Pycha

z2006 Re: Pycha 04.03.09, 08:54

mateusz.pl/czytania/2009/20090304.htm
"„Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je;
ponieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej
niż Jonasz!” (Łk 11, 32). Nie brak goryczy w tych słowach Jezusa. Niniwici
zgrzeszyli, lecz na wezwanie Jonasza pokutowali i zmienili postępowanie, a wielu
synów Izraela odrzuciło nie proroka, lecz Syna Bożego. Grzech pychy nie pozwala
wierzyć w Boga, przyjąć Jego słowa, zachowywać Jego prawa. Grzech ten dotychczas
szerzy się na świecie i jest korzeniem wszelkiego zła, jakie przygniata ludzkość
i rozdziera Kościół. A gdy człowiek, nadużywając swojej wolności, oddala się
dobrowolnie od Boga, Bóg nie przestaje go wzywać i zapraszać do powrotu. Drogi
Boże to drogi nieskończonej miłości: On wzywa człowieka do uczestnictwa w swoim
boskim życiu, do życia w ścisłej osobistej z Nim łączności. Drogi człowieka
grzesznego zdążają w kierunku całkiem przeciwnym: są odrzuceniem miłości,
zerwaniem przyjaźni z Bogiem. Oto następstwa grzechu śmiertelnego. Lecz to nie
wszystko. „Grzech pomniejsza człowieka, odwodząc go od osiągnięcia jego pełni”
(KDK 13), pełni, którą może osiągnąć tylko przez zjednoczenie z Bogiem, jedynym
źródłem życia, miłości, łaski.

Jeśli Bóg jako przyczyna wszelkiego bytu jest obecny nawet w grzeszniku, to
jednak nie jest w nim obecny jako Ojciec, jako Gość, jako Trójca Święta,
oddająca się człowiekowi, aby być przedmiotem poznania i miłości. W ten sposób
człowiek stworzony na to, aby był świątynią Trójcy, staje się niezdolny żyć w
towarzystwie Osób Boskich, zamyka sobie drogę do zjednoczenia z Bogiem, zmusza
Go do zerwania wszystkich więzów przyjaźni. A wszystko dlatego, że człowiek
ponad najwyższe Dobro przenosi dobro skończone i przemijające, to jest nędzne
stworzenie, samolubne zadowolenie, przyjemność ziemską. Oto złość grzechu, która
odrzuca dar Boży i zdradza Stworzyciela, Ojca, Przyjaciela."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str 259

z2006 Re: Pycha 12.03.09, 08:00

mateusz.pl/czytania/2009/20090312.htm
"„Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku... a od Pana odwraca swe
serce!” (Jr 17, 5). Człowiek pyszny, zadowolony z siebie i zamknięty dla Boga,
nie zajmuje się Nim, nie może więc dostąpić błogosławieństw Bożych. Jeremiasz
przyrównuje go do drzewa zasadzonego w ziemi jałowej, nieurodzajnej. Będzie
cieszył się życiem i powodzeniem może przez wiele lat, lecz w pewnej chwili
runie jego wielkość, a chwała zamieni się w płacz. Bogacz z przypowieści
ewangelicznej (Łk 16, 19-31), który świetnie się bawił, podczas gdy biedny
Łazarz leżał u jego bramy, przedstawia to bardzo dobrze. Jezus nie potępia go z
powodu posiadania wielkich bogactw, lecz dlatego, że złożył w nich swoje serce i
w używaniu ich widział najwyższe swoje dobro, zapominając całkowicie o Bogu i o
bliźnim, „Nie okażesz twardego serca ani nie zamkniesz swej ręki przed ubogim
swym bratem” (Pwt 15, 7), mówi Pan. Lecz człowiek ten, pogardzając Bogiem i Jego
prawem, nie ma odrobiny litości dla żebraka, który czeka na próżno chcąc się
nasycić tym, co spada z jego stołu. Z chwilą śmierci los się odwraca: bogacz
zostaje pogrążony w wiecznych mękach, żebrak zaś podniesiony do szczęśliwości
bez końca. Przypowieść jest praktycznym komentarzem „błogosławieństw” ubogich,
głodnych, plączących, do których należy królestwo Boże, ponieważ oni będą
nasyceni i pocieszeni (Łk 6, 20-21). Komentarzem takim jest również „biada”,
jakie Chrystus skierował przeciwko szczęśliwym: „Biada wam, bogaczom, bo
odebraliście już pociechę waszą. Biada wam, którzy teraz jesteście syci,
albowiem głód cierpieć będziecie. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie,
albowiem smucić się i płakać będziecie” (tamże 24-25).

Przy innej okazji Jezus powiedział, że bogacze mogą się zbawić tylko z wielką
trudnością (Łk 18, 24-25); bardzo często bowiem bogactwo rodzi pychę, z niej zaś
pochodzi bezbożność względem Boga i zatwardziałość serca względem bliźniego.
Rzadko można znaleźć pokornego bogacza. Pokorny w bogactwach i zaszczytach jest
tylko ten, kto rozumie ich marność, buduje swoje życie na Bogu, uważając się za
zwykłego zarządcę dóbr, jakie Opatrzność mu zwierzyła, aby dzielił się nimi z
braćmi znajdującymi się w potrzebie."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 293

z2006 Re: Pycha 26.03.09, 08:30

mateusz.pl/czytania/2009/20090326.htm
"Naród wybrany zgrzeszył pychą i brakiem cierpliwości. Było bowiem doraźnie o
wiele wygodniej mieć boga na swój użytek, którego można zobaczyć, dotknąć i nim
manipulować, niż poddać się Bogu, po którego stronie leży inicjatywa, który sam
wybiera czas i sposób swego działania i którym nie da się sterować. Powiedzieć
“tak” Bogu żywemu – oznacza oddać Mu inicjatywę i zgodzić się na to, że w
jednych sytuacjach będzie nas zaskakiwał działaniem zupełnie nieprzewidzianym, w
innych z kolei będzie się “usuwał” w pozorną nieobecność, przez długie momenty
nie dając odczuć swej bliskości."

Maciej Zachara MIC, „Oremus” Wielki Post i Triduum Paschalne 2003, s. 119
____________________________

"Jezus rozprawiając z Żydami karcił ich: „Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w
nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo. A
przecież nie chcecie przyjść do Mnie, aby mieć życie” (J 5, 39-40). Żydzi
uważali, że cała ich doskonałość polega na drobiazgowym, często bardzo dowolnym,
badaniu Pisma świętego oraz na tłumaczeniu go według własnych mniemań. W swej
pysze nie dopuszczali nawet myśli, że mogą błądzić, a nie rozumiejąc sensu
proroctw nie chcieli uznać, że Jezus jest Mesjaszem przez nie zapowiedzianym,
Jezus stara się ich oświecić, lecz światło nie przenika do ich serc zaślepionych
pychą. „Jak możecie uwierzyć, skoro od siebie wzajemnie odbieracie chwałę, a nie
szukacie chwały, która pochodzi od samego Boga?” (tamże 44). Zamiarem tych
fałszywych nauczycieli nie było wniknąć w prawdziwego ducha Pism, zrozumieć Boży
plan zbawienia i poddać się mu, lecz jedynie zdobyć pochwałę i uznanie u ludzi.
To była wielka przeszkoda dla ich wiary w Chrystusa. Jak mogli przyjąć Mesjasza
pokornego, ubogiego, wywyższającego maluczkich, prostaczków, ubogich, skoro
szukali „chwały jedni u drugich”? Zarówno wiara w Chrystusa jak i studium Pisma
świętego wymagają pokory. Jezus przyszedł objawić ludziom tajemnicę Boga, Jego
zamiary zbawienia, prawdziwe znaczenie Pism; lecz tylko pokorni pozwalają, aby
ich nauczał. Kto uważa się za mądrego i sprawiedliwego, chce postępować według
własnego „widzimisię”, nie przyjmuje ani Nauczyciela, ani Zbawiciela. Takie
nastawienie powtarza się w ciągu wieków, gdy ludzie powodowani pychą odrzucają
urząd nauczycielski oraz pośrednictwo Kościoła, będącego urzędowym organem
przechowującym słowo Boże i sakramenty zbawienia. Jezus pewnego dnia zapytał:
„Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (Łk 18, 8). Bez
wątpienia nie znajdzie jej u pysznych, u ludzi nadętych swoją wiedzą, lecz u
pokornych i prostych."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 352

Najnowsze z forum Religia

Zaloguj się