Sierpień społeczeństwa obywatelskiego

[swarozyc]

Uwielbiam metafory, ale nie bardzo rozumiem wstawki o wojnach
punickich i "wersji ewangelicznej".
Dotychczas Jachim mial bardzo siermiezny styl i dowcip przyciezki, a
tu prosze - historyk i xionc w jednym..
:-)

[Gość: prv]

ale jakie pikne zdjecie! ;)

Sierpień społeczeństwa obywatelskiego

[Gość: "]

Sierpień, to miesiąc przepiórek. Zaśpiewały rząć, no i zerżnięto :))

Sierpień społeczeństwa obywatelskiego

[Gość: koszalinianin]

Szczeciński Sierpień dla całej Polski miał twarz Jurczyka. Tak jak zapamiętano długopis i wąsy Wałęsy, tak zapamiętano moment podpisywania porozumienia w Szczecinie. Jurczyk był ikona szczecińskiego Sirpnia. Niestety, zdziczeli politycy szczecińscy zniszczyli ta ikonę. Duże miasta przyciągają szumowiny z prowincji i to one niszczą lokalne tradycje i nie liczą się lokalnymi uwarunkowaniami. Dzisiaj Szczecin, jutro Poznań albo Warszawa. Dokładnie to samo mamy w Koszalinie, w którym kluczowe stanowiska objeli prowincjusze traktującyu miasto jak teren postkolonialny.

O społeczeństwie obywatelskim natomiast można sopbie dzisiaj bajdurzyć. Trele, morele, bum, cyk, cyk. Jesli nie nastąpi zmiana ordynacji wyborczej, na większościową z jednomandatowymi okręgami wyborczymi, nie będzie żadnego społeczeństwa obywatelskiego, a kolejne fale absolwentów już nie uczelni wyższych, ale szkół średnich, będą na drugi dzień po odebraniu świadectwa jechały w kierunku na zachód. Nie ma szans na społeczeństwo obywatelskie tam gdzie panuje partiokracja, a nie prawdziwa demokracja.

[trooly]

"W dobrze zorganizowanym społeczeństwie przeszłość jest nauczycielem
przyszłości" - mówi Theo Mood. W Polsce nie ceni się nauczycieli,
zsyła sie ich do Londynu [przypadek Marcinkiewicza].

Szczeciński Sierpień dla dwudziestoparolatka

[Gość: Marcin Maciocha]

Redaktor Wojciech Jachim w nagłówku pisze, że czym innym Sierpień
jest dla stoczniowca, czym innym dla inteligenta, czym innym dla
pokolenia JP II (czyli rozumiem dla dzisiejszego
dwudziestoparolatka). I w dwóch pierwszych przypadkach pewnie ma
rację, bo dla pokolenia JP II, Sierpień nie jest "czym innym",
ale "niczym".

Piszę to z bólem i - nawiązując do kościelnej metaforyki - posypując
głowę popiołem, ale Szczeciński Sierpień dla mnie i moich
rówieśników jest bardziej abstrakcyjny niż wspomniane Wojny
Punickie, bo o starożytnych zmaganiach mieliśmy okazję się czegoś
nauczyć, a o szczecińskich zdarzeniach, już nie.

Pojęcia nie mam, jak jest obecnie, ale gdy chodziłem do liceum (a
było to pięć lat temu), o "Szczecińskim Sierpniu" nie uczono prawie
nic. Nie tylko dlatego, że chodząc do klasy matematyczno-fizycznej i
mając lekcję historii raz w tygodniu nie wyrobiliśmy się z
materiałem i swoją oficjalną edukację skończyłem na II Wojnie
Światowej (tym, którzy zdawali maturę nauczycielka powiedziała: "O
PRL-u sobie doczytajcie"). Nawet Ci, którzy załapali się na lekcje o
tym okresie, nie mogli dowiedzieć się wiele więcej niż ja, bo
szkolni historycy (często zresztą spoza Szczecina) nie przykładali
do tego wydarzenia specjalnej wagi. Uczono tyle, ile było w
podręczniku. Czyli - cytuję za książką "Historia 1956-1997" A.
Radziwiłł, W. Roszkowskiego - "18 sierpnia strajk wybuchł w
Szczecinie, gdzie zorganizowano Międzyzakładowy Komitet Strajkowy,
który wysunął podobne postulaty jak w Trójmieście (...) 30 sierpnia
zostało podpisane porozumienie między komisją Barcikowskiego i MKS w
Szczecinie, któremu przewodniczył Marian Jurczyk".

Dla mnie nie jest więc problemem, że dni sierpniowe są dla nas
nudne, nie jest to, że Mariana Jurczyka można dziś pełnoprawnie
nazwać agentem. Dla mnie nie jest nawet problemem ciężar refleksji
nad tym, co mogło łączyć ludzi, którzy Sierpień przeżyli. Dla mnie
problemem jest to, że gdyby nie własna inicjatywa, o szczecińskim
zrywie nie wiedziałbym nic a nic.

Dlatego uważam, że wszelkie inicjatywy rozbudzające w młodych
ludziach poczucie dumy z wyjątkowości Sierpnia, wywołujące w ich
głowach refleksję nad siłą społeczeństwa obywatelskiego i jego rolą
w walce o wolność i godność człowieka – o czym, z taką emfazą
Państwo piszecie – powinny zaczynać się od przekazania młodym
ludziom wiedzy o tym – podobno wyjątkowym – wydarzeniu. Podobno, bo
większość z moich rówieśników nie ma o nim zielonego pojęcia.

Pan prezydent pisał, że miasto może wspierać jedynie konkretne i
szeroko popierane projekty. Pamiętam, że w zerówce było coś na
kształt – wymyśliłem straszliwą nazwę – „bloku nauczania
regionalnego”. Można się śmiać, ale dzięki temu "Legendę o baszcie
siedmiu płaszczy” znam. Może zatem licealna lekcja historii o
Szczecińskim Sierpniu przyniosłaby podobny rezultat?

Marcin Maciocha,
[e-mail]

Sierpień społeczeństwa obywatelskiego

[Gość: ewa]

a co maja swietowac bezrobotni, bezdomni, chorzy ktorzy do szpitala
ida z wlasnym recznikiem,mydlem,papierem toaletowym?

Sierpień społeczeństwa obywatelskiego

[Gość: glu]

To jakieś piep...nie w bambus - "Aby Polska rosła w siłę, a ludzie
dostali żytniej".
Emigracja was wyzwoli.

Sierpień społeczeństwa obywatelskiego

[Gość: kasia]

Jedno jest pewne - Sierpień w tej chwili to puste słowo, które
jeszcze można wypełnić znaczeniem. Ale za parę lat, jeśli nic nie
zrobimy, będzie puste na amen

Rzygam

[switonemsi]

Rzygam sierpniem.
To nikogo nie obchodzi! Nic waznego sie wtedy nie stalo! Nie chcialo Wam sie
pracowac i teraz to swietujecie. Do roboty, lenie!

Sierpień społeczeństwa obywatelskiego

[stary.telewizor]

Głos B. Sochańskiego wydaje mi się w dyskusji najważniejszy z
jednego powodu – nawołuje do pójścia do przodu. Proponuje ciekawą
imprezę lecz niestety związaną z przegraną dla Szczecina – w sensie
medialnym - rocznicą, bo sąsiadującą z Porozumieniami Gdańskimi.

Moim zdaniem:

Szczecin musi postawić na datę dla siebie naprawdę wyjątkową: ważną
historycznie i mającą swoje znaczenie ponad regionalne i ponad
krajowe, usytuowaną w nie kolidującym z innymi ważnymi wydarzeniami
okresem.
Taką datą może być 5 lipca – rocznica ostatecznego przyłączenia
Szczecina do Polski. Różne stanowiska Sprzymierzonych, „Linijka
Trumana” itd. Żadne inne miasto w Polsce nie ma tak trudnego i
skomplikowanego początku w powojennej fazie jak Szczecin. W ogóle
cała, począwszy od pierwszych Gryfitów, historia Szczecina, miasta
przechodzącego ”z rąk do rąk” jest wyjątkowa i fascynująca.
Data 5 lipca 1945 roku jest kontrowersyjna, ale jakże ciekawa dla
ciągle atrakcyjnej debaty na skalę kraju, ale i Europy i ciągle
gorąca.

Bo to:
1. Jałta i urządzanie świata i Europy przez mocarstwa ( z
pozycji siły ) jako jeden z przykładów
2. Poszanowanie trwałości podziału i nienaruszalności granic (
np. tlący się nadal i od wielu lat spór z Niemcami o granicę na
Zatoce Pomorskiej )
3. Ustanawianie prawa międzynarodowego dyktowanego przez
zwycięzców i jego poszanowanie w przyszłości
4. Ucieczki – przesiedlenia – wypędzenia – osiedlenia i
związany z tym rewizjonizm historyczny
5. W powyższym kontekście prawa człowieka do swobody poruszania
i osiedlania się.
6. Procesy tworzenia i kształtowania się nowych społeczności i
nowych ojczyzn ( tu mogłoby znaleźć się miejsce na Szczecińskie
Miesiące ).

Oczywiście tę datę i związane z nią historyczne i współczesne
wydarzenia trzeba profesjonalnie wylansować. I związać ją z
przedsięwzięciem materialnym całkowicie oryginalnym, żywym w formie
i treści, o skali ponad krajowej.
Takim przedsięwzięciem mogłoby być Muzeum Granic i Sporów
Granicznych ( wszelkich granic: państwowych etnicznych, kulturowych,
religijnych itp. ) tych historycznych i współczesnych w Europie i na
świecie, nowoczesne, multimedialne i interaktywne, w swoim dziale
współczesnym nieustannie aktualizujące wydarzenia!
Taki projekt miałby wielkie szanse na wsparcie z różnych programów
unijnych.