1028 psów i 334 koty czekają na pomoc!

[Gość: Melba]

Tworzymy reakcję łańcuchową ludzi o
dobrych serduchach, chcących wesprzeć
nasze futrzaste choć jedną
puszką, szmatką, złotówką. Ja proszę o
pomoc Was, Wy możecie
poprosić Waszych bliskich i jakoś to
rozkręcimy. Skoro nie mamy
wpływu na brak domu tych zwierzaków,
miejmy chociaż wpływ na
zapełnienie ich brzuszków!
Podaję wszystkie namiary, łącznie z
numerem konta:
SPOŁECZNE SCHRONISKO DLA BEZDOMNYCH
ZWIERZĄT
05-430 Celestynów ul. Prosta 3
tel. [phone], kom. 0 602 37 84 37
Konto PKO BP S.A. XV O/W-wa
Nr 06 10201156 123110334

Oraz listę rzeczy potrzebnych:
- karma, najchętniej sucha, bardzo
brakuje zwłaszcza
karmy kociej
- metalowe miski
- stare koce, kołdry, śpiwory, szmatki
itp., nawet
swetry � na legowiska
- stare ubrania dla pracowników, np.
spodnie, bluzy,
kurtki

Rzeczy tego typu, nawet w minimalnych
ilościach, odbierzemy od
Was, zmagazynujemy i w wyznaczonym dniu
zawieziemy do
schroniska. Na pewno zdamy relację.
Poproście kogo możecie �
rodzinę, znajomych. Pomóżmy futrzakom!!!
Ponad tysiąc psów i
trzysta kotów czeka na obiadek!

Adres kontaktowy : [e-mail]

PS. Dla tych, co daleko - liczy się
każdy grosik wpłaty na konto
schroniska...


Informacje na temat akcji są na forum "Psychologia".

[Gość: zielony]

apropos schronisk... to niedawno moja znajoma w odruchu serca wziela szczeniaka
ze schroniska i na drugi dzien psiak zachorowal na nosowke. Znajoma ow wydala
juz pokazna sume na leczenie. Zadzwonila do schroniska i lekarz weterynarii
stwierdzil, ze nosowke pewnie pies dostal ze stresow... pusty smiech mnie
ogarnia. Szkoda mi tych psow, ale skoro tak jest to proponuje zwolnic tego pana
i zatrudnic psychoanalityka... moze psom sie poprawi

[iwa.ja]

Ale czy Twoja znajoma żaluje, ze wzięla piesia? W schronisku jest koszmar,
naprawdę!!!

[Gość: markon]

w schronisku dla bezdomnych jest cudownie

[hiro]

Gość portalu: markon napisał(a):

> w schronisku dla bezdomnych jest cudownie

tylko pić nie wolno-;) nawet szybko!;_
jak się uchowałeś!?
:-)))

[Gość: markon]

mam dojścia i zejścia

[Gość: zielony]

nie zaluje! wiem jak tam jest... osobiscie do niedawna mialem 2 psy a teraz mam
psa i zolwia ktorego znalazlem 3 lata temu na parkingu jak lazl gdziesz i od
tej pory mieszka u mnie :P

[Gość: markon]

też mam duży sentyment do żyjących, ostatnio coś mi pożarło młode gołębia
grzywacza. Pono polubił Polskę. Zna się na ludziach!

[Gość: Melba]

Fajnie:)jeszcze nie słyszałam o takiej historii z żółwiem :) Zielonogórczycy,
pomożecie? Bo się robi rywalizacja na forumach :), wykażcie się :)

[Gość: zielony]

ktos go wyrzucil i sadzac po stopniu zabrudzenia, wyczerpania to z tydzien
chodzil... dziwne bo nikt z okolicy nie zgubil zolwia wiec ciekaw jestem skad
przypelzl. Znajomy weterynarz stwierdzil ze to "ona" i ze jest dosc stara...
teraz szlaja sie po mieszkaniu i zalatwia swoje potrzeby w najmniej
oczekiwanych miejscach. A w dodatku jak sie ja proboje wyniesc na balkon to
syczy i gnida gryzc proboje:P Bardzo sie zaprzyjaznila z moim psem i spi nawet
z nim na jego poslaniu.

[Gość: markon]

kiedyś jadąc samochodem (wozem)dostrzegło mi się na poboczu dziwne zwierzątko.
Dałem po hamulcach i zbaraniałem(znak zodiaku mego)- żółw!
Poszłem(szedłem) po tubylcach pytać i okaszało się, że on tak zawsze.
Od tej pory na drogach polskich nie dziwi mnię nic!

[Gość: Melba]

No i wszystko jasne :) Inicjatorki akcji są spod tego samego znaku, a skoro,
jak wiadomo, uparte jak kozy, to Zielonej Górze nei odpuszczą! Kochani,
Australia i Kalifornia nam pomaga, to ZG nie da rady? No co Wy? :)

[hiro]

Gość portalu: Melba napisał(a):

Kochani,
> Australia i Kalifornia nam pomaga, to ZG nie da rady? No co Wy? :)

a ja myślałem ,że będzie poważnie!
eeeeeeeee idę na strony amerykańców!tam są bardziej poważne wojny..........
pozdro hiro

[Gość: Melba]

Hiro, poważnie jest. Ludzie z Austarlii już wysłali karmę, a dziewczyna z
Kalifornii zbiera rzeczy na legowiska. Mnie też się nei chciało wierzyć, a
jednak prawda :)

[hiro]

Gość portalu: Melba napisał(a):

> Hiro, poważnie jest. Ludzie z Austarlii już wysłali karmę, a dziewczyna z
> Kalifornii zbiera rzeczy na legowiska. Mnie też się nei chciało wierzyć, a
> jednak prawda :)

eee wybij te psy i koty! ludzie w POLSCE czekaję na kawałek chleba!
albo twoi rodzice są ministrami albo dorośnij!!!!!!!!
zastanów się o co walczysz?-albo wyjdź po zmroku na ulicę rodzinnego miasta/w
towarzystwie ochroniarza!/
hiro/pozdrawiam osoby pełnoletnie/

[blic]

hiro napisał(a):

> eee wybij te psy i koty! ludzie w POLSCE czekaję na kawałek chleba!
> albo twoi rodzice są ministrami albo dorośnij!!!!!!!!

O, Hiro jest humanistą. :)
Chwalić.

> zastanów się o co walczysz?-albo wyjdź po zmroku na ulicę rodzinnego miasta/w
> towarzystwie ochroniarza!/

:))
Dobre.
Rozsądne słowo nareszcie.

Nie żebym był bezlitosnym mięsożercą (chociaż mięsożercą jestem i wara
wegetarianom).
Wolę swojego psa niż większość swoich sąsiadów.
Ale de facto, są pilniejsze potrzeby. Dobro dla jednych może być złem dla drugich.
Taka szatańska rzeczywistość.
W tym przypadku każda złotówka przeznaczona na zwierzaczki, które tego
potrzebują, jest każdą złotówką NIE przeznaczoną na ludzi, którzy tego potrzebują.

[Gość: Melba]

Blic, pozwolę sobie się z Tobą nie zgodzić. Żadna z osób, które dotychczas nam
pomogły chyba nigdy nie wpłaciła tej złowtówki na żadnen cel charytatywny, a tu
udało się je namówić. Mówię o osobach, które znam i spotkałam. Jest tak, że
jeden wpłaca na dzieci, inny na pieski, a największa ilość ludzi na nic. Ja
zajmuję sie zawodowo pomaganiem ludziom, piesko pomagam "hobbystycznie". Ja
pieskom, Ty może emerytom czy bezdomnym i ok. Nie lubię argumentów tego typu,
bo słyszę: żal na psy, daj na bezdomnych, szkoda na bezdomnych, daj na samotne
matki, szkoda na samotne matki, daj na chore dzieci...i tak w kółko. Nikt nie
jest zmuszony do pomocy, ale skoro już staram się jej udzielić, to chcę mieć
możliwość wyboru, komu czy czemu pomagam i nie chcę słuchać durnych komentarzy
w stylu Hiro wypowiedzi. Wolno mi prosić o pomoc innych ludzi, wierząc w dobro,
a innym ludziom wolno odnieść się pozytywnie bądź obojętnie do tej prośby.
Zastanawia mnie tylko, ile z tych osób, które pouczało mnie (to taka słodka
polska cecha - pouczanie kazdego), że żal tych pieniędzy na psy, gdy są inni
potrzebujący, w jakikolwiek sposób pomaga komukolwiek...Obawiam się, że żadan,
chyba że Ty, Blic? Pozdrawiam :)

[blic]

Gość portalu: Melba napisał(a):

> Zastanawia mnie tylko, ile z tych osób, które pouczało mnie (to taka słodka
> polska cecha - pouczanie kazdego), że żal tych pieniędzy na psy, gdy są inni
> potrzebujący, w jakikolwiek sposób pomaga komukolwiek...Obawiam się, że żadan,
> chyba że Ty, Blic? Pozdrawiam :)

Odpowiedź godna prawdziwej erystki. :)
Pozdrowienia.

[Gość: Melba]

Ejże, Blic, liczyłam na jakąś serio rozmowę, a nie chlapnięty uśmiech i słówko
ze słownika :)

[Gość: blic]

Gość portalu: Melba napisał(a):

> Ejże, Blic, liczyłam na jakąś serio rozmowę, a nie chlapnięty uśmiech i słówko
> ze słownika :)

Nie chcesz abym udzielał Ci wykładu. :)
No dobra, sama się prosisz...

Ogólnie rzecz biorąc, ludzkość ma to do siebie, że jest roztrzepaną, bezładną,
irracjonalną masą, która spędza większość czasu w poszukiwaniu zaspokojenia
potrzeb fizjologicznych - od zupełnie oczywistych, po bardziej wyrafinowane - jak
na przykład potrzeba zrobienia czegoś dla poprawienia sobie samopoczucia (co
brutalnie również wpycham do wora pod tytułem 'potrzeby fizjologiczne').

Szuka większość czasu metod zaspokojenia owych potrzeb. Najwięcej czasu,
niewątpliwie, poświęca zaspokojeniu potrzeb najbardziej palących (money, money,
money), później zaspokaja te mniej niezbędne. Niektórzy zatrzymują się wyłącznie
na pierwszych ze wspomnianych potrzeb (ci, którzy 'nie dają wcale').

Poszukiwania owe przyjmują mniej lub bardziej wyrafinowane formy i są mniej lub
bardziej skuteczne, ale to już inna historia...

Cechą charakterystyczna, którą można dostrzec po jakimś czasie, jest to, że w
przeważającej ilości przypadków ludzie trawią swoje siły i środki na cele im
niepotrzebne bądź mniej ważne.
Chłodna logika nakazywałaby bowiem najpierw zająć się tym co najważniejsze,
ewentualnie najbardziej efektywne (choćby na ten przykład: czystsze metody
pozyskiwania energii, sposoby na zachowanie życia i zdrowia, itp.).

Jedną z tych 'ważniejszych' rzeczy jest dbałość o dobrobyt innych ludzi, o to by
pewne minimum osiągnięć cywilizacyjnych (cokolwiek przez to rozumieć) było
dostępne dla wszystkich ludzi na naszej planecie.

Niestety, nasza ludzka natura jest w poważnym konflikcie z powyższym założeniem.
Nasza cywilizacja oparta jest na wzajemnym upodlaniu i podbijaniu się, na
utrzymywaniu podziału na rządzonych i rządzących, na relacji wykorzystujący-
wykorzystywany.

W tej sytuacji troska o inne gatunki, jakkolwiek całkiem uzasadniona (ze względów
różnorakich, od osobistych - w rodzaju troski i przywiązania do swojego psa czy
kota, do ogólnoekologicznych), jest jednak kolejnym przykładem 'martnotrawienia'
energii na cele drugorzędne.

Każdy człowiek mający zacięcie do pracy 'społecznej' znajdzie wystarczająco wiele
do zrobienia na polu zarówno pomocy bezpośredniej innym przedstawicielom własnego
gatunku, jak i w ramach 'uświadamiania' innych o wręcz romantycznie tragicznym
stanie naszej cywilizacji.

No.

Jak myślisz, poderwałbym Cię na taką gadkę? :))
(Moja autoironia nie zna granic. :)))

Blic

[Gość: Melba]

Hej Blic, tak już lepiej. Ja jestem gaduła, Ty chyba też.

Po pierwsze, ta bezładna masa ma hierarchię potrzeb. Od dołu schodki te
układają się tak: potrzeby fizjologiczne (wiadomo), bezpieczeństwa fizycznego
(dach i ciepełko), bezp. psychicznego ( jasne reguły gry, komunikacja itp.),
przynależności i więzi emocjonalnych (miłość, rodzina, przyjaźń), celowości,
pracy (uznanie, szacunek, sens działania, poczucie misji), dalej mamy zabawę (
konstruktywne spędzanie wolnego czasu) oraz na końcu sens i rozumienie
(nazwijmy to spełnieniem).
To są schodki i realizuje się to po kolei. Trywialnie ; nie stworzę ciekawego
wiersza z pełnym pęcherzem. Człowiek żyjący „spójnie” w ciągu dnia, czy
powiedzmy tygodnia, wszystkie te potrzeby zaspakaja – od zjedzenia kanapki,
poprzez pracę dla kasy, żeby mieć na ogrzewanie, zabawę w gronie przyjaciół, do
modlitwy czy rozmyślania „po co żyjemy”.

Dajesz argument chłodnej logiki, ale ludzie kierują się porywami serca,
jakkolwiek byś tego nie ocenił...Załóżmy, że człowiek nie ma kasy na wpłatę na
konto fundacji walki z rakiem, lub ma obezwładniające poczucie, że ta wpłata to
nic nie znacząca kropla. Ten sam człowiek może obejść sąsiadów i każdego
poprosić np. o pieluszki, które potem podrzuci do domu samotnej matki. Uczyni
coś konkretnego, wymiernego i co ważniejsze (dla jego samopoczucia i poczucia
sensowności działania), zobaczy efekt od razu.

W relacji wykorzystujący – wykorzystany, patrząc na te psy w schronisku, z
żalem i bólem stawiam się po stronie wykorzystujących, wstydząc się
okrucieństwa swojego gatunku. Być może dla tego mnie to tak porusza i angażuje
w pomoc tym wykorzystanym, choć to „tylko” zwierzęta. Można się tez
zastanawiać, gdyby kogokolwiek to obchodziło, w co wątpię, które z potrzeb
Melba zaspokaja pomagając zwierzakom. Ja się już zastanowiłam i wiem i bardzo
mnie cieszy pozycja tych zaspokojonych potrzeb.

Jak wspominałam wcześniej, mój zawód nie polega na robieniu money, money, money
a na pomaganiu ludziom właśnie. Czyli łączę chyba dwie płaszczyzny, które z
reguły u ludzi są rozdzielne. Nie mam więc poczucia marnotrawienia energii czy
czasu, kiedy „nadgodziny” poświęcam Burkom, a nie Zdziśkom, bo dla Zdziśków
jest inny czas.

Nie widzę też rozłamu między tym, że ktoś pomaga ludziom, a tym, że kto inny
pożytkuje czas na stworzenia przez człowieka skrzywdzone. Myślę, że każdy robi
to co z pewnych względów jest dla niego najlepsze/ najsensowniejsze /
nejefektywniejsze. I warto szanować wysiłek ludzi a nie podcinać skrzydła.

Do zaspokojenia ostatniego szczebelka potrzeb – poczucia sensu potrzeba mi
integralnej wizji ekosystemu, w który wpisany jest człowiek, miejsca człowieka
w kosmosie i na tej planecie. Nie sądzę (szkoda) abyśmy doszli jako ludzkość do
dnia, gdy żaden człowiek nie będzie już cierpiał fizycznie i psychicznie i
wtedy mogli zająć się braćmi mniejszymi. Pól do popisu dla społeczników i
myślicieli jest tysiące i z szacunkiem odnoszę się do każdego człowieka, który
chce zrobić cokolwiek dobrego, bo wiem, że jest to krok w stronę polepszenia
świata. Tak, ten nakarmiony przeze mnie pies to kamyczek rzucony do ogródka sił
dobra, zabrany z pola zła.

Osobiście nie stoję przed wyborem : nakarmić psa czy dziecko. Ktoś karmi psa,
ktoś dziecko. Uwierają mnie jednak porady, żebym zajęła się czym innym. Moja to
decyzja, czym się zajmuję i jak realizuję te potrzeby. Inni nie muszą mnie
poprzeć, niektórzy pięknie poparli, niektórzy nazwali, jak poniżej kolega.
Trudno.

I na koniec – w moim doświadczeniu widziałam ludzi nieszczęśliwych, którzy
dzięki zwierzętom pozbierali się i nauczyli żyć na nowo. Którzy
przewartościowali układ wykorzystywania i rządzenia. I bardzo się z tego
cieszę, Bo choć niby oficjalnie pomagałam im wtedy ja, tak naprawdę Ci ludzie
godność odzyskali dzięki Burkowi, Kici i Kasztance. I chwała im za to. I tym
bardziej podtrzymuje to moją wiarę w równowagę tego systemu.

Krótki PS do Blica

[Gość: Melba]

I jeszcze jedno, odnośnie Twojego ostatniego pytania: z ręką na sercu,
poderwałbyś. Dekadę wstecz. :)

[blic]

Gość portalu: Melba napisał(a):

> Hej Blic, tak już lepiej. Ja jestem gaduła, Ty chyba też.

To tylko pozory. Jako rasowy mężczyzna jestem raczej typem silnego milczka. 8-)

> Dajesz argument chłodnej logiki, ale ludzie kierują się porywami serca,
> jakkolwiek byś tego nie ocenił...

O to, to. W zasadzie tu się wykłada cała moja argumentacja. Stwierdzasz bowiem
słusznie, że ludzie przeważnie jednak marnotrawią swoją energię, bądź w ogóle nie
chce im się jej zużywać. Stąd namówienie kogoś do pomocy, w imię jakiegokolwiek
szczytnego celu, jest już sukcesem samym w sobie.

> patrząc na te psy w schronisku,
> z żalem i bólem stawiam się po stronie wykorzystujących, wstydząc się
> okrucieństwa swojego gatunku.

To jest trochę ryzykowny tok rozumowania.
Prowadzi w prostej drodze do weganizmu, bądź nawet do frutarianizmu (czy jakoś
tak; ci co jedzą tylko owoce, które same z drzewa spadły), który jest moim
zdaniem objawem poważnego zaburzenia psychicznego wynikającego z niechęci do
swojego gatunku.
To, że zwierzęta są wśród nas, że wykorzystujemy je w różnoraki sposób, zjadamy,
tresujemy, obdzieramy ze skóry, itd. jest jedynie jednym z elementów bycia
człowiekiem - agresywnego wszystkożercy.
Można się z tym pogodzić albo znienawidzić. Przy czym druga opcja jest szkodliwa
dla zdrowia. :-)

> Jak wspominałam wcześniej, mój zawód nie polega na robieniu money, money, money
> a na pomaganiu ludziom właśnie. Czyli łączę chyba dwie płaszczyzny, które z
> reguły u ludzi są rozdzielne. Nie mam więc poczucia marnotrawienia energii czy
> czasu

No dobrze. W Twoim przypadku jest to zatem całkiem zasadne.
Z drugiej strony (zawsze jest jakaś druga strona :-) ), czy nie sądzisz, że
powinnaś raczej starać się aktywizować innych w jeszcze więcej pomocy dla ludzi?
W końcu nigdy jej za wiele.

> Myślę, że każdy robi
> to co z pewnych względów jest dla niego najlepsze/ najsensowniejsze /
> nejefektywniejsze. I warto szanować wysiłek ludzi a nie podcinać skrzydła.

Z powodów, które wymieniłem już wcześniej (o sukcesie samym w sobie) warto
szanować. Jak najbardziej.

> Nie sądzę (szkoda) abyśmy doszli jako
> ludzkość do dnia, gdy żaden człowiek nie będzie już cierpiał fizycznie i
> psychicznie i wtedy mogli zająć się braćmi mniejszymi.

I tu Cię mam! :-)
Myślę, że bardzo niedoceniasz wpływu rozwoju techniki na życie ludzkości.
Ostatnio nawet piewca końca historii - Fukuyama, musiał zrewidować swoje poglądy
ze względu na rozwój technologii właśnie.
Tempo rozwoju nauki i technologii jest tak oszałamiające, że większość ludzkości
dawno przestała je śledzić. Tak się do tego przyzwyczailiśmy, że dopiero co
najmniej wynalazek teleportu mógłby na wszystkich zrobić wrażenie. Bardzo
możliwe, że kiedyś dzięki technologii właśnie osiągniemy nirwanę. :-)

To co naprawdę jest problemem to postawa konkretnych ludzi, którym zależy wprost
na tym aby rozwój technologii nie następował ZBYT szybko. Czy może dokładniej,
aby zbyt szybko nie były one dostępne wszystkim. Są tacy, którzy po prostu
straciliby na tym.

To może się przypominać snucie teorii spiskowych, zapewniam Cię jednak, że nie
mam takich inklinacji.

Pewne wynalazki, które naprawdę radykalnie zmieniłyby życie wszystkich już dosyć
dawno zostały dokonane, bądź mogłyby być już dokonane.
Wystaw sobie jeden, całkiem prozaiczny - silnik elektryczny. To nie jest tak
przecież, że nie można by już teraz budować samochodów osobowych z takimi
silnikami, zamiast silników spalinowych. Ba, silniki elektryczne są na codzień
używane w bardzo wielu urządzeniach, w zastępstwie brudnych i zależnych od paliwa
kopalnego silników spalinowych. Być może technologia przechowywania energii jest
nadal za mało rozwinięta. Być może została po prostu zamknięta w sejfie, któż to
wie? To jednak nie znaczy, że byłaby tak niedorozwinięta gdyby bogatym koncernom
zależało na tym aby ją udoskonalić.
Takich przykładów można by wymieniać mnóstwo.
Niestety wielu ludziom zależy na utrzymaniu status quo.
W przypadku napędu spalinowego są to zarówno koncerny samochodowe jak i
organizacje wydobywające ropę naftową. Nec hercules...

W naszym świecie utrzymuje się ogromne absurdy, począwszy od polityki dopłat do
produkcji rolnej, czy niewiarygodnie wielkich zasiłków socjalnych, skończywszy na
zależnym od koniunktury, nie od poziomu rozwoju technologii, wprowadzaniu nowych
modeli mikroprocesorów.
Wszystko po to aby jednym żyło się lepiej, zawsze kosztem innych. Czasem
bliższych, czasem dalszych.

Mamy to w genach po prostu. Niewolnictwo, pańszczyzna, system kastowy... Co ja tu
będę wymyślać. :-)

Nie wiem czy istnieje jakakolwiek możliwość zmiany tego stanu rzeczy.
Być może nieistnieje. (Chociaż nie zgodzę się z tym stwierdzeniem choćby dlatego,
że w tej chwili rozmawiam z Tobą za pośrednictwem technologii, która jest właśnie
jedną z tych, które nie pasują do tej pesymistycznej wizji ludzkości.)

Nie o to jednak chodzi. Z technicznego punktu widzenia szczęśliwość powszechna
jest bardzo realna. Z chęciami już gorzej.

Jesteśmy jako ludzkość gatunkiem drapieżnym, a nasze szczęście zależne jest od
nieszczęścia innych.
W takiej sytuacji troska o zwierzęta... no cóż, wydaje się trochę banalna.
Ot, przypomniała sobie dzidzia z ferrari, że można by dać lizaka temu bezdomnemu
panu. ;-))

Znów Blic

[Gość: Melba]

Napisałeś : „No dobrze. W Twoim przypadku jest to zatem całkiem zasadne.
Z drugiej strony (zawsze jest jakaś druga strona :-) ), czy nie sądzisz, że
powinnaś raczej starać się aktywizować innych w jeszcze więcej pomocy dla ludzi?
W końcu nigdy jej za wiele.”

Nigdy jej za wiele, ale to tak, jakbyś proponował zapracowanemu stolarzowi,
żeby wieczorami i w weekendy dla relaksu robił stołki i komody :)

Blic, z całym szacunkiem dla silnika spalinowego , ale nawet wspaniały rozwój
technologiczny i ekonomiczny naszej planety nie daje mi wiary w to, że nastanie
taki dzień, kiedy żaden rodzic nie podniesie ręki na swoje dziecko, żaden buc
nie przywiąże psa w lesie drutem kolczastym za szyję do drzewa, żaden mąż pijak
nie skatuje swojej żony, żadne dziecko nie właduje sobie hery w żyłę...i tak
dalej. I nie ma to nic wspólnego z zasobnością tych ludzi, bo spotkałam ludzi,
do których wszystkie powyższe „zarzuty” można stosować, którzy tarzali się w
pieniądzach i dobrobycie, a nie uchroniło ich to przed nieszczęściami
zadawanymi sobie i innym. Zatem zawsze potrzebni będą ludzie o dobrych
sercach, pomagający takim bidusiom...

Piszesz jeszcze : „Nie o to jednak chodzi. Z technicznego punktu widzenia
szczęśliwość powszechna
jest bardzo realna. Z chęciami już gorzej.”

Technologia + chęci to dobra podstawa sukcesu, ale tylko podstawa. Wszystko
zależy od ludzi i ich zaangażowania w...innych ludzi. Od rzeczy w stylu – praca
nad relacjami w mojej rodzinie, po wielkie kampanie na rzecz zlikwidowania
odhumanizowanych domów dziecka.

No i znów coś, czego nie rozumiem : „Jesteśmy jako ludzkość gatunkiem
drapieżnym, a nasze szczęście zależne jest od nieszczęścia innych.” W jaki
sposób ja dla swojego szczęścia muszę unieszczęśliwiać innych? Poza biednymi
kurczakami hodowanymi na mój stół nikogo nie unieszczęśliwiam. A Ty? Czy Ty
personalnie zbudowałeś/ budujesz swoje szczęście na czyimś nieszczęściu? Bo
społeczeństwo to zbiór jednostek, łączących się w pary, łączących się w grupy,
łączących się...i tak dalej. Trzeba zadbać o jednostki, marząc o szczęśliwej
ludzkości. Wszędzie można znaleźć jakiś problem do rozwiązania.

Za ferrari się nie obrażam, bo to nie do mnie :)

PS. Może nie od Ciebie, ale jestem pewna, że od wielu innych osób, które tak to
oceniają, pewnie usłyszałabym podobne argumenty, gdybym „ratowała” bezdomnych
(bo sami sobie winni), nieletnie matki (bo dziwki), bite dzieci ( bo co ty
Melba chcesz być taka Matka Teresa, już lepiej pieskami byś się zajęła). Bardzo
łatwo jest krytykować i wyśmiewać, troszkę, ale tylko troszkę trudniej zrobić
krok ku pomocy komukolwiek. Zachęcam wszystkich do zrobienia tego kroku, a
jeśli ktoś pyta „po co” odsyłam do powyższego wywodu o hierarchii potrzeb.

[blic]

Gość portalu: Melba napisał(a):

> W jaki
> sposób ja dla swojego szczęścia muszę unieszczęśliwiać innych? Poza biednymi
> kurczakami hodowanymi na mój stół nikogo nie unieszczęśliwiam. A Ty? Czy Ty
> personalnie zbudowałeś/ budujesz swoje szczęście na czyimś nieszczęściu?

Cały czas, zarówno ja, jak i Ty budujemy nasz dobrobyt w oparciu o zamykanie
drogi do niego milionom ludzi.
To nie zależy od nas i zazwyczaj dzieje się bez naszej wiedzy.

Najprostszym przykładem są imigranci z biedniejszych krajów, których wielu co
dzień nasze służby graniczne zatrzymują lub deportują.
Czemu winni są ci ludzie? Że chcieli żyć w lepszych warunkach? Któżby nie chciał.
Czy nie mogliby zostać u nas w kraju? Pewnie że mogliby. Być może nawet
wzbogaciliby go. Kto wie?

Nie jest nam dane dowiedzieć się, ponieważ wyrzucamy ich pod hasłami walki o
miejsca pracy dla Polaków, o zachowanie kultury narodowej, albo wyprzedaż
Polskiej ziemi, itd.
Przyjżyj się temu jak tworzone były państwa, jak wyglądają historie narodów...

Co ja osobiście wnoszę w Wielką Nierówność? Zajmuję miejsce innemu szczurowi w
wyścigu. Ba, zależnie od stawki byłbym zapewne skłonny zrobić wszystko żeby
konkurentów pogrążyć. Im wyższa stawka tym bardziej agresywnie bym z nimi walczył.

Pomoc innym ma w świecie sens tylko o tyle o ile jest korzystna dla pomagających.
Jeśli dzięki pomocy biednym i potrzebującym podniesie się poziom wiedzy,
bezpieczeństwa, nastąpi rozwój ekonomiczny, naukowy, czy inny, skorzystają na tym
wszyscy.
I faktycznie, z tego punktu widzenia ma ona pomoc sens. I to bardzo.

Tymczasem jak uplasowac w tym wszystkim pomoc zwierzętom? Szczególnie, że nasz
stosunek do zwierząt jest tak drastycznie dwuznaczny (jedne obdzieramy ze skóry,
inne głaszczemy)...
Porywy serca... No dobrze, niech będą porywy serca. :)

[Gość: markon]

klarowne.
Dlatego np. popieram akcję z polskimi zapasami zboża.Chętni zrobią zrzutkę,
zboże się wykupi i pchnie do potrzebujących, to nakręci spiralę poprawy warunków
polskim rolnikom i ma chyba sens.

[hiro]

Gość portalu: Melba napisał(a):
> jest zmuszony do pomocy, ale skoro już staram się jej udzielić, to chcę mieć
> możliwość wyboru,
komu czy czemu pomagam i nie chcę słuchać durnych komentarzy
> w stylu Hiro wypowiedzi
po co ci się nie podoba suko?

[Gość: Melba]

po to!
epitet dośpiewaj sobie sam

[hiro]

Gość portalu: Melba napisał(a):

> po to!
> epitet dośpiewaj sobie sam
przepraszam!przeginka!
bardzo przepraszam-za wiesz co...
hiro

[hiro]

hiro napisał(a):

> Gość portalu: Melba napisał(a):
>
> > po to!
> > epitet dośpiewaj sobie sam
> przepraszam!przeginka!
> bardzo przepraszam-za wiesz co...
> hiro
ale te przeprosiny dot. tylko jednego słowa ----s........
przepraszam -bezdomny hiro.....:-))))

[Gość: Melba]

No owszem, to była przeginka. Hiro, jak nie masz domu, to może Ci można jakoś
pomóc? A jak Ty się łączysz z siecią? :)

[Gość: .]

[wojtekz2]

Czy wam się ludzie w głowach przewraca , tysiące ludzi bez dachu nad głową sie
kręci po naszym kraju a Wy sie rozczulacie na szczeniakami. USPIC jak nie ma
opiekuna i spokuj , a nie zawracac glowy NORMALNYM LUDZIOM.