The Wipers

[dreaded88]

(Drugi taki sam wątek, tego z 2002 nie da się wyciagnąć z grobu.)

Ktoś może pamięta i słucha? Ja ciągle jestem na etapie znajomości "Youth Of
America" i pojedynczych kawałków z płyt późniejszych. Jednak sama "YOA"
wystarczy, żeby Sage'a i kompanów umieścić w panteonie; i nie jest to
bynajmniej wyłącznie zasługa sławnego w Polsce dzięki Kaczkowskiemu "When
It's Over".

[bombadil]

Ha , słucha, pamięta i kocha i co dla mnie naistotniejsze powoli zapełniam
swoją pólkę ich płytami (na razie 4 płytki).

Nie wielu wie że Greg i koledzy to protoplaści grunge i Nirvany.

pozdrawiam
bob.

[dreaded88]

bombadil napisał:

> Ha , słucha, pamięta i kocha i co dla mnie naistotniejsze powoli zapełniam
> swoją pólkę ich płytami (na razie 4 płytki).

Gdybyś napisał o nich kilka słów...

>
> Nie wielu wie że Greg i koledzy to protoplaści grunge i Nirvany.


Grunge'owcy wydali nawet składanke w hołdzie.

Pozdrowienia

[Gość: As]

Usłyszałem kiedyś w audycji Kaczkowskiego kilka piosenek tej grupy i nagrałem
sobie na kasetę. Nawet mi się spodobały, ale kaseta już od dawna jest nie do
użycia.
To była chyba jakaś punkowa grupa, ale nie słuchałem tego z 7 lat.

[dreaded88]

Gość portalu: As napisał(a):

> To była chyba jakaś punkowa grupa, ale nie słuchałem tego z 7 lat.

Raczej mocno postpunkowo-protogrunge'owa

[bombadil]

Mam cztery płyty I po koleii od najważniejszej czyli Youth in America to jest
opus magnum tego zespołu, te nie zapomniane riffy, muzyka płynaca w oddali, i
pojawiające się nagle szalone solowk,i tak dla tego się żyje by czuć to w
muzycę z którego wyłania się jedyny kształt jakim jest dla mnie prawdziwa
muzyki. Zagrana z sercem i rozumem. Indywidualna bez kompromisowa. Reszta z
posiadanych płyt to już nie to, chociaż Over the edge jest jakby właśnie
protoplastą grungu - wiele hałasu, czasem o nic, a czasem wyłaniających po
prostu - rozkoszy kawałek. Kolejną płyta jest Is this real czysty punk czy
prawie hard core proste melodie i proste granie, bez sztucznych doróbek - taki
nie oszlifowany diament. Kanciasty, chropowaty ale jak wiesz jak patrzeć to
zadurzysz się w nim. No i mam jeszcze The best of, tu krótko nie lubię
składaków, bo nie i tyle. Posiadam jeszcze jedna ich płytę niestety w wersji
kastowej Land of Lost, tu znów zbliżyli się do Youth in America. Lubię ich za
ich bezkompromisowość, za ich brak schlebiania gustom odbiorcom, grają swoje,
nie ważne czy sprzedają 100 tys, płyt czy 10 płyt - graja to co czują. Pamiętam
tez ich reklamę jakieś nowej ich płyty – reklama – jesteśmy! – i tyle. To jest
dla mnie Wipers.

pozdrawiam
bob