Legendy toruńskie

[Gość: basik]

Zakładam taki wątek, bo wydają mi się ciekawe i warte poznania. Cała nasza
siła to wiedza i przekazy od poprzednich pokoleń. Moze posłuża do
inscenizacji w szkołach?
Może powstaną jakies figurki czy atrakcje w/g nich?
Pamietam, ze jeszcze w XIX wieku wisiała pod bramą legendarna chochla
kucharczyka, który dał nia sygnał do ataku na zamek krzyżacki w 1454 roku
torunskim mieszczanom.
Nie mozna tego odtworzyc?

O tym jak powstała nazwa miasta

[Gość: basik]

O tym jak powstała nazwa miasta

Dawno temu, przed wieloma wiekami, w zakolu Wisły powstało miasto. By jego
mieszkańcy czuli się bezpiecznie otoczono je wysokim ceglanym murem,
wzmocnionym obronnymi basztami. Jedna z baszt była szczególnie ciekawa świata.
Zaprzyjaźniła się z prze- pływającą obok rzeką i od niej dowiadywała się wielu
ciekawych rzeczy.

A Wisła niejedno widziała i niejedno słyszała. Płynęła od Baraniej Góry, przez
Kraków, przez mazowieckie pola i wszystkie nowinki opowiadała baszcie.

Po kilku latach zażyłej znajomości, baszta zaczęła zazdrościć rzece, nie
chciała już słuchać jej opowieści. Jednak Wisła nadal chwaliła się swymi
przeżyciami i chcąc zmusić basztę do słuchania zaczęła podmywać jej mury.
Baszta nie wytrzymała ciągłego uderzania fal o jej fundamenty i rzekła do Wisły:
- Wisło, Wisło nie płyń tutaj bo runę!
- To ruń – odpowiedziała Wisła swej niedawnej przyjaciółce, a echo poniosło jej
słowa...

W tym czasie do miasta zmierzało dwóch wędrowców. Ujrzawszy z daleka ceglane
mury miejskie, jeden z nich zapytał:
- Ciekawe , cóż to za miasto?
-To ruń – usłyszeli echo unoszące w dal słowa wypowiedziane przez Wisłę do
baszty.
Toruń – taką właśnie nazwę nanieśli na swoją mapę. I w taki oto sposób
powstała nazwa naszego miasta.

O flisaku i żabach

[Gość: basik]

O flisaku i żabach

Na Rynku Staromiejskim stoi fontanna zwana „Flisakiem”. Jest to figurka
pochodząca z 1914 roku, odlana z brązu, przedstawiająca flisaka i zasłuchane w
jego grę żabki.

Legenda głosi, że średniowieczny Toruń nawiedzony został przez dokuczliwą plagę
żab, które w wyniku letnich powodzi zadomowiły się w mieście. Żaby spotkać
można było wszędzie: na ulicach, w mieszkaniach, a nawet w dostojnych salach
ratuszowych. Budziły wstręt zarówno u toruńskich mieszczan, jak i u
przejezdnych kupców. Wszyscy głośno krytykowali burmistrza i rajców za taki
stan rzeczy. Grożono nawet ogłoszeniem nowych wyborów i zmianą burmistrza.

Tego było już za wiele. Burmistrz wraz z Radą Miejską wydali zarządzenie
wzywające mieszczan do walki z żabami na każdym kroku. Niestety niewiele to
pomogło. Żaby nadal okupowały miasto. Ogłoszono więc, że jeżeli znajdzie się
śmiałek, który uwolni miasto id dokuczliwych żab, otrzyma solidną zapłatę oraz
rękę pięknej córki toruńskiego burmistrza. Zgłosiło się wielu młodzieńców
zakochanych w pięknej toruniance, którzy próbowali wyprowadzić żaby z miasta.
Niestety, żaby nadal królowały w mieście.

W córce burmistrza od dawna zakochany był młody flisak. Postanowił także
spróbować swych sił. Wszem i wobec ogłosił, że uwolni Toruń od plagi, lecz nikt
nie wierzył w jego obietnice. Wyszedł więc na staromiejski rynek, grając na
swych skrzypkach piękne, flisacze melodie zasłyszane w czasie spływania drewna
Wisłą do Gdańska. I stało się coś, czego nikt się nie spodziewał. Żaby
zasłuchane i oczarowane flisaczym graniem zaczęły gromadzić się wokół niego.
Powychodziły ze swych kryjówek i wszystkie stanęły wokół grającego flisaka. On
zaś powoli ruszył w kierunku Bramy Chełmińskiej, a zasłuchane żaby podążały za
nim. Poprzez bramę opuścił miasto i ruszył w kierunku przedmieścia Mokre, gdzie
znajdowały się bagna i mokradła. Dopiero tutaj flisak przestał grać, a żaby
rozpierzchły się po całym przedmieściu, pozostając na rozległych rozlewiskach
wody.

Flisak wrócił do miasta ku ogromnej radości mieszczan. Mniej zadowolony był
burmistrz, który dotrzymał jednak danego słowa.

Wkrótce odbył się ślub pięknej burmistrzanki i biednego flisaka, a Rada Miasta
wypłaciła z miejskiej kasy należną mu sumę złotych dukatów. Huczne wesele
trwało siedem dni i siedem nocy. Młodzi żyli w Toruniu długo i szczęśliwie, a
burmistrz, który bardzo polubił muzykalnego flisaka doczekał się siedmiu
wnuczek i siedmiu wnucząt.

O kocie, który bronił miasta

[Gość: basik]

O kocie, który bronił miasta

Przed wiekami, kiedy toruńskie spichrze były pełne zboża, w mieście zadomowiły
się wielkie ilości myszy. Burmistrz nakazał więc sprowadzić koty, których
zadaniem była walka z tymi złośliwymi gryzoniami. Wśród sprowadzonych do miasta
kotów był jednak jeden kot bardzo leniwy. Niezbyt chętnie uganiał się za
myszami, za to wieczorami, kiedy inne koty wyruszały na łowy, ten przechadzał
się po miejskich murach szukając przyjaciół wśród miejskich strażników.
Toruńscy strażnicy polubili go, często dostawał od nich odpadki po posiłkach, a
niekiedy nawet spory kawał mięsa.

Nastał dzień 16 lutego 1629 roku. Pod miejskie mury zbliżyli się Szwedzi, chcąc
zdobyć miasto. Mieszczanie broniący miasto z trudem odbierali ataki
nieprzyjaciela. Dochodziło do walki wręcz i wtedy okazało się, że leniwy dotąd
kocur mężnie bronił rodzinnego grodu. Swymi pazurami naznaczył niejednego
nieprzyjaciela.

Po długich walkach nieprzyjaciel został pokonany. Władze miasta dostrzegły
bohaterskie wyczyny walecznego kota. Na ratuszowych salach sporo czasu
zastanawiano się jak wynagrodzić jego męstwo. Postanowiono więc, że odtąd nazwy
niektórych toruńskich baszt będą przypominały o jego wyczynach. Baszty broniące
miasta od strony północnej nazwano więc Kocim Łbem, Kocim Ogonem, Kocimi
Łapami, a barbakan broniący Bramę Chełmińską nazwano Kocim Brzuchem. Do dziś
niewiele zachowało się z miejskich baszt i murów, po których przechadzał się
waleczny kot.

Do dnia dzisiejszego zachowała się jedynie okrągła baszta przy ulicy Podmurnej,
zwana Kocim Łbem.

O kucharzu Jordanie

[Gość: basik]

O kucharzu Jordanie

Było to w lutym 1454 roku. Na zamku krzyżackim odbywała się uczta na cześć
dostojnych gości przybyłych na zamek. Tymczasem pod zamkowym murem zbierali się
toruńscy mieszczanie przygotowujący się do zdobycia i zniszczenia zamku.

Już od dawna toruńscy mieszczanie mieli bowiem dość krzyżackiego panowania.
Krzyżacy już od kilkudziesięciu lat ograniczali przywileje miasta, przejmowali
kontrolę nad wiślanym handlem. Zaprzyjaźniony z mieszczanami zamkowy kucharz
Jordan, czekał aż biesiadujący rycerze uraczą się miodem i winem z zamkowych
piwnic, by dać toruńskim mieszczanom znak do ataku na znienawidzony zamek.
Stanął więc na zamkowej wieży ze swoja nieodłączną chochlą. Gdy nastała
odpowiednia chwila chochlą dał umówiony znak i mieszczanie przystąpili do
szturmowania zamkowych murów.

Kucharz ciekawy był jaki będzie efekt ataku, stał więc dłuższą chwilę na
zamkowej wieży obserwując przebieg walk. Zaskoczeni Krzyżacy nie byli
przygotowani do obrony. Tymczasem atakujący mieszczanie szybko pokonali zamkowe
fosy i mury i w pierwszej kolejności postanowili wysadzi ć w powietrze zamkową
wieżę. Szybko założono i podpalono lont. Niestety, Jordanie zdążył zbiec z
wysokiej wieży. Wybuch zastał go w połowie drogi. Siła wybuchu była tak wielka,
że dzielny kucharz wyleciał wysoko w powietrze. Długo szybował w powietrzu, aż
wylądował na jednej z toruńskich bram – na Bramie Chełmińskiej.

Blady ze strachu siedział na bramie tak długo, aż walki ustały i mieszczanie
szczęśliwi z odniesionego zwycięstwa wracali do swych domów. Wśród okrzyków
radości zdjęto Jordana z bramy, a szczęśliwi toruńczycy postanowili w
szczególny sposób wynagrodzić dzielnego kucharza.

Na bramie, na której wylądował zawieszono wywieszkę przedstawiającą Jordana z
chochlą w ręku, przypominającą o wyczynie kuchcika. Wisiała tam ta wywieszka
przez wiele lat. Obecnie oglądać ją można w toruńskim muzeum mieszczącym się w
staromiejskim ratuszu.

O piekarzu i o jego córce Katarzynie

[Gość: basik]

O piekarzu i o jego córce Katarzynie

Od niepamiętnych czasów Toruń słynie z wypieku najsmaczniejszych pierników.
Trudno dziś powiedzieć, kto pierwszy zmieszał żytnią mąkę z miodem i
przyprawami korzennymi. Wiadomo jednak, że już przed wiekami mieszkało w
mieście wielu mistrzów trudniących się wypiekami tych przysmaków. Jeden z nich
cieszył się wśród toruńskich mieszczan szczególnym uznaniem. On wypiekał
najsmaczniejsze pierniki, on przygotowywał najciekawsze formy piernikowe, a
przy tym był człowiekiem bardzo skromnym i dobrym. Miał on jedyną córkę –
Katarzynę, którą bardzo kochał i która często pomagała mu przy wypieku
pierników. Pewnego razu piekarz ciężko zachorował. Nie mógł już pracować i
bieda zaczęła zaglądać do ich domostwa. Poprosił więc swą córeczkę by sama
spróbowała wypiekać pierniki. Kasia, która starała się we wszystkim ojcu
pomagać, z ochotą przystała na prośbę ojca. Szybko przypomniała sobie jakie
czynności wykonywał ojciec przygotowując piernikowe ciasto, rozpaliła piec
służący do wypieku. Niestety nie mogła znaleźć drewnianych piernikowych form,
wyrzeźbionych przez ojca.

Przygotowanie nowych form piernikowych to zbyt ciężka praca dla małej
dziewczynki, wzięła więc cynowy kubek i zaczęła nim wycinać z ciasta okrągłe
medaliony. Ułożyła obok siebie po sześć sztuk i włożyła do pieca. Kiedy już
gotowe pierniki wyłożyła na stół, zauważyła, że ułożone parami medaliony
zlepiły się tworząc dziwny kształt. Zasmuciła się z obawy, że pierników o tak
dziwnym kształcie nikt nie zechce kupić. Smuciła się niepotrzebnie, bowiem tego
samego jeszcze dnia wszystkie pierniki sprzedała. Były bardzo smaczne,
smaczniejsze nawet od tych, które wypiekał stary piernikarski mistrz i ich
kształt też wszystkim przypadł do gustu.

Długo dyskutowano na toruńskim rynku nad sekretem ich wyśmienitego smaku.
Przeważyła opinia starej toruńskiej przekupki, która stwierdziła , że pierniki
przygotowane przez Kasię są tak dobre, gdyż obok mąki, miodu i przypraw włożyła
w ich wypiek całe swoje serce i miłość do chorego ojca. Z tą opinią zgodzili
się wszyscy i odtąd pierniki w kształcie sześciu połączonych ze sobą medalionów
zaczęto nazywać „katarzynkami”. Tę nazwę i smak zachowały po dzień dzisiejszy.

O grzechu Krzyżaka

[Gość: basik]

O grzechu Krzyżaka

W toruńskim zamku mieszkało 12 Krzyżaków. Wśród nich jeden był człowiekiem
szczególnie urodziwym. Spacerując po Toruniu spotkał równie urodziwą toruniankę
i zakocha się od pierwszego wejrzenia. Zupełnie zapomniał o tym, że był nie
tylko rycerzem, ale także zakonnikiem.

Często spotykał się z piękną mieszczanką wieczorami w staromiejskich zaułkach.
Pewnego razu zostali zauważeni przez mieszkańców miasta i wieść o ich romansie
rozniosła się szeroko. Dowiedzieli się o tym zarówno członkowie Rady Miejskiej,
jak i krzyżacki komtur. Długo zastanawiano się jaką karę wymierzyć nieszczęsnym
kochankom i kto ponosi większą winę za to co się stało. W końcu uznano, że wina
jest równorzędna, a ich spotkania niegodne są wzorowej obywatelki miasta, a tym
bardziej rycerza-zakonnika.

Sąd toruński skazał więc na 25 batów wymierzonych przy Bramie św. Jakuba na
Nowym Mieście. Decyzja w sprawie kary dla zakochanego Krzyżaka należała do
komtura. Ten zaś skazał nieszczęśnikowi wybudowanie wieży obronnej, która
byłaby odchylona tak od pionu, jak jego życie odchylone było od reguły
zakonnej. Rycerz wybudował wię Krzywą Wieżę, odchyloną od pionu o 1,4m., którą
oglądać możemy po dzień dzisiejszy i która przypomina o niegodnym występku
rycerza-zakonnika.

Toruńska Krzywa Wieża jest więc symbolem grzechu. Jest jednak miejscem, gdzie
sprawdzić można swoją niewinność.

Stojąc pod wieżą z plecami przypartymi do pochyłego muru, dotykając piętami
jego cegieł i wyciągając przed siebie ręce sprawdzimy swe sumienie. Jeżeli uda
się nam przez dłuższą chwilę wytrzymać w takiej pozycji, oznacza to, że na
naszym sumieniu ciążą przewinienia.

O „ratuszowym kalendarzu”

[Gość: basik]

O „ratuszowym kalendarzu”

Po wojnie trzynastoletniej – zakończonej w Toruniu w roku 1466 – ziemia
chełmińska, a wraz z nią Toruń wróciły po latach krzyżackiego panowania do
Królestwa Polskiego. Dla miasta nastały czasy dobrobytu i dostatku. Toruński
burmistrz Henryk Stroband, po naradzie z Radą Miejską postanowił rozbudować
najważniejszy w mieści budynek – staromiejski ratusz. T u bowiem było centrum
zarządzania miastem, tu funkcjonowały kramy kupieckie, tu wreszcie odbywały się
wszelkiego rodzaju miejskie uroczystości. Dokonanie przebudowy zaproponowano
pochodzącemu z dalekiej Flandrii gdańskiemu architektowi, Antoniemu van
Obberghenowi. Ten z radością przyjął propozycję, chociaż postawiono przed nim
bardzo trudne zadanie: po przebudowie ratusz toruński miał być budynkiem
niepowtarzalnym i powinien zadziwiać wszystkich.
Architekt szybko wziął się do pracy i przebudował ratusz w taki sposób, że
można w nim było doszukać się całorocznego kalendarza.

Zbudował więc jedną wieżę symbolizującą rok, cztery narożne wieżyczki
przypominające cztery pory roku, 12 wielkich sal – tak jak dwanaście miesięcy w
roku oraz 52 mniejsze pomieszczenia odpowiadające liczbie tygodni. W budynku
było 365 okien i każde z nich przypominało jeden dzień w roku. Wiadomo jednak,
że co cztery lata rok liczy 366 dni. Z tym także sobie poradzono. Raz na cztery
lata władze miasta wynajmowały murarza, który w starych murach wykuwał
dodatkowy otwór, aby nie zabrakło dnia 29 lutego. Po zakończeniu roku otwór
zamurowywano, by wykuć go ponownie za 4 lata.

W ciągu stuleci toruński ratusz ulegał wielokrotnym przebudowom. Dzisiaj trudno
jest doszukać się doskonałego kalendarza zaprojektowanego przez gdańskiego
mistrza Antoniego. Przetrwała jedna wieża, przetrwały cztery narożne wieżyczki,
ale czy zachowała się ilość pokoi i okien, trudno powiedzieć. Zwiedzając
ratusz, policzymy je zresztą sami.

O piernikach i Litwinkach

[Gość: basik]

O piernikach i Litwinkach

Przed wiekami, książę Konrad Mazowiecki sprowadził na ziemię chełmińską
zakonników Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie popularnie
zwanych Krzyżakami. Wyruszyli oni na podbój okolicznych ziem, by szerzyć wiarę
chrześcijańską wśród pogańskich dotąd Prusów. Krzyżackie oddziały dotarły nawet
na tereny dzisiejszej Litwy i tam w wyniku zwycięskiej bitwy Krzyżacy wzięli do
niewoli wiele litewskich dziewcząt.

Wkrótce jednak Wielki Mistrz Krzyżacki zrozumiał, że zabieranie w niewolę
kobiet jest kłopotliwe i należy otoczyć je należną opieką. Przywieziono je więc
na teren ziemi chełmińskiej, do Torunia i tutaj ochrzczono, a w roku 1312
wybudowano klasztor, w którym umieszczono litewskie dziewczęta, nadając
klasztorowi regułę św. Benedykta.

Siostry Benedyktynki otoczono troskliwą opieką, prowadziły więc życie dostatnie
i wygodne. Nie lękały się o swój materialny byt, a wolny czas poświęcały na
przygotowywanie bardzo smacznych potraw. Był bowiem zwyczaj, że raz w miesiącu
siostry zapraszały rycerzy krzyżacki na wystawną kolację. Wtedy to na stołach
pojawiały się przeróżne potrawy, którymi benedyktynki starały się odwdzięczyć
za pomoc i opiekę.

Podczas jednej z kolacji podano nieznany dotąd przysmak. Przygotowała go
siostra Katarzyna, piekąc ciasto z żytniej mąki, miodu i przypraw korzennych.
Przygotowane przez siostrę Katarzynę ciasta posiadały różne kształty, a wśród
nich był piernik w kształcie 6 połączonych medalionów. Wszystkim uczestnikom
biesiady pierniki bardzo smakowały, zastanawiano się jak nazwać piernik o tak
dziwnym kształcie, przygotowanym przez benedyktynkę. Wówczas krzyżacki komtur
zaproponował, by piernik o nieznanym dotąd kształcie nazwać „Katarzynką”
upamiętniając w ten sposób imię siostry, która go przygotowała.

Z biegiem czasu Krzyżacy coraz bardziej zaniedbywali toruńskie benedyktynki.
Siostry same musiały starać się o swe utrzymanie i wtedy przypomniano sobie
o „katarzynkach”. Postanowiono, że siostry by zarobić na utrzymanie klasztoru
będą wypiekały i sprzedawały pierniki. Tak też zrobiły. W krótkim czasie,
toruńscy kupcy zaczęli masowo je kupować i wywozić nie tylko do innych miast,
ale i do innych krajów.
I tak sława o toruńskich „katarzynkach” wkrótce obiegła całą niemal Europę.

O Bogumile i królowej pszczół

[Gość: basik]

O Bogumile i królowej pszczół

Przed laty żył w Toruniu bogaty i szanowany piekarz Bartłomiej, u którego
pracował czeladnik o imieniu Bogumił. Mistrz miał piękna córkę Katarzynę, do
której co wieczór tęsknie wzdychał młody czeladnik. Mimo, iż Katarzyna
odwzajemniała uczucia czeladnika, ojciec nie chciał słyszeć o ich ślubie.
Bogumił był zbyt ubogi, a Mistrzowi marzył się zięć równie bogaty jak on sam.

Młody piekarz lubił wieczorami wychodzić poza obronne mury Torunia, by wśród
ptaków rozmyślać o swej ukochanej. Pewnego dnia siedząc zadumany nad
podmiejskim stawem, z bukietem kwiatów nazrywanych dla Kasi, dojrzał tonącą,
małą pszczółkę. Żal mu się zrobiło nieszczęsnej pszczółki, podsunął jej więc
listek i wyciągnął z wody. Pszczółka pięknie podziękowała i odfrunęła.

Po chwili jednak na ramieniu czeladnika usiadła Królowa Pszczół. Wiedziała już
o szlachetnym uczynku Bogumiła i postanowiła odwdzięczyć się za uratowanie swej
siostry. Zdradziła mu sekret wypieku smacznych pierników. W sekrecie
powiedziała chłopcu, by do ciasta dodawał słodkiego miodu i korzennych
przypraw. Bogumił podziękował za radę, wziął przygotowany bukiet kwiatów i
wrócił do Torunia. Kiedy przybył do piekarni zastał wszystkich przy wytężonej
pracy, gdyż niespodziewaną wizytę w mieści zapowiedział król. Również i
Bogumił od razu zabrał się do wypiekania ciasta przeznaczonego dla króla.
Przypomniał sobie rady Królowej Pszczół i nie mówiąc nikomu dodał do ciasta
miodu i korzennych przypraw. Kiedy zaś ciasto było gotowe wykonał z niego dwa
serca, ułożył je naprzeciw siebie i połączył dwoma kółkami, które miały
symbolizować dwie obrączki.

Rankiem piernik dla króla był już gotowy. Kiedy wypiek ujrzał Bartłomiej bardzo
się zdenerwował. Zamiast ładnego piernika ujrzał ciasto o dziwacznym wyglądzie.
Dwie odwrócone serca i dwie obrączki pod wpływem ciepła połączyły się ze sobą
tworząc niespotykany dotychczas kształt.

Niestety, na wypiek innego piernika nie było już czasu. Król bowiem wjeżdżał
już do miasta. Burmistrz wraz z Radą Miasta przywitali króla częstując go
wypieczonym przez Bogumiła piernikiem. Wielkie było zdziwienie mistrza
Bartłomieja, gdy króla zachwycił smak i kształt piernika. Król poprosił by
przedstawiono mu piekarza, który to piekł. Stanął więc przed królem Bogumił i
tłumaczył władcy, że kształt piernika ma symbolizować dwa zakochane serca
połączone ze sobą obrączkami, a swój smak zawdzięcza piernik miodowi i
korzennym przyprawom dodanym do ciasta. Wyznał tez Bogumił królowi, że
wypiekając ciasto cały czas myślał o ukochanej Katarzynie, córce
piernikarskiego Mistrza. Król wysłuchał opowieści Bogumiła w milczeniu i
natychmiast zwrócił się do stojącego obok mistrza Bartłomieja z prośbą, by
zezwolił na ślub Katarzyny z młodym czeladnikiem. Bartłomiej nie śmiał odmówić
królewskiej prośbie. Król nadał też Bogumiłowi tytuł piernikarskiego Mistrza i
hojnie go obdarował złotymi dukatami. Mistrz zaś nadał przywilej wypieku i
sprzedaży pierników nie tylko na terenie całego kraju, ale też poza granicami i
poprosił toruńskich piekarzy, by pierniki w kształcie uformowanym przez
Bogumiła nazwano „katarzynkami” na pamiątkę miłości Bogumiła i Katarzyny.

O najstarszym toruńskim dzwonie „Tuba Dei”

[Gość: basik]

O najstarszym toruńskim dzwonie „Tuba Dei”

Niemal 500 lat temu, kiedy kończono prace związane z rozbudową najstarszego
toruńskiego kościoła – staromiejskiej fary p.w. św. Janów okazało się, że
zabrakło pieniędzy na nowy dzwon.

Długo zastanawiano się skąd je wziąć, a musiało być ich sporo, bo dzwon
powinien być wielki, godny wspaniałego miasta i wspaniałej świątyni. W końcu
Rada Miejska postanowiła zdobyć je podstępem. Zbliżał się rok 1500 i
rozgłoszono, że zbliża się koniec świata. Toruńscy mieszczanie szybko uwierzyli
w tę przepowiednię i radzili jak uchronić się przed zbliżającym się
kataklizmem. Burmistrz ogłosił więc, że jeżeli do 31 grudnia 1500 na toruńskiej
farze zawiśnie dzwon nazwany ku chwale Bożej „ Tuba DEI”, co w tłumaczeniu na
język polski znaczy „Trąba Boża” – Bóg da się przebłagać i zapomni o ludzkich
niegodziwościach.

W toruńskich mieszczan wstąpiła nadzieja. Zaczęli znosić do staromiejskiego
ratusza cenne kruszce i pieniądze potrzebne do odlania dzwonu. Hojność
mieszczan była wielka i wkrótce można było zamówić u znanego odlewnika Marcina
Schmidta odlanie dzwonu. Odlewnik wykonał wielką formę, rozpalił ogromny piec,
w którym roztopił zebrane srebrne, cynowe, a nawet złote naczynia zebrane przez
mieszczan. Odlał wielki dzwon. Ważył on 7238 kilogramów, miał wysokość 2,76
metra i 2,17 metra średnicy.

Wielka była radość mieszkańców Torunia, kiedy 22 września 1500 roku dzwon
został uroczyście poświęcony. Kiedy uroczystości związane z poświęceniem
dzwonu, zaczęto zastanawiać się jak tak wielki dzwon wciągnąć na kościelną
wieżę. Projektów było wiele, ale w końcu zdecydowano się na budowę bardzo
długiej pochylni. Pochylnia ta, zbudowana ponad dachami toruńskich kamieniczek,
miała swój początek daleko poza miejskimi murami i prowadziła na wierzę
świętojańskiej świątyni. Na wieży usadowiono 12 wołów, których zadaniem było
poruszanie urządzenia do wciągania ogromnego dzwonu.

Ta skomplikowana operacja udała się. Dokładnie 31 grudnia 1500 roku „Tuba Dei”
po raz pierwszy wydał z siebie głos. Który rozchodził się bardzo daleko,
docierając do nieba, gdzie cudowny jego ton został zapewne przychylnie przyjęty.

Końca świata nie było. Toruński dzwon służy miastu do dnia dzisiejszego.
Podczas wielkich uroczystości można usłyszeć jego piękny ton, a co najbardziej
zapobiegliwi mieszkańcy miasta, gdy milknie dotykają lewą ręką miejsca gdzie
uderza serce dzwonu. Podobno przynosi to szczęście. Ci, którzy to uczynili
twierdzą, że toruński dzwon „Tuba Dei” naprawdę przynosi szczęście.

„Szwedko”

[Gość: basik]

„Szwedko”

Przed wiekami schwytano w Toruniu włóczęgę oskarżonego o dokonanie licznych
kradzieży. Nie był to zapewne jedyny złodziej w mieście.

Tego jednak udało się schwytać w momencie, gdy kradł dostojnemu mieszkańcowi
miasta sakiewkę pełną złotych dukatów. Szybko odbyła się w sali sądowej
staromiejskiego ratusza rozprawa, a wydany wyrok miał odstraszyć innych przed
zuchwałymi kradzieżami. Sąd toruński wydał więc wyrok bardzo surowy.
Nieszczęśnika skazano na śmierć i postanowiono niezwłocznie powiesić go na
szubienicy.

Miejsce straceń znajdowało się o milę od murów miejskich, na wzgórzu, które
zwano „Wiesiołkiem”. Było to niewielkie wzniesienie porośnięte krzewami, na
którym od niepamiętnych czasów stała szubienica. Toruńscy mieszczanie starali
się omijać to miejsce z daleka, ale w chwilach wykonywania wyroków tłum
mieszczan chętnie przyglądał się egzekucji.

Tak było i tego dnia – 16 lutego 1629 roku, kiedy miała nastąpić egzekucja
włóczęgi – złodziejaszka. Pomimo zimna, tłum mieszczan otoczył przygotowaną do
wykonania wyroku szubienicę. Kiedy kat przygotował pętle, skazańca wprowadzono
na drabinę. Spojrzał więc nieszczęsny złodziejaszek ostatni raz na świat, który
miał wkrótce opuścić i rozglądając się wokół ujrzał wielką liczbę zbliżających
się żołnierzy i kolorowych sztandarów. Krzyknął więc przerażony „Szwedzi idą” i
wskazał ręką miejsce, z którego nadciągał nieprzyjaciel. Władze miasta i tłum
mieszczan w popłochu opuścili ponure „wiesiołki”, oczywiście zapominając o
wykonaniu wyroku śmierci. Za nimi, uciekając przed szwedzkimi wojskami pobiegł
skazaniec. Zdążył wbiec do miasta zanim pozamykano bramy. Niebawem 8000
żołnierzy pod dowództwem generała Wrangla i pułkownika Teuffla stanęło pod
miejskimi murami.

Mieszkańcy miasta bronili się bardzo dzielnie i już następnego dnia wojska
szwedzki zmuszone były wycofać się. Wielka była radość z odparcia oblężenia.
Świętowano je bardzo hucznie i dopiero po kilku dniach przypomniano sobie o
złodzieju, który ostrzegł mieszczan przed wrogiem. Odszukano go w jednej z
toruńskich gospod. Bladego ze strachu ponownie przyprowadzono przed oblicze
toruńskiego sądu. Ten jednak wspaniałomyślnie darował mu karę i podziękował za
uratowanie miasta. Na pamiątkę tego wydarzenia nazwano go „Szwedko”.

„Szwedko” pozostał w Toruniu i przez długie jeszcze lata żył ciesząc się
szacunkiem jego mieszkańców.

No prosze!

[Gość: daria]

No prosze!