Seksmisja: odsłona druga

[rydzyk_fizyk]

Seksmisja 2? To brzmi raczej jak polskie "Peggy Sue wyszła za mąż" :>

Seksmisja: odsłona druga

[maruda.r]

"Co nie zmienia faktu, że okropnie, naprawdę okropnie wyśmiewany jest w niej
feminizm. Śmieszny film, ale dziwny. Na Zachodzie na przykład zupełnie tego
rodzaju poczucia humoru się nie rozumie."

***********************************

Nie rozumie? Kogo w takim razie śmieszył Benny Hill, choć to inny rodzaj humoru?

Każda ideologia, każdy ruch mają swoje radykalne skrzydła, które same siebie
ośmieszają. Artysta jedynie to pokazuje.

Pierwowzorem "Seksmisji" była prawdopodobnie powieść "Houston, Houston..."
amerykańskiej pisarki SF Alice Bradley Sheldon, publikującej pod pseudonimem
James Tiptree, Jr. "Seksmisja" w stosunku do ""Houston, Houston..." bardzo
delikatnie traktuje feminizm.

[zdanka1]

>Każda ideologia, każdy ruch mają swoje radykalne skrzydła, które
same siebie
> ośmieszają. Artysta jedynie to pokazuje.


Tak , tak , zwłaszcza w kontekscie tego, z e Machulski nakręcił tę
komedie w 1984 roku, kiedy , kiedy polskie kobiety stały w
kolejkach po kiełbasę po kilka godzin, rodziły na zamkniętych
porodówkach w tkaich warunkach, ze dzisiaj to szczyt luksusu i
uzywały frani z maglownicą do prania gaci i tetrowych pielyuch w
proszku Ixi, bo tylko taki był na rynku...

W tym kontekscie, to sorry, rzeczywiscie, widac było wokół panoszacy
sie , zalewający Polskę feminizm i jego radykalne skrzydła, które
same siebie osmieszały...

po prostu komedia romantyczna

[dzielanski]

Od kiedy to zarabianie na kobietach jest działaniem feministycznym?
Owszem, film jest skierowany do żeńskiej widowni, ale prezentowanie
go jako jakiejś antytezy "Seksmisji" to zabieg z cyklu tych,
które "męskiej odpowiedzi" na "Ladies" (czy może "Lejdiz")
przeciwstawiają "żeńską odpowiedź na męską odpowiedź na..."
W całym filmie jest jedna mocna scena ilustrująca rolę kobiety w
polskiej (czy tylko PRL-owskiej?) tradycji: żony "byznesmanów" robią
za kucharki i kelnerki w jednej osobie, podczas gdy byznesmani
załatwiają interesy prz wódce, po czym następuje zwyczajowe
całowanie rączek (niekoniecznie zresztą dosłowne), bohaterka kwituje
to jednak jakimś: "To moja ostatnia taka kolacja" i cała
potencjalnie nośna scena rozchodzi się po kościach. Bohaterka ma na
głowie ważniejsze sprawy: doprowadzenie do końca wątku miłosnego. I
jako bohaterka romantycznej komedyjki ma do tego święte prawo -
jednak udawanie, że cała fabułka ma jakieś aspiracje wykraczające
poza zarobienie paru złotych na nie bardzo wymagającej (albo bardzo
wyrozumiałej) publiczności to po prostu wprowadzanie tej
publiczności w błąd.