Mąż, który nie docenia....

[wintoura]

Wiecie co, mam dosyć. Kocham gotować, moje ciasta są słynne wśród znajomych,
wiem, że potrafię zdziałać w kuchni wiele, sprawia mi to wielką radość.
Tymczasem mój mąż zjada coś z czego jestem naprawdę dumna tak jakby jadł
fasolę z puszki. Wkurza mnie to. Kiedy to my jesteśmy gośćmi nie zapomina
pochwalić gospodyni za bardzo proste dania. Wiecie, o co mi chodzi: fajnie
jest jak człowieka docenią za coś, w co włożył wiele serca. Od przyjaciół
słyszę komplementy i wspomnienia moich potraw jeszcze kilka tygodni później.
A on... szkoda gadać. (Szczerze mówiąc bardzo mnie to wkurza)

hmmmmm...

[n0str0m0]

a co bedzie jak sie okaze
ze masz falszywych przyjaciol
zly smak
i szczerego meza?

nostromo

[wintoura]

No nie, bez żartów. Idiotką nie jestem. A swojego męża i przyjaciół dobrze znam.

porada męża

[Gość: Agusia]

Podaj mężowi do jedzenia ....fasolkę z puszki.
To, wyobraź sobie, rada mojego często doceniającego męża.
A ja nie wiem co Ci poradzić. Gdy mój czasem zapomina to JA się dopominam
pochwał. A największą pochwałą dla mnie jest to, gdy mąż zje coś za czym nie
przepada i robi to tylko dlatego, że ja to zrobiłam. Tak przekonałam go już do
kilku potraw. Ale to na inny wątek...
Może ta fasolka to nie jest zły pomysł?

[Gość: Świekr]

No ale to nie jest wątek o gotowaniu lecz o młżeńskim przygotowaniu.
Czy jest gdzieś forum porad małżeńskich?

[Gość: wini3]

Mój niedoceniający był w sanatorium. Nie jada zbyt wiele, chętnie zjada to co
zdrowe- a tam czuwała dietetyczka. Już po pierszym posiłku był telefon - mało,
wydzielane, jakościowo do niczego. Wrócił skruszony, wychudły. Chwalił bez
przerwy wszystko co podawałam. Niestety powoli mu już mija - to sprawa świąt
ale jeszcze doceniał mięsa własnej produkcji. Adresu sanatorium nie podaję ale
słyszę że zamiennie można stosować szpital - też bez dożywiania trudno przeżyć.
Korzystajcie zanim nastąpią zmiany bo muszą nastąpić kiedyś.

[marghot]

zmienić męża hihi :)))
a tak poważnie, zaproś męża do kuchni, niech pomaga
wtedy od razu zauważ, że jak smacznie ugotowaLIŚMY :)) jak zobaczy, że nie tak
łatwo coś przyrządzić, może wtedy doceni
albo zapytaj czy mu nie smakuje, bo nic nie mówi a jak byliście u Basi, kasi
etc. to tak chwalił :)))

[Gość: Marghe_72]

Przegłodzić:)
Przestac sie starac przez jakiś czas.
Niech sobie przez kilka tygodni je fgasolkę i kanapki. Może zatęskni za dobrym
jedzeniem?:)

I pokaż Mu to :))
www.bozakobieta.dlajezusa.pl/historie/nierobilam.html

[giezik]

Od dzis przez tydzien klopsiki ze sloika. Co dziennie to samo.

(ale w koncu wyjasnic tak po ludzku, powody dzialania ;)

[funana]

Hm..mój mąż świetnie gotuje i w poprzednim mieszkaniu, gdzie mieliśmy małą
kuchnię skutecznie zaanektował dla siebie to terytorium. Po przeprowadzce do
mieszkania z duużą kuchnią, najpierw próbował zrobić ze mnie kuchcika-kochanie
ja dzisiaj gotuję, czy możesz mi przynieśc...i podać...? A jak ja gotowałam, to
przychodził co chwilę z radami-"ja bym to zrobił tak i tak, powinnaś
dodać...itp" Odbyliśmy poważną rozmowę i dzielimy albo wymieniamy terytorium
(albo ktos gotuje całośc posiłku, albo dzielimy sie daniami). Nie moge
powiedzieć-chwali to co gotuję (he, he-sam też lubi być chwalony oczywiście).
Mam znajomych, u których żona domaga sie przy każdej naszej wizycie lub innych
znajomych wizytach chwalenia, wypytując od każde danie-ba! nawet o składniki,
czy aby na pewno dobre i smakuje. Uwierzcie, jest to baaardzo męczące-jak jemy
przystawkę, zupę, drugie i deser i co chwile słyszymy prośby o komentarz
(łącznie z tym, jak ziemniaki sie ugotowały...)Ale to ekstremalny przypadek-
trzeba chwalić!Przykro mi, że Twój mąż tego nie wie!Pewnie mysli, że mu się
należy jak "psu zupa"-może rzeczywiście pomysły innych forumowiczów pt. żarcie
z puszki itp. mogą mieć tu zastosowanie?

[Gość: Cynamoon]

Ja tez mysle, ze powinans karmic go zarciem z puszki.
A jak zauwazy ronice, zaangazowac go w proces gotowania (na poczatek niech
nawet kroi czy obiera, potem zadasz mu bardziej odpowiedzialna prace)
Niektorzy faceci maja tez tak, ze liczy sie dla nich tylko kuchnia mamusi.
Na przyklad moj ojciec. Moja mama gotuje swietnie, a on ciagle domaga sie
rozgotowanego prawie na papke zarcia. Z jednej strony mozna to tlumaczyc, ze
jak mu gotowla sp mamusia, byly czasy kryzysu, zarcie podlej jakosci i tylko
dlugotrwale gotowanie moglo je uczynic jadlnym...Fakt ze przyzwyczajenia
pozstaly. Jak mama gotuje makaron, to dla innych wyjmuje go z wody jak jest al
dente, a dla ojca, jak juz sie rozpada. Wszystko dla ojca zawsze za twarde, za
bardzo doprawione itp...:-)

[Gość: Agusia]

No coś w tym chyba jest; w moim rodzinnym rodzicielskim gniazdku makaron po
ugotowaniu to jedna wielka breja. Ugotowałam kiedyś makaron al dente to ojciec
stwierdził... że surowym go karmię.

prosty

[Gość: sz]

to prostak w domu nienauczony szacunku do stołu i jedzenia
zostaw go
znam mase przypadku rodzin konkubinatów gdzie gotuje ON
i jest zdrowsza sytuacja
panie sa wniebowzięte

[Gość: kiwi]

Moim zdaniem fasolka z puszki to dobry pomysł. Na marudzenia
odpowiedziałabym: "A co za róznica, przecież moje gotowanie też nie przypadało
ci do smaku a tak mam przynajmniej więcej czasu".
Ale to jest środek radykalny.
Jako przystawkę zastosowałabym metodę, gdy wsuwa milcząc "Ach, jak ten Janek
umie mówić o jedzeniu! tak chwalił moje ciasto!". Przy zupie: "Marysia ma
wspaniałego męża! Jak on umie zrobić jej przyjemność i zawsze powie coś
sympatycznego o jej potrawach! Zazdroszczę jej!" Na drugie: "Jola widziała na
wyprzedaży klopsy w puszkach. Chyba kupię na parę obiadów. Podobno trochę bury
ten sos no i zalatuje blachą ale myślę, że ona przesadza i po zagotowaniu
wyparuje. W końcu szkoda czasu na to moje ślęczenie w kuchni."
Albo zrozumie i złapie wiatr w żagle po takim "szkoleniu", albo trzeba mu
będzie jednak prosto z mostu powiedzieć, ze oczekujesz jego opinii i domagać
się jej przy każdym posiłku.
Ale żeby z tego powodu myśleć o rozwodzie i skreślać człowieka, to chyba
przesada...

[kwieta4]

a ja gotuje, bo lubie i koniec. i tak wiem, ze smacznie, choc czasami mam i
wpadki. mam z glowy niestrawnosci i inne problemy zdrowotne w domu, bo wszystko
jest pod moim okiem. umiem siebie sama chwalic, ale... to lata praktyki:)
bardzo sie kiedys spalalam, wolajac o uwage(!), az dotarlo o co tu chodzi i
mnie, i reszcie/dzieci, maz, rodzinka/. na pewno nie o jedzenie! to jest
psychologiczna gra w dwie strony, wrosnieta w (nie tylko nasza!) kulture.
razaca szczegolnie na emigracji, bo mam porownanie z innymi nacjami: u nas,
jesli juz komplement /dla niej, czy dla niego/ - to wydudlony na sile, surowy,
kasliwy. nie wypada chwalic, bo sie bedzie dluznym, bo sie drugiego 'zepsuje',
a tak - to 'szorstka proza zycia':)) - tak nas chowano w domu, w szkole, w
kosciele...bardzo malo ciepla i prawdy, taki narzucony model, szkoda:(.
zadziwiajace, jak kurczowo ludzie sie tego trzymaja, mimo odciecia od korzeni!!

i jeszce ta irytujaca gra wobec zaslug cudzych zon!!! od razu mi zal
takiego 'bidulka', co to wobec polowicy stosuje 'zimny chow', ale popisuje sie
zalotnie przed inna pania domu, a jeszcze przy tym potrafi uzalic sie nad
soba...i nie ma to nic wspolnego z pochodzeniem, wyksztalceniem,
wychowaniem...to sprawa bardzo indywidualna, sprawa wyczucia, czy sie siebie
samego nie osmiesza.

tubylcy szokowali mnie latwoscia operowania 'dobrym slowem', ktore zachecalo
do 'dobrych uczynkow'. oni wiedza, ze sami czuja sie lepiej okazujac
wdziecznosc. ja juz robie teraz to samo - staram sie zauwazac najmniejszy gest
skierowany do mnie, bo niektorych naprawde wiele kosztuje dawanie tego, co
potrafia najlepiej, choc wszyscy mamy w sobie ten pozytywny odruch.
zignorowanie - to bardzo negatywna nauczka, stad tyle ludzi unika okazji do
dzielenia sie, chocby swoim czasem. bo dla nich domyslanie sie, ze kogos ich
ekstra gest ucieszy - nie jest warte funta klakow!!! pozostaja wiec bierni.

wspolczuje wszystkim, co nie potrafia docenic tego co maja, bo nic nie jest nam
zagwarantowane na zawsze... a z nierozliczonymi wspomnieniami smutno potem. ale
to juz nie jest problem 'dajacych':))
Wasze sugestie sa wspaniale:)) usmialam sie serdecznie, choc problem wcale nie
jest do smiechu.

[Gość: kiwi]

Pomyślałam jeszcze, ze można mu serwować bardzo małe porcje a gdy narzeka, ze
mało albo żąda dokładki mówić: "To sympatyczne, że starasz sie byc miły ale
oboje wiemy, że ci nie smakuje moja kuchnia. Weź sobie lepiej pajdę chleba z
czymkolwiek".
Chciałabym zobaczyć jego minę po takim tekście!

to niehumanitarne

[brunosch]

Proponujecie albo kolesia przegłodzić, albo karmić go pancernymi fasolkami z
puszki... Z zadowoleniem stwierdzam, że nie padła tu propozycja podawania
psiego żarcia.
Jako znany negocjator mam propozycję: a może pogadaj z mężem, tak jak tu -
powiedz to co myślisz o odchodzeniu zza stołu jak od żłobu bez podziękowania
czy pochwały jakiegoś "oj, pyszne!", że skoro potrafi chwalić inne kuchnie, to
może też wyksztusi i Tobie dobre słowo?
Swoją drogą, nie rozumiem tego faceta - u nas w domu jest naturalne, że
podziwia się kunszt kucharza, nawet przy potrawach prostych i codziennych.

[Gość: Liska]

Moim zdaniem, Twój Mąż powinien częściej się stołować na mieście albo u
znajomych. Ja lubię jak mój od czasu do czasu zje coś u naszych bardzo-
sporadyczne-gotujących-znajomych, gdzie pani domu przyświeca motto "Nienawidzę
gotować". Jak zje sobie taką zupę cebulową z kostki na kości wołowej i do tego
warzywa z mrożonki posypane czymkolwiek, zaczyna w domu pomrukiwać nad każdym
daniem.
Dobrze też działają wyjazdy na wczasy zagraniczne np. do Turcji do średnio
dobrych hoteli;-)

[kwieta4]

przypomnialo mi sie, jak kolezanka opowiadala o sposobie jej mamy na zachecanie
malych dzieci do jedzenia np. kozucha z mleka:)) zabraniala go ruszac, zbierala
z wierzchu kubka i sama z apetytem wcinala. rozzalone, zryczane dziewczyny
zaczely walczyc o swoje prawa. to zadzialalo jak automat:)
moze po prostu z gory zabronicz mezowi prawic komplementy, a tym bardziej byc
ukladnym?

a swoja droga, ja bezczelnie:) mowilam moim znajomym, zeby wpadli, to zjedza
cos dobrego (tu dobre jest wszystko co 'nasze', ale wiekszosc kolezanek stroni
od polskiej kuchni, bo za pracochlonna:). i tak juz u nas zostalo, mlode
poklenie domownikow, z czystej chyba zazdrosci, zmuszalo sie do zostania wtedy
w domu, zeby im czasem cos nie umknelo. a jak zaczeli zapraszac na moje
gotowanie wlasnych/mlodych/ znajomych, to juz nie mialam watpliwosci co moim
dzieciom smakuje.

faktem jest, ze jak przestalam oczekiwac pochwal, a zaczelam miec sama dla
siebie (moze tez z czystej przekory:) coraz wiecej radosci z 'tworzenia'(bo
gotowanie to bezwzglenie sztuka!!!), i co gorsza emanowac ta radoscia:))),
slysze zupelnie naturalne pomrukiwania - jak ja robie, ze 'to' jest takie
dobre...a dobre moga byc chocby ziemniaki, odpowiednio dosmaczone:) i powinno
sie za to podziekowac, bo sie same nie zrobily, prawda?