najlepszy utowor(y) PINK FLOYD

[lilith3]

wiem trudny wybor
wg mnie: 1. the echoes
2. brain damage
3. wish you were here
4. comfortably numb
5. pigs on the wing
6. high hopes

i wiele, wiel innych)
pozdrowienia

[Gość: Kosa]

Shine On You Crazy Diamond.

[greyrat]

cała dyskografia , ze wskazaniem na The Wall-zawsze ropatrywałem ten album
jako nierozrywalna całość.

[teddy4]

Alan's Psychedelic Breakfast, Remember A Day, Echoes, Breathe, Dogs, Shine On
You Crazy Diamond.

[Gość: As]

Atom Heart Mother, Time, Shine On Your Crazy Diamond, Wish You Were Here, Dogs,
Sheep, Hey You, Another Brick In The Wall Part II, Not Now John, Learning To
Fly, Sorrow, Keep Talking, High Hopes

[Gość: Gosc]

O w noge, przeciez wiecej nie ma.

[Gość: soso]

Alan's Psychedelic Breakfast - dlaczego? Ano bo slychac wiecej smazenia jaj niz
muzyki. Pink Floyd jest muzycznym koszmarkiem, nudnawym i kiepskim technicznie.
Panowie graja na poziomie rozgrzanych i przeintelektualizowanych licealistow.
Dobre sa tylko efekty specjalne i pomysly na robienie otoczki dookola miernego
towaru.
Wiem, zaraz mi sie oberwie ale sa setki ludzi grajacych muzyke a Pink Floyd
tylko sie meczy i nas meczy dzwiekami. Kilka w miare lepkich kawalkow nie
zmienia ogolnego wrazenia.

pzdrw

[Gość: teddy]

Gdyby te jaja smażył ktoś inny - to NIE BYŁOBY TAKICH JAJ.

[Gość: Lukas]

Pan Yes'owiec zdaje sie? Hehe,oni tak zawsze.........

yesowiec?

[Gość: soso]

Pewnie, ze yesowiec ale nie tylko .

PF jest naprawde ociezaly. Sprobujcie tylko zanucic 'Shine, shine, shine crazy
diamante'.

No comments.

[Gość: Lukas]

Wiedzialem!

Ty ,ale nie po to slucham takiej muzyki ,aby ja nucic.

[Gość: agnes]

pf nie gra muzyki :latwej, prostej i przyjemnej", taka która latwo wpada w ucho.
na szczescie! sluchaj list przbojow w rmef'ie, tam na pewno znajdziesz kawalki,
ktore bedziesz mogl pozniej zanucic pod nosem.
pozdrowienia

[Gość: hasz]

1. Summer '68 - moim zdaniem najlepszy utwór PF, a geneza powstania jeszcze
lepsza
2. Wish you were here
3. welcome to machine
4. Another ...
5. Comfortably numb
6. hey you
7. Echoes

[Gość: koliber]

Pink Flyd po the WALL to juz nie to samo, The Wall to trocj\he bunt licealisty
(ale dobry). A wczesniejsze sa znakomite, mozna nie rozumiec lub nie lubic, ale
nie mozna mowic, ze to zla muzyka.

[Gość: koliber]

Gosc ja zwykle cwiercinteligent, nie wie ile plyt nagral PINK FLOYD

[Gość: jedrek]

Time i Hey You zdecydowanie ponad wszystko

[Gość: Miecio]

Przeciez wiadomo ze ECHOES.
Nie wiem po co ta dyskusja.

[Gość: Fajans]

> Przeciez wiadomo ze ECHOES.
> Nie wiem po co ta dyskusja.

Tak, ale Echoes w wersji z Pompei!!!

[Gość: bonzaj]

tylko another brick in the wall paart II

co tam utwór.... płyta jaka najlepsza!

[grzegorzj]

Moim skromnym zdaniem, jak sama nazwa wskazuje, jest nią Meddle! I Wish You
Were Here.

[Gość: bonzaj]

Dark said of the Moon i THE WALL !!!

[Gość: hasz]

Płyta - Wish you were here

utwór

[seqence]

"On The Run" lubię tą pulsacyjną sekwencje i "dzikie" modulacje z EMS-VCS3 .
Prawie nikt w tamtych czasach tak nie grał, na prawdę duża pomysłowość.

[Gość: aimarek]

"Piper At The Gates Of Dawn" i "Interstellar Overdrive". Z
późniejszych: "Summer'68", "Echoes", "Time", "Wish You Were Here" (cała płyta
jest cudna). Jest to oczywiście wybór bardzo subiektywny. Tak na dobrą sprawę,
mógłbym całą dyskografię wskazać (do "The Wall", później to już coraz słabiej
moim zdaniem).

[Gość: emerson]

Oczywiście "summer 68"(cieszę się że jeszcze dwie osoby postawiły ten utwór na
pierwszym miejscu),największe wrażenie robi na mnie wejście sekcji dętej(aż
mrówki przechodzą po plecach).Nie wiem dlaczego fani zespołów wybierają zawsze
najdłuższe utwory jako najlepsze.Zgadzam sie te dlugie utwory sa bardzo
dobre,ale najlepsze pomysły są zazwyczaj w bardziej zwięzłych formach.

[Gość: Paxon]

High hopes

alescie sie napompowali

[Gość: yesowiec]

Tu soso.

Alescie sie napompowali. Kolko wzajemnej adoracji. Podtrzymuje, ze PF jest
slabiutki. I nie chodzi o nucenie. Sa rzeczy, ktore daja sie latwo nucic i
ktore sa dosc trudne do nucenia. Nie ma to wiele wspolnego z tym, czy cos jest
dobre czy nie. Sek w tym, ze PF daje sie nucic ale wtedy wlasnie wylazi cala
mizeria tej grupy. To swiecenie diamentu jest naprawde wybitnie ociezale.
Shine, shine, shshshshshaine, crazy diamond. Dno i tyle. Jak juz szukac czegos
do rzeczy to jest tego napradwe niewiele, chyba stosunkowo najlepiej wypada
DSoftheM. No i pewne starsze kawalki; ale napradwe, panom z PF rzadko wena
wpadala do zupy.

pzdrw

soso (yesowiec? chyba nie ale wole Yes od PF, szczegolnie z Trevorem rabinem :-
) jego gitara to miodzik - np. w Hearts.)

[Gość: Lukas]

A cos ty sie tak tego "Shine" przczepil?Utwor ma takie tempo jakie powinien miec
i gdyby byl szybszy ,to tracilby wiele ze swojej atmosfery.
Na szczescie ja nie mam takiego problemu i moge delektowac sie bez oporow
tworczoscia obu grup.

>
> soso (yesowiec? chyba nie ale wole Yes od PF, szczegolnie z Trevorem rabinem :-
> ) jego gitara to miodzik - np. w Hearts.)

No ba ,pop pierwsza klasa.Gdzie tam PF do tego........

[Gość: Talia]

Drogi yesowcu , CHYBA ŻARTUJESZ!!!!!!!! Porównanie Yes (anderson wyje jak
kastrowana żaba )z PF to czysta profanacja!!!!! Idz do laryngologa chłopie!!!!!

[Gość: Pandore]

Plyt PF chyba nie mozna rozdzielac na poszczegolne utwory. to jest
nierozerwalna calosc. ja stawiam na The Wall oczywiscie

A jak juz jestesmy przy PF. co uwazacie o plycie The best of PF (chyba taki
tytul)? bo znam rozne opinie, ale sama nie sluchalam.

[Gość: un-j]

Be carefull with that axe, Eugene.

zapomnialem

[Gość: soso]

Zapomnialem, ze tu sami oddajacy hold Wielkiemu PF. Oczywiscie, nie ma innej
muzyki, a reszta spiewa jak kastrowane zaby Hi,hi!

Wlasciwie macie racje, ten watek jest tylko po to by oddawac sie modlom a inni
niech nie przeszkadzaja. Uciekam.

(A PF jest do duszy i tak, tralala-bum!)



_

zeby bylo sprawiedliwie

[Gość: soso]

Zeby bylo sprawiedliwie to fakt faktem, 20 lat temu chodzil za mna nawet jeden
kawalek PF ale nie pamietam tytulu. Idzie to tak:
- najpierw z ciszy wylaniaja sie jakies dzwieki i narastaja jak jesienny wiatr
- potem zaczyna sie dosc niskie: bum, bu_bum,bu_bum, i tak leci ze 4 minuty
- potem kulminacja i to bu_bum zamienia sie w
bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_bu_ przy czym
jest to grane na roznych choc wciaz niskich wysokosciach; w tle jakis potwor
gada znieksztalconym glosem podobnym do Vadera z Gwiezdnych Wojen.
- wracamy do bum,bu_bum,bu_bum,bu_bum,bu_bum,bu_bum,bu_bum,bu_bum,bu_bum,
- po jakichs 3 minutach wyciszenie

W tym kawalku nikt nie spiewa a za sprawa rytmu daje sie to ladnie sluchac. Czy
wiecie o co mi chodzi bo tytul jakos mi nie przylgnal?

pzdrw

soso

Specjalnie do Lukasa

[Gość: soso]

Milo, ze sluchasz obu (PF i yes). Otoz dla proby wez druga solowke z Hearts (90-
125) i sprobuj znalezc rownie dobra gitare w PF. Ze swieca sie nie znajdzie!
panowie G i W naprawde nie potrafia kazac gitarze powiedziec tego, co by
chcieli by powiedziala.

Przypomnial mi sie chyba takze tytule tego w miare uczciwego kawalka PF: One of
these days' bodajze.

pzdrw

soso

PF i Yes

[Gość: koliber]

Oj ludzie ludzie na ogol ludzie ktorzy sluchaja Yes sluchaja tez Pink Floyd, a
obie kapele mialy okresy wzlotow i upadkow,

[Gość: Lukas]

Mi sie wydaje ,ze jest troche inaczej.Mianowicie od dawna u Yes'owcow jest taka
moda ,zeby PF sklac jak najbardziej.Wystaczy zreszta poczytac wypociny czlonkow
polskiej listy dyskusyjnej Yes.Smieszy mnie to ,bo dzis ,kiedy PF nie
istnieje ,a Yes trzyma sie srednio (tj.nagrywa rzeczy znosne ,ale ile jeszcze
to potrwa?) ,fani muzyki progresywnej powinni zaprzestac nic nie wnoszacych
klotni i trzymac sie razem.Ale jak widac glupota zwycieza.

[Gość: Lukas]

Alez prosze bardzo - na przyklad solowka z "Comfortably Numb" (The Wall) bije
na glowe te pitu-pitu z "Hearts".W ogole porownujac "One of these....."
z "Hearts" porownujesz 2 rozne okresy - poczatek lat 70. i lata 80.A muzyka
przez ten czas sie zmienila.Porownaj lepiej 90125 z The Final Cut PF z tego
samego roku - widac kto sie skomercjalizowal i sprzedal.

[Gość: As]

Cóż, zwykle staram się nie krytykować dobrych i zasłużonych zespołów które są
uwielbiane przez innych, a na mnie specjalnego wrażenia nie robią. Ale skoro
kolega Soso uparł się żeby za wszelką cenę wykazać jakim to beznadziejnym
zespołem jest Pink Floyd, to ja z kolei pokrytykuję Yesów. Lubię ich,
szczególnie płytę 90125 i suitę z płyty Talk (Endless Dream?). Nie znam całej
ich twórczości, ale znam około 8 albumów studyjnych także mam jakieś pojęcie.
Pierwszy zarzut jest taki, że suity Yes składają się z niepasujących do siebie
fragmentów (np. Close To The Edge), i dlatego muzyka traci na spójności.
Następny zarzut - głos Andersona. Mnie osobiście irytuje ten koleś, choć jest
dużo lepszym wokalistą niż np. Waters czy Gilmour to barwa jego głosu jest
drażniąca. Z męsko-babskich głosów dużo lepszy jest np. Geddy Lee z Rush.
Nastepny zarzut - pretensjonalność - jest jedną z gorszych rzeczy jakie mogą
się przytrafić muzyce rockowej. To nachalne wprowadzanie wątków barokowych,
tych klasycznych ozdobników, to nieustanne popisywanie się umiejętnościami
technicznymi i skalą głosu wokalisty-anioła Andersona - naprawdę męczące. Ten
zarzut zresztą równie dobrze mogę skierować do grupy Dream Theater, a także
czsami do bardzo lubianego przeze mnie Rush. Następna rzecz która mi się nie
podoba w twóczości Yes (ale to akurat nie jest zarzut) - jest ona zbyt
optymistyczna, Anderson zawsze śpiewa tak że "wszystko będzie dobrze" - mnie
akurat takie klimaty nie biorą, lubię posępność i nastrojowość w muzyce. Lubię
taką muzykę gdzie już nie ma światełka w tunelu, a panowie z Yes zawsze to
światełko nam pokazują. No i teraz odpieram zarzut kolegi Sosa. Otóż pisze on
że muzycy Pink Floyd są słabymi muzykami. Ta, z pewnością znalazłoby się wielu
lepszych instrumentalistów niż oni - chociażby w Yes. Ale chyba każdy wie że w
muzyce nie tylko biegłość techniczna się liczy, ale umiejętność kreowania
nastroju, pomysłowość, "wizja muzyczna". I pod tym względem PF bije na głowę
moim zdaniem Yes. Dla mnie panowie z Yes rzadko są w stanie wytworzyć taki
klimat w muzyce żeby mnie złapało, czego nie mogę powiedzieć o Pink Floyd czy
Camel - że ograniczę się tylko do zespołów progresywnych. Pisze on też że
Gilmour nie umie zagrać ładnych solówek - cóż, wystarczy posłuchać solówek z
Dogs lub pięknego sola z High Hopes żeby przekonać się że to nieprawda.

Żeby nie było nieporozumień - nie jestem bezgranicznym fanem Flojdów, też w ich
muzyce znajduję czasem momenty które mnie drażnią ale uważam że totalne
potępianie ich muzyki jest nie fair. Jeżeli chodzi o rock progresywny to i tak
najbardziej lubię Camela, a także wspomniany Rush (to akurat na pograniczu hard
rocka i prog rocka). Ale żeby kolega Soso się na mnie zbytnio nie wkurzył to na
końcu pochwalę też Yes. Podoba mi się w ich muzyce - tej z lat '80 i '90 że
nowy gitarzysta (chyba to był nowy, jeżeli pokręciłem to sory) wprowadził
ciężkie brzmienie gitar, takie hard rckowo - metalowe. Dobrze to słychac
własnie na albumie 90125, a ja po prostu lubię takie cięższe gitarowe
brzmienia. Uf, to chyba wszystko.

Pozdrawiam

[Gość: soso]

Troche nieporozumien sie wkradlo, szczegolnie co do wmawainia mi sympatii i
antypatii. Ku zaskoczeniu wszystkim powiem, ze mam i slucham zarowno PF jak i
yes. Oba zreszta dzisiaj nie mieszcza sie chyba w pierwszej 20 moich ukochanych
wykonawcow.
Jezeli juz o tych zespolach piszemy, to mam taka opinie:

1. Bardzo trudno mi sie slucha OBECNIE pierwszych plyt yes (mam wszystkie) az
do mniej wiecej 'tormato' Pozniejsze plyty takze nie sa dla mnie jakos
specjalnie strawne ale czasami daja sie posluchac jakkolwiek slaba obecnie
popularnosc yes wlasnie stad wgl mnie wynika, ze ten zespol nie radzi sobie
dobrze mimo calego ogromu mocy jaka teoretycznie posiada. Plyta np. talk,
wspomniana juz, nie jest jakas perla a wiele kawalkow jest calkiem
przecietnych. Natomiast 90125 naprawde sie udala i do dzis mozna ja sluchac bez
problemu.

2. PF to dobre pomysly, szczegolnie na rozbudowane formy i moze w tym zakresie
jest to zespol nie do pobicia. Szkoda jednak, ze wlasnie ta slabosc muzyczna,
zwyczajne braki techniczne, powoduja, ze nie daje sie latwo tak calkiem poniesc
tej muzyce. Obstaje stanowczo przy tym, ze Trevor Rabin z zamknietymi oczami da
z gitary cos, o czym Gilmur moze sobie tylko marzyc pod prysznicem. Moze jestem
spaczony tym, ze kidys sam gralem, ale yes mial duzo wieksze szczescie do
gitarzystow niz PF (na plycie Innuendo Queenu solowke na akustycznej gitarze
gra przeciez zaproszony Steve Howe, kiedys 'yes', choc co do klasy Briana Maya
chyba nie mozna sie spierac). Gilmur gra wolno, cedzi nutki, ma klopoty z
podbarwianiem i cyzelowniem dzwiekow. Naprawde to nie jest klasa. I zostane z
tym mimo, ze ktos z fanow PF moze probowac cos sprzedac co moze zreszta jest
wykonane przez jakiegos studyjnego wyzeracza, co odwala solowki za zawodnikow z
nazwiskami. Przepraszam za podejrzenia ale i tak moglo sie zdarzyc.

3. Tak PF jak i yes nie sa muzycznie uczulone na pierwotny rytm stad moze
wrazenie, ze sa takie eklektyczne ale jak sie poslucha czegos kilka razy to
nawet perkusja na 4/5 daje sie zjesc choc nie jest to leciutkie jak piorko 4/5
The Stranglers w 'Golden Brown'. Nie uwazam, ze yes to 'niepasujace do siebie
kawalki'. W koncu zmiana rytmu to takze narzedzie w muzyce, czyz nie? No i PF
takze w tym grzebal.

4. Nastroje - tu moze wlasnie jest pies pogrzebany i 'co kto lubi'. Ja uwazam,
ze wlasnie nastroje byly doskonala bronia yes i 'opowiesci z topograficznych
oceanow' jakkolwiek zadeptane przez krytyke (z racji tekstow glownie) sa wedlug
mnie muzycznie przykladem kreowania wspanialych nastrojow i obrazow. A tego
wspomnianego baroku to zupelnie nie widze. Yes ma brzmienie prawie zawsze a ja
wyznaje zasade pewnego czarnego jazzmana: to jest dobre co dobrze brzmi. Yes
brzmi dobrze. PF tylko chwilami.

5. yes mial szczescie do muzykow? - no nie wiem jak to ujac ale klawiszowcy w
yes, nawet oslawiony Rick Wakeman to nie byly silne punkty. Za to dobrze szlo z
perkusistami, dobry jest basista i gitary poczawszy od 'yes album' takze zawsze
na poziomie. PF dla porownania nie mial muzycznie ani jednego silnego punktu.
Wszyscy mietolili cienko. A szkoda, bo przy odrobinie odjazdu ten zespol moze
bylby na topie nie tylko w krajach osciennych ale moze i w samej Wielkiej w
koncu Brytanii. USA to raczej nie bo taki typ muzyki jest tam zawsze trudno
zbywalny.

pzdrw

soso


PS

Watek powinien nazywac sie: Jaki zaespol jes najlepszy i dlaczego PF.

[Gość: rem]

>
> 5. yes mial szczescie do muzykow? - no nie wiem jak to ujac ale klawiszowcy w
> yes, nawet oslawiony Rick Wakeman to nie byly silne punkty.

Przepraszam ,ze sie wtracam w jakze pouczajaca i madra dyskusje ,ale nie
rozumiem tego zdania.Czy chodzi o to ,ze Rick czesto odchodzil i wracal czy moze
o to,ze byl kiepskim muzykiem?Bo jesli o to drugie ,to wybaczcie ,ale to wlasnie
Wakeman byl jednym z najsilniejszych punktow klasycznego Yes.

[Gość: agnes]

facet, po co ta glupia gadka?! ja uwielbiam pf i zawszw bede, a ten watek jest
dla tych, ktorzy maja podobne zdanie do mojego na temat zespolu (patrz na
temat) i nie rozumiem w ogole dlaczego usilnie starasz sie nam wmowic, ze
zespol jest denny. przeciez to zalosne! jesli tak bardzo zalezy ci na tym by
pokrytykowac pf zaloz osobny watek i bedzie po sprawie, a od tego sie odczep.

[buh]

ja się podpisuję.
Careful with that axe, Eugene.

Cała płyta "Mur"

[an-nah]

...a zwłaszcze razem z filmem.

do SOSO

[kapitanemo]

Z muzyka jak z kobietami - dla niektorych najwazniejsze sa: rowne "podzialy" 90-
60-90, nieskazitelny makijaz, sprawnosc, szybkie "solowki". Czemu nie?...,
ale tylko tyle?!

Sluchalem i slucham bardzo roznej muzyki: nowej, starej, ostrej, sokojnej,
technicznej i "nieporadnej"... Sa zespoly, ktore istniejac 20-30 nagrywaja (lub
nagrywaly) diametralnie rozne plyty i (prawie) wszystkie mnie biora. Sa
zespoly, w ktorych calej dyskografii lubie tylko jedna plyte. Sa tez takie,
ktorym tylko jednym kawalkiem udalo sie mnie pozytywnie zaskoczyc - ale nawet
wtedy jestem w stanie obiektywnie przyznac im plusa.
Nie wiem, soso, jak mozna grupe Pink Floyd - ktorej muzyka jest tak roznorodna
i wielowarstwowa - nazwac zla. Moze PF i twoj gust to kompletnie inne swiaty?
Tylko jak to mozliwe, skoro sluchasz (sluchales?) Yes?

A pomysl z nowym watkiem dla ciebie jest bardzo sensowny.

przynajmniej jest to jeden z dluzszych watkow

[Gość: soso]

Mysle, ze gdyby kazdy zgodnie z intencja zalozyciela dopisywal kolejne tytuly
to bylby jeden z nudniejszych i takich jak wiele innych tu watkow. Dlatego
napisalem, ze muzycznie PF nie jest dobry i takie jest moje zdanie. Innych
tutaj nie, bo wiem, kogo wabi tytul watku. No i zrobilo sie moze troche
ciekawiej.

Jedni pisza, ze nie dla mnie ten watek bo to dla wielbicieli. Moze tak.

Drudzy nieco rozsadniej probuja znalesc srodek. Ja jestem z nimi. Chyba wciaz
czytacie jednak opacznie. Ja pisze, ze PF nie mial sprawnych muzykow jezeli
chodzi o palce. Z glowa u nich jest okay. No i dla mnie to jest minus. Szkoda,
czy co tam chcecie. Nie neguje, ze PF daje sie sluchac. Nawet rozumiem tych
zagorzalych fanatykow - zreszta, ma ich takze Boney-M.

Rick Wakeman jest dobry w palcach ale nie czuje muzyki rockowej. Lata
klasycznego nauczania zrobily swoje i on nigdy sie tego nie pozbyl. Mysle, ze
generalnie nie pasowal do nurtu yes i choc wywarl pietno na tym zespole to
lepiej, ze gra tam na klawiszach ktos bardziej 'w tle' niz wlasnie 'barokowo
zorientowany' Rick.
Nie wiem, czy znacie podejscia spiewakow operowych do muzyki rockowej czy
popularnej - Pavarotti, Boccelli. Maja super glosy i co? Nic. Nikt tego nie
kupuje bo jest to nie to. Oni nigdy nie pozbeda sie pewnych nalogow. Pavarotii
spiewajacy piosenke ma zupelnie inny glos, nie taki 'postawiony', nadal
przyjemny, piosenka do rzeczy ale calosc razem jakos sie nie uklada. Podobnie
jest z Wakemanem.
Zreszta, jak juz mowimy o tym co sie komu podoba a co nie to mam wrazenie, ze
dobrze wychodza zawsze zespoly zbalansowane, ktore znalazly zloty srodek,
odpowiednie proporcje we wszystkim, co stanowi dobre brzmienie. I jako takie
nie jest wazne, czy to pop, 90-60-90 (dobre okreslenie ), czy jazz czy hip-
hop. Wazna, ze wszystko razem jakos sie laczy i ma wyraz.
Elvis Costello jest dla mnie autorytetem w muzyce rozrywkowej, podobnie zreszta
jak wielu innych. Ale czy np. plytka 'Last year model' jest slaba mimo calej
surowosci? Nie! Facet wie, jak osiagnac pewna jednolitosc i wyraz. Rownie
prostego ale nie prostackiego grania niemal nie znajdziecie. A jest to genialne.
Podobnie np. prosto gra Spin Doctors, Sheryl Crow, The Beatles, itd. I tego tak
dobrze sie slucha, bo nie ma tego dysonasu jak w PF - wielki zamach na wielka
muzyke a potem nie ma dosc umiejetnosci wlasnie tych w palcach, by dotrzymac
kroku zamiarom. To mnie w PF zraza. Zreszta, symptomatyczne jest to, ze wlasnie
te najprostsze ich kawalki jakos trzymaja sie kupy a nie monumentalne figury,
ktore dla mnie staja sie szybko karykatura samych siebie bo zwyczajnie czegos
zabraklo.
No chyba, ze kogos fascynuja glosy budzikow, helikopterow czy beczenie owiec na
lace. Wtedy facsynacja PF jest dal mnie w pelni zrozumiala.

soso

(Oczekuje na dalsze gromy - facet splywaj, itd.)

[Gość: vic1]

Nie przejmuj się soso. Ja też wolę, jak ktoś umie grać.
Dream Theater rules!

do Soso

[Gość: rem]

Facet ,trafiles kula w plot.Rick nie pasowal do Yes?To dlaczego za jego
kadencji powstalo Fragile ,Close to the....,Tales ,czyli 3 klasyczne plyty
zespolu?Fakt ,nie byl glownym kompozytorem ,raczej dorzucal pewne pomysly ,ale
to wlasnie on wszystko tak pieknie zaaranzowal.Po drugie, jego klasyczne
wyksztalcenie sprawilo ,ze nadal muzyce Yes pewna nowa jakosc.Generalnie tak
jakos jest ,ze muzycy wyszkoleni klasycznie (wilka trojca -
Emerson,Lord,Wakeman) albo zainspirowani klasyka (Blackmore,wloski rock
progresywny z lat '70) probowali rocka troche podrasowac ,a przy okazji
stworzyli naprawde piekne utwory.Nie jestem zwolennikiem tezy ,ze laczenie
rocka z klasyka sprawia ,ze ta "prosta" muzyka staje sie bardziej wyrafinowana
i przez to te biedne dzieciaki sluchajace rocka moga wreszcie obcowac z
czyms "wielkim" (tak m.in twierdzil Carl Palmer),ale jestem fanem wszelakich
przerobek muzyki klasycznej na "rockowa modle" ,a takze
rocka "klasycznego".Zreszta ja tak bardzo nie odczuwam "klasycznego" rodowodu
Wakemana w utworach Yes.Jego pierwsze plyty solowe - owszem ,to jest dopiero
cos "innego",ale w Yesach gral naprawde wspaniale ,rockowo.Nie rozumiem
dlaczego ktos "grajacy w tle" mialby byc lepszy.Podobno lubisz wirtuozow?
Czy moze chodzi Ci o to ,ze muzyka Yes byla wtedy za bardzo
napompowana ,przedobrzona?Fragment postu o Spin Doctors i Sheryl Crow zdaje sie
o tym swiadczyc.......no ,w takim razie to cos innego.Po prostu nie odpowiada
Ci estetyka prog rocka lat '70 i nie powinienes pisac ,ze taki Wakeman jest
zly,bo za duzo umie.Sa ludzie ,ktorym wystarcza do szczescia 3 akordy na krzyz
i jednostajny rytm ,ale ja sie do nich nie zaliczam.


I jeszcze to nieszczesne Pink Floyd.Jest taki smieszny mit ,ze PF to
owszem ,pisali ciekawe utwory ,ale kompletnie nie umieli grac,a tak w ogole to
nudziarze.Jak juz wczesniej ktos tu zauwazyl ,mit ten chetnie podtrzymywany
jest przez wszelkiej masci Yesowcow,nawet mlodych ,ktorym wydaje sie ,ze nadal
sa lata 70. i Yes oraz PF to dwaj konkurenci ,a ich fani powinni sie
zwalczac.Coz,jak ktos chce ,to niech slucha tylko jednego zespolu i gardzi
innymi ,ja stawiam po prostu na dobra muzyke.
I chcialbym zauwazyc ,ze pan Gilmour naparawde WYMYSLIL i zagral kilka pieknych
solowek.Tak ,wlasnie o to chodzi - WYMYSLIL.Przepaszam ,ale byle podrzedny
grajek nie bylby w stanie ulozyc fraz jakie wystepuja w "Shine
on", "Comfortably Numb","Another Brick".Zagrac - owszem,ale uzlozyc?Watpie.I
wlasnie tu jest pies pogrzebany.Sila utworow tkwi nie w wirtuozerii,ale w samej
konstrukcji,melodiach.Yes nie mialo tak "chwytliwych" numerow,ktore jednoczenie
nie bylyby komercyjna papka ("Owner...." ).Nawet te helikoptery i owieczki
mialy swoje uzasadnienie w tekscie danego utworu,no ale to trzeba troche po
angielsku rozumiec.......

[Gość: soso]

Trafiles kula w plot, rem. Angielski jest moim niemal pierwszym jezykiem w tej
chwili wiec uwagi o tym, ze nie rozumiem o czym smeca w PF sa nie na czasie.
Nie mieszkam w Polsce. I nie jest takie niesamowite jak dzieci spiewaja: 'nie
potrzebujemy zadnej edukacji,... nauczyciele! zostawcie nas, dzieciaki, w
spokoju'. Jak by to zaspiewali ich troje to by suchej nitki na nich nie zostalo.

O Wakemanie mam zdanie jakie mam. Mozesz miec inne ale nie spierajmy sie kto ma
racje. W koncu rozmawiamy o gustach. Jezeli uwazasz, ze elektroniczne przerobki
muzyki powaznej, jak np. oslawiony holenderski 'Exeption', sa zawsze cos warte
to sie nie dogadamy. Dodanie rytmu do muzyki Bacha nie powoduje, ze dostajemy
arcydzielo rockowe. Dlatego wariacje na temat Brahmsa jakie zaserwowal kiedys w
yesie Wakeman sa dla mnie nieporozumieniem. 'Canes with Brahms' czy cos takiego.

Nie wiem czy lubie wirtuozow. Nie, jezeli popisy maja byc wartoscia sama w
sobie. Lubie prosta muzyke - fakt. Kiedys bylem zakochany w PF, yesach i
podobnej muzyce ale ostatecznie cos mi sie zmienilo i teraz slucham duzo
prostego grania. To mnie rajcuje nawet jezeli jest czasami dosc rozbudowane
aranzacyjnie. Ale musi byc spojne i czytelne. Jezeli sie slucha kilkadziesiat
lat po kilka godzin dziennie to sie dochodzi do czegos. Czuje sie cytaty
brzmieniowe, aranzacyjne, uzywanie glosu, pomysly, itd. Czuje sie takze czy
plyta czy utwor komus wyszly czy nie, co jest dobra a co slaba strona. Na tym
sie opieram jak pisze o PF. Wiem takze, ze inni moga miec zupelnie inna
historie, inny smak czy upodobania. Piszemy w koncu o muzyce a nie o matematyce.

Piszesz, ze Gilmur wymyslil genialne solowki. No tak, zalozmy, ze wymyslil. Ale
czy mial paluszki jak Prince czy Moore by to wygrac? Wedlug mnie nie.

Czy trzy akordy na krzyz to lipa? No wiesz, ryzykowna teza. Bije po lapach
Dylana, The Beatles i setki innych porzadnych wykonawcow. Nie wiem na ile znasz
np. oazis. To jest dla mnie ciekawe zjawisko. Nienajlepsza ponoc
plyta 'Standing on the shoulder of Giants' jest doskonalym przykladem jak mozna
zrobic cos z niczego majac jedynie doskonale wyczucie brzmienia lat 60. To jest
miod dla ucha choc moze nie przekracza 3 akordow i opiera sie na uzyskiwaniu
mozliwie najblizszego latom 60 brzmienia. Ale jest to dobrze zrobione. Wloz
plytke do playera i posluchaj od poczatku, zaczyna sie 'Fucking in the bushes'.
Znasz 'Imigrant song' Led Zeppelin'? Znasz repryze 'Seargent Pepper' The
Beatles? Jak sie to doda do kupy jest wlasnie poczatek 'Fucking in the bushes'.
To jest pomysl, dobry pomysl, i dobre wykonanie z czuciem brzmienia. PF nie
mial tego czucia w uszach, pomysly byly ale muzyka? Komplikowac wszystko i
udziwniac to nie znaczy robic cos wielkiego. A juz na pewno nie w muzyce.
Delikatna materia i latwo o poslizg.

pzdrw

PS

Nie podniecajmy sie tak. To tylko muzyka i trzeba miec przyjemnosc ze sluchania
i tyle. Wczoraj nie moglem sie polozyc do lozka przed polnoca bo
sluchalem 'Globe sessions' Sheryl Crow i nie dalo sie wylaczyc. Odlot. Kobieta
gra sobie nieby tylko na basie, gitarkach, jacys koledzy pomagaja ale jaki
czad! Narkotyk! Jezeli tak masz z PF to dobrze. Ale daj i mi pozyc.



_

[Gość: rem]

Dobrze ,znasz angielski,wiec moze nie chodzi tutaj o nie rozumienie slow jako
takich ,ale ogolnego znaczenia tekstow.Bo widzisz ,mozna znac angielski
perfekcyjnie i nie zrozumiec niektorych tekstow ,np Franka Zappy i tego "co
poeta mial na mysli".Ale przyklad z "The Wall" to pomylka.Zauwazylem
zreszta ,ze duzo osob powoluje sie na "nie potrzebujemy zadnej edukacji" jako
przyklad prostoty tekstow PF.Caly "Mur" jest dosc prosty tekstowo ,ale chyba
tak mialo byc.Waters chcial po prostu powiedziec co go boli i ubral to w taki a
nie inne slowa.Ale juz np teksty na "Animals" sa zlozone,nieprawdaz?W ogole PF
nigdy z tekstami nie przesadzalo - wezmy dla przykladu "Shine on".Tekstu jest
tam malutko ,a jakaz to ma sile ,jak chwyta za serce.Te proste "Remember when
you were young" i smiech w tle znacza dla mnie wiecej niz kaskady slow wylewane
przez pana Andersona w kazdej piosence Yes.Tutaj ,w moim prywatnym
rankingu,przewage maja Floydzi.Ale nie o tym chcialem......

W "Cans and Brahms" nie ma perkusji ,gra tam sam Wakeman i wg. mnie to jest po
prostu przyjemny przerywnik na plycie.Czy gorszy od takiego "Mood for a day"?
Przerobki utworow klasycznych nie zawsze sa udane i nie twierdze inaczej.Masz
racje ,wszystko jest kwestia gustu ,ale nie mozna stwierdzic ,ze "o gustach sie
nie dyskutuje" i tym samym uciac temat.
Ja na przyklad uwielbiam gdy w trakcie tzw "sola" na koncertach klawiszowiec
czy gitarzysta serwuja cos z klasyki.Albo "Hall of the mountain king" Rainbow -
utwor w oryginale jest swietny,ale w wersji rockowej zyskuje
dynamike,ktora ,moim zdaniem,go uzupelnia.Oczywiscie konserwatysci tzw muzyki
powaznej moga sadzic inaczej....
Aha,jest jeszcze cos takiego jak "styl klasyczny" ,slyszalny szczegolnie u
Ritchiego Blackmore'a (nie chodzi mi o jego ostatnie dokonania).To moj ulubiony
gitarzysta ,bardzo niedoceniany przez fanow rocka.Wszyscy podniecaja sie
przynudzaniem Hendrixa,Claptona czy Page'a ,a Ritchiego pamieta sie glownie za
riff "Smoke on the water",nie za naprawde ciekawe solowki.

Z trzech akordow tez mozna zrobic rzeczy genialne ,fakt -
Dylan,Beatles,Stones....ale za co cenimy Beatlesow?Bo smiem watpic ,ze za te
pierwsze plyty.Owszem ,sa przyjemne.Piosenki proste ,a genialnie melodyjne.Ale
tak naprawde cala esencja Beatlesow to plyty od "Revolvera" do "Let it
Be".Chlopaki porzucili prostote na rzecz zakreconych eksperymentow.I
przeciez ,podobnie jak Floydzi, nie byli wirtuozami!

Nic nie mam do 3 akordow - sam lubie AC/DC - ale wszystko zalezy od
nastroju.Raz chce sie sluchac 30 minutowych monstrow ELP w rodzaju "Karn Evil
9" ,a kiedy indziej "Highway to hell".Ale jestem przeciw ograniczaniu sie tylko
do rzeczy prostych i latwych.Moze dlatego ,ze poznalem muzyke Sex Pistols i
historie o koszulce PF Pozatym chcialbym zauwazyc ,ze muzyka Floydow nie
jest jakos wybitnie udziwniona.Jedno wyplywa z drugiego.To nie jest jakas
awangarda ,ktora odstrasza dysonansami i niespojnoscia.

>Nie podniecajmy sie tak. To tylko muzyka i trzeba miec przyjemnosc ze
>sluchania i tyle.

Sadze ,ze jednak muzyka moza sie podniecac ,oczywiscie nie doslownie.Sa takie
utwory ,ktore powoduja mrowienie,gesia skorke itp.Sa takie ,o ktorych mozna
mowic bez konca i zanudzac innych .Kazdy chyba ma kilka takich
utowrow ,ktore go szczegolnie poruszaja.Dla jednych jest to "Jezioro
Łabedzie" ,dla innych "Gates of Delirium".

[Gość: x. robak]

Lata 1967 - 75 to (brzmi to banalnie, wiem) zloty wiek muzyki rockowej. W tym
okresie nagrywalo wielu ambitnych, nowatorskich i kompetentnych tworcow,
majacych relatywnie duza sile przebicia pod wzgledem komercyjnym, co dzis
wydaje sie nie do pomyslenia. Sposrod nich PF jest jednym z najbardziej znanych
i najlepiej pamietanych ale chyba - coz mowie, nieszczesny - nie calkiem
zasluzenie. Wiekszosc ze znanych mi fanow tej grupy niestety nie moze sie z tym
zdaniem ani zgodzic, ani mu zaprzeczyc, poniewaz ich zanjomosc innej muzyki
tamtych lat ogranicza sie do Zeppelinow, Doorsow i Purpli (skadinad kapitalne
zespoly, ale to nawet nie jest czubek wierzcholka gory lodowej!!!).
Najmocniejsza strona Floydow jest umiejetnosc budowania niecodziennego nastroju
i dramaturgii kompozycji za pomoca prostych, a pomyslowych srodkow. Wirtuozi z
nich zadni (choc Gilmour to charakterystyczny gitarzysta, w dodatku "architekt"
niejednej pamietnej solowki), awangardzisci marni, a ideologowie (sc. Waters)
dosyc niedowarzeni. Przy takich Soft Machine, Gentle Giant, VdGG a nawet Yes (!)
wypadaja niekiedy nieporadnie.
Do genialnych zaliczylbym suite "Echoes" z albumu Meddle i w wersji z Pompei
oraz pierwsza czesc "Shine On...". Niewiele ustepuje im cykl "Ciemna strona
ksiezyca" oraz psychodeliczne piosenki skladu z Barrettem i z okresu "A
Saucerful of Secrets" (choc to juz nieco inna bajka). Cenie jeszcze "Wish you
were here" i "Atom heart mother", choc sniadanie Alana to dla mnie juz czysta
kpina ze sluchacza. Jesli chodzi o okres pozniejszy, to od Animals zaczyna sie
przemiana Pink Floyd w Roger Waters Band, co owocuje albumami moze i ciekawymi,
ale dosyc jednostajnymi w wyrazie (na dodatek zupelnie podporzadkowanymi malo
odkrywczym, a niezwykle nadetym wynurzeniom lidera - zwlaszcza The Wall).
O plytach bez Watersa wspominac nie warto, moze tylko High Hopes i Marooned
zasluguja na miejsce w sercu Floydowego sceptyka ...

a teraz zlozmy wyznanie wiary...

[an-nah]

Gość portalu: x. robak napisał(a):

> a teraz zlozmy wyznanie wiary...


Wierzę!!!!!

[Gość: ups]

"Przysluchuje" sie Waszej dyskusji zainicjowanej przez soso z zaintersowaniem,
ale i z rozbawieniem.
Nie mam nic przeciwko wyrazaniu wlasnego zdania, wrecz przeciwnie. Problem
jednak zaczyna sie wowczas, gdy ktos nie umie tych swoich tez, czy wnioskow
poprzec jakimis sensownymi, logicznymi argumentami.
Kto nie lubi Pink Floydow, potrzebuje sie o nich na tym forum wypowiedziec, do
tego w watku rozpoczetym przez ich milosnika - ma prawo. OK. SUPER. FAJNIE.
Niech bedzie.
Wyraza swoje zdanie, argumentuje je, daje przyklady, przedklada dowody. Ekstra.
Moze sie z tego wywiazac autentycznie pouczajaca dyskusja.
Ale soso... Oj, nie. Niestety. Przykro mi to mowic, ale nie mam juz zadnych
watpliwosci: soso jest zwyklym dyletantem, ktory do tego wszystkiego stara sie
zwrocic na siebie uwage. Znacie ludzi tego pokroju, prawda?
Tym razem odstapie od swojej zasady wyjasniania, dlaczego tak mysle. Soso na to
najnormalniej w swiecie nie zasluguje. Typowy maly piesek, ktory szczeka, ale
kiedy przychodzi co do czego spieprza ile sil w nogach. Soso byc moze sobie
jeszcze tutaj poszczeka, ale czy wielu z Was bedzie go sluchalo?
Gdyby mowil cos do rzeczy, gdyby byl konsekwentny, gdyby byl inteligentny,
gdyby posiadal jakas minimalnie glebsza wiedze, na temat, o ktorym sie
wypowiada... No, to wtedy, a jakze, nadsawilbym ucha i chlonalbym, chlonal...
Soso jednak po tych kilku swoich tekstach nie okazal sie ani logiczny, ani
konsekwentny, ani inteligentny, ani madry. Przykro mi.
P.S. Nie trzeba miec gruntownej wiedzy, by sie na tym forum wypowiadac o
czymkolwiek. Niektorzy ludzie jednak, tak bardzo lubiacy wyzywac sie tutaj,
rozladowywac swoje stresy, napiecie, neutralizujacy swoje frustracje,
wykazujacy duza agresje slowna objawiajaca sie na przyklad malkontenctwem, lub
nadmiernym nieproporcjonalnym krytycyzmem, powinni liczyc sie z tym, ze i ich w
koncu moze spotkac cos podobnego, ze i oni w koncu stana sie ofiarami takiej
slownej agresji. Oczywiscie soso moze teraz zatriumfowac i wytknac mi wlasnie
to co wymienilem oraz dodac do tego chamstwo, ogolny brak kultury. Moj tekst
nie jest jednak akcja, jeno reakcja i to mnie, choc troszeczke, tlumaczy. A co
Ciebie tlumaczy, soso?

panie ups

[Gość: soso]

Co jak co ale pisze dosc szczegolowo o co mi biega, ktore utwory tak a ktore
nie i dlaczego. Wiekszosc ludzi lapie o co mi chodzi wiec i jest dyskusja. Ups
pisze jakies impertynencje ale zadnych konkretow. Kto i dlaczego zna sie lub
nie na tym czy innym? Czy jezeli uwazam, ze gilmour jest przecietnym gitarzysta
to sie nie znam bo jakbym napisal ze jest geniuszem to sie znam? Jakos nikt sie
nie spiera, ze jest super.
Wczoraj wieczorem nawet sluchalem tego 'Hej, you..' bo pamietalem, ze jest tam
jakas monumentalna solowka. No i jest. Ale przy blizszym przjrzeniu sie wypada
jeszcze gorzej niz myslalem. Szkoda, ze np. nie wzial tego w swoje male lapki
Prince. Wtedy bylo by porownanie.

Mozna rownie latwo napisac, kol. ups, ze jestes malym pieskiem, ktory szczeka
na karawane, nie napisales nic na temat PF bo sie nie znasz, nie jestes
inteligentny bo nie rozumiesz o czym rozmawiamy, itd, itp. Czy ma to sens? Czy
jest to przyjemne? Rozmawiamy o muzyce kolego a nie o sobie. Nie interesuje nas
kto co mowi ale o czym mowi. Zazdroscisz, ze ludzie odpowiadaja na to co pisze?
Ty chyba masz problemy ze soba.

Jestem duzo bardziej w muzyce i w temacie niz ci sie wydaje. Rozumiem doskonale
to, o czym ludzie tu pisza, takze jak wyznaja, ze sie wruszaja, ze chodza im
mrowki po plecach i maja dreszcza sluchajac PF. Ja dobrze wiem, o co im biega.
Ale nie wiem o co tobie biega by wlezc tu z butami, obrazic i wyjsc. Naprawde
tak jestes kiepski? Taki z ciebie facio? Napij sie lemoniady, ups.

soso

do rem i x.robaka

[Gość: soso]

Ciekwe oba posty i czytalem 2 razy by sie nie pomylic w odpowiedzi

Rem: trudno polemizowac bo opowiedziales sie bardzo konkretnie i wypada tylko
szanowac poglady choc mozna sie nie zgadzac. Ja mam inne na niektore tematy
wiec napisze:
- Franka Zappe uwielbiam ale nie za slowa Muzyka zas jest czasami
doskonala, szczegolnie te bardziej akustyczne plytki
- slowa w PF sa jakie sa i wlasciwie jak sie wyjmie teksty z piosenek to prawie
zawsze sztampa u wszystkich wykonawcow, no moze Dylan jest ciekawszy, czy
Cohen. Z yesem to bym nie przesadzal o tych potokach slow a na ich pierwszej
plycie sa bardzo dobre, liryczne teksty, nawet moze oryginalne. No ale ja moze
sie nie licze w tych opiniach jako 'yesowiec'.
- Wakeman i jego Brahms niech bedzie, ze to przerywnik. Zreszta taka byla moda:
patrz 'Clap' Steva Howa. Mi chodzi o cos innego. Wakeman lubil cos pokazac
niezaleznie czy bylo w zgodzie z glowna linia czy nie. Jak go krotko trzymali
lub byl zmeczony - muzyka yes zyskiwala. Jak ulegano jego ambicjom (a je mial)
to struktura sie rwala.
- Hendrix, Claptona czy Page - tu dotknelismy ciekawego tematu. Pewnie
niektorzy pomysle, ze za wszelka cene chce byc oryginalny ale z tej trojki dwaj
ostatni panowie nie sa dla mnie gitarowymi autorytetami. Page zawsze gral
niedokladnie ale to mozna uznac za maniere i mozna wybaczac zgrabiale rece.
Clapton zas to dla mnie niepojeta tajemnica skad sie bierze ta niewiarygodnie
dobra opinia. Mamy trio z Brucem i Bakerem (Cream), mamy solowki goscinne, mamy
plyty solo. No nie wiem, moze ten wczesny okres byl na tle innych calkiem
efektowny ale dzisiaj pan Clapton nijak dla mnie nie jest specjalny choc z
pewnascia gra swobodnie - patrz 'unplugged'. Hendrix zas sie nie zestarzal w
tym sensie, ze wciaz wielu gra z jego maniera i jest to przyjemne dla ucha. Dla
mnie najlepszy przyklad post-Hendrixowskiego nurtu to Prince.
- The Beatles: och, tu sie narobilo. Wiesz, ten 'revolver' jako cezura byl
takze dla mnie przez dlugi czas granica, no moze 'rubber soul'. Niewazne. Przez
dlugi czas nawet nie mialem ich pierszych plyt! Ale dzisiaj mam coraz wiekszy
szacunek do tych wczesnych plyt choc nadal nie przepadam za 'countrowymi'
beatlesami w okolicy 1964. Mysle, ze to dobry temat na oddzielna dyskusje
- o niepodniecaniu sie mowilem w sensie takim, ze nie powinnismy sie zabijac o
to, czy PF jest najlepszy czy nie. Bo podniecanie sie muzyka sama w sobie jak
najbardziej jest zrozumiale

Ex_robak: Tu moglbym sie np. tylko zgodzic z Toba i by bylo za wszystko bo
niejako takze zauwazasz, ze PF to nie takie oltarze. Jednak Twoje wybory nie sa
tak calkiem moimi. Ja jednak mysle, ze Wall jest jedna z lepszych rzeczy PF.

Podobnie kwestia budowania nastroju jest dyskusyjna. Jezeli robi sie to tak
czesto przy pomocy 'odglosow zycia' to chyba cos tu szwankuje. Dla mnie jest to
tani chwyt. Jakas niemoc, brak mozliwosci wyrazenia tego poprzez skupienie sie
tylko na muzyce. Mam takie plytki z glosami natury - dzungla, ocean, pustynia,
itp. To takze daje sie sluchac i generuje nastroje. Stad wole jak muzyka jest
muzyka a nie ucieka do protez - moze pomagaja ale tez i cos psuja.

pzdrw

soso

[Gość: rem]

Chialbym powiedziec cos na temat budowania nastroju poprzez "odglosy
zycia".Otoz pamietam moje pierwsze spotkanie z Floydami.Mialem wtedy jakies 9-
10 lat i znalazlem wsrod kaset mojego ojca "Atom Heart Mother".To byly
czasy ,kiedy funkcjonowaly wypozyczalenie plyt,gdzie mozna tez bylo nagrac
sobie plyte na kasete (odtwarzacze CD w domach nie byly powszechne) i wlasnie
stamtad przywedrowala ta kaseta.Dowiedzialem sie ,ze to jakas "absolutna
klasyka rocka" ,ale ojciec nigdy nie puszczal tego przy mnie,a ja nie nie bylem
zbyt zainteresowany (mialem wtedy swoje Queen i to mi starczalo).No ale w zyciu
kazdego dziecka nadchodzi taki moment ,ze zaczyna sie interesowac rzeczami "dla
doroslych".I tak dotarlem do tej kasety.I od razu doznalem szoku - po raz
pierwszy spotkalem sie z utworem ponad 20-sto minutowym!Powiem szczerze ,ze za
pierwszym razem nie dotrwalem do konca,jednak zainteresowala mnie jedna
rzecz ,do ktorej wielkorotnie potem wracalem.Mianowicie poczatek utworu i te
ODGLOSY.Motocykl,konie ,jakies krzyki....wydawalo mi sie ,ze utwor ten zwiazany
jest z II wojna swiatowa (wrazenia dopelnial wspanialy, glowny motyw grany
przez orkiestre).Podobnie bylo z "The Wall",gdzie w pierwszym utworze slychac
spadajacy samolot.Byc moze wlasnie dlatego te wszystkie odglosy na plytach PF
mi nie przeszkadzaja.Po prostu od nich zaczalem i podswiadomie kojaza sie z
dziecinstwem?Moze patrzylbym na to inaczej ,gdybym zaszedl Floydow od
innej ,calkowicie muzycznej strony....a tak nigdy nie bede sobie w stanie
uswiadomic ,ze te odglosy to lipa ,ze tym panowie maskowali swoje braki?Zalezy
jak na to spojrzec.Teraz traktuje to wszystko jako dodatek do muzyki,jako
pewien srodek wyrazu podkreslajacy znaczenie slow.Taki byl ich pomysl na muzyke
i mysle ,ze im sie udalo,choc wiele osob narzeka....
Zreszta chcialbym podkreslic - PF NIGDY nie bylo moim ukochanym
zespolem.Owszem ,jednym z kilku,ale nie jedynym.Za duzo na tym swiecie pieknej
muzyki ,aby skupiac sie tylko na kilku plytach.Ale na "marude" Watersa sie
wybieram ,a jak !

Frank Zappa - tu wlasciwie jest roznie.To byl czlowiek wielu talentow,dzis
oczywiscie zapomniany.Na przyklad teksty - ja je lubie!A szczegolnie "Joe's
Garage".Gdzies czytalem wypowiedz jakiegos zdenerwowanego facecika ,ktory
uwazal ,ze Zappa jest ochydnym szowinista ,powniewaz na jego plytach mozna
znalezc teksty w stylu "she was sucking cock backstage".Moze i tak ,ale taka
jest(byla) rzeczywistosc.Zappa nigdy nie przejmowal sie normami obyczajowymi i
nawet ladne ,niemal komercyjne melodie "psul" sprosnymi tekstami.Powiem
szczerze ,ze taki nonkomformizm mi odpowiada.Druga sprawa to jego gra na
gitarze - chyba tylko ON wydal albumy zawierajace wylacznie sola gitarowe
wyciete z nagran koncertowych.To powinno swiadczyc o jego geniuszu (nie to ,ze
wydal ,ale to ,ze slucha sie tego z przyjemnoscia - ciekawe jakby wypadly w
takim zestawieniu sola Claptona czy innych "bogow" gitary).
I tu mam pytanie,choc moze wyjde na muzycznego nieuka - o jakiego Prince'a
chodzi? Bo ja znam tylko jednego i baaaaaardzo go nie lubie.

Z wczesnymi Beatlesami to jest taki problem,ze jak czlowiek wkopie sie w takie
Yesy ,Wakemany,Emersony ,Genesisy czy wloski rock progresywny,to go WIEKSZOSC
rzeczy prostych drazni.Oczywiscie ,moze po kilkunastu latach sluchania
wydumanych suit cos "peka" i znajduje sie piekno w prostych melodiach,ale moj
staz progrockowca nie jest na tyle dlugi.Aczkolwiek niektorych piosenek -
Help,A hard days night dla przykladu - slucham z prawdziwa
przyjemoscia.Podobnie jest z AC/DC,Stonesami czy czasem wczesnym Aerosmith
(!!).Dla kazdego cos milego......

Jeszcze cos o Wakemanie - czy moglbys mi podac przyklady gdzie "(...) lubil cos
pokazac
niezaleznie czy bylo w zgodzie z glowna linia czy nie"?.Dla mnie Wakeman jest
kims ,dzieki komu zauwazylem jak wazne sa rozmaite instrumenty klawiszowe i jak
ich uzywac.Wczesniej akceptowalem jedynie organy,a rozne takie piszczace
wynalazki zle mi sie kojazyly.

[Gość: soso]

Wlasnie lece na weekend - przedluzony - i nie mam czasu na rozwlekanie.

Prince'a takze nie cierpialem do momentu jak nie zaczalem sluchac. Jest wielka
rozbieznosc (dla mnie) miedzy jego image a muzyka. Ta ostatnia jest doskonala.
A od czasu NewPowerGeneration wrecz nie do pominiecia. Facet oczywiscie nie ma
glosu i to jest niezaprzeczalne. Natomiast reszta muzycznie jest kawalkiem
tortu. Jak jeszcze ktos lubi podbarwienia jazzowe typu saksofon, trabka,
jazzowa gitara to juz sie z nim nie rozstanie. Prince to firma sama w sobie,
niepodrabialna i jedyna, jak David Bowie, Queen, The Beatles, Dylan i wiele
innych. Taka poprzeczka wystawiona samemu sobie.
Wiele plyt Princa ma marne recenzje i nawet po czesci to mozna rozumiec.
Szczegolnie jak sie wydaje po kilka rocznie . Wiele plyt daje sie sluchac
dopiero za 5 czy 10 razem. Ale jak juz sie zlapie bakcyla to wszystko co on gra
jest do sluchania. Jezeli chcesz w to wejsc radze zaczac od lat 90 a nie od
poczatkow typu Purple Rain. No i koniecznie trzeba sie z tym oswoic bo nie jest
to podobne do niczego innego. Pierwsze zetkniecie moze zrazic.

I jeszcze jedno, on przekornie wydawal plyty pod tytulem 'the best', ktore
wcale nie sa skladankam. A warto tego sluchac bo sa naprawde 'the best'.

pzdrw

PS

Reszta moze w poniedzialek

[Gość: olek]

ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha
ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha
ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha
ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha
ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha
ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha
ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha
ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha
ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha
jestescie zabawni

[Gość: lukasz]

Nie jestem obiektywny.Bardzo lubie Pink Floyd, wszystkie plyty i bardzo mi sie
podoba ze podajecie bardzo rozne tytuly jako swoje ulubione

[vulture]

Może niekoniecznie najlepsze, ale moje ulubione:
Great Gig In The Sky
High Hopes

Zresztą, z tym słowem "najlepsze" nie przesadzajmy...

Several Species of Small Furry Animals...

[fnoll]

Gathered Together In A Cave And Grooving With A Pict


jak dla mnie - drzwi przez ktore wszedlem do pinkflojdowego swiata

[stiria]

wszystko! (z maluskim wskazaniem na plytke "Wish you were here"