Schubert - Robert Holl + David Lutz

[schaetzchen]

Cudowny koncert. Pieśni do słów Schillera. Piękny wybór, dobrze zestawione ze
sobą.

Holl powalił mnie na kolana. Nie wiem, od czego zacząć... wspaniale
interpretował te pieśni, każde słowo było ważne, każda fraza żyła. Miałam
poczucie, że jest on z tą muzyką "zrośnięty", do słuchacza docierały
najdrobniejsze niuanse. Absolutnie genialne "Die Erwartung", wspaniałe
"opowieści" w "Der Alpenjäger", "Die Bürgschaft", na bis "Im Abendrot" -
wspaniała, długa (on ma chyba trzecie płuco!!!) fraza, cudowne legato, piękne
piano... Prawdziwa modlitwa. I jeszcze "An die Musik" na deser.
Pan Holl dzielnie "zagospodarował" swoją - niemałą - osobą całą przestrzeń
przed fortepianem Biegał, podskakiwał, kucał... ale ponieważ ta gimnastyka
towarzyszyła naprawdę mistrzowskiemu śpiewaniu, to tylko wzmacniała efekt, a
nie śmieszyła (jak stałoby się w przypadku kiepskiego śpiewaka).
Ma piękny głos, a jeszcze do tego potrafi go różnicować, zdaje się, że słychać
śpiewające kilka osób (wspomniany "Der Alpenjäger" - Matka, Chłopiec i
Starzec). Umiejętnie "dawkuje" wibrato - to nie jest puder, który ma ukryć
problemy z intonacją, a środek wyrazu. BTW - intonacja mistrzowska.
Frazy były budowane z rozmysłem, a nie "bo tak mi się zaśpiewało", "tu
musiałem wziąć oddech".
Pianista też bardzo dobry, czasami brakowało mi tylko różnych "smaczków" w
lewej ręce. Ale bardzo pięknie grał.

W książeczce programowej teksty wszystkich pieśni - ale tylko po polsku (w
przekładzie pani Pociejowej). Ja bym chciała też po niemiecku... I bardzo
interesujący tekst pana Pocieja o Schubercie i jego pieśniach.

Sala była do połowy pusta - czy jak kto woli do połowy pełna, co tylko
ułatwiło rozsmakowywanie się w tej pięknej muzyce. Było stosunkowo mało
kasłania i innych dźwięków dobiegających od współsłuchaczy.

No i nie byłabym sobą, gdybym nie pozwoliła sobie na drobną złośliwość.
Mianowicie: panowie wykonawcy nie dostali choćby złamanego kwiatka!!! Gdybym
wiedziała, to sama kupiłabym im kosze kwiatów. I proszę, nie mówcie mi, że
Filharmonia nie ma pieniędzy. Założę się, że kwiaciarnie dostarczyłyby kwiaty
za - chociażby - podziękowanie w programie. Skoro Blikle może dostarczać
ciastka na piątkowe pogaduszki przed koncertami? Trzeba tylko chcieć. Buractwo.

Podsumowując: Quasthoffie, wygrałam Założę się, że dzisiejsza "Aida" nie
była taka dobra!

[flumen3]

Tu sie nie ma co zakładać, Aida marna (lepiej niż na premierze nię moze byc gdy
jedynego dobrego Kruszewskiego podmieniał dzis Zalasiński), a koncert w FN
boski!!!! Pianista tez był boski, droga koleżanko - panowie stanowili duet
razem oddychający - no poezja po prostu!

A z tymi kwiatami to fakt - buractwo. Czasem co gorsza tandeta wyjdzie na
estradę i już wala z oficjalnym wiechciem (prywatne od wielbicieli to inna
sprawa) a na tym fajnym cyklu recitali wokalnych taka nędza! Wstyd! Gorszą
wpadką był chyba tylko finał koncertu Stefanowicza z izraelską sopranistką,
kiedy na estrade wniesiono ze dwa naręcza kwiecia dla kontratenora i nic dla
spiewczki. Ktos mógł jednak podjąc inną decyzję - przekazac kwiaty za kulisami
czy co? Albo szarpnąc się jednak na wiecheć dla gościa! w każdym razie jak
będziesz szukała wspólnika do kwiatów dla Holla to ja sie pisze

[schaetzchen]

>Pianista tez był boski, droga koleżanko - panowie stanowili duet
> razem oddychający - no poezja po prostu!

No co, no co? Przecież napisałam, że pięknie grał! )))

PS Kwiaty dla Holla - zawsze. Piszę się chętnie.

Aida II premiera

[quasthoff]

Na początek kilka słów o pani Gordei. Barwa głosu niezbyt ciekawa, miałem na
poczatku wrażenie, że w gardle utkwiły resztki puree i nie zostały połknięte.
Rzeczywiście siła głosu niepospolita, gęsty jak ja to określam "miodowy" do
smarowania jak smoła ale jak wyżej wspomniałem, niezbyt interesujący,
szczególnie do tej partii. Właściwie niewiele ustępował brzmieniowo
mezzosopranowi i brak tego zróżnicowania tembru pomiędzy postaciami Aidy i
Amneris już powodowało lekki dyskomfort słuchowy. Ale dodam też, że dotyczyło
to tylko dwóch pierwszych aktów. Wielka scena nad Nilem była już o niebo lepsza
wokalnie. Choć Gordei niedorównuje wielkim odtwórczyniom roli Aidy jak na
przykład Cabballe, Price czy Tebaldi to niezgodziłbym się że nie umie cieniować
dynamiki, że wszystko śpiewa forte. Trzeci i czwarty akt, a właściwie końcówka
czwartego (Scena w grobowcu) to byłu najlepsze fragmenty spektaklu. I właśnie w
w arii "O Patria mia" zwieńczeniem była długa fraza zaśpiewana właśnie
pianissimo. Tak samo jak w ostatnim duecie gdzie śpiewaczka nie forsując głosu
nadała wyraz każdej frazie. Aktorstwo oczywiście statyczne, bardzo oszczędne
ale na przykład w scenie spotkania z Amonasrem gdzie padają słowa "Ojcze
litości..." mogło nawet wzruszyć. Jeżeli chodzi o tenora "Radamesa" to od razu
powiem, że większej drętwoty zarówno wokalnej jak też emocjonalnej dawno nie
słyszałem. Przecież ten śpiewak nie nadaje się do tej roli, pominąwszy już
reżyserię, ale statyka tej postaci jest zupełnie nie na miejscu. Choćby
oszczędne gesty, gestykulacje, mimika czy chód, który by wyrażał konkretne
emocje podyktowane treścią. A tu miałem wrażenie, że wychodzi kukła, staje
nieruchomo i przez pewien czas wydaje dźwięki też nie współgrające z
charakterem odtwarzanej postaci. A niższy rejestr był już zupełnie niesłyszalny
pomijając mało subtelną grę orkiestry z winy oczywiście dyrygenta. Zresztą
wracając na chwilę do Iriny Gordei też zarzuciłbym niedostateczne opanowanie
nośnego niskiego rejestru.A tak nawiasem mówiąc, nie wiem czemu ale przez cały
czas słuchania tej artystki miałam dziwne skojarzenia z naszą Ewą Podleś.
Następna postać Amonasro - Zalasiński stworzył wiarygodną i aktorsko i głosowo
postać króla Etiopów. Miał w głosie i ciepło i dramatyzm, liryzm i szorstkość.
I naprawdę pomimo niewielkiej dość partii był to promyczek prawdziwej sztuki.
Nie wiem jak wypadła Walewska w roli Amneris, głosy krytyki są podzielone.
Natomiast Lubańska robiła wszystko aby stworzyć oszczędymi środkami maksimum
treści wyrazowej. I chyba jej się to udało. Moim zdaniem w niektórych
momentach, szczególnie wielkiego napięcia dramatycznego nie starczało jej
nasycenia dźwięku, w powodzi tutti też jej głos wtapiał się w brzmienie
orkiestry ale ogólny poziom jej kreacji wypadł pozytywnie.Było oczywiście kilka
wpadek rytmicznych zarówno samej orkiestry jak też solistów(szczególnie tenor).
Natomiast bardzo pięknie wypadły sceny chóralne, te sceniczne i za sceną.
Pianissima nasycone, brzmiące, i co najważniejsze precyzyjne frazowanie, śpiew
na tzw.długo trzymanym oddechu, płynny. Co do baletu to mam mieszane odczucia.
Niektóre scenki balansowały na granicy kiczu, a poza tym zagęszczenie sceniczne
nawet na tak dużej przestrzeni było chyba zbyt duże? Można też doczepić się do
niektórych strojów "baletmistrzek", że tak nieprecyzyjnie się wyrażę, jakieś
stroje kąpielowe z lat dwudziestych czy coś około tego.Na temat scenografii nie
będę się obszernie wypowiadał ale mam wrażenie, że niektórzy mogli dostać
oczopląsu.Od feerii barw. Dodam jeszcze, że całemu spektaklowi brakowało
odrobiny ognia, temperatury, która nadała by wartkosci akcji.Natomiast sceny
kameralne mogły się podobać. To tyle. Pozdrawiam. Szkoda, że nie mogłem być
jednoczeście w Filharmonii. Pieśń to mój ulubiony dział muzyki.A jeszcze po
takim smacznym opisie.Nie każdy potrafi tak zespolić słowo i frazę muzyczną w
jedną fantastyczną całość.

[jdrk]

Tak, tak - podpisuję sie pod tą recenzją obiema rękami Mr Holl śpiewem
potrafi opowiadać - i to jak!

Pozdrawiam,
Jedrek