Byle przetrwać

[kefirka.de]

Źle mi jest,coś tak jak opisała Lucy. Siedziałabym sobie w kątku cichutko. I
żeby mnie nikt o nic nie pytał, niczego nie chciał. Potrzebna jest tylko
paczka papierosów i jedzenie dla kotów i mogę sobie tak trwać. Nie ma świata,
czasu też nie ma.
A tu obowiązki wzywają. I trzeba udawać, że się żyje i się w tym życiu jako
tako wyrabia.
Mam stracha przed nowym tygodniem i walką ze zmęczeniem. Trzeba się
pozbierać, wyjść z kącika, spakować 2 koty, zamknąć dom, odebrać mamę kotkę od
gospodyni i jechać do kliniki. I trzeba mieć nadzieję,że kocice nie rozlezą
mi się w drodze po samochodzie. Jak się wyrobię to za tydzień będę mogła
skreślić w kajeciku spraw do załatwienia punkt pt. wysterylizować mamę kocicę.
Mimo kiepskiej formy cały czas mam jednak nadzieję,że niemoc minie i niedługo
będę znów zdrową Kefirką. Byle przetrwać. Nie mam zielonego pojęcia skąd się
bierze ten mój optymizm, ale dobrze, że jest ze mną.

[stokrotka_beauty]

i tak trzymaj!!

[lucyna_n]

zostaw Kefirkę w spokoju ty fałszywa jędzo.

[mskaiq]

Niemoc minie kiedy sie jej nie poddasz i tak wbrew niemocy zrobisz
co planujesz i jeszcze cos na dodatek.
Nie dobrze jest tak sobie siedziec w kaciku bo tam zle dopadnie Cie
ze wzmozona sila.
Do dzialania Kefirko, poradzisz sobie.
Serdeczne pozdrowienia.

[lucyna_n]

trzym się Kefirko, z pewnością poprawi Ci się neibawem.

[kefirka.de]

Jakoś poszło,chociaż z przygodami.
Najpierw Panda wylała mi wodę do mycia z miski. Woda w zimie na wagę złota, bo
zakręcona ze względu na mrozy. Kot mokry, przestraszony zwalił
cukierniczkę,łapałam ją w locie. Nie złapałam, cukier na podłodze. Przy
nieudanym łapaniu potłukłam jajka. Na szczęście był u mnie zaprzyjaźniony pies i
wszystko wylizał. Nie miałam wody do mycia podłogi. Ale nie bardzo widać, że
brudna. Po mnie bardziej widać.Trudno.
Zaczęło się pakowanie kotów do kartonu, bo ich transporter oddałam matce kocicy.
Karton był ewidentnie złym pomysłem. Co zapakowałam jednego to drugi zdążył
nawiać.I tak w kółko. W końcu wzięłam je podstępem. Otworzyłam ulubioną puszkę i
wrzuciłam do kartonu. Zadziałało, wskoczyły obie za puszką. Jak jadły szybko
zamotałam karton linkami samochodowymi i załoga w końcu wylądowała w wozie. Wóz
niestety wylądował w zaspie. Ani do przodu, ani do tyłu. Jak wiecie Pan Bóg mnie
kocha, więc zesłał mi sąsiadki. Odkopałyśmy, popchnęły i ruszyłam szybciutko po
matkę. Zdążyłam wyjechać a kocice się wydostały z kartonu. Nie wiem jakim cudem.
Czasu szkoda na łapanie. Pędem odebrałam zakontenerkowaną matkę. Matka płacze,
koty biegają po samochodzie a ja jadę i się uspokajam powolutku. Jak ochłonęłam
stanęłam, spakowałam koty oddzielnie, paczki poukładałam jedną na drugą. Na
wierzch matkę, bo najcięższa i jeszcze zaparłam łopatą od odkopywania auta.
Konstrukcja była stabilna. Szczęśliwie dojechałyśmy do kliniki. Zadanie
wykonane, ale już na nic innego sił nie mam. Idę spać. Dobranoc.

[lucyna_n]

Fantastyczna akcja:)
nawet się uśmiechnęłam trochę
fajnie być taką samodzielną