Życzenia

[kwisniewski]

Zdrowych i pogodnych Świąt Wielkanocnych
W prawdziwie wiosennym nastroju
Smacznego jajka i pogody ducha

życzy www.plock24.pl

[Gość: Zenon Dylewski]

I ja życze tego samego. Pisałem ,że zamilkne i tak zrobię, mając nadzieję,że
miło i pogodnie w okresie Świąt.
Dla Poszukujących Boga, przesyłam słowa znalezione w Necie a jakze pasujące do
Życzeń Krzysztofa;

O potrzebie sacrum. Inteligencjo duchowa, prowadź!
Alina Gutek
W kulturach tradycyjnych świętością było niemal wszystko: praca, jedzenie, seks.
Dzisiaj desakralizacji ulegają nawet święta. Ale z drugiej strony rozpaczliwie
poszukujemy sensu życia, harmonii, czegoś trwałego i niezmiennego. Czy naszym
ratunkiem jest rozwijanie duchowej inteligencji?
Widzimy kolory, lecz nie dostrzegamy znaczenia

Jak podkreślają zgodnie filozofowie i antropologowie, życie pozbawione kontekstu
sacrum doprowadziło człowieka do największego kryzysu naszych czasów, czyli do
kryzysu duchowego.

Danah Zohar i Ian Marshall w „Inteligencji duchowej” piszą: „Rozum oddalił nas
od przyrody, bliźnich i religii. Dokonując postępu w technologii, odrzuciliśmy
tradycyjną kulturę i osadzone w niej wartości. Inteligencja racjonalna sprawiła,
że mniej pracujemy, jesteśmy zdrowsi i dłużej żyjemy. Dzięki niej stworzyliśmy
mnóstwo gadżetów, z których wiele zagraża naszemu środowisku i nam samym. Wciąż
jednak nie wiemy, jak nadać temu wszystkiemu sens. Duchowe otępienie uwidacznia
się nie tylko na Zachodzie, ale coraz częściej również w tych państwach
azjatyckich, które przejęły zachodnie wzorce”.

Naukowa diagnoza naszego stanu ducha na progu nowego tysiąclecia jest
bezlitosna: Dostrzegamy i przeżywamy tylko to, co bezpośrednie, widoczne i
praktyczne. Jesteśmy ślepi na głębsze poziomy symboliki i znaczenia, które
tworzą egzystencjalny kontekst dla otaczających nas obiektów, wykonywanych
czynności i nas samych. Widzimy kolory, lecz nie dostrzegamy sensu.
Optymistyczne jest tylko jedno – że coraz częściej pytamy samych siebie: O co
chodzi w moim życiu? Po co mi to wszystko? Dlaczego biorę udział w tym wyścigu?
Czego tak naprawdę pragnę?

Dawniej w ogóle nie zadawano by sobie takich pytań. Rytm życia narzucany przez
naturę i kulturę był uporządkowany i przewidywalny. Tradycja, społeczność, w
jakiej się żyło, religia – wszystko to wyznaczało niezmienne granice zachowania
człowieka. Funkcjonowały jasne kodeksy moralne, a cele życia były z góry ustalone.

Mircea Eliade, religioznawca, filozof kultury, eseista, w książce „Próba
labiryntu: rozmowy z Claude-Henri Rocquetem” pisze: „Na najbardziej pierwotnym i
archaicznym poziomie kultury życie ludzkie było samo w sobie aktem religijnym –
odżywianie, życie płciowe, praca miały wartość sakramentu. […] W skrócie można
by rzec, że świat archaiczny nie znał czynności »świeckich«: każda czynność,
która miała określony sens, uczestniczyła w pewien sposób w sacrum. Świeckie
były tylko czynności niemające znaczenia mitycznego, czyli niemające wzorcowych
modeli. Można więc rzec, że każda odpowiedzialna i zmierzająca do precyzyjnie
określonego celu czynność była dla świata archaicznego rytuałem”.

Zwierciadło 04/2007
O potrzebie sacrum. Inteligencjo duchowa, prowadź!
Alina Gutek
ciąg dalszy...

Pragniemy sacrum, gonimy za profanum

Idąc tropem myślenia Eliadego, można powiedzieć, że człowieka współczesnego
odróżnia od jego dalekiego przodka doświadczenie sacrum rozumiane – za
„Słownikiem etnologicznym” – jako kategoria rzeczy i działań, które są uznawane
przez określoną społeczność za święte i z tej racji podlegają religijnej czci, w
przeciwieństwie do tego, co codzienne, czyli profanum. Niemiecki teolog i
historyk religii Rudolf Otto, aby objaśnić, w jaki sposób człowiek wierzący
przeżywa świętość, Boga, wprowadził do religioznawstwa termin „numinosum” (od
łac. numen – bóstwo, boskość) oznaczający coś niepoznawalnego i niewyrażalnego.
To tajemnica, coś, czego nasz rozum nie jest w stanie pojąć, coś przeczuwane,
ale nierozumiane. Według Otto sacrum z jednej strony przepełnia człowieka
trwogą, budzi respekt, a jednocześnie fascynuje i rodzi nieodparte pragnienie.

Dziś desakralizacji ulegają nawet święta. Wielkanoc, Boże Narodzenie traktowane
są w kategoriach wydarzeń rodzinnych, świeckich, a msza, która kiedyś była
rytuałem w ścisłym tego słowa znaczeniu, postrzegana jest jako coniedzielny
ceremoniał bądź też uciążliwy obowiązek. Jednak, jak podkreśla Mircea Eliade,
potrzeba przeżywania sacrum jest głębokim pragnieniem człowieka.

Dlaczego człowiek miałby pragnąć sacrum?

Dlatego że posiada wrodzoną inteligencję duchową – odpowiadają Danah Zohar i Ian
Marshall (autorzy "Inteligencji duchowej"; przyp.Onet). Według nich oprócz
siedmiu rodzajów inteligencji opisanych przez Howarda Gardnera w książce
„Inteligencje wielorakie” istnieje jeszcze jedna – duchowa, która jest
kwintesencją człowieczeństwa. Ani bowiem inteligencja racjonalna, ani
emocjonalna, ani nawet ich połączenie nie wystarczą, by w pełni opisać złożoność
ludzkich zachowań i zdolności.

Cóż to takiego owa inteligencja duchowa? To „wewnętrzna, wrodzona zdolność
ludzkiego umysłu i psychiki, czerpiąca swe bogactwo z serca i wszechświata”.
Tym, co przede wszystkim odróżnia inteligencję duchową od emocjonalnej, jest
właśnie zdolność przemiany. O ile inteligencja emocjonalna pozwala nam rozeznać
się w swoim położeniu i adekwatnie do niego zachować, o tyle inteligencja
duchowa prowokuje do stawiania pytań: Czy w ogóle chcę pozostać w tej sytuacji,
czy raczej zdecyduję się ją zmienić?

Autorzy „Inteligencji duchowej” podkreślają, że ten rodzaj inteligencji nie
zawsze wiąże się z religią. Owszem, może się poprzez nią wyrażać, ale
religijność wcale nie oznacza wysokiego ilorazu inteligencji duchowej. Co więcej
– badania przeprowadzone prawie 50 lat temu przez psychologa Gordona Allporta
wykazały, że doznania duchowe częściej występują u osób niezwiązanych z
największymi Kościołami.
Zwierciadło 04/2007
O potrzebie sacrum. Inteligencjo duchowa, prowadź!
Alina Gutek
ciąg dalszy...

Tęsknimy za jednością z kosmosem, a słuchamy ego

Inteligencją duchową obdarzeni byliśmy od zarania dziejów, ale dowodów na jej
istnienie dostarczyły dopiero badania neurobiologiczne w latach 90. ubiegłego
wieku. Dowód pierwszy – odkrycie w ludzkim mózgu przez neuropsychologa Michaela
Persingera tzw. punktu Boga. Gdy badane osoby słyszą rozmowy na tematy religijne
lub duchowe, punkt ten na zdjęciach mózgu uzyskanych metodą pozytronową się
rozświetla.

Dowód drugi – badania austriackiego neurologa Wolfa Singera, które wykazują, że
w mózgu następuje zespalanie naszych doznań i nadawanie im znaczenia, a wszystko
to dzięki „trzeciej sile”. Wcześniej znane były tylko dwie formy organizacji
nerwowej mózgu: połączenia szeregowe stanowiące podłoże inteligencji racjonalnej
i „różnokierunkowe”, które są podstawą inteligencji emocjonalnej. Singer
wskazuje na istnienie trzeciego rodzaju myślenia, jednoczącego dwa poprzednie,
którym zarządza inteligencja duchowa.

Dowód trzeci – badania nad ludzką mową amerykańskiego neurologa i antropologa
Terrence’a Deacona. Dowodzą one, że język jako zjawisko charakterystyczne tylko
dla człowieka, symboliczne w swej istocie i operujące znaczeniem ewoluował wraz
z szybkim rozwojem płatów czołowych mózgu. Ssaki wyższego rzędu nie umieją
mówić, ponieważ nie posiadają odpowiednika płatów czołowych, które powiększały
się u człowieka dzięki inteligencji duchowej.

Co nam ona daje? Jej dwie bliźniacze siostry: racjonalna i emocjonalna, mogą
czasem sprowadzić człowieka na manowce. Inteligencja duchowa nie zawiedzie nas
nigdy. Ułatwia dialog pomiędzy rozumem a emocjami, umysłem a ciałem. Daje punkt
oparcia potrzebny do rozwoju i przemiany. Sprawia, że jesteśmy kreatywni,
kontaktuje nas z naszą twórczą spontanicznością. Pomaga nam

[Gość: rad]

sprawdzi sie tylko jako, podlane tania gorzałą, eeech, cymes

[Gość: pyt.]

a czy dało by si3e na forum zatrudnic lekarza?

[Gość: adam]

życze wiele sił w pracy dla naszego dobra wspólnego, podziwiam zgodna wsolprace
wszystkich radnych w tej kadencji, serdecznie pozdrawiam Prezydenta Milewskiego

[Gość: asd]

Obfitych Łask i Błogosławieństw
od Chrystusa Zmartwychwstałego
oraz pełnych pokoju
Świąt Wielkanocnych
z radosnym "Alleluja"
życzy asd wszystkim forumowiczom,

[zielonyjarek1]

Zdrowych, Miłych, Wesołych Świąt w gronie przyjaciół i najbliższych oraz
smacznego jajka i dobrego samopoczuci, a także słońca na całe tato życzy
zielonyjarek!

[Gość: ramzes]

Wesołego Allejua, dobrej pogody i zdrowia życzę wszystkim, pozdro.

[Gość: rety]

jakie rozżyczone forum, hehe

[Gość: darek]

szczególnie seredeczne zyczenia dla tych którzy cos pozytywnego wnosza na
to "forum"

[Gość: dr]

Wszystkich pozdrawiam, wszystkim życzę dobrze,tinyurl.com/ytopbq dla
wszystkich Wesołych Świąt

[Gość: marek]

życzenia i trochę aha44.pl/ uśmiechu, pozdro.

[Gość: pop]

dopiero wróciłem ze wsi, przyłączam sie do życzeń

[Gość: ar]

wreszcie kończa sie Święta, bedzie mozna normalnie jeść, pracować,pić,
bo dzis taka cisza na forum, wszyscy zajeci...................

[Gość: ***]

wszyscy jedzą