Komentarz do "Magnificat"

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090513.htm
"Maryja „zajmuje pierwsze miejsce wśród pokornych i ubogich Pana, którzy z
ufnością oczekują od Niego zbawienia i dostępują Go. Wraz z Nią, wzniosłą Córą
Syjonu, po długim oczekiwaniu spełnienia obietnicy przychodzi pełnia czasu i
nastaje nowa ekonomia zbawienia” (KK 55). W ten sposób Sobór przedstawia
Maryję, w której łączą się wszystkie nadzieje Izraela; wszystkie pragnienia i
westchnienia Proroków rozbrzmiewają w Jej sercu, osiągając nie znany dotąd
żar, który przyspiesza ich spełnienie. Nikt nie miał większej niż Ona nadziei
zbawienia i nikt nie oczekiwał go z większą niż Ona ufnością, i dlatego
właśnie w Niej zaczynają się urzeczywistniać obietnice Boże. W Magnificat —
hymnie, który wypłynął z serca Maryi w chwili spotkania z krewną Elżbietą —
znajdujemy wyraz szczególnego, wewnętrznego usposobienia Najświętszej
Dziewicy, całej zatopionej w nadziei w Bogu, nadziei już teraz wypełnionej:
„Uwielbia dusza moja Pana... iż wejrzał na uniżenie służebnicy swojej” (Łk 1,
46. 48). Słowa te, rozważane na tle całego życia Maryi wyrażają stałe
usposobienie Jej serca, które, choć całkowicie świadome swej małości, umiało
oddać się Bogu przez jak najżywszą nadzieję. Nikt nie posiadał prawdziwszej,
praktycznej świadomości własnej nędzy niż Maryja. Wie, że wszystko, czym jest,
i wszystko, co ma, nie jest Jej własne, lecz należy do Boga, pochodzi jedynie
z Jego szczodrobliwości. Wie, że gdyby Jej- Bóg nie podtrzymywał z chwili na
chwilę, popadłaby nieodwołalnie w nicość. Macierzyństwo Boże, szczególne
posłannictwo i wielkie przywileje, jakich Jej udzielił Najwyższy, nie
umniejszają Jej pokory. To, że sama z siebie nic nie posiada, bynajmniej Jej
nie miesza i nie zniechęca, służy Jej raczej za punkt oparcia, by od razu
rzucić się w objęcia Boga w akcie ufności. Właśnie dlatego, że jest prawdziwie
ubogą duchem, nie ufa zgoła własnym siłom, zdolnościom i zasługom, lecz całą
swoją nadzieję pokłada jedynie w Bogu. A Bóg, który „łaknących obdarza
dobrami, a bogaczy z niczym odprawia” (tamże 53), zaspokoił Jej „głód”,
wypełnił nadzieję, obsypując Ją nie tylko swoimi darami, lecz oddając się Jej
całkowicie i wypełniając w Niej nadzieje Jej narodu."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 549