się z sobą różne interpretacje Boga i roli jego syna w tej spuściźnie egipsko-judaistyczno-chrześcijańskiej. Sam fakt pomijania roli Jana Chrzciciela jako rzeczywistego twórcy nowego trendu religijnego pozostawia kolejny niedosyt prawdziwości przekazów Kościoła katolickiego..

[Gość: wp]

paradokument w temacie
www.cda.pl/video/14693238/Ewangelia-wedlug-Judasza-2006-PL

[edico]

Skandalem jest to, że z pośród prawdopodobnie 44 istniejących ewangelii, katolizyzm zaakceptował do swojego użytku jedynie tylko cztery i to zmieniając ich treść stosownie do swoich tzw. "ewangelicznych" potrzeb. W ten sposób prawda ewangeliczna stała się jedynie powielaną prawdą kościelną akceptowaną jedynie na własny hierarhiczny użytek. Pozostałość wypada tak z tej eklezyjnej praktyki, jak wypadały inne ofiary wielu błędów katolicyzmu rzymskiego.

[Gość: *]

Mądryś bracie. I uczony w Piśmie.
Całkiem jak Maćków kot

[edico]

I wszystko jest jasne. Teraz wiadomo, dlaczego wiara w to, że czarny kot przynosi pecha jest tak rozpowszechniona. Niech to będzie powiedzmy takim sobie folklorystycznym zabobonem. Ale wiara w to, że jak zje się w piątek mięso to pojdzie się do piekła, już dla was zabobonem nie jest? Jest to kolejna kolejna bzdura wklepana indoktrynalnie w ten specyficzny system moralny. Swoją drogą bez odpowiedzi pozostaje pytanie, dlaczego Bóg żałuje ludziom mięsa, skoro tak bardzo ich kocha? Czy jeżeli kogoś się kocha, to zabania się mu jedzenia tego, co lubi przez miłość do niego?

Wątpliwą jakość tego doktrynerstwa potwierdza analiza biblijnego wieku ziemi. Otóż według Biblii Adam został stworzony szóstego dnia istnienia naszej ziemi. Biorąc zatem biorąc pod uwagę chronologię rodzaju ludzkiego, można określić na podstawie Biblii przybliżony wiek ziemi. Lista genealogiczna opisana w Księdze Rodzaju (5 i 11 rozdział) podaje wiek Adama i jego potomstwa. Poprzez chronologie potomków Adama i dzięki pkreśleniu wieku wszystkich zstępnych, o którym mówi Księga Rodzaju 5 i 11, staje się jasne, że Biblia z całą powagą naucza, iż ziemia ma około 6000 lat. Można tu oczywiście bez większego błędu dodać lub odjąć kilkaset lat.

A co w takim razie z popularnym obliczeniem wieku ziemi na 4,5 miliarda lat, które zostało zaakceptowane przez większość naukowców, i o którym naucza się w większości naszych placówek oświatowo-naukowych? A może potomkowie Dawida żyli nie setki lat a setki milionów lat? Życzę powodzenia również w rozstrzyganiu głębokości tej religijnej mgły.