nienormalność.

[olga_w_ogrodzie]

dla niektórych nienormalne jest, gdy małe dziecko wymyśla sobie
fikcyjnego przyjaciela.
albo, gdy boi się otwierać obcym drzwi.
bądź łazić nocą samotnie po Pradze.

[naqoyaqatsi]

albo ze ktos woli sny
i zwierzeta od ludzi
i ze niema w szafce skarpetek do pary
tez nienormalne dla niekturych

p-s. na pradze straszne jest tylko zoo...chyba

[olga_w_ogrodzie]

i jeszcze, że się odpluwa 3 razy przez lewe ramię, gdy czarny kotek
albo, gdy się co powie złego.
i gdy ze zwierzętami się rozmowy prowadzi.

z Pragi Zoo najgorsze.
prawda to.

[monte_we_mgle]

Albo gdy się boi cienia.
Moje dziecko się kiedyś bało.
Tłum wścibskich bab do lekarza kazał prowadzać.
Nie zaprowadziłem - dziecko z tego wyrosło.

[lucyna_n]

tłum wścibskich to potrafi człowieka troską zabić
a jak mi te wścibskie miały przez tydzień dziecioka pilnować to łaził jak
obdartus, napil się mleka na które jest uczulony a raczej mu to mleczko dzień w
dzień pod nos podtykano bo "zaraz nic ci nei będzie a mleczko takie zdrowe jest"
i ma przez to znowu mega trądzik z ktorym walczyliśmy pół roku z dobrym
skutkiem, oraz zarobil 4 jedynki za braki zadań i neiprzygotowania, a
nauczycielka wzywa mnie w trybie pilnym do szkoły
kurwa, szlag człowieka trafia a wścibskie jeszcze oczekują pochwały i nagrody a
do mnie się non stop dopieprzają że ja zła matka dopilnować dziecka i nakarmić
nie umiem tak jak należy czym mnie swego czasu neiźle pogrążyły.
Dla nich właśnie normalne to co dla mnie nienormalne.

[onemama]

Nadgorliwość gorsza od faszyzmu. A potem za parę lat (powiedzmy 20) mówią - jaki
to samodzielny młody człowiek, jaki kreatywny, jaki dzielny... Zapomniały że
obgadały wcześniej że rodzice do dupy bo dziecko zaniedbane

[lucyna_n]

tak mi się jakoś dzisiaj zebrało na żale, bo ciężko odpokutuję ten tydzień wolności
I tak się zastanawiam czemu ludzie nie wahają się wytykać mi jakiś drobiazgów a
ja mam opory żeby wytknąć grube zaniedbania?

[monte_we_mgle]

Ja tam oporów żadnych nie mam, gdy o dzieciaki chodzi. Niedawno
zbluzgałem księdza katechetę mojej córy, bo przy całej klasie
wycieczki sobie a propos mojego niebywania w kosciele robił. I się
uspokoił szczęśliwie. Siostrę katechetkę mojego przedszkolaka też
zbluzgałem, bo opowiadała idiotyzmy, że mianowicie "Maska" ulubiony
film mojego syna to skondensowane zło. Siostrzyczka zdania nie
zmieniła, więc małego z religii wypisałem. Nawet żona katoliczka
stwierdziła, że miałem rację.

[lucyna_n]

ale w rodzinie też taki odważny jesteś?
ja z nauczycielami wolę maile pisać bo na żywo kończy się albo moim płaczem albo
pani nauczycielki histerią.

[monte_we_mgle]

Odważny w rodzinie własnej? Hmm, no jakąś fajną mam rodzinę. Nie
muszę drzeć kotów. Na ojca czasami huknę, bo dzieciaka karmi
cukierkami, a jemu nie wolno dużo słodkiego. Poza tym nikt mi się
nie wtrąca.

[lucyna_n]

no to chociaż tyle dobrego, jeśli chodzi o ojca to głównie on mi potrafił huknąć.

[monte_we_mgle]

A wiesz, ja swojego właściwie słabo znam. Rodzice się rozwiedli, gdy
byłem mały i nie interesował się mną specjalnie. Na starość mu się
pozmieniało dopiero. Kontaktów z dziećmi mu nie bronię, ale wtrącać
się i przekarmiać nie pozwalam. Miał swoje dzieci, mógł wychowywać
jak chciał, w swoim czasie.

[lucyna_n]

w temat tatusia wolę się nie wdawać.

[monte_we_mgle]

lucyna_n napisała:

> w temat tatusia wolę się nie wdawać.

No tak, czasem lepiej gdy go nie ma. Ja w każdym razie nie tęskniłem
jako dzieciak. Rzadkie kontakty wystarczająco mnie zrażały. Teraz
toleruję. Stary jest i schorowany. Bardziej mi go żal jednak, niż
cokolwiek innego. Bywa...

[lafiorka-z]

Przeczytałam kiedyś taki artykuł w gazecie, że szkoła chce "przemielić moje
dziecko i zrobić z niego kiełbasę". Bardzo mi to podziałało na wyobraźnię. Do
tego stopnia, że na wywiadówki chodziłam niezwykle wyluzowana, wiedząc dokładnie
po której stronie stoję.
Nie wymagam też od mojego dziecka rzeczy nieprzeciętnych. Jest wystarczająco
zdolne, więc jeśli nauczyciele nie potrafią tego wykorzystać, to jest ich porażka.
To jest jasny przekaz w mojej rodzinie. Polecam:)

[lucyna_n]

problem w tym że w przypadku mojego dziecka bywają skargi uzasadnione, to nie
jest grzeczne spokojne dzieciątko, nigdy nie wiem czego się dowiem.

[lafiorka-z]

No a czego możesz się dowiedzieć? Że podłożył koledze nogę i kolega wybił sobie
przednie zęby? Tu bym się wkurzyła, ale przy tobie by tych zębów koledze nie
wybił. Więc jak nauczyciele pilnują?

[lucyna_n]

dzieciak ma adhd, wiesz to jednak nie jest takie proste jak się wydaje.

[lafiorka-z]

Słyszę o tym adhd i podobno ma je obecnie co drugie dziecko. Wyobrażam sobie, że
może być ciężko z takim nadaktywnym, ale ponieważ w bardzo długich okresach
walczyłam ze swoją nieaktywnością, to wydaje mi się, że aktywności nigdy nie
jest za wiele. Trzeba się nad takim nad
aktywmym nalatać, ale przeważnie warto:)

[lucyna_n]

problem adhd to nie tylko problem ruchliwości, niemożności usiedzenia w miejscu,
wcale niekoniecznie się to tak objawia, ale to też problemy z komunikacją, z
koncentracją, to wlaściwie inny sposób reagowania, odbierania tego co człowieka
otacza, Głowa adhdowca to inny świat, nie ma priorytetow każdy bodziec jest
silny i każdy równoważny.
Znam dzieciaki których rodzice chyba wmówili im to adhd, albo wystarali się o
zaświadczenia żeby coś tam ewentualnie tym załatwić, ale moim zdaniem wcale nei
jest to tak często występujący problem. Uczyłam setki dzieciaków w rożnym wieku
i mam wrażenie że faktycznie z adhd zetknęłam się trzy, może cztery razy. I to
wcale niekoniecznie byly dzieci "niegrzeczne" po prostu jak się żyje na co dzień
z dorosłym i z dzieckiem mającym ten problem to się widzi rożnicę. Zawsze mnei
bawią narzekania moich sióstr i szwagierki na ich dzieci, dla mnie one wszystkie
są łatwe w obsłudze, komunikatywne i zupełnie opanowywalne w porównaniu do tego
co w ich wieku potrafił pokazać mój syn.Jak sobei pomyślę że to w sumie
stosunkowo banalne zaburzenie to podziwiam rodziców mających dzieci z aspergerem
czy autyzmem.

[lafiorka-z]

Podobno Joanna Szczepkowska po latach odkryła, przy pomocy psychologów, że ma
adhd. Nie jest to bohaterka mojej bajki, ale jakoś tam funkcjonuje, nie najgorzej.
Nie chcę się wygłębiać w problemy mojego dziecka, ale ono też ma swoje
niedomagania.
Ja też nie umiałam czytać do czwartej klasy:)

[ichnia]

lafiorka-z napisała:
> Słyszę o tym adhd i podobno ma je obecnie co drugie dziecko.

"Podobno" to nie na pewno. Co drugie dziecko ma alergię, a nie adhd. Nadużywa
się tego terminu przy każdym nadruchliwym dziecku, czasem mylnie określa się
mianem adhd efekty braku u rodziców konsekwencji w wychowaniu dziecka.

> Podobno Joanna Szczepkowska po latach odkryła, przy pomocy psychologów, że ma
> adhd. Nie jest to bohaterka mojej bajki, ale jakoś tam funkcjonuje, nie najgorz
> ej.

Nie wiem, jak sobie radziła Szczepkowska, ale tak jak różnie może wyglądać
alergia u dziecka - mniej lub bardziej rozległa i uciążliwa - tak różne oblicza
może mieć adhd.
A niedomagania ma każdy jakieś tam, nie tylko dzieci.

[lucyna_n]

problem adhd przypomina trochę problem depresji,
też co chwila można usłyszeć, jaką ja mam depresję, albo od wczoraj mam
depresję, itd, każdy się z tym zetknął, tak samo z adhd, i jak ktoś naprawdę je
ma to się bagatelizuje sprawę, podciąga pod to że z pewnością to kolejne dziecko
wobec ktorego popełniono błędy wychowawcze a nei żadne tam zaburzenie. Mnie już
ręce w tej kestii zresztą dawno opadły. Nie umiem tego wytłumaczyć ani
nauczycielom, ani rodzinie, nie rozumieją tak samo jak depresji, rozumie to
tylko mój mąż który jest dorosłym adhdowcem i w sumie dzięki niemu sama lepiej
rozumiem w czym rzecz, choć czasem naprawdę czuję się z nimi jak w
rzeczywistości równoleglej, żółw mający pod opieką dzikiego zajączka małego i
rozkojarzonego dużego do "pomocy".
Żeby było trudniej ja raczej z tych flegmatycznych i poukładanych, ceniących
sobie relaks z książką i zaplanowany z góry dzień, a tu co dzień kołomyjka bo
adhadowiec dwa razy tą samą ścieżką chadzać nie lubi.

[lucyna_n]

szczepkowska gołą dupę wypina w teatrze , to ja nei wiem czy to jest takie fajne
żeby stara baba miala takie durne pomysły, ja bym wolała żeby jednak mój syn
radzil sobie inaczej.

[olga_w_ogrodzie]

pewno nie był to pomysł najszczęśliwszy, ale też rozumiem TAKĄ
odpowiedź na to, co proponuje w teatrze pan Lupa.

[lucyna_n]

mogła to jednak jakoś inaczej zaakcentować, i właśnie o to mi się rozchodzi żeby
dziecko umiało jednak rozeznać na czas gdzie jest słuszny protest a gdzie dupa i
jak wyrazić żeby jednak tej dupy uniknąć.


wiosna. wiedziałam że tak będzie

[mskaiq]

Z tymi fikcyjnymi przyjaciolmi ktore wymysla dziecko to bywa bardzo
roznie. Ostatnio sluchalem programu w australijskiej telewizji ze u
wielu dzieci taki przyjciel rozmawia z nimi, slysza jego glos.
Wszystkie te dzieci ktore slysza glosy zostaly zdiagnozowane jako
schizofrenicy.
Problem jest tak duzy ze zrobiono program aby uswiadomic rodzicow o
niebezpieczenstwie wymyslania przez dziecko fikcyjnego przyjacieela.
Serdeczne pozdrowienia.

[olga_w_ogrodzie]

fikcyjni przyjaciele, fikcyjne zwierzaki, wyobraźnia - nie ma nic
wspólnego z zapadaniem na schizofrenię, o ile ma się krytycyzm wobec
tej fikcji.
a gdy się nie ma, to też nie jest prawdą, że fikcyjne postacie to
powód choroby.
to może być tylko jeden z objawów.

[monte_we_mgle]

Fikcyjni przyjaciele to normalny etap rozwoju. Ja jako przdszkolak
przyjaźniłem się z kościotrupem z muzeum, w któym pracowała moja
mama. Oczywiście prowadziłem z nim długie rozmowy, gdy nikt nie
słyszał. W sobotę na przemyskiej nocy muzeów znalazłem go w nowym
budynku. Po kilku latach przebywania w magazynie wrócił do
wystawowej gabloty. Bardzo się ucieszyłem. Jakbym spotkał starego
kumpla :-)))

[mskaiq]

Kiedy dziecko jest swiadome ze to tylko fikcja czy zabawa to wedlug
mnie nie ma problemu bo po zabawie wraca do swiata rzeczywistego.
Moze jednak nie chciec takiego powrotu, woli samotnosc ze swoim
fikcyjnym przyjacielem bo takie kontakty sa latwe, nie przynosza
stresu i wiele radosci.
Spotkania z rowiesnikami sa o wiele trudniejsze, bo zwykle obie
strony nie potrafia sie ze soba bawic i tolerowac siebie.

Wroce na chwile do braku swiadomosci ze cos jest tylko fikcja.
Nieuzasadniona podejrzliwosc, myslenie magiczne myslenie zyczeniowe,
itp sa powszechnie uzywane przez ludzi zdrowych.
To sa sklonnosci, ktore na przyklad w wyniku silnego stres, czy
innych okolicznosci potrafia zamienic sie urojenia i chorobe.
Serdeczne pozdrowienia.