Refleksja nad krzyżem

[snajper55]

kwejk.pl/obrazek/2063756/eksperyment-myslowy.html

Zresztą, jak twierdzą uczeni, w tamtych czasach krzyżowano ludzi na konstrukcjach drewnianych w kształcie litery T, a krzyż w obecnym kształcie to późniejszy wynalazek. Ciekawe dlaczego zmieniono kształt symbolu?

S.

[edico]

Jest jednym z najstarszych symboli ludzkości znanym w większości starożytnych religii. Zazwyczaj wiązano go z jakąś formą kultu sił przyrody (ogień, słońce, życie). Popularny był już w starożytnym Egipcie, babilońskiego boga Bela, tyryjskiego boga Dumuzi, nordyckiego Odyna czy jako symbol greckiego Dionizosa. Do celów religijnych krzyża używali także buddyści w Chinach oraz prekolumbijskie cywilizacje Azteków i Majów. Tworzące się chrześcijaństwo po prostu skorzystało z wzorców innych religii wprowadzając dogodne dla siebie zamieszanie w ekspansji na tereny opanowane innymi wierzeniami, których jedynym wspólnym znakiem był właśnie krzyż i idea w życie pozagrobowe. Jak się wydaje, żadna z innych religii nie używała liturgicznie krzyża jako znaku przynoszącego bezzwłoczną wędrówkę w zaświaty.

[kolter.mr]

snajper55 napisał:

> Zresztą, jak twierdzą uczeni, w tamtych czasach krzyżowano ludzi na konstrukcjach drewnianych w kształcie litery T, a krzyż w obecnym kształcie to późniejszy
> wynalazek. Ciekawe dlaczego zmieniono kształt symbolu?

"Stauros (grec. σταυρός) – grecki termin, zazwyczaj tłumaczony jako krzyż. Termin zastosowany został w Nowym Testamencie w odniesieniu do narzędzia, na którym Jezus został ukarany śmiercią. Znaczenie terminu zmieniało się na przestrzeni wieków.
Termin stauros pochodzi od czasownika ἵστημι (histēmi: „stawiać”, „ustawiać”, „postawić”, „wznosić”)[1], który pochodzi od praindoeuropejskiego rdzenia *stā-[2], *stha[3], stao, stem. Z tego samego rdzenia pochodzi łacińskie stare, niemieckie Stern, albo Stamm, angielskie stand, hiszpańskie estaca[4][5], polskie stawiać i odpowiedniki w innych językach.
U Homera i w klasycznej grece aż do IV wieku p.n.e. stauros oznacza wzniesiony pal, słup[6][7], lub część pala[8]. Takie znaczenie uzyskuje u Tukidydesa (V/IV w. p.n.e.), Ksenofonta (V/IV w. p.n.e.), Plutarcha (I/II w. n.e.) i innych autorów[9].
W klasycznej literaturze termin ten nigdy nie był odnoszony do dwóch skrzyżowanych pod dowolnym kątem belek, zawsze odnoszony był do jednej pionowo ustawionej belki[9][10].
Greka koine[edytuj
W grece koine, tj. grece używanej od czasów Aleksandra Wielkiego do roku około 300, termin σταυρός oznaczał pal, pal z poprzeczką umieszczoną nad nim (crux commissa), dwubelkowiec złożony z dwóch identycznej długości belek (crux immissa). To ostatnie znaczenie było rzadko stosowane. Znał je Filon i Flaccus Grecki przekład Starego Testamentu, Septuaginta, w ogóle nie stosuje terminu stauros[.

pl.wikipedia.org/wiki/Stauros

Kółko i krzyżyk

[grgkh]

Najstarszym symbolem religijnym było kółko symbolizujące słońce.

Kult solarny (od łac. Sol, „Słońce”) a. heliolatria[1] (od gr. helio-, „słońce” i latreía, „służba bogom”) – w dawnych kulturach oddawanie czci boskiej Słońcu oraz bóstwom solarnym z nim związanym bądź system wyznaniowy uznający Słońce jako prasiłę twórczą. Słońce było centralnym punktem wielu prehistorycznych i starożytnych religii. Słońce i jego ziemski przedstawiciel ogień były wówczas jedynymi źródłami światła i ciepła, a więc życia (było uważane za dawcę, ale też za niszczyciela życia). W konsekwencji często Słońce stawało się też symbolem nieskończoności, źródła energii i mocy życiowej, męskiego Stwórcy (zwykle Słońce utożsamiano z pierwiastkiem męskim), prawdy i oświecenia[potrzebne źródło]. Największą czcią Słońce darzyły ludy żyjące w strefie umiarkowanej Ziemi (w strefie podzwrotnikowej większym kultem otaczano Księżyc). Kult Słońca znano w Egipcie, Mezopotamii, Armenii. Słońce czcili starożytni Grecy, Persowie, Aztecy i Słowianie, a także Indianie Ameryki Północnej (Taniec Słońca). Prawie wszędzie Słońce występowało jednak jako bóstwo bezpośrednio podporządkowane lub tożsame głównemu bogu (lub też stanowiąc jego atrybut). W tym ostatnim przypadku następowała często personifikacja Słońca (jako całości lub jego stanów), w formie bóstwa solarnego – najpopularniejsi z nich to: egipski Ra, irański i indyjski, a także rzymski Mitra, nordycka Sol, słowiański Swaróg. Powszechnie uważa się, że kult słońca był punktem wyjścia wszystkich religii związanych z obrzędem całopalenia[2].

Zapożyczenia w chrześcijaństwie

Zapożyczenie symboliki solarnej do ikonografii chrześcijańskiej. Krzyż słoneczny jako nimb.

Krzyż od dawien dawna (równocześnie w wielu kulturach), był pierwotnie świętym znakiem solarnym, boskim symbolem słońca i ognia, często także symbolem płodności[3]. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa próbowano skierować rzymski kult solarny na osobę Chrystusa – określając go jako sol verus („słońce prawdziwe”), sol salutis („słońce zbawienia”), sol iustitiae („słońce sprawiedliwości”) i lux mundi („światłość świata”). Solarną symbolikę wykorzystywano w ikonografii, liturgii, a pierwsze promienie Słońca i ich źródło – lux aeterna („światłość wieczną/wiekuistą”) chwalono w pieśniach. Ostatecznie „ochrzczono” także najpopularniejsze pogańskie święto rzymskie – Dies Natalis Soli Invicti, wyznaczając w tym samym dniu Święto Bożego Narodzenia[4]. Współcześnie najwyraźniej ślady solaryzacji odnajdujemy choćby w ikonograficznym zapisie symbolu IHS lub dość często w kształcie monstrancji.

[deser1205]

Moja refleksja jest prosta. Cokolwiek to było a wszystko wskazuje na to że pal lub słup co ładnie przedstawiono na tym forum. Dla mnie jest to narzędzie zbrodni którym posłużono się do zabicia człowieka.NARZĘDZIE ZBRODNI!!!!!!!

[grgkh]

deser1205 napisał:

> Moja refleksja jest prosta. Cokolwiek to było a wszystko wskazuje na to że pal
> lub słup co ładnie przedstawiono na tym forum. Dla mnie jest to narzędzie zbrod
> ni którym posłużono się do zabicia człowieka.NARZĘDZIE ZBRODNI!!!!!!!

I dlatego absurdalne jest czczenie tego narzędzia.

Bóg rzuca klątwę a potem organizuje bezsensowny spektakl ze sobą w roli głównej, by tę klątwę zmazać, bo inaczej nie potrafił.

[kolter.mr]

grgkh napisał:

> I dlatego absurdalne jest czczenie tego narzędzia.

Nie do desera taki zarzut , już widzę ze on raczej do kawałka patyka się nie modli.

[grgkh]

kolter.mr napisał:

> grgkh napisał:
>
> > I dlatego absurdalne jest czczenie tego narzędzia.
>
> Nie do desera taki zarzut , już widzę ze on raczej do kawałka patyka się nie mo
> dli.

Sorry ale to nie jest zarzut do przedmówcy - uzupełniam to myślą, która przyszła mi do głowy jako rozwinięcie.

[deser1205]

Bóg tu nie zrobił żadnej szopki to człowiek a raczej kościół zrobił z tego szopkę. Zrobił z jezusa Boga i się ludzie mu i krzyżówki skłaniają

[wariant_b]

deser1205 napisał:
> Dla mnie jest to narzędzie zbrodni którym posłużono się do zabicia człowieka.

LUDZI !!!
Dziesiątek, setek, tysięcy, może nawet milionów ludzi. Przed, po i w trakcie Jezusa.
Ale ich nikt nie pytał, za co umierają i nikogo to nie interesowało. I to jest przerażające.

[karbat]

> deser1205 napisał:
>Dla mnie jest to narzędzie zbrodni którym posłużono się do zabicia człowieka.

aby zabic czlowieka nie wystarczyl pal , kawalek slupa , drzewa....

Trudzono sie by ociosac dwie belki z drewna (materialu deficytowego),
przyciac je na odpowiednia dlugosc, zbic pod odpowiednim katem ...
uzyc do tego drogich gwozdzi z metalu . ... no byly takie rzadkie przypadki .

ekonomia zabijana nie pozwalala na taki naklad (starozytni raczej nie byli rozrzutni)

Tym bardziej wobec postaci NIC nie znaczacych .
Jezus nie byl zadna postacia znaczaca dla Rzymian .
Jezus postac znacza - zrobiono z niego duzo, duzo pozniej.