Cierpienie

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090905.htm
"„Trwajcie cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik
czeka wytrwale na cenny plon ziemi... tak i wy bądźcie cierpliwi i
umacniajcie serca wasze, bo przyjście Pana jest bliskie” (Jk 5, 7-
8). W życiu nie tylko zdarzają się trudności, które przy niewielkiej
odwadze można pokonać raz na zawsze. Bardzo często trafiają się też
utrapienia fizyczne lub moralne, przykre warunki otoczenia, jakich
nie można uniknąć i trzeba znosić je cierpliwie, dopóki Bóg nie
zrządzi inaczej. Cierpienie, takie czy inne, towarzyszy człowiekowi
przez całe życie; szczęśliwy ten, kto rozumie jego wartość i czyni z
niego skarb na wieczność. Jak wieśniak oczekuje cierpliwie owocu
ziemi, tak chrześcijanin powinien trwać cierpliwie w utrapieniach,
oczekując przyjścia Pana. W owym dniu — ostatnim dniu — cierpienia
zniesione z miłości ku Bogu wydadzą jako swój owoc chwałę niebieską.

Chrystus, mówi Sobór Watykański II, „cierpiąc za nas, nie tylko dał
przykład, byśmy szli w Jego ślady, lecz i otworzył nam nową drogę, a
jeśli nią idziemy, to życie i śmierć doznają uświęcenia i nabierają
nowego sensu” (KDK 22). Droga, jaką Chrystus otworzył człowiekowi
przez swoją mękę — to droga cierpliwości chrześcijańskiej
uświęcającej życie i śmierć i nadającej im nowe znaczenie: dzisiaj
uczestniczymy w wynagradzającym cierpieniu Pana, a jutro w Jego
chwale. Cierpienie więc nie jest już więcej zagadką przygniatającą
człowieka i doprowadzającą go do rozpaczy; staje się powodem
nadziei, radości, jako zadatek Życia wiecznego.

Można więc zrozumieć, dlaczego św. Paweł napisał: „Błogosławiony Bóg
i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec-miłosierdzia i Bóg
wszelkiej pociechy, Ten, który nas pociesza w każdym naszym
utrapieniu, byśmy sami mogli pocieszać tych, co są w jakiejkolwiek
udręce... Jak bowiem obfitują w nas cierpienia Chrystusa, tak też
wielkiej doznajemy przez Chrystusa pociechy” (2 Kor 1, 3-5)"

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 153