kryzys wiary.co dalej?

[elabeta]

trzy lata temu po ciezkiej chorobie zmarla moja mama. do samego
konca wierzylam, ze wyzdrowieje. modlilam sie do Boga i wierzylam,
ze nam pomoze. nie pomogl. wtedy rozumialam, ze taka byla Jego wola.
wtedy jeszcze sie modlilam. powoli jednak tracilam wiare w sens tej
modlitwy. coraz czesciej myslalam: po co? i tak mnie nie slyszy. juz
czwarta niedziele nie poszlam do kosciola, juz od dawna sie nie
modle. nie okazuje radosci, bo boje sie, ze jesli Bog to zobaczy
zabierze mi wszystko to co kocham, wszystko to na czym mi zalezy.
tak, jak zabral mame. nigdy nie zapomne uscisku dloni profesora i
jego gratulacji, ze teraz juz bedzie tylko dobrze, mojej radosci i
smierci mamy tydzien pozniej. dlaczego Bog tak postapil? jak mam sie
teraz odnalezc?

[maureen2]

wydaje mi się,że twoim bogiem była mama

[gosia152]

Bóg cię słyszy, Bóg cię kocha, musisz się modlić o siłę i łaskę,
jeśli oczywiście chcesz cos zmienić, bez chęci z twojej strony nic
się nie zmieni

[astrotaurus]

gosia152 napisała:
"bez chęci z twojej strony nic się nie zmieni"


Co Ty pierniczysz?!
O jakim bogu mówisz?
Czy ten Twój jest uruchamiany na pilota modlitwy, czy może robić co
chce i jak chce?
Ech... rece opadają.

[1611ab]

mauren2 , trzeba być bez serca lub mieć 12 lat, żeby w ten sposób odpowiedzieć .

Boga nie ma

[grgkh]

To urojenie. Właśnie w takich jak Twoja sytuacjach, gdy
rzeczywistość nie daje nam tego, czego w zgodzie z naszym poczuciem
sprawiedliwości oczekujemy, gdy brak nam mocnych więzi z innymi
ludźmi, więzi, które pomogłyby nam przeczekać trudne chwile, właśnie
wtedy niektórzy z ludzi sięgają po narkotyk, po środek uśmierzający
ból, uciekają w iluzję, w bajkę.

Boga nie ma. Nikt/nic nie zobaczy, że się nie modlisz. Religia to
handel, doskonały marketing koncernu posługującego się strachem i
niespełniającymi się obietnicami ukrytymi za pozorami. To fałsz i
obłuda kleru żerującego na ludzkim nieszczęściu, na ludzkiej
niewiedzy, na żądzy władzy ludzkimi duszami i sumieniami.

Prawdziwy świat jest jeden, a prawdziwe życie też tylko jedno, tu i
teraz, i pomiędzy ludźmi takimi jak my. I to kontakt z nimi jest
najważniejszy, i dla niego warto żyć, bo od naszych przodków mamy
wszystko, a naszym następcom powinniśmy przekazać najlepsze, co sami
posiadamy.

Umrzeć musimy wszyscy. Czeka to każdego człowieka, każdą istotę
żywą. Z przemijaniem trzeba się pogodzić, bo go nie unikniemy, a
przecież nie znaczy to, że to jest złe. Tak musi być. A więc żyjmy
dla żyjących...

[trapista_maszynista]

Jan Pawel II jeszcze jako arcybiskup Krakowa powiedzial na jakims pogrzebie,ze
czlowiek umiera zawsze w momencie dla niego najlepszym,bo Bog jest dobry.

[wanda43]

>bo Bog jest dobry

a gdzie ty widzisz tę jego dobroc?
w wojnach, chorobach, kataklizmach?Gdy giną setki i tysiące ludzi?
Nie ma Boga ani zlego, ani dobrego. Bog, to to,co nam sie wmawia od dnia
naznaczenia przez chrzest. Bog, to biznes koscielny i wladza nad barankami.
Ludzie lubia byc oszukiwani, bo boja sie smierci i tego, co potem. A potem nie
ma nic. Zuzywamy sie i psujemy, jak wszystkie przedmioty, a zamiast na smietnik,
trafiamy do matki ziemi, by ja zasilic swoim truchlem. Po smierci nie ma juz nic.

[mich.999]

U Ciebie nie ma wiary - usiłujesz jedynie handlować z Bogiem.Modlitwę traktuj jako formę medytacji i wtedy Ci pomoże.

[dagmama]

Niestety, nie można wierzyć tylko wtedy, kiedy jest dobrze.
Czy nie wiedziałaś, że inni też tracą bliskie osoby? Nie tylko
rodziców, co jest jeszcze naturalne, ale także dzieci.
Wiara to nie jest zakład: wierzę, ale nie robisz mi krzywdy (jeśli
to Bóg krzywdzi).
Co teraz?
Ponieważ "straciłaś wiarę", a według mnie to nie była nawet
prawdziwa wiara, skończ z tymi mrzonkami.

[astrotaurus]

elabeta napisała:
"trzy lata temu po ciezkiej chorobie zmarla moja mama"

Ty nie masz problemu z wiarą, tylko ze sobą.
Jeśli trzy lata po śmierci matki wstrząsaja Tobą takie myśli, to
znaczy, że nie poukładałaś sobie obrazu świata. Z wiarą w jakiegoś
boga czy bez wiary powinnaś już sprawę relacji śmierci matki do
wiary mieć uporządkowaną.
Wszystko wskazuje na to, że już nie wierzysz, ale jeszcze nie chcesz
się do tego przyznać. Przy czym brak czy zachwianie wiary wynikają z
nieracjonalnych przyczyn.

I zapewne na forum nie damy rady Ci pomóc, najlepiej, abyś się
zwróciła do mądrego bliskiego człowieka, albo psychoterapeuty.
Bez wielu informacji na temat Twojego wieku, życia, doświadczeń,
pogladów nie jest możliwe rozstrzygnięcie kwestii, która
prawdopodobnie jest źle postawiona.

[pocoo]

Normalne życie.Bóg ma plan w stosunku do każdego człowieka.Jak Bóg
postanowił to tak będzie. Klepanie paciorków 24 godz. na dobę ,
wszelkie błagania i płacze można sobie w" buty wsadzić".Mozna
zwariować jeżeli miliardy modłów do Boga dociera i każdy czegoś
chce.A dajcie wy Bogu święty spokój do wszystkich diabłów.Jaki sens
ma modlitwa do Boga który ma to gdzieś? Modlitwa służy do ogłupiania
rozumu.

[mich.999]

Modlitwa nie ma służyć do ogłupiania mózgu ale pomaga w medytacji.

[pocoo]

mich.999 napisał:

> Modlitwa nie ma służyć do ogłupiania mózgu ale pomaga w medytacji.
A to sobie medytuj jak lubisz.

Szukaj przyjaciół wśród ludzi, a nie wśród bogów,

[piwi77]

co do których nic nie wiadomo.

[patula1889]

"wtedy rozumialam, ze taka byla Jego wola"

"Niech nikt kto jest doświadczany, nie mówi :Prez Boga jestem
doświadczany. Bóg bowiem nie może być doświadczany przezcos złego
ani sam nikogo nie doświadcza" Jakuba 1:13

" dlaczego Bog tak postapil?"
To nie Bóg jest sprawcą naszych cierpień. "Cały świat podlega mocy
niegodziwca." 1 Jana 5:19

"powoli jednak tracilam wiare w sens tej modlitwy. coraz czesciej
myslalam: po co? i tak mnie nie slyszy"

" Bóg jest blisko wszystkich, którzy go wzywają, wszyskic, którzy go
wzywają w wierności wobec prawdy. Spełni pragnienie tych, którzy się
go boją, a ich wołanie o pomoc usłyszy" Psalm 145:18,19
" O nic się nie zamartwiajcie, ale we wszystkim niech wasze gorące
prośby zostaną przedstawione Bogu w modlitwie i błaganiu wraz z
dziękczynieniem; a pokój Boży, który przewyższa wszelką myśl, będzie
strzegł waszych serc i władz umysłowych przez Chrystusa Jezusa"
Filipian 4:6,7

[pocoo]

Masz rację , że zło to szatan stworzony przez Boga.Skoro Bóg zna
każdego człowieka , to po co wysyłać do niego błagalne prośby?Bóg
wiedział , że Hiob będzie mu wierny bez względu na okoliczności i w
formie zakładu pozwolił szatanowi aby ten Hioba zgnoił psychicznie i
fizycznie.Za wiernośc Bóg nagradza ale kłóci sie to z moim poczuciem
sprawiedliwości.Czy ludzie to lalki którymi wolno się Bogu zabawiać?

[piwi77]

To ludzie mają służyć bogu (tak się nawet mówi, sługa boży), nie
odwrotnie, więc dlaczego bóg miałby realizować życzenia wyrażane w
modlitwach?

[pocoo]

Bóg uwielbia hymny pochwalne a prośby ma gdzieś , czego dowodem jest
JPII za życia.Po śmierci papieża , wielu katolików prosi go o
wstawiennictwo u Boga bo jest bliżej i wtedy dzieją się "cuda".Może
po śmierci Bóg ludzi wysłucha , tylko po co?

Może to Ci pomoże...

[funix]

elabeta napisała:
> dlaczego Bog tak postapil? jak mam sie teraz odnalezc?

Przesyłam Ci fragment z książki J.Krishnamurtiego „O konieczności przemiany”.
Nie jest to tekst dla każdego, ale też i Ty nie jesteś w zwykłej, codziennej
sytuacji. Podobno chińskie przysłowie mówi, że „kryzys jest szansą zmiany na
lepsze”. Skoro już cierpimy i nie da się tego uniknąć, szkoda by było cierpieć
na próżno...
Myślę, że to może być dla Ciebie „na czasie” ;) Ciekaw jestem , co po
przeczytaniu powiesz.
Nie jestem uczniem Krishnamurtiego, ale chyba wiem, o co mu chodziło, jeśli więc
czegoś w tym tekście nie rozumiesz, gotów jestem wytłumaczyć na forum czy przez
maila.
Trzymaj się mocno :)


WIARA
ROZMÓWCA: Należę do tych, którzy naprawdę wierzą w Boga. W Indiach byłem uczniem
jednego z wielkich współczesnych świętych, który dzięki wierze w Boga spowodował
tam wielkie polityczne przemiany. Cały ten kraj pulsuje rytmem boskości.
Słyszałem pańskie wypowiedzi przeciwko wierzeniom, wiec zapewne jest pan
niewierzący. Będąc jednak człowiekiem religijnym, musi pan mieć jakieś poczucie
istnienia Najwyższego. Przewędrowałem całe Indie i sporą część Europy,
odwiedzając klasztory, kościoły, meczety i wszędzie widziałem, jak żarliwa,
głęboka wiara w Boga kształtuje ludzkie życie. Skoro nie wierzy pan w Boga, a
jednak jest pan religijny, to jaki właściwie jest pański stosunek do tej sprawy?
Dlaczego pan nie wierzy? Czy jest pan ateistą? Jak panu wiadomo, w hinduizmie
można być ateistą, nie popadając w sprzeczność z ortodoksją. Oczywiście inaczej
jest w chrześcijaństwie. Nie wierząc w Boga, chrześcijaninem być nie można. Ale
nie o to chodzi. W istocie przyszedłem tutaj, aby prosić pana o wyjaśnienie
pańskiego punktu widzenia i o wykazanie mi jego słuszności. Ludzie idą za panem,
więc ciąży na panu odpowiedzialność, stąd moje pytanie.
KRISHNAMURTI: Wyjaśnijmy przede wszystkim to, co poruszył pan na końcu. Nie ma
tu miejsca dla żadnych wyznawców i nie jestem odpowiedzialny za pana ani za
ludzi, którzy słuchają moich przemówień. Nie jestem też hinduista ani nikim
podobnym, gdyż nie należę do żadnego religijnego czy niereligijnego ugrupowania.
Każdy musi być światłem sam dla siebie. Dlatego nie ma tu nauczyciela ani
ucznia. Trzeba to jasno zrozumieć od początku. W przeciwnym razie człowiek ulega
czyimś wpływom, staje się niewolnikiem propagandy i perswazji. Dlatego wszystko,
o czym obecnie mówimy, nie stanowi dogmatu, nie jest przedmiotem wiary. Nie
chodzi tu również o przekonywanie; może jedynie dojść lub nie dojść do spotkania
we wspólnym zrozumieniu. Otóż stwierdził pan z naciskiem, że wierzy pan w Boga i
przypuszczalnie pragnie pan doświadczyć dzięki wierze tego, co można by nazwać
boskością. Słowo „wiara" jest wieloznaczne. Bywa więc wiara w fakty, których się
osobiście nie zna, ale można je sprawdzić, jak na przykład istnienie Nowego
Jorku czy wieży Eiffla. Może pan być też przekonany o wierności żony, ale jak
jest naprawdę, tego pan nie wie. Mogłaby przecież być niewierna w myślach, lecz
będzie pan przekonany o jej wierności, gdyż faktycznie nie zauważył pan, by z
kimś innym przebywała. Może ona zdradzać pana codziennie w myślach i panu
zapewne też się to zdarzało. Wierzy pan chyba w reinkarnację, choć nie ma żadnej
pewności, że coś takiego istnieje. I chyba wierzenie to nie ma wpływu na pańskie
życie. Wszyscy chrześcijanie uważają, że należy kochać, ale nie kochają. Na
równi z innymi znaczą swoją drogę fizycznymi i psychologicznymi zbrodniami.
Jedni nie wierzą w Boga, a mimo to czynią dobro, zaś inni wierzą i dla tej wiary
zabijają. Jeszcze inni szykują się do wojny, ponieważ, jak głoszą, pragną
pokoju. Należy więc postawić sobie pytanie, po co w ogóle wierzyć w cokolwiek.
Nie jest to wszakże równoznaczne z wykluczeniem istnienia wielkiej tajemnicy
życia. Ale jedną sprawą jest wiara, zaś inną to, „co jest". Wiara w coś to
słowa, to myśl, a nie sam przedmiot wiary. Ich tożsamość nie jest większa niż w
przypadku pana i jego nazwiska.
Spodziewa się pan dzięki doświadczeniu dotrzeć do prawdy swej wiary, dowieść jej
przed sobą, ale wiara warunkuje pańskie przeżycia. Nie jest prawdą, że przeżycie
potwierdza wiarę; to raczej wiara rodzi przeżycia. Pańska wiara w Boga
przyniesie panu doświadczenie tego, co Bogiem pan nazywa. Może pan przeżywać
tylko to, w co pan wierzy, nic poza tym. A to dyskwalifikuje pańskie przeżycia.
Chrześcijanin będzie miewał wizje Dziewicy, aniołów i Chrystusa, zaś hinduista
widział będzie mnóstwo podobnych bóstw; tak samo mahometanin, buddysta, judaista
czy komunista. Rzekomy dowód prawdziwości wiary jest przez nią samą
uwarunkowany. Istotne jest nie to, w co się wierzy, ale dlaczego w ogóle się
wierzy. Dlaczego pan wierzy? Wobec tego, co rzeczywiście jest, jakie znaczenie
ma różnica pomiędzy taką wiarą a inną? Wiara czy niewiara nie ma wpływu na
fakty. Należy więc zapytać, dlaczego w ogóle wierzymy w cokolwiek. Co jest
podstawą wiary? Czy nie niepewność, lęk przed nieznanym i brak bezpieczeństwa w
tym ciągle zmieniającym się świecie? Niepewność we wzajemnych stosunkach? A może
człowiek, stojąc wobec bezmiaru życia, którego nie pojmuje, szuka w wierze
schronienia? A więc, jeśli wolno zapytać, czy wierzyłby pan, gdyby nie odczuwał
pan żadnego lęku?
R: Wcale nie jestem pewien, czy się czegoś obawiam. Kochani Boga i ta miłość
jest źródłem mojej wiary.
K: Czy chce pan powiedzieć, że jest pan wolny od lęku? Czy wobec tego wie pan,
czym jest miłość?
R: Zastąpiłem lęk miłością i dlatego lęk dla mnie nie istnieje. Dlatego też
wiara moja nie płynie z lęku.
K: Czy lęk można zastąpić miłością? Czyż nie jest to aktem przerażonego umysłu,
który lęk zastępuje słowem „miłość",
to znowu jest tylko wierzeniem? Przesłonił pan lęk słowem, któremu nadaje pan
takie znaczenie w nadziei, że lęk ustąpi.
R: Czuję się bardzo poruszony tym, co pan mówi. Chyba wolałbym przerwać te
rozważania, gdyż moja wiara i miłość podtrzymywały mnie i pomagały żyć godziwie.
To kwestionowanie mojej wiary powoduje we mnie zamęt, którego, szczerze mówiąc,
obawiam się.
K: A więc jest lęk i sam zaczyna go pan odkrywać. Burzy to pański spokój. Wiara
pochodzi z lęku i jest jak najbardziej destruktywna. Trzeba być wolnym od lęku i
od wiary. Wiara dzieli ludzi, czyni ich twardymi, wywołuje wzajemną nienawiść i
przyczynia się do wojen. W sposób okrężny przyjmuje pan mimowolnie, że wiara
rodzi się z lęku. Wolność od wiary jest nieodzowna, aby wyjść lękowi naprzeciw.
Wierzenia, podobnie jak wszystkie inne ideologie, są ucieczką przed tym, „co
jest". Gdy nie ma lęku, umysł przebywa w całkiem innym wymiarze. Dopiero wtedy
zadawać można pytanie, czy Bóg istnieje czy też nie. Umysł zaćmiony przez lęk
lub wiarę nie jest w ogóle zdolny zrozumieć, uświadomić sobie, czym jest prawda.
Umysł taki żyje w świecie złudzeń oczywiście nie może spotkać Najwyższego.
Najwyższe nie na nic wspólnego z pańskim lub czyimś wierzeniem, z żadnymi
opiniami czy wnioskami.
Wierzy pan, bo pan nie wie. Ale wiedzieć, znaczy nie wiedzieć. Wiedza ogranicza
się do wąskiego wycinka czasu, więc umysł, który powiada „wiem", żyje w pętach
czasu dlatego nie może zrozumieć tego, co jest. Mówiąc „znam moją żonę, mego
przyjaciela", zna pan tylko obraz, wspomnienie, to znaczy przeszłość. Dlatego
naprawdę nie można znać nikogo ani niczego. Nie można poznać żywej istoty,
poznać można tylko to, co martwe. Dostrzegając to, przestaje się myśleć o
wzajemnych stosunkach w kategoriach poznania. Nie można więc w żadnym razie
powiedzieć „Boga nie ma" czy też „znam Boga". Jedno i drugie jest bluźnierstwem.
Aby zrozumieć to, co j e s t, należy być wolnym nie tylko od tego, co znane, ale
i od lęku przed znanym i nieznanym.
R: Mówi pan o zrozumieniu tego, „co jest", a zarazem odrzuca pan prawdziwość
poznania. Czymże więc jest to zrozumienie, jeśli nie jest p

Może to Ci pomoże... cd.

[funix]

R: Mówi pan o zrozumieniu tego, „co jest", a zarazem odrzuca pan prawdziwość
poznania. Czymże więc jest to zrozumienie, jeśli nie jest poznaniem?
K: Są to dwie całkiem różne rzeczy. Poznanie odnosi się do przeszłości i dlatego
przywiązuje nas do niej. Rozumienie natomiast, w przeciwieństwie do poznania,
nie jest żadnym wnioskiem i nie polega na gromadzeniu wiedzy. Jeżeli pan
słuchał, to zrozumiał pan. Rozumienie jest uwagą. Rozumiemy, gdy uwaga jest
zupełna. A więc rozumienie lęku oznacza kres lęku. Dlatego wiara przestaje być
najważniejsza. Najważniejsze jest zrozumienie lęku. Gdy jego nie ma, panuje
wolność. Tylko wtedy można odkryć, co jest prawdą. Gdy tego, „co jest", nie
zniekształca lęk, wówczas to, „co jest", jest prawdziwe. Nie są to słowa. Prawdy
nie da się mierzyć słowami. Miłość nie jest słowem, nie jest wiarą ani czymś, co
można by pochwycić i uznać za „swoje". Bez miłości i piękna to, co nazywa pan
Bogiem, jest pustym słowem.

[lilu71]

Wprawdzie nie do mnie adresowałeś swój post, ale przeczytałam go i zainteresował
mnie. Ale nie do końca wszystko rozumiem, może jestem za głupia... Wszystko to
pięknie wygląda, jest spójne ale nie daje mi odpowiedzi na podstawowe pytanie:
jak pozbyć się tego lęku, o którym mowa? Wg K. trzeba go zrozumieć. Na poziomie
"filozofowania" to proste. Ale jak to sie ma do normalnego, codziennego życia?
Lęk jest normalnym uczuciem towarzyszącym wszystkim istotom. Dzięki niemu działa
instynkt samozachowawczy. Może jogini, buddyści itp. potrafią zanurzyć sie w
nirwanie, uwolnić umysł, pozbyć pragnień a co za tym idzie uwolnić od strachu.
Ale jak to zrobić w naszym świecie? Jak pozbyć sie lęku o najbliższych? Czy
matka nie będzie sie bać o życie dziecka, gdy to jest ciężko chore? Nic jej po
zrozumieniu przyczyn strachu. K. twierdzi, że tak naprawdę nie dane jest nam
poznanie bo opieramy sie na wycinku rzeczywistości, na przeszłości. Ale lęk nie
dotyczy przeszłości. Raczej tego co nas czeka. I jeśli spodziewamy się czegoś
złego, to nic nas od tego nie uwolni. No chyba, ze ktoś jest doskonały duchowo,
ale takich ludzi jest naprawdę mało. Jak wiec zastosować to wszystko o czym
mówił K. do realnego życia wypełnionego chorobami, kłopotami, cierpieniem i
troską o najbliższych?

Krishnamurti a lęk...

[funix]

„Problem” z Krishnamurtim polega na tym, że nie udzielał on porad, nie dawał
żadnych pojedynczych wskazówek, które można by w konkretnych sytuacjach
wypróbować, nie polecał żadnych technik (nawet medytacji!).
Zasadniczo wszystkie jego rozmowy, na każdy temat, miały na celu uświadomienie
rozmówcy, że jest on uzależniony i identyfikuje się z fałszywymi wartościami
świata, w którym żyje (np: „Idee są przyczyną waszych nieszczęść”). Nie
odpowiadają one jego ukrytym, prawdziwym potrzebom i to właśnie jest przyczyną
dyskomfortu, który z kolei próbuje przed sobą ukryć. Nie wystarcza więc wg niego
np. pić 3 l wody dziennie, dłużej spać, śmiać się 5 min i 30 min medytować, żeby
być szczęśliwszym. Żeby wyjść z błędnego koła, trzeba zrobić szczery (zawsze
bolesny!) rachunek ze swego życia i być gotowym na radykalną jego zmianę. Nie
chodzi o to by być „doskonałym duchowo”, ale *zupełnie* szczerym wobec samego
siebie. Ponieważ jesteśmy tego konsekwentnie przez całe życie oduczani, nie jest
to wcale łatwiejsze;)))

Wysyłam Ci na priva rozdział o lęku z tej samej książki („O konieczności
przemiany”), choć nie jestem pewien, czy akurat tego szukasz ;)

Pozdrawiam :)

[funix]

ROZMÓWCA: Dawniej brałem środki uspokajające, teraz je zarzuciłem. Dlaczego tak
się wszystkiego boję? Rano budzę się sparaliżowany lekiem. Z trudem udaje mi się
ruszyć z łóżka. Boję się wyjść i boję się zostać w mieszkaniu. Ten napada mnie
znienacka, na przykład podczas jazdy samochodem. Spędzam wtedy cały dzień, pocąc
się ze zdenerwowania, pełen obaw i wieczorem jestem zupełnie wyczerpany. Czasami
lęk ustępuje, chociaż zdarza mi się to bardzo rzadko, w towarzystwie paru
bliskich przyjaciół lub domu rodziców. Czuję się wtedy spokojny, jestem
szczęśliwy i zupełnie odprężony. Dziś, jadąc tutaj, bałem się spotkania z panem,
ale kiedy wjechałem na podjazd i szedłem ku drzwiom, nagle lęk zniknął. Teraz
siedząc w tym miłym, zacisznym pokoju, czuję się taki szczęśliwy, że zastanawiam
się, czego mogłem się kiedykolwiek obawiać. Niczego się teraz nie boję. Potrafię
uśmiechać się i mogę powiedzieć z całą szczerością: bardzo się cieszę ze
spotkania z panem! Cała rzecz w tym, że nie mogę tu zostać na stałe, a wiem, że
po wyjeździe znów będę się bał. Leczyłem się u wielu psychiatrów i
psychoanalityków w kraju i za granicą, ale oni tylko nicowali na wszystkie
strony moje wspomnienia z dzieciństwa, a lęk w ogóle nie ustępował. Mam już tego
naprawdę dosyć.

KRISHNAMURTI: Zostawmy w spokoju wspomnienia z dzieciństwa i te wszystkie
nonsensy, zajmijmy się teraźniejszością. Jest tutaj pan i jak pan powiada,
obecnie nie czuje pan lęku. Na razie jest pan szczęśliwy i z trudem może pan
sobie wyobrazić swój miniony lęk. Dlaczego obawy ustąpiły? Czy odczuwa pan
spokój, jasność, harmonijne proporcje tego pokoju umeblowanego z takim smakiem i
atmosferę życzliwości? Czy dlatego ustąpiły teraz pańskie obawy?

R: Częściowo. Może także dzięki panu. Słuchałem pana w Szwajcarii i tutaj i
czuję do pana głęboką przyjaźń. Ale nie chcę, aby mój brak lęku miał zależeć od
miłych domostw, serdecznych nastrojów czy od przyjaciół. Podobną życzliwość
odczuwam podczas odwiedzin u rodziców. A jednak panuje tam martwota jak we
wszystkich rodzinach, z ich małą krzątaniną wokół własnych spraw, z ich
kłótniami, pospolitością, rozprawianiem o niczym i zakłamaniem. Stanowczo mam
tego dosyć. A jednak gdy tam idę i jest tam ta życzliwość, czuję się chwilowo
wolny od lęku. Psychiatrzy nie potrafili wyjaśnić przyczyny moich obaw. Nazwali
to „nieupostaciowanym lękiem". Jest to jakaś ciemna, straszna, bezdenna otchłań.
Straciłem moc czasu i pieniędzy na psychoanalizę i naprawdę nic mi to nie
pomogło. Co robić?

K: Może chodzi o to, że będąc wrażliwym, potrzebuje pan jakiegoś schronienia,
zabezpieczenia, a nie mogąc go znaleźć, odczuwa pan lęk przed światem, który
budzi w panu odrazę? Czy jest pan wrażliwy?

R: Tak, myślę, że tak. Jestem wrażliwy, choć może nie tak, jak pan to rozumie.
Nie lubię hałasu, bieganiny, wulgarności dzisiejszej egzystencji, nachalności
eksponowania seksu, gdziekolwiek by się człowiek nie ruszył, i całej tej walki o
lepszą posadkę. To wszystko naprawdę przeraża mnie.
Nie znaczy to, że nie potrafię walczyć i zdobyć sobie pozycji, ale to mnie
śmiertelnie przeraża.

K: Ludzie wrażliwi na ogół potrzebują spokojnego schronienia i ciepłej,
przyjaznej atmosfery. Albo tworzą ją sobie sami, albo zdają się na innych,
uzależniając się od rodziny, od żony, męża, od przyjaciela. Czy ma pan przyjaciela?

R: Nie mam. Bałbym się. Bałbym się zależności od niego.

K: W tym jest sedno sprawy. Wrażliwość rodzi potrzebę posiadania jakiegoś
schronienia i polegamy w tym na innych. Mamy więc wrażliwość i uzależnienie;
obie te rzeczy często idą w parze. A poleganie na kimś to lęk przed jego utratą.
Przez to wzmaga się uzależnienie i odpowiednio narasta lęk. Jest to błędne koło.
Czy zastanawiał się pan, skąd bierze się pańska zależność? Zależność od
listonosza, od dobrego fizycznego samopoczucia itd. to całkiem prosta sprawa.
Zależność od ludzi i rzeczy dla utrzymania dobrego fizycznego samopoczucia, dla
utrzymania się przy życiu, to rzecz całkiem naturalna i normalna. Musimy polegać
na tym, co nazwać można organizacyjną stroną społeczeństwa; lecz istnieje też
zależność psychologiczna i właśnie ona, chociaż pokrzepiająca, rodzi lęk. Skąd
bierze się ta psychologiczna zależność?

R: Mówi pan teraz o zależności, a ja przyszedłem, żeby omówić zagadnienie lęku.

K: Zbadajmy obie sprawy, bo jak się okaże, są one ze sobą powiązane. Czy
zgodziłby się pan, żeby omówić je łącznie? Mówimy o zależności od innych? Czymże
ona jest? Dlaczego uzależniamy się psychologicznie od kogoś? Czyż nie jest to
zaprzeczeniem wolności? Zabierzmy dom, męża, dzieci, własność — czym jest
człowiek bez tego wszystkiego? Sam w sobie jest niedostateczny, pusty,
zagubiony. Z poczucia przerażającej go pustki rodzi się uzależnienie od
własności, od ludzi i wierzeń. Można być tak pewnym tego, na czym się polega, że
nie sposób wyobrazić sobie w ogóle możliwości utracenia miłości, swej rodziny
czy wygód, a mimo to lęk trwa nadal. Trzeba więc jasno zdać sobie sprawę z tego,
że zależność psychologiczna w każdej postaci nieuchronnie rodzi lęk, chociaż to,
na czym polegamy, może się zdawać prawie niezniszczalne. Lęk wypływa z poczucia
tej wewnętrznej niedostateczności, z ubóstwa, z pustki. A więc czy widzi pan
teraz, że wchodzą tu w grę trzy sprawy: wrażliwość, zależność i lęk? Są one
wzajemnie powiązane. Weźmy wrażliwość: im bardziej jest się wrażliwym (jeśli się
nie wie, w jaki sposób można być wrażliwym bez uzależnienia i odsłoniętym bez
przeżywania katuszy), tym większe uzależnienie. A teraz zależność: im jest
większa, tym większe niezadowolenie i potrzeba swobody, co z kolei budzi lęk.
Dzieje się tak dlatego, że ta potrzeba swobody nie jest wolnością od zależności,
lecz tylko reakcją na zależność.

R: Czy jest coś, od czego pan jest uzależniony?

K: Oczywiście, jestem fizycznie uzależniony od pożywienia, od odzieży i od dachu
nad głową, lecz psychologicznie, wewnętrznie nie zależę od niczego: ani od
bogów, ani od społecznej moralności, od wiary czy od ludzi. Jednak to, czy j a
od czegoś jestem uzależniony, nie wiąże się z tematem naszej rozmowy. Idźmy więc
dalej: lęk jest świadomością wewnętrznej pustki, osamotnienia, ubóstwa i tego,
że nie można nic na to poradzić. Chodzi tu tylko o ten rodzaj lęku, który rodzi
zależność i który z kolei wzmaga się w wyniku zależności. Rozumiejąc lęk,
rozumiemy także zależność. Ażeby więc rozumieć lęk, odkryć, skąd on się bierze,
potrzeba wrażliwości. Jeśli się jest w ogóle wrażliwym, pojawia się świadomość
własnej zdumiewającej pustki — bezdennej otchłani, której nie można wypełnić
urozmaiceniami dostarczanymi przez kościoły, przez narkotyki czy rozrywki
osiągalne w społeczeństwie. Nie istnieje w ogóle nic, czym można by ją zapełnić.
Uświadomienie sobie tego wzmaga lęk. To popycha nas ku zależności, która czyni
nas coraz bardziej niewrażliwymi. Wiemy o tym i dlatego lękamy się jej. Problem
polega więc na tym, jak wykroczyć poza tę pustkę, to osamotnienie, a nie jak
stać się samowystarczalnym, czy jak tę pustkę skutecznie i trwale zamaskować.

R: Dlaczego mówi pan, że nie chodzi o to, by stać się samowystarczalnym?

K: Dlatego że będąc samowystarczalnym, traci się wrażliwość, człowiek staje się
zadowolony z siebie, gruboskórny, obojętny i zamyka się. Nie być zależnym, wyjść
poza uzależnienie, to co innego niż być samowystarczalnym. Czy umysł mógłby
stanąć w obliczu tej pustki i przebywać z nią, nigdzie nie uciekając?

R: Gdybym miał z nią wciąż żyć, oszalałbym.

[funix]

K: Każde cofnięcie się przed tą pustką jest ucieczką. Unikanie czegoś, tego, „co
jest", jest lękiem. Ale to, co jest, nie jest lękiem. To ucieczka jest lękiem i
o n a doprowadziłaby pana do szaleństwa, a nie pustka jako taka. Czymże więc
jest to osamotnienie i pustka? Skąd się bierze? Czy nie pojawia się ono w wyniku
mierzenia i porównywania? Porównuję się ze świętym, z mistrzem, z wielkim
muzykiem, z człowiekiem, który coś wie lub coś osiągnął. Na podsatwie tego
porównania stwierdzam w sobie braki i niedostatki: nie mam talentu, jestem
gorszy, nie „urzeczywistniłem się", nie jestem taki, a tamten człowiek jest. W
ten sposób przez mierzenie i porównywanie powstaje ta zawrotna przepaść,
poczucie pustki i nicości. A cofanie się przed nią to lęk. Lęk zaś powstrzymuje
nas przed zrozumieniem tej bezdennej otchłani. Powstaje wtedy samopodtrzymująca
się nerwica. Z drugiej strony to mierzenie, porównywanie jest samym sednem
uzależnienia. Wiec powracamy do zależności i błędne koło się zamyka.

R: Daleko zaszliśmy w tej dyskusji i wiele się wyjaśniło. Istnieje uzależnienie,
ale czy można żyć bez zależności? Tak, chyba jest taka możliwość. Dalej mamy
lęk. Czy można w ogóle nie cofać się przed pustką, nie uciekać w lęk, przyjrzeć
się jej? Tak... Wreszcie, czy można nie mierzyć, nie porównywać? Bo skoro dotąd
doszliśmy, a myślę, że doszliśmy rzeczywiście, pozostaje już tylko ta pustka i
jest widoczne, że wynika ona z porównań. Jest też widoczne, że z pustki tej
wynika zależność i lęk. Mamy tu więc porównanie, pustkę, lęk, zależność. Czy
naprawdę mógłbym żyć bez miar i porównań?

K: Żeby rozłożyć dywan na podłodze, musi pan oczywiście mierzyć!

R: Zgoda. Chodzi mi o to, czy mógłbym żyć bez psychologicznych porównań?

K: Czy wie pan, co to znaczy żyć bez psychologicznych porównań, skoro przez całe
życie uczono pana tego w szkole, na zawodach sportowych, na uniwersytecie, w
biurze? Same porównania. Żyć bez porównań! Czy pan wie, co to znaczy? Znaczy to,
że nie ma żadnej zależności, żadnych oczekiwań i żądań, i dlatego znaczy to:
kochać. Miłość nie porównuje i dlatego nie zna lęku. Miłość nie jest świadoma
siebie jako miłość, bo nie jest ona słowem.

[lilu71]

Dziękuję Ci bardzo i pozdrawiam :-)

[hydepark1]

i najpierw to musisz zrozumieć ,nie jestes jedyną która przeżywa
takie uczucia .Pomysl co czuje matkaktóra traci dziecko gdzie wtedy
jest Bóg ,a jednak go nie było .Pomysl ze bliska Ci osoba jest z
Tobą ale inaczej .I doceń wartośc życia wspólnego bardziej kiedy
obcujesz z innymi .Gdyby ludzie potrafili tak myśleć o smierci to
świat byłby lepszy bo przecież nikt nie jest wieczny .A tu
nic ,smutek ,duma ,pieniądz i zło .Nie jeste juz młodziutka i wiem
ze czeka mnie odejscie mamy i innych bliskich staram się poprawić
relacje z nimi.

[atolski21]

Wiara w Boga nie chroni przed bolem ani cierpieniem.
Moza dodaje nieco wiecej sily , akurat tyle ile trzeba aby trwac a
nie skonczyc z soba. To malo a jednoczesnoe duzo.

[piwi77]

Wiara w Boga? Tego, który zgotował nam ten los? Gdyby rzeczywiście
istniał nie wytłumaczyłby się do końca wieczności z tego, dlaczego
nas tak urządził. Dla niego lepiej, żeby go nie było.

[atolski21]

CZy Bog zgotowal nam ten los? Przypominam ci slowa Zofii Nalkowskiej
ktora powiedziala o Auschwitz: "Ludzie ludziom taki zgotowali los"

[piwi77]

Jak nie dam jeść psom i one się zagryzą, to też powiem, że nie moja
wina, zagryzły się przecież same...
My podobnie, tacy jesteśmy, jakie są uwarunkowania, a te nie mysmy
stworzyli.

Kryzys wiary? To wiara sama w sobie jest kryzysem,

[piwi77]

nie moze być kryzysu kryzysu...

[atolski21]

Chcecie zajrzec w chory i zboczony umysl ateisty?
Ateista mowi " sama wiara jest kryzysem".
Dla ateisty nie jest kryzysem i bolem smierc dziecka, zgon matki czy
choroba ojca. Dla ateisty najwiekszym nieszczesciem jest ,jak
uwierzysz w dobrego Jezusa Chrystusa pocieszyciela i symbol milosci
i nadzieji. I takie poglady glosi zawodowy agitator ateizmu.
Hanba.

[piwi77]

Dlaczego hańba? Uwierzyć w istnienie czegoś, na co nie tylko nie ma
najmniejszych dowodów, ale jest całkowicie nielogiczne, mądre nie
jest. A czynić to ze strachu, aby uzyskać pocieszenie widząc różnego
rodzaju nieszczęścia, jest prymitywne. Co nie znaczy, że nie mam
zrozumienia dla wierzących, bo mam.

[3_kropka]

Bóg jest dla Ciebie ważny, liczysz niedziele bez mszy św; może chcesz poczuć, że kocha Cie nawet wtedy kiedy się nie modlisz (przeczuwam ze jednak się modlisz, choć nie omawiasz pacierzy), a co o tym myślała Twoja Mama?

[muerte2]

Aż ciśnie się pytanie do autorki wątku – o co w zasadzie prosiłaś
Boga modląc się przy chorej matce? Żeby nie umarła? To zrozumiałe.
Ale żeby nie umarła już nigdy? Żeby pożyła jeszcze rok? Pięć?
Dziesięć? Żeby przeżyła Ciebie, to Tobie będzie łatwiej żyć? Ale
wtedy trudniej byłoby Twojej matce i bliskim, którzy oglądaliby
Twoją śmierć!
Pogrążamy się w absurdach usiłując oponować i chronić się przed
prawami natury. Nieważne czy ta natura jest dana od Boga, czy w
jakiś inny sposób powstała. Jej prawa obowiązują każdego i już!
Niczego się nie wyprosi modlitwami, bo skoro Bóg sformułował jakieś
prawa w ten właśnie sposób, to właśnie bez względu na wszystko tak
mają działać! Dla nikogo nie ma wyjątku! Dlaczego dla Twoich próśb
miałby znaleźć posłuch, a nie wysłuchać pozytywnie innych? W czym
jesteś lepsza lub lepsze są Twoje prośby?
Jedno jest tylko zadanie religii – ma dodawać otuchy. Ale otuchy w
trudnych chwilach, a nie infantylizować normalne życie. A
infantylizowanie życia, to na przykład modlenie się o to, żeby zdać
egzamin. Owszem, modlitwa nie zaszkodzi, ale nie pomoże, jeśli nie
ma się wiedzy. Bo jeśli nie ma się wiedzy, to modlimy się w zasadzie
o to, żeby zwyciężyło oszustwo. Nie umiem – ale zdam! I jeszcze
wplątywać w oszustwo Boga!
Poznawaj życie takim, jakie ono jest, a nie módl się o
czarodziejskie spełnianie swoich oczekiwań wyrażanych w modlitwach!
Łatwiej się wtedy żyje.