Gliwice, 1999 !

[jouki10]

Jak wiadomo podczas wizyty w 1999 roku w Polsce Jan Paweł II zachorował i z
tego powodu odwołano jego wizytę w Gliwicach. Ojciec Święty nie dopuścił
jednak do tego, aby to śląskie miasto było jedynym miejscem na trasie jego
pielgrzymki, którego nie odwiedził. Niespodziewanie w ostatnim dniu wizyty,
17 czerwca, przybył do Gliwic, a zebranemu pół milionowi wiernych dziękował
za "świętą cierpliwość dla Papieża". Posługując się gwarą śląską, Jan Paweł
II tak oto dialogował z tłumem:
- Widać, że Ślązak cierpliwy i twardy, bo ja bym z takim Papieżem nie
wytrzymał. Ma przyjechać, nie przyjeżdżo, potem znowu ni ma przyjechać -
przyjeżdzo
- Nic nie szkodzi - odparli wierni.
- No, to dobrze. Jak nic nie szkodzi, to jakoś ze spokojnym sumieniem odjadę
do Rzymu.

Kochany starzec, który miał w sobie tyle dobroci i poczucia humoru.

[czarna_jagodka]

Pamiętam ten dzień kiedy Papież zachorował. Mieszkałam już wtedy w Krakowie,
ale wybrałam nieszpory w moim rodzinnym mieście Gliwicach zamiast nabożeństwa
na Błoniach (na Błoniach byłam w 1997).
Pamiętam jak wstałam rano i usłyszałam że Papieża nie będzie w Gliwicach :-(((
Pomimo wszystko poszłam na lotnisko. Było bardzo dużo ludzi pomimo, że wszyscy
wiedzieli że Papież nie przyjedzie (choć kazdy chyba sie łudził do ostatniej
chwili). Smutne to było nabożeństwo, ale wszyscy czuli że Papież jest z nami
sercem i duszą.
Niestety....zaraz po tym musiałam wracać do Krakowa więc nie dane mi było
zobaczyć i przeżyć na żywo tego co działo sie 17 czerwca.
Na pocieszenie mogłam popatrzeć na Papieża w oknie kurii.





Kliknij tu:
www.polskieserce.pl/

[yola13]

17 czerwiec 1999- lotnisko aeroklubu, tez tam byłam, nie zapomnę tych chwil
nigdy.

[isabelle7]

Ja też tam byłam. I dusze Duchem poiłam:))


W tym dniu nic nie wiedzieliśmy o tym, ze przybedzie. Poinformował ludzi o 1 w
nocy. Malo kto o tym wiedział. przyjechalismy do GLiwic jak zwykle na egzamin -
biale koszule, spodniczki, kostiumiku szpilki itp. Miałam wtedy egzamin, na
który nie bardzo się nauczyliśmy. Odwołano go ze wzgelu na przyjazd Ojca Sw. I
tak w tym galowym stroju, w kostiumikach i szpileczkach poszlismy na skroty
przez łaki i pola na lotnisko, aby byc tam gdzie On.
Łobuziak - lubil zarty, lubil zaskakiwac i lubił sponatnicznosc.

Jak dzis zauwazyłam z tv lubil chwile w samotnosci, w zadumie. Nawet
przechadzał sie samotnie po szlaku. I teraz nie dziwie sie, ze mial tyle
bogactwa w sobie, tyle pieknych slow i refleksji.. w koncu mial czas na to, aby
to narodziło sie w nim.
Potrzebujemy ludzi ale i zadumy, samotnosci, aby wzrastac dochodizc do pelni i
dzielic sie tym co w nas z innymi.

[ewelimamarcin]

Starzec to takie twarde słowo...
Właśnie dlatego chcę pamiętać go po swojemu...

[michalchochola]

Pamietam... 17.06.1984r.
To był koniec ósmej klasy. Tego dnia miałem komers...
No i urodziny.
To chyba najpiekniejsze urodziny w moim zyciu...