Posłuszeństwo wiary

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20070723.htm
"Jest wielką i nieocenioną wartością wiary, że stawia człowieka na
płaszczyźnie poznania Bożego. Poznawać, myśleć, sądzić nie według
krótkowzrocznego sposobu ludzkiego, lecz tak jak Bóg poznaje, myśli, osądza —
choć bez wątpienia nie w sposób dostateczny, wyczerpujący — oznacza to jednak
uczestnictwo w świetle Bożym. Ponieważ takie poznanie przewyższa nieskończenie
możliwości i granice myśli ludzkiej, wiara jest pewna, lecz nie oczywista.
„Wiara — mówi św. Paweł — jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy,
dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy” (Hbr 11, 1). Ochrzczony
posiada w zarodku życie wieczne, lecz nie widzi go; Objawienie Boże poucza go,
że takie życie istnieje, lecz nie daje mu go oglądać; mówi mu, że Bóg jest
Trójcą, lecz nie daje mu Jej widzieć. Prawdy, jakie wiara podaje do wierzenia,
są bardziej rzeczywiste niż te, które podpadają pod zmysły, a jednak człowiek
nie może ich zbadać. Jakiejś prawdy oczywistej, jak ta, że dwa plus dwa jest
cztery, rozum nie może nie przyjąć, musi ją przyjąć z dobrą wolą. Natomiast
wobec prawd wiary rozum pozostaje wolny i ma możność dać swoje przyzwolenie
lub nie, a nie może tego uczynić bez współudziału woli, która postanawia:
„chcę wierzyć”. Czyni to zaś opierając się jedynie na nieomylnej powadze Boga
objawiającego.

„Akt wiary ma charakter dobrowolny z własnej swej natury, gdyż człowiek...
może siebie oddać objawiającemu Bogu tylko wtedy, jeśli pociągany przez Ojca,
okazuje Bogu rozumne i wolne posłuszeństwo wiary” (DWR 10). „Wezwanie” Boga,
który skłania człowieka do wierzenia, jest darem wiary, a „rozumne i wolne
posłuszeństwo wiary” Bogu objawiającemu jest odpowiedzią człowieka na ten dar,
odpowiedzią stanowiącą akt i zasługę wiary. Nie ma żadnej zasługi, kiedy się
uznaje prawdy oczywiste. Jest natomiast wielką zasługą wierzyć w prawdy, które
w dużej mierze pozostają ciemne, ponieważ to wymaga aktu pokornej uległości,
całkowitego zaufania temu, kto objawia. Tylko Bóg jest godzien takiego
posłuszeństwa, posłuszeństwa wiary bez wahań."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 424