Adwent

[arcykr]

www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/wb/
www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/dp/
www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/er/
A wy jakie macie przemyślenia?

[arcykr]

"Wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata" - to fragment dzisiejszego
pierwszego czytania.
www.mateusz.pl/czytania/20051127.htm
Ja uważam, że chodzi o to, że jeżeli ktoś jest w stanie grzechu cuężkiego, to
jego dobre czyny nie pomogą mu nic, gdyby umarł w takim stanie.
Jeżeli powróci do stanu łaski, to liczyć będą się tylko te dobre czyny, których
dokonał przed jej utratą.
Jakie są wasze refleksje na ten temat?

[forumisko]

arcykr napisał:

> "Wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata" - to fragment dzisiejszego
> pierwszego czytania.
> www.mateusz.pl/czytania/20051127.htm
> Ja uważam, że chodzi o to, że jeżeli ktoś jest w stanie grzechu cuężkiego, to
> jego dobre czyny nie pomogą mu nic, gdyby umarł w takim stanie.

> Jeżeli powróci do stanu łaski, to liczyć będą się tylko te dobre czyny,
których
> dokonał przed jej utratą.
> Jakie są wasze refleksje na ten temat?

Wierzę, że dobre uczynki (a tylko takie wypływają z łaski uczynkowej) też
sprzed nawrócenia (w grzechu śmiertelnym) będą liczyć się także po fakcie
pełnego nawrócenia (otrzymaniu łaski uświęcającej). Dzięki tym uczynkom (czyli
skorzystaniu z łaski uczynkowej, pochodzącej od Pana Boga) staję się zdolny do
bycia sprawiedliwym. Przez dobre uczynki otrzymam nowe łaski.
Jeśli na łożu śmierci poślę po księdza, spełnię dobry uczynek. Bez niego nie
będzie usprawiedliwienia.

Tę szmatę skrawioną różnie można rozumieć. Parę myśli chodzi mi po głowie.
Przemyślę to.

[arcykr]

Dla Boga ważna jest miłość, z jaką spełnia się dany czyn, a w stanie grzechu
ciężkiego człowiek nie jest zdolny do prawdziwej miłości.

[forumisko]

Jeśli zgrzeszyłem i zdecydowałem się na spowiedź szczerą i idę do niej,
naprawiłem krzywdę względem bliźniego, spełniam dobry uczynek. Ale
rozgrzeszenie dostanę dopiero po odprawieniu spowiedzi.

Na II niedzielę adwentu.

[arcykr]

www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/wb/
www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/dp/
www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/er/

Przemieszkiwanie

[arcykr]

"Bóg jest z konieczności obecny we wszystkich swoich stworzeniach. Rzeczywiście
wszystkie stworzenia aby istnieć, nie tylko muszą być powołane do życia aktem
stwórczym Boga, lecz także potrzebują Jego opatrzności, która je zachowuje przy
życiu. W rzeczy samej Bóg zachowuje je działając w nich, to jest udzielając im
nieustannie bytu; a ponieważ działa On przez swoją istotę, więc gdziekolwiek
działa, jest obecny, jest zatem obecny we wszystkich stworzeniach. W ten sposób
Bóg jest wszędzie, również w niewierzących i w grzesznikach.

Lecz w wierzących, żyjących w lasce i miłości, Bóg jest obecny w zgoła
szczególny sposób, właśnie w ten obiecany przez Jezusa: jest to obecność przez
przemieszkiwanie. „Mówi się, że Osoby Boskie mieszkają ponieważ są obecne, w
niepojęty sposób, w obdarzonych rozumem stworzeniach, które mogą nawiązać z Nimi
łączność przez poznanie i miłość, w sposób poufny i niezwykły, przewyższający
wszelka naturę stworzoną” (Pius XII: Enc. O Mist. Ciele Chrystusa). Trzy Osoby
Boskie stają się obecne w chrześcijaninie, aby je znal przez wiarę i kochał
miłością nadprzyrodzoną; zapraszają go w ten sposób do współżycia z Nimi, w
ściślej przyjaźni z Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Powiedział nam to sam Jezus:
„Wy trwajcie we Mnie, a Ja [będę trwał] w was” (J 15, 4). „Jak Ty, Ojcze, we
Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili jedno w Nas” (tamże 17, 21); gdzie jest
Ojciec i Syn, tam jest także Duch Święty: „Duch Prawdy... u was przebywa i w was
będzie” (tamże 14, 17)."
www.mateusz.pl/czytania/20051206.htm

Duchowe ofiary

[arcykr]

"Na tej ziemi zjednoczenie z Bogiem dokonuje się raczej przez wolę niż przez
myśl. Nawet wówczas, kiedy obowiązek — studium, praca, nauczanie, sprawy —
wymagają natężonej uwagi myśli i oddania się działaniu, człowiek może być
nastawiony na Boga przez uczucie serca, czyli przez „pragnienie miłości”, która
go pobudza nieustannie do szukania Boga, Jego woli, Jego chwały. Jeśli pobudza
go miłość Chrystusowa, nic nie potrafi odłączyć go od Chrystusa, wszystkie
bowiem jego czynności, sprawy i prace zamiast odciągać go od Boga, staną się
środkami jednoczącymi go z Nim. Sobór Watykański II poucza: „Wszystkie...
uczynki, modlitwy i apostolskie przedsięwzięcia, życie małżeńskie i rodzinne,
codzienna praca, wypoczynek ducha i ciała, jeśli odbywają się w Duchu, a nawet
utrapienia żywota, jeśli cierpliwie są znoszone, stają się duchowymi ofiarami
miłymi Bogu przez Jezusa Chrystusa” (KK 34). „Duchowe ofiary miłe Bogu” coraz
bardziej umacniają przyjaźń człowieka z Bogiem. Lecz staną się takimi wtedy,
kiedy będą „odbywać się w Duchu”, czyli zgodnie z Duchem Świętym, który prowadzi
w jednym kierunku: do doskonałego spełnienia woli Bożej. Aby to stało się
rzeczywistością, aby nie było utopią, oprócz oderwania koniecznie trzeba
pielęgnować skupienie wewnętrzne, by usłyszeć — nawet wśród zajęć i spraw — glos
Ducha, czyli jego natchnienia i wezwania, a następnie wielkodusznie iść za nimi."
www.mateusz.pl/czytania/20051210.htm

Na III niedzielę adwentu

[arcykr]

www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/wb/
www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/dp/
www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/er/

[arcykr]

Ludzie, czy tajcie to, może to jest ostatni adwent w waszym życiu...

[a000000]

Arcyś, bój się Boga! A dlaczego ostatni??? Każda minuta może być ostatnia, i CO
Z TEGO???? Niech się dzieje wola Boża.

A to, że nie ma wpisów polemicznych świadczy tylko o tym, że czytający sie
zgadzają z tezami i nie mają z czym polemizować. Ja z zasady nie polemizuję ze
stanowiskiem kościoła. Przyjmuję do wiadomości.

Arcyś, daj mi, proszę, link do tłumaczenia ewangelii Mateusz 10, 34-35. Dalsze
słowa są oczywiste, ale te dwa wersy muszę wytłumaczyć znajomej. Tylko poszukaj
mniej uczone tłumaczenie, aby można było pojąć.

[arcykr]

W Biblii Tysiąclecia jest taki wyjaśnienie wersetu 35.: "Jezus jest >>znakiem
sprzeciwu<< (Łk 2,34) i powodem rozłąki przez to, że wymaga stanowczo wyboru za
sobą lub przeciw sobie."
Przepraszam za spóźnioną odpowiedź.

[arcykr]

arc.wiara.pl/tematcaly.php?curr_hit=35&idenart=1094025228
Można również zadać pytanie tutaj:
www.mateusz.pl/pow/

[a000000]

Dzięki.

Zbawienie przyobiecane ubogim

[arcykr]

"Oto biedak wzywa Cię, Panie, a Ty go wysłuchujesz i wybawiasz ze wszystkich
ucisków (Ps 34, 7)

Aby znaleźć Boga, trzeba iść do Niego z usposobieniem biedaka. Bóg daje
człowiekowi zbawienie, wzywa go do świętości, do zjednoczenia z sobą. Lecz
wszystkie te niezmierzone dobra należy przyjąć sercem pokornym, przekonanym, że
nic nie może bez pomocy Bożej, bo tylko Bóg sam pozwala móc i chcieć. Św. Teresa
od Dzieciątka Jezus mawiała:, ,Świętość nie jest w tej lub owej praktyce, polega
ona na usposobieniu serca, które sprawia, że jesteśmy małymi! i pokornymi w
objęciach Boga, uznającymi swą słabość i ufającymi do zuchwalstwa Jego dobroci
ojcowskiej” (NV. 3 VIII). Z Pisma świętego Teresa zaczerpnęła światło i zachętę
do swojej, ,małej drogi”, polegającej na prostocie ewangelicznej: „Niemowlęta
będą noszone na rękach i na kolanach będą pieszczone. Jak kogo pociesza własna
matka, tak Ja was pocieszać będę” (Iz 66, 12-13), Bóg jest gotowy uczynić
wszystko dla duszy, która Go szuka z. pokorą w prawdziwym ubóstwie ducha,
przekonana również o tym, że szukanie Go i pragnień:,: jest laską, że jej siły
są całkowicie niezdolne, aby same ją zbawić,, uświęcić i doprowadzić do
zażyłości z Bogiem. Im bardziej uznaje swoją niemoc, tym więcej Bóg ją pociąga
do siebie.

Syn Boży, przychodząc na świat, chciał otoczyć się ubogimi i pokornymi. Maryja i
Józef pochodzą z domu Dawida, lecz są tak nieznani i biedni, że nie było dla
Nich miejsca w gospodzie. Pasterze są pogardzani jako ludzie bez żadnego
znaczenia i często unikani, darzeni nieufnością i niechęcią. Jezus podczas
swojej posługi szukał ubogich, uciśnionych, grzeszników i małych, mówiąc:, ,Nie
przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników” (Mt 9, 13). Kto uważa się
za sprawiedliwego, kto jest zadowolony z własnej cnoty, a może i gardzi innymi,
uważając ich za niższych od siebie, nie odniesie żadnego pożytku z Bożego
Narodzenia. Jezus Zbawiciel przychodzi dla wszystkich, lecz w sercu pełnym
siebie nie ma miejsca, aby Go przyjąć, albo może jest tam miejsce bardzo nędzne.
Tylko ten, kto idzie do Chrystusa z sercem ubogiego, daje dość miejsca Jego
lasce i miłości oraz jest zdolny przyjąć dla siebie i dla całego Kościoła
odkupienie, „pociechę Izraela” (Łk 2, 25)."

Podzielone serce

[arcykr]

"Kto szuka w Bogu przyjemności i pociechy, „nie kocha Boga czystą miłością ponad
wszystkie rzeczy”, twierdzi św. Jan od Krzyża, lecz razem z Bogiem kocha również
własne zadowolenie; dlatego serce ma podzielone pomiędzy miłość Boga a miłość
siebie i staje się niezdolny „złożyć w Bogu całą siłę woli” (Lt 13). Natomiast
dusza, szukająca w każdej rzeczy tylko woli Boga, szuka Go istotnie przez
miłość, jednoczy się z Nim, żyje z Nim w zażyłości, chociaż nie doświadcza
żadnej przyjemności. Jest zawsze prawdą, że „jeśli dusza szuka Boga, to o wiele
bardziej szuka jej Umiłowany” (Ż.pł. 3, 28) i niekiedy On będzie ją pociągał do
siebie, dając jej zakosztować słodyczy swojej miłości. To zaś winno jej pomagać,
by oddawała się Bogu bardziej wspaniałomyślnie i z większą stanowczością."
www.mateusz.pl/czytania/20051215.htm

Niepokój

[arcykr]

"Św. Jan od Krzyża napisał do pewnego zakonnika: „Czy jesz, czy pijesz, czy
rozmawiasz lub obcujesz ze świeckimi lub jakąkolwiek inną rzecz czynisz, pragnij
zawsze Boga, kierując do Niego uczucie serca” (P.d. 2, 9). Cenna rada dla
każdego chrześcijanina, który pragnie żyć w zjednoczeniu z Bogiem i nieść Go do
braci. To zaś wymaga, aby również w działalności umiał powracać od czasu do
czasu do swego wnętrza, by obudzić myśl, a jeszcze bardziej pragnienie Boga,
uświadomić sobie Jego obecność i nawiązać łączność z Nim we własnym sercu.
„Potrzeba, abyśmy w sprawowaniu posług – pisze św. Teresa od Jezusa – chociaż z
posłuszeństwa albo dla miłości bliźniego podjętych, starali się nie ulegać
roztargnieniem oraz nie zaniechali częstego z głębi serca zwracania się myślą do
Boga naszego” (Fd. 5, 17).

Kiedy działalnością zewnętrzną kieruje obowiązek, posłuszeństwo lub kiedy
podejmuje się jakąś pracę dla miłości, można mieć pewność, że jest się
zjednoczonym z Bogiem,, ponieważ praca odbywa się w granicach Jego woli. Należy
jednak zawsze zważać, aby to zjednoczenie stawało się jak najbardziej aktualne i
świadome, posługując się nawet małymi aktami, by je zwiększyć. To jest zadanie
tych krótkich, lecz częstych chwil, podczas których chrześcijanin zamyka się we
własnym wnętrzu, by spotkać się z Bogiem. Chwile te stają się jakby twierdzą
życia wewnętrznego i istotnie chronią go przed niebezpieczeństwem wyczerpania i
rozproszenia w działalności zewnętrznej. Kto zanurza się w działaniu, nie
zachowując należnej ostrożności, bardzo szybko utraci z oczu Boga i Jego wolę i
skończy na działaniu czysto ludzkim. Często utraci pokój i będzie się szamotał,
stając się niezdolnym do skupienia.

Jezus zganił Martę nie dlatego, że oddawała się pracy, lecz dlatego, że się
niepokoiła: „Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele” (Łk 10, 41). Bóg
chce pracy, chce ofiarnej służby dla bliźnich, lecz nie chce niepokoju, ponieważ
ponad wszystko potrzeba tylko jednego: zjednoczenia z Bogiem. Im ściślej życie
chrześcijanina jednoczy się z Panem, tym bardziej jego postępowanie świadczy o
Bogu, wciela ducha Ewangelii, a dla braci staje się „lampą, co płonie i świeci”
i prowadzi do Pana."
www.mateusz.pl/czytania/20051216.htm

Lista grzeszników

[arcykr]

"Rodowód Jezusa to długa lista grzeszników. A jednak z takich przodków narodził
się Chrystus, Mądrość Najwyższa. Niech się Kościół nie wstydzi – mówili Ojcowie
Kościoła – że składa się z grzeszników, bo pośród grzeszników i dla nich rodzi
się Zbawiciel. A stając się podobny do nas w człowieczeństwie, cudownie sprawia,
że my stajemy się podobni do Niego, i Ojciec patrzy na każdego z nas z taką
miłością, jak na swojego Syna umiłowanego."
Cyprian Klahs OP, „Oremus”, Adwent i oktawa Narodzenia Pańskiego 1999, s. 84
www.mateusz.pl/czytania/20051217.htm

Na IV niedzielę adwentu

[arcykr]

www.mateusz.pl/czytania/20051218.htm
"Boże Narodzenie to dla nas szkoła przyjmowania darów, nie tylko od ludzi."
"Na tym polega Jej wielkość: na wielkiej, pokornej służbie Bogu. I takiej
wielkości chce nas nauczyć. I na tym właśnie polega prawdziwa pobożność maryjna:
na naśladowaniu Maryi w Jej bezgranicznym zawierzeniu i oddaniu Bogu. Maryja
jest jak piękny, kryształowy witraż, który prześwieca i przepuszcza światło
słońca, dodając mu blasku i koloru. Ale czym byłby witraż bez słońca – szarą
przybrudzoną szybą. Maryja nie chce skupić naszej uwagi na sobie, lecz wyraźnie
wskazuje na Boga. Popatrzmy więc i my w tym samym kierunku co Ona.

Kierunek ten wskazuje nam Archanioł Gabriel. „Ten, którego poczniesz i
porodzisz, będzie nazwany Synem Najwyższego. Będzie wielki, a Bóg da Mu tron
Dawida (czyli najwyższą mesjańską, królewską godność), da Mu panowanie na wieki
nad wszystkimi wierzącymi (domem Jakuba). A stanie się to za sprawą samego Ducha
Świętego”. Oto zadanie Maryi, które z taką wielkodusznością przyjęła. I właśnie
w tym mamy Ją naśladować – w wielkodusznym oddaniu się Bogu do całkowitej
dyspozycji. Maryja pokazała nam jak to zrobić. I pokazała także jak to potem
wypełnić: w betlejemskiej szopie, w pośpiesznej drodze do Egiptu, w Nazarecie, w
Jerozolimie, wreszcie na Golgocie, pod krzyżem. Oto Jej droga wiary. Spróbujmy
iść z Nią."
"Każde ludzkie serce jest dobre. Każde bowiem jest dziełem samego Boga, a z Jego
rąk nie może wyjść nic niedoskonałego. W wigilijny wieczór trzeba tę prawdę
dostrzec. Dobre jest serce narkomana. Dobre serce posiada ojciec robiący
awanturę w domu i dobre serce posiada złodziej. Dobre serce otrzymał od Boga
zdrajca i dobre serce otrzymał zabójca. Każdy z nich w wigilijny wieczór winien
sobie uświadomić, że otrzymał od Stwórcy serce dobre, stworzone na wzór dobrego
Serca Boga.

Złe czyny, jakich się dopuszczają, wynikają jedynie stąd, że swoim sercem nie
chcą się dzielić z nikim. To nie serce jest złe, to egoizm uczynił z niego
niejadalną i niepodzielną bryłę lodu. Wystarczy jednak, by właściciel lodowatego
serca zaczął się nim dzielić z innymi, a natychmiast okaże się, że jest ono
prawdziwie dobre. Jeśli pijak zechce ubogacić swym sercem innych, to nigdy nie
poda im swego serca zanurzonego w alkoholu; wie bowiem, że jest ono wówczas
samym nieszczęściem. Jeśli awanturujący się ojciec podejdzie do dzieci i żony z
sercem w ręku, jak podchodzi się z białym opłatkiem, to jego najbliżsi zobaczą w
nim kochającego tatę. Jeśli złodziej zacznie swe serce rozdawać, z łatwością
odkryje, że w dawaniu jest tysiąc razy więcej szczęścia, niż w przywłaszczaniu
cudzej własności. Gdy zabójca zdecyduje się na to, by własnym życiem ubogacać
innych, to na pewno nie będzie ich niszczył."
________________________

www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/wb/
www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/dp/
www.mateusz.pl/rekolekcje/2005/er/

O gustach Bożych się nie dyskutuje

[arcykr]

"Dwa zwiastowania narodzin, w tym samym gatunku literackim spisane, jakże
podobne i zarazem odmienne. Samson, silny jak lew i słaby jak dziecko, to
zapowiedź Jana Chrzciciela: obaj rodzą się z kobiet niepłodnych, obaj zostali
poświęceni Bogu („nazir”), obaj przygotowują wybawienie Izraela, obaj giną
śmiercią groteskową, w dziwnym losie obydwóch działa Duch Święty. Ten sam, przez
którego pocznie Dziewica... Bóg bowiem interweniuje zbawczo na rzecz swego ludu
i świata całego przy pomocy słabych, dziwnych narzędzi i poprzez nader powikłane
ludzkie losy... My mamy swoją logikę, Bóg ma swoją. Wiadomo, że pisze prosto na
krzywych liniach historii. Elżbieta i Zachariasz marzą tylko o dziecku, a stanie
się ono Poprzednikiem samego Mesjasza: „pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza
(...), by przygotować Panu lud doskonały”. Bóg wybiera „środki ubogie”, my
chętniej wybieramy „środki bogate” – historia zbawienia i dzień dzisiejszy
pokazują, kto ma rację. Dziwną Bożą rację objawia także żłób zwierzęcy z
Dzieciątkiem i pal hańby z Ukrzyżowanym. O gustach Bożych się nie dyskutuje."

Ks. Michał Czajkowski

www.mateusz.pl/czytania/20051219.htm