Yes

[Gość: Dżozef:)]

Witam!

Jestem ciekawy waszych opinii, Drodzy Forumowicze na temat zespołu Yes.

Zauważyłem, że ludzie ,którzy znają muzykę Yes dzielą się na :oddanych
bezgranicznie fanów, którzy kochają wszystkie dokonania tego zespołu(tak jak
ja, lub na ludzi, którzy nienawidzą muzyki granej przez ten zespół (i co
dziwne nie potrafią często tego wytłumaczyć).

Z chęcią przczytałbym kilka postów od negatywnie nastawionych osób do tego
zespołu.Proszę tylko o krótkie uzasadnienie swojej opinii(chciałbym uniknąć
postów typu: nie lubię ich, bo nie

Za co ja lubię Yes?
Przede wszystkim za niesamowity wokal Jona Andersona(IMO jeden z kilku
najlepszych na świecie), za niepowtarzalny styl gry na gitarze Steve`a Howe`a
(nie słyszałem nigdy choćby prób podrobienia jego stylu), oczywiście
niesamowity bas Chrisa Squire`a(kto słuchał płyt lub był na koncertach ten
wie jak wiele brakuje innym basistom do jego umiejętności, a poza tym Chris
GRA na basie, a nie towarzyszy, szeroko wykorzystywane klawisze przez Ricka
Wakemana (który wrócił po raz piąty do zespołu w tym roku i oczywiście
bębny Alana White`a(na tej pozycji niezrównanie lepszy był Bill Bruford, ale
i tak jest dobrze).
Wszyscy ci muzycy (z których każdy jest dużą indywidualnością i niesamowitym
mistrzem gry na swoim instrumencie) potrafią steorzyć muzykę piękną,
niepowtarzalną, ujmującą, pełną emocji, często zapierającą dech w piersiach
i robią to już ponad 30 lat .

pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: As]

Gość portalu: Dżozef napisał(a):

> Witam!
>
> Jestem ciekawy waszych opinii, Drodzy Forumowicze na temat zespołu Yes.
>
> Zauważyłem, że ludzie ,którzy znają muzykę Yes dzielą się na :oddanych
> bezgranicznie fanów, którzy kochają wszystkie dokonania tego zespołu(tak jak
> ja, lub na ludzi, którzy nienawidzą muzyki granej przez ten zespół (i co
> dziwne nie potrafią często tego wytłumaczyć).

Ja tylko napiszę, że nie zaliczam się ani do jednej, ani do drugiej grupy.
Lubię bardzo niektóre dokonania tego zespołu, ale też sporo jest takich które
mi wybitnie nie odpowiadają. Jak znajdę chwilkę czasu to poszukam i wkleję moją
dłuższą wypowiedź na temat tej grupy jaką parę miesięcy temu napisałem na tym
forum - są tam też wytknięte "wady" (to może nieodpowiednie słowo) zespołu Yes
czyli to co Cię interesuje

Pozdrawiam

Yes

[Gość: As]

Zobacz czy ten link działa. Tam powinna być moja opinia o Yes, przy okazji
konfrontacji tej grupy z Pink Floyd.

www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=78&w=1655135&a=1655135&v=2

Yes

[Gość: Argus]

Choć znam ich twórczośc i niektóre rzeczy nawet mi się podobają nie jestem do
końca przekonany bo:
1) wokal-dla których jest wielką zaletą,a mnie drażni na dłuższą metę-takie,że
tak brzydko powiem kastrackie zawodzenie.(bez obrazy).Ale nie będę udawał,że
najbardziej pasuje mi na "Prince Rupert Awakes"-King Crimson
2) przerost formy nad treścią-za dużo pitolenia dla samego pitolenia a za mało
pięknych melodii na -co podkreślam- niektórych albumach
3) co wynika z 2)- tak świetni muzycy mogliby się postarać o większe wyczucie i
nie przynudzać
4) zespół ten nie wytrzymuje w konfrontacji z wspomnianymi wcześniej KING
CRIMSON (jak dla mnie-prawdziwi królowie) czy PINK FLOYD-których to uwielbiam
niemalże bezgranicznie.
I choć zasadniczo szanuję ich za umiejętności-uważam,że są słabymi kompozytorami
(podobnie pewna współczesna grupa uwielbiana przez niektórych,dla mnie kalka
właśnie Yes- Dream ...wiadomo co).
pozdrawiam.

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: Argus napisał(a):

> 1) wokal-dla których jest wielką zaletą,a mnie drażni na dłuższą metę-
takie,że
> tak brzydko powiem kastrackie zawodzenie.(bez obrazy)


Wcalnie się nie obrażamjakbym mógł


>.Ale nie będę udawał,że
> najbardziej pasuje mi na "Prince Rupert Awakes"-King Crimson


To zrozumiałe skoro uwielbiasz KC


> 2) przerost formy nad treścią-za dużo pitolenia dla samego pitolenia a za
mało
> pięknych melodii na -co podkreślam- niektórych albumach


Czy mógłbyś, Drogi Argusie wymienić jakieś albumy na których znajduje się
wspomniane przez Ciebie pitolenie.
Ja na każdej płycie Yes znajduję piękne melodie, czasami proste (wręcz
popowe), czasami bardzo skomplikowane z wieloma zmianami tempa(np.album
TFTO,lub Relayer), lub bardzo słodkie(jak na Magnification), ale zawsze ładne

Wybacz, ale właśnie ja widzę sprawę całkiem na odwrót.Dla mnie to KC na
ostatnich płytach pitoli, jak to nazwałeś i to KC odszedł od pięknych
melodii.Wiem napiszesz zapewne, że KC się wciąż rozwija, niewątpliwie, ale nie
w takim kierunku jaki bym sobie życzył.
Przykłady pitolenia KC:
Thrakattak(być może to jakiś nowoczesny jazz)
ConstruKction of Light(nieznoszę Masteloto walącego w elektryczne bębny, tworzy
tak zwane kartoflisko i brakuje przestrzeni
Zresztą KC skończył się dla mnie wraz z odejściem B.Bruforda



> 3) co wynika z 2)- tak świetni muzycy mogliby się postarać o większe wyczucie
i
> nie przynudzać


Też nie wiem o jakie albumy Ci chodzi, wymień proszę na, których albumach Yesi
przynudzają.


> 4) zespół ten nie wytrzymuje w konfrontacji z wspomnianymi wcześniej KING
> CRIMSON (jak dla mnie-prawdziwi królowie) czy PINK FLOYD-których to uwielbiam
> niemalże bezgranicznie.

King Crimson też kiedyś był moim ulubionym zespołem, ale to się
zmieniło.Przyznać muszę ,że pierwsze 7 płyt to arcydzieła, to samo można
powiedzieć o The Great Deceiver- wspaniałe improwizacje.Muszę przyznać, że
jedyną (malutką) wadą Yesów jest mała skłonnośc do improwizowania na
koncertach, ale zawsze jakieś smaczki i zmiany do wersji studyjnych
wprowadzają
Pink Floyd, znam całą dyskografię z wyjątkiem More, z czasem robi ona coraz
mniejsze wrażenie na mnie, ostatnio nie słucham ich w ogóle z wyjątkiem
pierwszej płyty Piper at The Gates Of Dawn.Za mało w ich muzyce
kolorów,spontaniczności, za dużo pompatyczności i samouwielbienia(to się odnosi
do pana Watersa)oraz pretensji do całego świata(także do W.), ale pierwsza
płyta jest inna dlatego ją tak bardzo lubię (no może jeszce czasami druga


Dziękuję za opinie Argusie oraz Asie(za zwrócenie uwagi na ciekawy wątek, który
przegapiłem)

Pozdrawiam!
Yesfan

Ja tam dziadów lubię.

[vulture]

Muzyka YES towarzyszy mi od dawna i słucham jej z czystej przyjemności. Nie
jest ona być może tak zajmująca pod względem technicznym jak King Crimson, ale
nie można odmówić grupie sprawnych muzyków, występujących w licznych składach
(ostatnio znów wrócił Wakeman).
Twórzczość YES dzielę sobie na dwa etapy - od początku do 1980 ("Drama") i
od "cyferek" do teraz. Wiadomo, że bardziej kochany jest ten pierwszy okres, a
ostatnimi czasy płyty YES to już tylko zwykłe piosenki, nawet jeśli trwają po
10 minut. Jednak nawet na tych nowszych płytach zdarzają się momenty, dzięki
którym świat staje się na chwilę mniej straszny ("It Will Be A Good Day"- z
LP "Ladder" - po tym już można spokojnie ruszać na miasto z karabinem
maszynowym, bardzo pozytywnie nastraja). A głos Andersona - kwestia
przyzwyczajenia. Ma on ten głos charakterystyczny i rozpoznawalny; ludzie chyba
często na podobnej zasadzie nie lubią głosu Kate Bush (za wysoki). A ja nie
przepadam za wokalem Stinga.
W każdym razie koncert Yes w grudniu ub.r. obejrzałem z przyjemnością i mam
nadzieję na wiele następnych.

Oto moja opinia o YES.

[Gość: davis]

Wstyd się przyznać ale jeszcze Yes nie słyszałem. Która płyta tego zespołu jest
uważana za najlepszą, od której mam zacząć poznawać zespół?

[cze67]

Gos´c´ portalu: davis napisa?(a):

> Wstyd sie˛ przyznac´ ale jeszcze Yes nie s?ysza?em. Która p?yta tego zespo?u
jest
>
> uwaz˙ana za najlepsza˛, od której mam zacza˛c´ poznawac´ zespó??

Chyba zgodzy sie ze mna wszyscy wielbiciele zespolu (albo przynajmniej ich
wiekszosc), ze absolutny kanon to Fragile i Close to The Edge. Ja dodam jeszcze
swoj ulubiony Yes Album. Tak czy inaczej - poczatek lat 70.

[dreaded88]

Próbowałem się niegdyś zaprzyjaźnić z Yesem kalsycznym, okolice "Close to the
Edge" czy "Tales from..." - nie udało się. Na pewno muzyka wyrafinowana,
zagrana przez świetnych instrumentalistów ale nie budząca u mnie żadnych
wartych uwagi doznań.
Z sąsiadów King Crimson charakteryzował się demonizmem i szaleństwem , Pink
Floyd głębią i emocjami, Jethro Tull sowizdrzalską energią, Yes wydaje mi się
jakiś płaski. Wyklinani przez niektórych na równi z Yesami za nadętość ELP
charakteryzowali się chociaż pewnym dystansem wobec siebie no i tam śpiewał
Lake... Właśnie - wokalu Andersona w dokonaniach macierzystej kompanii nie
lubię najbardziej.

[Gość: amis]

W czasach ogólniaka Yes był w mojej pierwszej 3. ulubionych zespołów (bywały
dni kiedy był No1). Kiedyś płyty "zachodnie" były niewyobrażalnie drogie.
Nagrywało sie z radia (Kaczkowski), pożyczało, ale Yes-u właśnie płyty starałem
sie mieć swoje. A potem płynął czas, powstawały nowe grupy, zmieniała się
muzyka. Yes też się zmieniał, ale - przynajmniej dla mnie - nie były to zmiany
w dobrym kierunku. Kilka lat temu Yes wystąpił w Spodku. Koncert podobał mi się
ale nie powalił mnie na kolana. To moje subiekktywne zdanie, ale żaden z
dinozaurów (oprócz Yes również King Crimson, Pink Floyd, to co zostało z Led
Zeppelin i inni) nie dochował do dzisiejszych czasów świeżości. Może zresztą to
niemożliwe. Trudno chyba aby w wieku 50-60 lat nie wypalić się. Włączam czasem
Opowieści topograficznych oceanów ale nie przechodzi mi już podczas słuchania
ten dreszczyk co kiedyś. A może to ja się zmieniłem?

[Gość: Lukasz]

Majac jakies 12 lat poznalem album "cyferki" Yesow i bardzo mi ta muzyka
utkwila w pamieci, choc przez oddanych fanow ponoc nie jest to plyta ceniona.
Pozniej jakos mnie ich muzyka nie ciagnela. Stosunkowo niedawno poznalem
Fragile i Close to the Edge i, po pewnym czasie sie przekonalem. Glos
Andersona uwazam za bardzo oryginalny i nie drazni on mnie w przeciwienstwie
do np. glosu Collinsa. Za to poczatkowo w ogole nie przekonywala mnie gitara
Howe'a, wymagalo to czasu.Choc z tego nurtu znacznie bardziej wole Camel czy
Floydow, to uwazam ze Yes jest wartym zainteresowania zespolem.

Właśnie-Camel!

[Gość: Argus]

Dobrze,że tu został wspomniany Camel- który to właśnie zespół do dziś (patrz i
słuchaj album "Rajaz") tworzy przepiękne melodie. Yes nie ma takiego wyczucia,
wrażliwości jak chociażby Andy Latimer i jego gitara.Przykłady przynudzania Yes-
proszę bardzo- "The Gates of Delirium"-które możnaby skrócić o połowę
przynajmniej.Podobnie ma się sprawa z całym "Going for the one". A co King
Crimson-rzeczywiście to co robią teraz,nie musi się podobać starym fanom.Ja
choć najbardziej cenię ich za albumy od "In the court..." po "Red",lubię także
TRZY KOLORY, "Thraka" a na "Construkction of light" też się parę dobrych rzeczy
znajdzie-choć przyznam,że przesłuchanie całej płyty może być męczące.
I choć YES'owi nie mówię-"NIE", to nie zmienia faktu,że wolę dziesiątki innych
zespołów z tak zwanych lat 60,70-tych (bo głównie o albumy z tych lat mi
chodzi).

[Gość: jacek 2]

Ich ostatnia plyta Magnification jest wyjatkowo udana! Lubie tez Talk -
doskonaly! Natomiast ich plyty: Big generator i Open your eyes - sa nie do
sluchania!!!!

Święta racja

[vulture]

Gość portalu: jacek 2 napisał(a):

> Ich ostatnia plyta Magnification jest wyjatkowo udana! Lubie tez Talk -
> doskonaly! Natomiast ich plyty: Big generator i Open your eyes - sa nie do
> sluchania!!!!

"Magnification" jest super, szokda tylko że nie ma klawiszy... A za "Big
Generator" i "Open Your Eyes" powinni iść do więzienia - co to miało być??? Już
Anderson w duecie z Vangelisem był mniej cukierkowy!

[Gość: Marcel]

vulture napisał:

> Gość portalu: jacek 2 napisał(a):
>
> > Ich ostatnia plyta Magnification jest wyjatkowo udana! Lubie tez Talk -
> > doskonaly! Natomiast ich plyty: Big generator i Open your eyes - sa nie do
>
> > sluchania!!!!
>
> "Magnification" jest super, szokda tylko że nie ma klawiszy... A za "Big
> Generator" i "Open Your Eyes" powinni iść do więzienia - co to miało być???
Już
>
> Anderson w duecie z Vangelisem był mniej cukierkowy!
Ale kawałek Shoot High Aim Low jest doskonały.

[vulture]

Gość portalu: Marcel napisał(a):


> Ale kawałek Shoot High Aim Low jest doskonały.

Wypadek przy pracy ))

[Gość: Lukas]

> Zauważyłem, że ludzie ,którzy znają muzykę Yes dzielą się na :oddanych
> bezgranicznie fanów, którzy kochają wszystkie dokonania tego zespołu(tak jak
> ja, lub na ludzi, którzy nienawidzą muzyki granej przez ten zespół (i co
> dziwne nie potrafią często tego wytłumaczyć).


O nie,ja np. lubie Yes ,ale nie bezkrytycznie.Wiadomo - Close to the
Edge,Relayer,Tales....,GFTO,.Nie znosze Cyferek i innych popowych gowienek,gdyz
Yes po prostu do takiej formuly nie pasuje.Z muzykow podziwiam glownie
Wakemana ,choc to troche kontrowersyjna postac.

[Gość: Dżozef:)]

To zależy jaką muzykę najbardziej cenisz, Davisie.

W muzyce Yes można znaleźć wiele różnych stylów na różnych płytach.
Poczynając od Art-rocka(płyty sczególnie godne uwagi to:Close to the Edge,Tales
from Topographic Oceans, Relayer, Going For the One(z przepięknym
utworem:Awaken) i oczywiście Fragile,Magnification) ,przez Rocka zabarwionego
pierwiastkami ART(płyty: Tormato,The Yes Album), Art-rocka z małą domieszką
metalizujących brzmień (Drama), przez bardzo ładnego, zwykłego rocka (Yes,Time
and a World),przez Rocka z domieszkami popu i metalicznych riffów(90125,Big
generator), i to jeszcze nie wszystkie płyty

Radzę zapoznać się z zespołem, jeśli masz ochotę poznawać ten zespół od płyt
studyjnych(nie-kompilacyjnych), od płyty Fragile lub Close to the Edge.
Zdecydowanie najlepszą płytą zespołu jest(IMO) Tales From Topographic Oceans,
ale żeby w pełni ją zrozumieć i pokochać trzeba odrobiny czasu.
Dla osoby nie znającej w ogóle dokonań Yes, może to być płyta nie do przejścia

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: Dżozef:)]

Tak, płyty te najczęściej są krytykowane (i nie tylko te w twórczości Yes,
ale czy słusznie?
Sądzę, że ludzie krytykują te płyty, ponieważ uważają, że takim zespołom jak
Yes nie wypada nagrywać prostych płyt.Owszem BG, OYE, Cyferki, czy Union na
pewno odstają poziomem od innych dokonań tej grupy(z artystycznego punktu
widzenia).
Uważam jednak, że płyty te pozwoliły przeżyć zespołowi.Dzięki nim zespół do
dziś dnia nagrywa(wspaniała Magnification z zeszłego roku) i koncertuje.Gdyby w
latach 80 Yes nie nagrałby żadnej płyty, być może podzieliłby los innych
zespołów np:EL&P, które co prawda coś nagrały, lecz był to jedynie pretekst do
odbycia tras.
Zresztą jeśli nie porówna się płyt BG, OYE z klasycznymi dokonaniami Yes, to
płyty te nie są takie straszne.Po prostu inny rodzaj muzyki (bliższy muzyce pop-
rockowej), ale dalej na wysokim poziomie.
Bardzo często o tych płytach mówi się, że nic nowego nie wnoszą i zawierają
bardzo mało progresywności- zgadza się, ale gdyby taką płytę jak BG, nagrał
zespół np.Queen, to wszyscy by się zachwycali i mówili o zmianie stylu i o tym,
że Queen zaczęło trochę progresować

Pozdrawiam!
Yesfan

Jeszcze jedno-Patrick Moraz.

[Gość: Argus]

Skoro już naokoło Yes jesteśmy.Swego czasu dołączył do nich świetny
klawiszowiec-wirtuoz Patrick Moraz.Warto wspomnieć o jego wcześniej nagranych
dwóch REWELACYJNYCH dla fanów starego grania zespołach- MAINHORSE -album pod
tym samym tytułem (1971) i REFUGEE (1974). Te prawie zapomniane albumy to
prawdziwe arcydzieła starego grania. Moim zdaniem szkoda,że dołączył do
Yes.Jego wcześniejsze dokonania były o wiele bardziej fascynujące.

[vulture]

On w Yes się nigdy nie odnalazł, co zresztą sam mówił po odejściu z zespołu. Po
prostu czuł, że jest z innej bajki niż reszta muzyków. Nic więc dziwnego, że i
muzycznie nie do końca się tam zrealizował.

[Gość: Dżozef:)]

Zgoda.Zarówno Mainhorse jak i Refugee to świetne zespoły.Każdy z tch zespołów
nagrał bardzo dobrą płytę.
Nie zgodzę się jednak ,że jego wcześniejsze dokonania były bardziej fascynujące.
Posiadam trzy płyty nagrane przez Moraza już po odejściu z Yes i każda jest
fantastyczna, szczególnie godna uwagi jest Story Of I.
Nie rozumiem też zarzutu o dołączenie do Yes, Drogi Argusie.Z tą grupą nagrał
świetny album Relayer.Dodał bardzo dużo dynamiki temu albumowi i wiele pomysłów
na które nie stać by było Ricka W.(np. świetny wstęp do Sound Chasera i wiele
bardzo różnych solówek).Zresztą kilkakrotnie próbował wracać do Yes, ale nigdy
go już nie przyjęli z powrotem, może i szkoda
Odnośnie przynudzania Yes.Twoje propozycje skrócenia Gates of Delirium o połowę
są co najmniej dziwne.Jest to jeden z najlepszych utworów tej grupy.Jeśli
miałeś na myśli skrócenie części instrumentalnej(może także tu słyszałeś
przynudzanie Yes), to się nie zgodzę z Tobą całkowicie.Ten instrumentalny
fragment zwany "bitwą" ma właśnie na celu zilustrowanie bitwy,wojny i wg mnie
spełnia swoje zadanie w 100%.Zresztą jest on bardzo dynamiczny, zagrany z
niesamowitą werwą

Pozdrawiam!
Yesfan

skoro już o przynudzaniu mowa...

[vulture]

Prędzej skróciłbym zawartość "Tales From Topographic Oceans" niż "Gates Of
Delirium"... A co co solowej twórczości Moraza, nie słyszałem wiele, ale bardzo
spodobały mi się nagrania z Billem Brufordem. Ale chyba i tak wolę Ricka
Wakemana, który wprawdzie mógłby ograniczyć się do nagrywania pięciu zamiast
dwudziestu płyt rocznie, ale skoro mu się chce...

o yes mozna godzinami :-)

[Gość: soso]

Trafil swoj na swego. Ten temat bardzo mi lezy bo mam, chyba, wszystkie
oficjalne albumy yes minus koncertowe i greatest hits, ktorych zawsze jakos
unikalem. Moge nawet chyba powiedziec, ze w jakims sensie jestem fanem yes.

Pierwsze 2 plyty sa moim zdaniem bardzo ciekawe a kilka utworow wrecz
znakomitych. Mimo to leza na ogol odlogiem i nie ciesza sie popularnoscia.
Marna produkcja?
Potem od yes-album do drama jest cos, co mozna uwazac za pierwszy okres yes i
jest to wlasnie ten classic yes. Troche dla mnie odpada od schematu tormato i
jest ono zreszta dosc krytykowane ale wgl mnie ma kilka niezlych momentow
(chocby don't kill the whales) i gdyby nie troche za cienkie i delikatne
brzmienie bylby to calkiem ciekawy album.
Z pierwszego okresu lubie TFTO i jest to chyba szczytowe osiagniecie bo sama
tylko muzyka jest jakims podsumowaniem cywilizacyjnym - rozne kultury, rozne
religie, rozne okresy. Wiem, wiem, slowa sa bardzo napompowane ale mysle o
samej muzyce i ta sie broni znakomicie. Czesc IV, ostatnia, to majstersztyk.

Od 9015 mamy troche inny yes. Uwielbiam Trevora Rabina i uwazam, ze jest
wyrozniajacym sie gitrzysta pod kazdym wzgledem. On chyba moze wszystko. Howe
byl oczywiscie okay (sam fakt, ze gra solowke w Innuendo, Queen, a tam przeciez
B. May!) ale Rabin przebija go i jest najlepiej wpasowanym w grupe muzykiem po
drama.
Big generator szedl mi opornie i w koncu wszedl ale jest to plyta dziwna,
czasami ma sie wrazenie, ze tepawa a czasmi slucha sie z wielka przyjemnoscia,
nie wiem dlaczego. Lubie takze (oprocz 90125) talk ale glownie za ostatni
utwor. Reszta jest jakby troszke 'jak to yes'.

Nie lubilem nigdy w yesie Wakemana. To jego pchanie sie na afisz i przynudzanie
w nieskonczonych palcowkch bylo przesada i dlatego uwazam, ze to co robil
samodzielnie to jest jego prawdziwym obliczem i jego wlasna porazka.

W podsumowaniu: wiem tylko, ze yes to temat dla ludzi, ktorzy znaja ten zespol
bo tacy, co sie 'otarli' to czesto pisza zle i niemadrze. Tu trzeba usiac,
odlozyc gazete i zgasic telewizor. Wtedy cos sie zaczyna dziac

I jeszcze cos, co musz napisac: lubie yes ale slucham bardzo rzadko,
szczegolnie ostatnio. Wiele innych, nowszych rzeczy jakos powstrzymuje moja
reke, kiedy siegam po CD, nawet jak to jest TFTO. Dlaczego? Hm... oto jest
pytanie

pzdrw

soso

[Gość: Dżozef:)]

Miło widzieć coraz więcej postów w tym wątku, dobrze, żę jeszcze kilka osób
pamięta o tym zespole

Najgorsze w Wakemanie jest to, że chyba nigdy tak naprawdę nie utożsamiał się z
grupą Yes.Gdzieś przeczytałem, że zawsze był kimś w rodzaju Guest Star.On Yes
traktuje jako miejsce gdzie może zarobić trochę kasy, która jest mu potrzebna
na wydawanie solowych, niezliczonych płyt.Zawsze gdy wyda kilkanaście
(kilkadziesiąt) solowych płyt i kończą mu się fudusze na następne, wraca do Yes
i znów nabija trochę kasy.Dziwie się, że go jeszce przyjmują, mogli raz
zatrudnić Moraza i byłby spokój.Chociaż "Yes z Wakemanem", jak to dumnie brzmi.
Co do jego umiejętności, są niezaprzeczalnie bardzo wysokie.Owszem można mieć
niekiedy wrażenie, że się czasami powtarza, ale i tak większość jego solówek
powoduje mrowienie na plecach.
Na pewno Rick należy do pierwszej piątki najlepszych klawiszowców w muzyce
rockowej.

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: Lukas]

Gość portalu: Dżozef napisał(a):

> Miło widzieć coraz więcej postów w tym wątku, dobrze, żę jeszcze kilka osób
> pamięta o tym zespole
>
> Najgorsze w Wakemanie jest to, że chyba nigdy tak naprawdę nie utożsamiał
się z
>
> grupą Yes.Gdzieś przeczytałem, że zawsze był kimś w rodzaju Guest Star.On
Yes
> traktuje jako miejsce gdzie może zarobić trochę kasy, która jest mu
potrzebna
> na wydawanie solowych, niezliczonych płyt.Zawsze gdy wyda kilkanaście
> (kilkadziesiąt) solowych płyt i kończą mu się fudusze na następne, wraca do
Yes
>
> i znów nabija trochę kasy.Dziwie się, że go jeszce przyjmują, mogli raz
> zatrudnić Moraza i byłby spokój.Chociaż "Yes z Wakemanem", jak to dumnie
brzmi.
> Co do jego umiejętności, są niezaprzeczalnie bardzo wysokie.Owszem można
mieć
> niekiedy wrażenie, że się czasami powtarza, ale i tak większość jego solówek
> powoduje mrowienie na plecach.
> Na pewno Rick należy do pierwszej piątki najlepszych klawiszowców w muzyce
> rockowej.
>
> Pozdrawiam!
> Yesfan


Wydaje mi sie ,ze Wakeman nie utorzsamil sie do konca z Yes ,poniewaz nie
za bardzo dawali mu sie tam wykazac tworczo.Wystarczy popatrzec na autorstwo
poszczegolnych utworow - zadko pada nazwisko Ricka.A ze gosc pewnie chcial byc
tworca ,to nie dziwne ,ze co chwila robil cos na boku.Problem w tym ,ze ta
jego muzyka nie sprzedawala sie dobrze ,stad tez czeste powroty do Yes.
Jesli chodzi o solowa tworczosc Wakemana ,to albumy z lat 70. RZADZA!
Nawet "Rhapsodies" mi sie podoba ,choc to dosc dziwna plyta (raczej nie
rockowa).Swietne jest tez "1984".Pozniej bywalo roznie - wiekszosc plyt z lat
80. jest straszna.Ostatnio cos przycichl....miala byc jakas plyta z
Emersonem,gdzies czytalem ,ze szykowal sie juz do kolejnej "rockowej" plyty i
jakos sie to rozmylo.Mam nadzieje ,ze Yesi cos z nim
nagraja ,bo "Magnification"(plyta) bez klawiszy brzmi nudnawo.Gdzie ten
Moog......

[Gość: Marcel]

Bo to polega na tym, że niektórzy "znawcy" snobują się na wielkich
koneserów "Muzyki przez duże M" i nie zniżą się do jakiegoś popu. Utwór trwa
mniej niż 4 minuty? Brrr... do dyskoteki.
Ja osobiście uważam, że 90125 to bardzo dobra płyta. Generator też.
Myślicie, że to tak łatwo wymyślić takie "Owner of the lonely heart"? Zapewniam
was, że tak samo trudno jak Close to the Edge czy Gates of Delirium.

Vangelis

[Gość: Marcel]

Nie wiem czy wiecie ale w 1974 w po odejściu Ricka Wakemana Yes chcieli by grał
z nimi Vangelis na klawiszach. Zrobili parę prób, ale nic z tego nie wyszło.

[Gość: soso]

Nie wiedzialem. Ale swoja droga Anderson z Vangelisem nagrali calkiem dobre
popy.

pzdrw

soso

Yes? Yes!

[cze67]

Ciekawe, ostatnimi dniami wlasnie slucham sobie namietnie plyty Yesow, ba
kupilem nawet ich koncert na video z 1972 roku. Dla mnie zawsze numerem 1
bedzie The Yes Album - poczatek dojrzalego okresu grupy. Te wspaniale
wielowatkowe utwory, ten power... Dalej jest Fragile i Close. Do Topografic i
Relayer nigdy nie moglem sie przekonac, ale sluchalem ich wiele lat temu i
chetnie bym sobie teraz ich posluchal. Podoba mi sie Going, Tormato i Drama.
Nie sa to arcydziela, ale przyjemnie sie ich slucha.
Cyferki i nastepne albumy grupy to dla mnie terra incognita. Wedlug mnie 90125
to plyta zbyt mechaniczna, wiecej tu produkcji niz duszy. I ona skutecznie
zniechecila mnie do sluchania dalszych nagran grupy. A propos, powiedzcie mi -
jaka plyta z przelomu lat 90/00 warta jest posluchania, nawiazuje do lat
70.-najlepszego okresu grupy?
W Yes cenie fakt, iz kazdy instrument ma tam swoje miejsce (mowie o trojcy -
Yes Album, Fragile, Close). Ten wspanialy bas Squiera, te klimaty Kaya i
Wakemana, ta cudna gitara Howe, glos Andersona, no i perkusja mego ulubienca -
Billa Bruforda. To wszystko wspaniale wspolbrzmi, utwory mimo roznych nastrojow
maja logiczna konstrukcje. W sumie Yes lat 70. to jedna z najlepszych grup
tamtych czasow.

[Gość: Dżozef:)]

cze67 napisał:

> A propos, powiedzcie mi -
> jaka plyta z przelomu lat 90/00 warta jest posluchania, nawiazuje do lat
> 70.-najlepszego okresu grupy?


Zdecydowanie Magnification z 2001 roku.Zespól po kilku latach nagrał naprawdę
wspaniałą płytę, co prawda bez klawiszowca z prawdziwego zdarzenia (parę razy
klawiszy dotyka White, ale za to z całą orkiestrą.Płyta spodoba się każdemu
kto lubi Yes z lat 70.Odsyłam do strony www.yes.iq.pl do działu Dyskografia.


> W sumie Yes lat 70. to jedna z najlepszych grup
> tamtych czasow.


I nie tylko tamtych, obecnych również, panowie z Yes prezentują wyśmienitą
formę na koncertach (zeszłoroczne Yessymphonic), w tym roku koncertowali po
Stanach w przyszsłym może odwiedzą Europę.Oby

Pozdrawiam!
Yesfan

[cze67]

Keys to cos tam? Wiem ze sa dwie czesci, na jednej wiecej koncertowek na
drugiej studyjne w najlepszym skladzie. Warto?

[Gość: Dżozef:)]

cze67 napisał:

> Keys to cos tam? Wiem ze sa dwie czesci, na jednej wiecej koncertowek na
> drugiej studyjne w najlepszym skladzie. Warto?

Keys to Ascension 1 & 2.
Muszę przyznać, że wraz z albumem ABWH to jedyne płyty Yes, których nie
posiadam.
Co prawda zamówilem jakiś miesiąc temu te płyty w Stereo.pl, ale do tej pory mi
ich nie przysłali (powód jakim się bronią: polski dystrybutor nie posiada w tej
chwili tych płyt)

Płyty te to albumy koncertowo-studyjne.Oceniane są bardzo wysoko, ale to
wszystko co mogę na ich temat napisać

Jeśli, Drogi Cze67 dostaniesz gdzieś te płyty to proszę napisz, na tym wątku, w
jakim sklepie.

Pozdrowienia!
Yesfan

KEYS TO ASCENSION

[vulture]

Mam tylko "jedynkę". Nagrania koncertowe brzmią tyleż profesjonalnie, co
bezbarwnie, natomiast studyjne są bardzo fajne -może tylko za mało wyrazistych
partii klawiszowych (głównie buczenie w tle). Ale "dwójki" nie kupiłem.
Ostatnio ukazała się pozycja "KEYSTUDIO", pojednynczy CD zawierający studyjne,
wówczas premierowe utwory, które wydano wcześniej na obu częściach "Keys To
Ascension". Jej, skomplikowane.

[Gość: As]

A ja bym jednak polecił Talk. To muzyka brzmiąca nowocześnie i "mocno", z
wyborną suitą na końcu. Magnification to jednak jest regres, zarówo brzmieniowy
jak i pod względem kompozycji. Choć faktycznie parę ciekawych fragmentów nawet
ja mogę znaleźć który wielkim fanem Yes nie jestem i nie będę, no i doceniam
rozmach aranżacyjny.
Zaś Talk to kompromis pomiędzy bardziej przebojowym obliczem Yes a tym bardziej
ambitnym wcieleniem gruby. Z domieszką ciężkawych gitarowych brzmień i ciężką
perkusją, co mi akurat odpowiada
Po prostu - muzyka nowoczesna.

Pozdrawiam

[Gość: Dżozef:)]

Na samym początku istnienia Yes, kiedy B.Bruford rozważał powrót na
Uniwersytet, a Yes miało jakiegoś tymczasowego perkusistę, Jon zaoferował
miesce przy bębnach Philowi Collinsowi, który jak sam się przyznał nigdy nie
oddzwonił do Jona (na szczęscie.To by był dopiero Yes z Collinsem, ciekawe
kiedy by przejął pałeczkę wokalisty(pewnie na Dramie) tylko z tą różnicą, że
Jon już by nie musiał(mógł) wracać.Jak dobrze, że do tego nie doszło

Vangelisowi podziękowali dlatego, że nie przykładal się do prób.Tak to ujął
Howe:"Zupełnie nie umiał pracować w zespole, a przy tym wykazywał dziwne
skłonności.Siadal przy bębnach i walił w nie przez dziesięć minut niczym
szalony bębniarz z Muppet Show!"

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: Marcel]

Gość portalu: Dżozef napisał(a):

> Na samym początku istnienia Yes, kiedy B.Bruford rozważał powrót na
> Uniwersytet, a Yes miało jakiegoś tymczasowego perkusistę, Jon zaoferował
> miesce przy bębnach Philowi Collinsowi, który jak sam się przyznał nigdy nie
> oddzwonił do Jona (na szczęscie.To by był dopiero Yes z Collinsem,
ciekawe
> kiedy by przejął pałeczkę wokalisty(pewnie na Dramie) tylko z tą różnicą, że
> Jon już by nie musiał(mógł) wracać.Jak dobrze, że do tego nie doszło
>
> Vangelisowi podziękowali dlatego, że nie przykładal się do prób.Tak to ujął
> Howe:"Zupełnie nie umiał pracować w zespole, a przy tym wykazywał dziwne
> skłonności.Siadal przy bębnach i walił w nie przez dziesięć minut niczym
> szalony bębniarz z Muppet Show!"

No i wniósł przynajmniej trochę rozrywki do tych sztywniaków!
Oczywiście żartowałem.

[Gość: alissa19]

ja tego zespolu tez nie znam-ale podoba mi sie "owner of a lonely hearts"-
kurcze czy dobrze napisane?z pamieci jade bo na MTV classic slyszalam -ale nie
wiem z jakiego to albumu.

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: alissa19 napisał(a):

> ja tego zespolu tez nie znam-ale podoba mi sie "owner of a lonely hearts"-
> kurcze czy dobrze napisane?z pamieci jade bo na MTV classic slyszalam -ale
nie
> wiem z jakiego to albumu.

Owner of a lonely Heart jest z albumu 90125, który jest utrzymany właśnie w
klimacie tego utworu.Świetna produkcja

Na pewno spodoba Ci się ta płyta, Alisso.
Miło też zobaczyć, że jakakolwiek dziewczyna zwróciła uwagę na ten świetny
zespół i to jeszcze z Wrocławia (miasta gdzie studiuję

Pozdrowienia!
Yesfan

[Gość: Argus]

Chciałem Ci Dżozefie pogratulować "fanatyzmu"(to nie ironia) co do twego
ulubionego zespołu.Choć jak już tu nie raz pisałem średnio mi wchodzi-to lubię
ludzi,którzy promuja dobrą muzykę.A nuż panienka z Wrocławia się skusi,posłucha
jednego albumu,kolejnego i następnie "Atom heart mather","In the court of the
crimson king"czy "Mirage". W końcu my fani starych brzmień powinniśmy się
trzymać razem-bo wcale nie tak dużo nas zostało.I dyskusję o YES zamienić w
promowanie tego rodzaju muzyki do innych osób.Mi się parę osób udało zarazić
moją muzyką (ostatnio kumpel naokrągło słucha SBB). Czy nasze dyskusje -to
czasem nie pewna doza snobizmu? A zresztą...
Pozdrawiam.

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: Argus napisał(a):

> Chciałem Ci Dżozefie pogratulować "fanatyzmu"(to nie ironia) co do twego
> ulubionego zespołu.


Wielkie dzięki Argusie, usłyszeć to od Ciebie to zaszczyt


>A nuż panienka z Wrocławia się skusi,posłucha
> jednego albumu,kolejnego i następnie "Atom heart mather","In the court of the
> crimson king"czy "Mirage".


To chyba jednak tak proste nie jest.Od "Cyferek" do "In the Court...",czy
innych wielkich dzieł Art-rocka droga jest dosyć daleka i nie każdy może ją
pokonać.Chociaż ja zakochałem się w takich płytach jak "In the Court...","CTTE"
itp., od pierwszego słuchania i to był przeskok z muzyki pop-rockowej typu U2.
Najwidoczniej potrzebowałem czegoś nowego(nowego z końca lat 60 i z 70
huehue),czegoś bardziej ambitnego i pobudzającego do myślenia,refleksji z
większą dawką emocji.


> W końcu my fani starych brzmień powinniśmy się
> trzymać razem-bo wcale nie tak dużo nas zostało.


Niestety to prawda.
Propaguję moją muzykę gdzie tylko mogę, ale do tej pory udało mi się przekonać
dwie osoby, które oddały się urokowi Art-Rocka całkowicie.

Nie rozumiem całkowicie "wojen" między fanami zespołów, a szczególnie między
Yes i PF, dlaczego w ogóle do tego doszło?
Ja nie lubię PF( z wyjątkiem dwóch pierwszych płyt), tak jak Ty, Argusie nie
przepadasz za Yesami, ale czy oznacza to, że mamy siebie nienawidzieć, obrzucać
się różnymi wyzwiskami itp.?Przecież każdy ma prawo do własnego zdania i do
wygłaszania swoich opinii, ale niestety dosyć dużo osób na tym forum zapomina
o tych podstawowych zasadach i w życiu codziennym niestety też.


Pozdrowienia!
Yesfan

[teddy4]

A ja mam taką kolejność:
1.90125 - za genialną produkcję Trevora Horna i jego chwilowe uczynienie Yes
zaspołem dla mas. Żeby masy tylko takiej muzyki słuchały...
2.TORMATO - najbardziej rockowa płyta z Wakemanem
3.RELAYER - nie będę się wymądrzał.Wszyscy wiemy, że Moraz posiadał wówczas
wspanialszą wyobraźnię od pana W.
4.CLOSE TO THE EDGE - za "And You And I"
5.THE YES ALBUM - jak zauważył Cze - początki narodzin stylu. Lepsze
od "Fragile".
6.DRAMA - Yes bez Andersona? Why not?

[Gość: plooshack]

Mój ranking Yesowych dokonań jest zupełnie odmienny niż Twój, teddy4, ale
bardzo celnie zauważyłeś, że tak naprawdę jedynym albumem, który dotarł do tzw.
szerszego odbiorcy, było '90125'.

A ja tak 'bez przygotowania' wymieniłbym
3 część TFTO
Close to the Edge
Awaken (z G4T1) O! właśnie, kapitalne przejście z tego cichutkiego
dzwoneczkowego fragmentu na kolejną część kompozycji i głos Andersona idący w
kompletnej dysharmonii do linii melodycznej. Nie pamiętam tekstu, zaczyna się
tam chyba jakoś "My spirit is ......... casting light on you" TO JEST SZTUKA !!!
No, to zawsze powoduje, że ciarki mnie przechodzą.

A jak pomyślę, że trochę później nagrali 'Owner of the Lonely Heart' to mi
jednak trochę żal, że Yes poewoluował w tę stronę ...

[Gość: soso]

Dobry pomysl z ta lista.

Ranking ale wgl czestotliwosci sluchania:
1. TFTO
2. yes I
3. yes II (Time and World)
4. 90125
5. talk
6. tormato
7. yes album
8. big generator
9. fragile
10. going to the one

W 3 pierwszych jest jakas magia.

Bardzo rzadko slucham zas Close to the edge, drama, sam nawet nie wiem
dlaczego. CTTE chyba mi sie osluchalo

Z pojedynczych kawalkow: Sound chaser, sweetness, survival, then (odlot!
szczegolnie w wersji po remasteringu), 'No Opportunity Necessary, No
Experience...' (to jest jeden kawalek z yes II - bardzo dobre brzmieniowo),
Wonderous Stories, Changes (za rewelacyjny rytm i gitare), Hearts (gitara i
jeszcze raz gitara - 2 obledne solowki Trevora Rabina), Endless Dream.
Wiem, jest wiecej ale te co wymienilem sa naprawde nakrecajace

pzdrw

soso

[Gość: Dżozef:)]

Skoro ulubione płyty, to proszę bardzo(tylko pierwszych 5, a właściwie 6
1.TFTO
2.Relayer
3.Fragile
4.CTTE
5.G4T1/The Yes Album

Ulubionym moim utworem jest bezapelacyjnie Awaken.


Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: plooshack]

Gosć portalu: Dżozef napisał(a):

> Skoro ulubione płyty, to proszę bardzo(tylko pierwszych 5, a właściwie 6
> 1.TFTO
> 2.Relayer
> 3.Fragile
> 4.CTTE
> 5.G4T1/The Yes Album
>
> Ulubionym moim utworem jest bezapelacyjnie Awaken.
>
>
> Pozdrawiam!
> Yesfan

wiesz, Dżozef, wydaje mi sie, ze trudno w Yesie wymieniac cale plyty. proponuje wiec 5 utworow (bez zastaniowienia, ale chyba bez duzego bledu)


Awaken (patrz moj post nieco wyzej - i jesli czujesz podobnie - daj znac)
CTTE
Gates of Delirium
And you and I
drugi utwor z G4T1 (wylecial mi tytul z glowy, a jestem dosc daleko od samej plyty, sorry)

pozdro
plooshack

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: plooshack napisał(a):

> wiesz, Dżozef, wydaje mi sie, ze trudno w Yesie wymieniac cale plyty.
propon
> uje wiec 5 utworow (bez zastaniowienia, ale chyba bez duzego bledu)
>
>
> Awaken (patrz moj post nieco wyzej - i jesli czujesz podobnie - daj znac)
> CTTE
> Gates of Delirium
> And you and I
> drugi utwor z G4T1 (wylecial mi tytul z glowy, a jestem dosc daleko od samej
pl
> yty, sorry)


Ok, Drogi Plooshacku, oto moja piątka:
1.Awaken
2.Revealing Science of God (I utwór z TFTO)
3.To be Over(dużo czasu minęło zanim pokochałem ten utwór)
4.Heart of the Sunrise
5.i tu nie moge sie zdecydować moze AYAI,Siberian Khatru,Starship Trooper,
South side of the Sky

Drugi utwór z G4T1 to Turn Of the Century, też świetny.
O "Awakenie" napiszę więcej za jakiś czas, teraz nie będę miał przez dwa dni
(prawdopodobnie) dostępu do sieci, więc Pozdrawiam wszystkich
Yesfan

[Gość: plooshack]

Gość portalu: Dżozef napisał(a):

> Gość portalu: plooshack napisał(a):
(...) jestem skromny i sam siebie nie bede cytowal
> Ok, Drogi Plooshacku, oto moja piątka:
> 1.Awaken
> 2.Revealing Science of God (I utwór z TFTO)
z TFTO preferuję 3. czesc
> 3.To be Over(dużo czasu minęło zanim pokochałem ten utwór)

to ja jeszcze go pocwicze

> 4.Heart of the Sunrise

HA, i tus mnie wasc dopadl, w istocie to jest doooooobre. MOZE ZAMIAST 5 ROBMY 10 ULUBIONYCH YESOW, CO?

> 5.i tu nie moge sie zdecydować moze AYAI,Siberian Khatru,Starship Trooper,
> South side of the Sky

zdecyduj sie na to pierwsze

> Drugi utwór z G4T1 to Turn Of the Century, też świetny.

HA, swietny? bardzo swietny! (sprobuj to wytlumaczyc raperom lub hip-hopowcom, hehehehehe

> O "Awakenie" napiszę więcej za jakiś czas, (...)

no, czekam,czekam

> Yesfan

pozdro
plooshack
PS szkoda, ze mieszkamy tak daleko, gdyby nie to moznaby jakis browarek zarzucic

[Gość: Argus]

A ja,jeżeli już mam wymienić ulubione utwory-to będą to dwa utwory z "Fragile"-
Roundabout i wspaniały gitarowy popis Mood For a Day.Wiem,że szczególnie ten
drugi utwór wiele osób uważa za ciekawostkę-ale to jest jeden z nielicznych
utworów Yes,który lubię od początku do końca.A ogólnie z płyt stawiam właśnie
(jeżeli już) na "fragile".Pozdrowienia znów.

[Gość: plooshack]

Gość portalu: Argus napisał(a):

> A ja,jeżeli już mam wymienić ulubione utwory-to będą to dwa utwory z "Fragile"-
>
> Roundabout i wspaniały gitarowy popis Mood For a Day.(...).Pozdrowienia znów.

O ile się nie myle byla to krotki utworek Howe'a. Bardzo smaczny. Polecam Ci 'The Steve Howe Album' (mam winyl), baaardzo ladna, choc zroznicowana muza.

Argusom czesc i chwala

plooshack

[Gość: alissa19.]

a!to milego studiowania zycze!a album kupie-jutro sie wybieram.piosenka jest
bardzo fajna -mam nadzieje ze wszystkie takie fajowe sa-wbrew pozorom 19 czy
20latka nie musi kochac Nelliego czy Britney[tfu!]))))))

[Gość: plooshack]

alissa, nie wiem, kto to jest Nelly (Nelli?) , ale zamiast 90125 wez 'going for the one' z 'awaken' albo' relayera' z 'mood for a day', popros Dzozefa o porade, a zreszta, co ja sie wtracam, to nie 'moje' wontki ( i znowu fonika rulez
pozdro
PS Yes? mucho, mucho dooooooooooobre

[Gość: alissa19]

a dobra-zapisalam te wszystkie nazwy.a Nelly to taki czarny frajer ktoremu sie
zdaje ze rapuje czy cos-no u wuja sama jest popularny-jego album Nellyville ma
3 miejsce w rankingu Billboard .spiewa takie cuś-"hot in here"-do wyrzygania
na vivie.no i z wiekopomnym N,sync[tfu tfu]spiewal[haha]tez.
a kto chce posluchac na zywca to do Worcester w Massachusetts zapraszam:-
)))))))aha-wszystkie informaje pochodza od mojej 11 letniej kuzynki.pozdr.

[Gość: Argus]

A ja przez ten wątek(dzięki temu wątkowi) aż po "Fragile" dziś
sięgnąłem.Niesłuchanego od gdzieś tak 2 lat. I pozytywne wrażenie. Grają te
swoje dźwięki.Rozpoznawalni są od razu-to ważne.Tylko mi się trochę
cukierkowato zrobiło-zawsze tak jest po przesłuchaniu tego zespołu u mnie.Idę
porozmyślać o gorzkich sprawach przy dźwiękach Karmazynowego Króla.
Pozdrawiam.

do alissa19

[Gość: soso]

Jezeli to ma byc pierwszy yes to jednak polecalbym 90125, zdecydowanie. No
chyba, ze masz wiele samozaparcia w sobie bo ta muzyka nie jest latwa
w 'pierwszym czytaniu'.

pzdrw

soso

[Gość: alissa19]

no wlasnie ide po poludniu na rekonesans z kolezankami-i jako ze jestem laikiem
w temacie YES to zaczne od czegos w stylu tej plytki o jakiej mowisz.dzieki i
pozdro.

[teddy4]

Alisso - 90125 i na razie nic więcej. Jeżeli przemówi do Ciebie ostatni numer
na płycie to dopiero wtedy sięgnij po starsze rzeczy Yesu. Późniejsze odradzam.

[Gość: alissa19]

dzieki-moze dzieki Wam uda mi sie wyciagnac na muzyczna prosta niektore
duszyczki[no oczywiscie nie liczac siebie] ktore uparcie sluchaja pink and
co.juz nawet lyknely temat bo tez im [tzn.sztuk dwie]sie spodobala ta
piosenka .pozdr.

[cze67]

teddy4 napisa?:

> Alisso - 90125 i na razie nic wie˛cej. Jez˙eli przemówi do Ciebie ostatni
numer
> na p?ycie to dopiero wtedy sie˛gnij po starsze rzeczy Yesu. Póz´niejsze
odradzam.

Faktycznie, Hearts jest, wedlug mnie zaznaczam, jedynym numerem na cyferkach,
ktory nawiazuje do starych dobrych czasow Yes. Wczoraj w MTY Classic widzialem
Owner..., ale sie ten kawalek zestarzal...

[Gość: Lukas]

Robta co chceta,ale ja bym nie zaczynal od "Cyferek".Pamietam moj pierwszy
kontakt z Yes - wlasnie "Owner...." i....przerwa na kilka lat .Pozatym -
jesli chcecie kogos namowic do Yes ,a Yes to zespol prog-rockowy,to nie
proponujcie mu plyty popowej!Co z tego ,ze sie spodoba,skoro z prawidzwym Yes
ma malo wspolnego? Ja swojej kuzynce (17 lat) dalem od razu "Yessongs" i
zalapala.

[Gość: plooshack]

zgadzam się z Lukasem w pełni.
mam nadzieję, że alissa19 nie poszła jeszcze na zakupy i jeszcze raz się
zastanowi, czy na pewno zacząć od 'cyferek' - płyty, która zdecydowanie nie
jest tą, po której Yes 'się rozpoznaje'

pzdrv.

plooshack

[Gość: Jacek]

Gość portalu: Lukas napisał(a):

> Robta co chceta,ale ja bym nie zaczynal od "Cyferek".Pamietam moj pierwszy
> kontakt z Yes - wlasnie "Owner...." i....przerwa na kilka lat .Pozatym -
> jesli chcecie kogos namowic do Yes ,a Yes to zespol prog-rockowy,to nie
> proponujcie mu plyty popowej!Co z tego ,ze sie spodoba,skoro z prawidzwym Yes
> ma malo wspolnego? Ja swojej kuzynce (17 lat) dalem od razu "Yessongs" i
> zalapala.

Witam !
Złote słowa. Ja również zacząłem od Yessongs w 1974 r. - dziś tak samo edukuję
swoją Córkę (zaliczyła również koncert na Torwarze + autograf S. Howe'a). To
wyjątkowa płyta IMO najbardziej ekspresyjna, spontaniczna i "prawdziwa".
Zdecydowanie polecam - 90125 to nie jest prawdziwy Yes - to komercja.
Pozdrawiam i życzę wytrwałości wszystkim, którzy zespołu nie znają, a chcą
poznać prawdziwą Muzykę.

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: Jacek napisał(a):
>
> Witam !
> Złote słowa. Ja również zacząłem od Yessongs w 1974 r. - dziś tak samo
edukuję
> swoją Córkę (zaliczyła również koncert na Torwarze + autograf S. Howe'a). To
> wyjątkowa płyta IMO najbardziej ekspresyjna, spontaniczna i "prawdziwa".

Tak,zgadzam się z najbardziej spontaniczną i ekspresyjną.Utwory zagrane są na
tym koncertowym albumie bardzo dynamicznie, niemal hardrockowo(np. Roundabout,
zaraz po wtępie Howe`a, wchodzi sekcja rytmiczna(Squire&White) z tak
niesamowitą siłą, że trudno to opisać, jeden z moich ulubionych momentów tego
albumu), wspaniale też wypadają popisy solowe muzyków.Właśnie w solowych
okienkach najlepiej prezentuje się chyba Squire, który bawi się przez ok. 10
min., najgorzej, zaś wypada chyba Bruford w Perpetual Change (coż, miał wtedy
dopiero 22 lata, który nie używa w swoim perkusyjnym solo prawie blach(jego
znaku rozpoznawczego w późniejszym okresie.


>- 90125 to nie jest prawdziwy Yes - to komercja.

Tak, to jest komercja i bardzo dobry pop-rockowy album, także to yest prawdziwy
YES!

[Gość: Lukas]

>
> >- 90125 to nie jest prawdziwy Yes - to komercja.
>
> Tak, to jest komercja i bardzo dobry pop-rockowy album, także to yest
prawdziwy


Tak ,jest to Yes,bo na okladce tak jest napisane.......ale na tym
podobienstwa do PRAWDZIWEGO Yes sie koncza....

Yes

[Gość: plooshack]

www.yesworld.com
na pierwszy rzut oka bardzo obiecujący site. Info-music-teksty-iinne.

plooshack

[Gość: Jacek]

Gość portalu: plooshack napisał(a):

> <a href="http://www.yesworld.com"target="_blank">www.yesworld.com</a>
> na pierwszy rzut oka bardzo obiecujący site. Info-music-teksty-iinne.

Nie musisz szukać aż tak daleko, zobacz tu : yes.iq.pl/

[Gość: Dżozef:)]

WItam zainteresowanych

Jak już zauważyłem, doradzono Ci wiele płyt.
Dla Ciebie zakup np.Relayera to może być skok na głęboką wodę, ta płyta może
Cie odepchnąć tak jak i większość płyt Yes z lat 70.Te płyty wymagają
czasu,skupienia i wielu przesłuchań.Żeby w pełni rozkoszować się muzyką Yes
potrzeba kilku lat(!!), tak to prawda.Sam słucham ich od kilku lat i przez ten
czas wydawało mi się, że znam wszystkie utwory bardzo dobrze, lecz dopiero
kilka miesięcy temu w każdym z utworów znalazłem jak gdyby "drugie dno".Od
tamtego czasu każdy utwór podoba mi się o wiele bardziej, potrafię się nimi
rozkoszować i dopiero teraz dostrzegam w nich prawdziwe piekno.

Co do wyboru przez Ciebie płyty.
Mam wspaniałe rozwiązanie
Mianowicie składanka "Highlist-The Very Best Of Yes"
Sam zacząłem przygodę z Yes własnie od tej płyty.
Jest to bardzo dobra przekrojówka, zawiera utwory z niemal wszystkich płyt,
począwszy od pierwszej, a skończywszy na Big Generator.Wtedy sama ocenisz,
które utwory Ci się podobają i dokonasz dalszych zakupów(każdy utwór jest
bardzo dobrze opisany ,z którego roku,płyty, w jakim składzie itp.)

Zapraszam na Priv, może coś więcej poradzę
[e-mail]

Pozdrowienia!
Yesfan

[Gość: Lukas]

w nich prawdziwe piekno.
>
> Co do wyboru przez Ciebie płyty.
> Mam wspaniałe rozwiązanie
> Mianowicie składanka "Highlist-The Very Best Of Yes"

O ,to jest dobry pomysl.Znalezc jakas tania kopie i sprawdzic "czy nadajemy
sie do Yes".Jesli spodobaja nam sie kawalki z lat 80 .to dajemy sobie spokoj i
konczymy na "Cyferkach" i "Generatorze".Jesli jednak w trakcie Starship Trooper
czy Roundabout poczujemy mrowki na plecach,to ....mamy maly wydatek w postaci
kilku "klasycznych" plyt Yes.

[Gość: Vroobelek]

Gość portalu: Dżozef napisał(a):

> Co do wyboru przez Ciebie płyty.
> Mam wspaniałe rozwiązanie
> Mianowicie składanka "Highlist-The Very Best Of Yes"
> Sam zacząłem przygodę z Yes własnie od tej płyty.

Hej, Ty też?

Zgadzam się, to świetne wprowadzenie do muzyki Yes.
Przegląd przez najważniejsze dokonania z lat 69-87,
no i możliwość posmakowania Yesowej sztuki w różnych
wariantach.

Parę lat temu napisałem mini-przewodnik dla tych, którzy się natknęli na Yes i
nie wiedzą co dalej
Polecam: yes.iq.pl/dziela/przewodnik/

Jedna uwaga do tamtego tekstu: najnowszą płytą Yes jest oczywiście
Magnification, rzecz genialna, najlepsza chyba od czasów Going For The One. Yes
po paru dziwnych ruchach z ostatnich złapał nareszcie wiatr w żagle i
zapropronował Yesową klasykę na miarę XXI wieku.

Niestety (dla mnie, bom zacięty tego pana wróg) wrócił znowu Wakeman, choć
miejmy nadzieję, że niewiele zepsuje. Na razie zespół z Rickiem obficie
koncertuje (obecne lato i zima w Stanach, później są szansę na Europę).

Pozdrowienia,
Vroobelek

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: Vroobelek napisał(a):


>
> > Co do wyboru przez Ciebie płyty.
> > Mam wspaniałe rozwiązanie
> > Mianowicie składanka "Highlist-The Very Best Of Yes"
> > Sam zacząłem przygodę z Yes własnie od tej płyty.
>
> Hej, Ty też?
>

Owszem.Słuchałem wtedy z niesamowitą pasją zespołu King Crimson.Na płycie
Lizard usłyszałem niesamowity głos Jona i tak zainteresowałem się
Yes.Poszukałem stron w internecie, i znalazłem Twoją stronę Vroobelku, I
postanowiłem kupić właśnie Highlist.Był to początek 1999 roku, od tamtego czasu
moja miłość do Yes cały czas się zwiększa.

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: Dżozef:)]

>MOZE ZAMIAST 5 ROBMY 10 ULUBIONYCH YESOW, CO?

Nie ma sprawy Plooshacku
Zacznij pierwszy


>> O "Awakenie" napiszę więcej za jakiś czas, (...)

>no, czekam,czekam


Postaram się jutro rano.


> PS szkoda, ze mieszkamy tak daleko, gdyby nie to moznaby jakis
> browarek zarzucic


Może jednak kiedyś będziesz we Wrocławiu.Wtedy serdecznie zapraszam na piwko
Tylko daj znać wcześniej na Priv (adres w poprzednim liście)

[teddy4]

10?OK.
1.90125
2.Tormato
3.Relayer
4.Close To The Edge
5.Drama
6.The Yes Album
7.Going for The One
8.Fragile
9.Tales
10.Tiem & Word

[Gość: Dżozef:)]

Postaram się napisać kilka słów o moim ulubionym utworze Yes, mianowicie o
Awakenie.Jest to zadanie niesłychnie trudne, gdyż po prostu nie ma takich słów,
które mogą choć w odrobinie oddać piękno, klimat i rozmach tego utworu wszech
czasów.
Pierwsza sprawa, Awaken w moim odczuciu nie jest utworem Art-rockowym, on jest
utworem symfonicznym(!!!) zagranym przy pomocy instrumentarium rockowego.
Słuchając zawsze tego utworu, mam wrażenie, że nie gra na nim pięciu muzyków
tylko co najmniej piętnastu.Wpływ na to mają na pewno prawdziwe organy
kościelne, na których grał Rick( i chwała mu za to), które zostały nagrane w
Kościele St. Martin w Vevey (Szwajcaria).Dodatkowo to i tak już monumentalne
brzmienie potęguje prawdziwy Chór, który Yes zaangażował jeden jedyny raz
właśnie w Awakenie.
Utwór zaczyna się pięknym fragmentem zagranym na fortepianie przez Ricka, i po
chwili, już na tle cicho grającego zespołu, możemy usłyszeć jak zwykle
natchniony i pełen ciepła głos Jona.Pierwsza część charakteryzuje się
niesamowitymi popisami gitarowymi Howe`a (posłuchajcie tylko co on wyprawia ok.
3:30 z jaką szybkością on gra, niesamowite, sekcja rytmiczna jest wspomagana
przez różne tamburyna i dzwoneczki, bardzo ładnie brzmią chórki śpiewane na
razie przez Chris`a I Steve`a.5:15 zmiana rytmu pojawiają się organy kościelne,
utwór nabiera coraz większego rozmachu.Kulminacja pierwszej części
to "Aaaaaaaaaaa la la laaaaalalaa ..." śpiewane przez Jona z towarzyszeniem
właśnie organów, ale tu mała niespodzianka, po chwili temat zostaje porzucony i
utwór przechodzi w spokojną, klimatyczną część.W części tej Alan gra na
dzwoneczkach, a Jon na harfie tworząc hipnotyzujący klimat.Rick gra na
organach, a w tle rozbrzmiewa pierwszy raz chór, jakże to wszystko jest
piękne.Nie może być lepiej?Zaraz się wszystko wyjaśni.Po tej części ,
następuje powrót do części z wokalem tylko, że chór towarzyszy już nam cały
czas.Wszystko (czyli muzyka) robi się coraz bardziej potężna, monumentalna,
cały czas narasta, aż do punktu kulminacyjnego (w moim odczuciu) czyli do ok.
12:36.Brak mi słów aby opisać to piękno jakim jestem otoczonu gdy słucham tego
momentu, zawsze doznaję silnego wzruszenia gdy słucham tej części.Organy i chór
zadają ostateczne uderzenie (ok. 12:54) z niespotykaną(ukrywaną wcześniej
siłą , do tego dochodzi kilka płaczliwych łknięć Steve`a na jego Steel Guitar
(lub jak kto woli, na gitarze hawajskiej i następuje uspokojenie (całkowite),
Anderson powtarza tekst z początku utworu.Emocje powoli opadają na rzecz
wyciszenia, uspokojenia, zamyślenia, które tylko potęgują chęć ponownego
przesłuchania Awakena.

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: soso]

Masz racje, Jozef, tego nie opisza zadne aaaaaaaaaaa, ram pam pam czy lalaaaaala

Zgadzam sie, niestety.

Ale lubie Twoja uczuciowsc

pzdrw

soso

PS

Lepiej niech ludziska posluchaja zamiast czytac o. Cos to nie wychodzi na
ekranie tak jak w uszach

[Gość: plooshack]

Dżozef, a tn fragment, który mną praska o ziemię, zaczynający się od (tu już
bez błędów

Master of Images
Songs cast a light on you
Hark thru dark ties
That tunnel us out of sane existence....

TO PIES?

pzdrv

plooooooooooooooooooooooooooshack

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: plooshack napisał(a):

> Dżozef, a tn fragment, który mną praska o ziemię, zaczynający się od (tu już
> bez błędów
>
> Master of Images
> Songs cast a light on you
> Hark thru dark ties
> That tunnel us out of sane existence....
>
> TO PIES?
>

W żadnym wypadku, Plooshacku.
Jest to świetne połączenie między spokojną częścią, a resztą utworu.
Rzeczywiście nie wpomniałem wcześniej o tym fragmencie, wstyd.Jak już
napisałem jest to niesamowity utwór i po prostu nie ma słabych punktów.

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: plooshack]

Gość portalu: Dżozef napisał(a):
> (...)Jak już
> napisałem jest to niesamowity utwór i po prostu nie ma słabych punktów.
>
> Pozdrawiam!
> Yesfan

Ma słaby punkt - KOŃCZY SIĘ !!! Zupełnie niepotrzebnie.

Pozdrowienia

PS. A może to i dobrze, że się kończy. Nie miałbym czasu na KC, ELP, VDGG, czy
Focus )

[Gość: Dżozef:)]

Jakie jest, tym razem o tej płycie, wasze zdanie, Drodzy Forumowicze.

Płyta mało popularna i niedoceniona.
Najważniejsze, to jest solowa płyta Chris`a Squier`a, gdyby ktoś niewiedział.
W nagraniu płyty Chrisowi pomogli starzy znajomi, Bill Bruford na bębnach,
Patrick Moraz na klawiszach, czy też znany m.in. z King Crimson(oraz Camela
Mel Collins.można powiedzieć, że to prawie YesII.Wykorzystana została także
pełna orkiestra.
Jest to IMO, wspaniały Art-Rockowy album, niektórych bardzo denerwuje wysoki
(chyba na siłę) wokal Chrisa, ja się do niego(wokalu przyzwyczaiłem i uważam
go za całkiem przyzwoity.

Pozdrowienia!
Yesfan

[Gość: Jacek]

Znakomity utwór Silently Falling.
Pozdrawiam

[Gość: why?]

powiem szczerze, że solowe płyty członków Yes uważam za słabe, praktycznie bez
wyjątku (może tylko andersona Olias of Sunhillow i Turbulence Howe'a).Anderson
albo mdła komercja(Animation czy In the City of Angels albo przegadane
poszukiwanie boga i ekologii(Toltec czy Deseo).Howe i Squire pompatyzm i granie
jak w remizie strażackiej( to było chyba archaiczne już w momencie wydania)itd.
Zeby nie było wątpliwości jestem wielkim fanem YES, ale solowe płyty nie łykam.

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: why? napisał(a):

> powiem szczerze, że solowe płyty członków Yes uważam za słabe, praktycznie
>bez
> wyjątku (może tylko andersona Olias of Sunhillow i Turbulence >Howe'a).

I tu się muszę przyznać, nie mam żadnej płyty solowej Steve`a
Olias Of Sunhillow (Andersona) jest niesamowita, solowa płyta w dosłownym
znaczeniu.Anderson nagrał ją całkowicie sam, bez pomocy jakiegokolwiek innego
muzyka.Grałna wszystkich instrumentach, ale o dziwo nawet mu to
wychodziło.Płyta bardzo długo mi wchodziła, ale jak to się w końcu stało to
na dobre.

>Anderson
> albo mdła komercja(Animation czy In the City of Angels albo przegadane
> poszukiwanie boga i ekologii(Toltec czy Deseo).

Akurat tych płyt Andersona nie słyszałem, mam Songs of 7,Earthmotherearth,
Change We Must .Tak te płyty można powiedzieć są popowe, ale nie są na pewno
słabe.Słucham ich tylko jako miłego wypełniacza gdy zajmuję się czymś innym.Nie
potarafię ich słuchać w pełnym skupieniu(takie prawa mają tylko najlepsze
płyty


>Howe i Squire pompatyzm i granie
> jak w remizie strażackiej

Czy możesz mi wytłumaczyć tą "remizę strażacką", nie rozumiem za bardzo



> Zeby nie było wątpliwości jestem wielkim fanem YES, ale solowe płyty nie
>łykam.


Bardzo mi miło to słyszeć, Drogi Why?


Pozdrowienia!
Yesfan

[Gość: Dżozef:)]

Skoro były już ulubione utwory Yes, to teraz czas na najmniej ulubione

Jedynym utworem Yes, którego naprawdę nie lubię jest "Saving my Heart" z albumu
Union.Rzadko przesłucham go w całości, zazwyczaj przeskakuję go po pierwszych
taktach Jest kiepski, i tyle.

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: Argus]

Dżozef-nie prowokuj bo będę zmuszony całe płyty wymieniać
A na poważnie-nie cierpię "We have heaven" z fragile.Bo tam są nakładki tylu
głosów Andersona,że mam wrażenie jak tego słucham,że połykam całą garść
słodkich kolorowych landrynek.Dlatego jeżeli już słucham Fragile-to ten utwór
pomijam.Te wkółko spiewane "tell the Moon-dog,tell the March Hare"-
ble,niedobrze mi od tego.Dobrze,że można przeskoczyć i że trwa jedynie półtorej
minuty.
Pozdrawiam.

[Gość: As]

O właśnie, jak parę lat temu próbowałem się przekonać do Fragile to ten utwór
mnie kompletnie odrzucał. Przedobrzyli panowie z udziwnianiem - nie po raz
jedyny zresztą.

utwór Yes, którego nienawidzę

[vulture]

Oprócz wspomnianej przeze mnie zawartości "Open Your Generator" i "Big
Eyes" )) (no dobra, na odwrót), jest jeden utwór którego po prostu NIENAWIDZĘ
z powodu jego maksymalnej beznadziejności (napisał go Squire, co sporo
wyjaśnia). Jest to "Real Love" z "Talk". Długie, męczące g--

[Gość: Vroobelek]

Gość portalu: Argus napisał(a):

> Dżozef-nie prowokuj bo będę zmuszony całe płyty wymieniać
> A na poważnie-nie cierpię "We have heaven" z fragile.Bo tam są nakładki tylu
> głosów Andersona,że mam wrażenie jak tego słucham,że połykam całą garść
> słodkich kolorowych landrynek.Dlatego jeżeli już słucham Fragile-to ten utwór
> pomijam.Te wkółko spiewane "tell the Moon-dog,tell the March Hare"-

No to Cię zasmucę
Na nowej trasie koncertowej z Wakemanem Yesi grali właśnie "We Have Heaven" (i
z rzeczy odkurzanych "South Side of The Sky" oraz "Don't Kill The Whale")

pzdr
Robert

[Gość: Piotrek]

Ja bardzo lubię Yes i nie rozumiem szczerze mówiąc tych wszystkich, których
denerwuje głos Andersona. Facet ma taki głos jaki ma, ważne jest raczej jak go
wykorzystuje. Barwę ma specyficzną, ale właśnie to mi się wydaje u niego
atutem, i nie tylko chodzi tu o oryginalność i rozpoznawalność, ale i o to, że
naprawdę umie korzystać z tego głosu, który w Yes jest instrumentem tak samo
ważnym i szerokim, jeśli chodzi o brzmienie, jak inne instrumenty.

W ogóle Yes to rzeczywiście - tak jak Genesis - zbiór wielkich indywidualności
muzycznych, co w latach 70-tych chyba często się zdarzało i dzięki temu muzyka
była bardziej różnorodna, muzycy kłócili się ostro, ale wychodziło z tego coś
nowatorskiego. Myślę, że to lepszy model, niz ten, który obecnie jest chyba
częstszy - że jest jeden lider, który wszystko wymyśla, a reszta tylko gra.
Choć takie zespoły też mogą być oczywiście genialne - patrz np. Jethro Tull -
ale on zwykle jednak nie grają muzyki aż tak różnorodnej i kolorowej.

Tyle że oczywiście zespoły o wielu indywidualnościach zwykle szybciej się
rozpadają niestety...

Co do płyt to najbardziej lubię Tales from TO - pierwsza płyta Yesu, jaką
miałem, i Close to the Edge.

Tales... zachwyciła mnie już jak na nią spojrzałem - 4 utwory i każdy po ok. 20
minut. Zawsze miałem słabość do takich długasów (znałem już wtedy np. Genesis i
Floydów), i ta płyta spełniła w pełni moje nadzieje. Jest naprawdę świetna, te
utwory chwilami mogą rzeczywiście wydawać się troche niespójne, czasem sam mam
wrażenie, że np. trzeci utwór składa się z polepionych fragmentów lub w ogóle
polepionych utworów - np. jego końcówka, przepiękna, to jest po prostu zwykła
piosenka... Ale mi się taki układ podoba i tyle.

A Close... to mną wstrząsnęła zupełnie. Teraz już może nie robi takiego
wrażenia, ale nadal jest w dwójce najważniejszych. Genialna.

Na marginesie powiem o jednej (choć nie jedynej oczywiście) rzeczy, która jest
dość charakterystyczna dla Yes - i dość zabawna. Akurat teraz przyszło mi to do
głowy. Np. w utworze Close to... to widać. Yes często nie śpiewa zwykłej
melodii, ale raczej jest to coś pomiędzy śpiewem a "krzyczącą" melorecytacją,
przy czym tekst jest zwykle tak długi, że jest wrażenie, jakby z ledwością się
Anderson mieścił w czasie, i od razu musiał przejść do następnej linijki bez
oddechu nawet, ta muzyka jakby pędzi, a on za nią goni... Zawsze wydawało mi
się to bardzo fajne, widać to np. w początkowym śpiewie w Close... Przynajmniej
ja tak to odbieram, może wam się to nie rzuciło w uszy, ale moją uwagę to
zwróciło.

To tyle na razie o Yes. Pozdrawiam!

PS. Wczoraj słuchałem sobie Relayer - to też świetna płyta, a chyba mniej się o
niej tu mówi. Zwłaszcza The gates... Nie znam zbyt dobrze historii zespołu i
jak kiedyś ją sobie kupiłem, to się zdziwiłem, że na klawiszach gra jakiś
nieznany mi Moraz. Ale po przesłuchaniu byłem mile zaskoczony. Świetny album.

[Gość: Piotrek]

A, i jeszcze jedno. Byłem na koncercie Yesu na Torwarze (już nie pamiętam czy
to było rok temu czy 2 lata?) - tym z orkiestrą, której w zasadzie nie było
słychać prawie, ale to dobrze bo do niczego tam nie była potrzebna. Ten koncert
był naprawdę FENOMENALNY, GENIALNY, najlepszy, jaki widziałem w życiu. Panowie
nie tylko że zagrali najlepsze i najdłuższe swoje utwory, ale w ogóle grali z
takim czadem, że po tak podstarzałych jak by nie było facetach się tego nie
spodziewałem.

Pamiętam, że ludzie wychodzący z koncertu mieli podobne wrażenia co ja - jeden
facet powiedział coś, co mi się b. spodobało, bo ja sam mógłbym to powiedzieć -
"kurczę, wiedziałem, że będzie świetnie, ale że aż tak...!"

Podziwiam ich za to, że oprócz pomysłów i umiejętności, mają po prostu ciągle
wielki zapał do grania. To się w muzyce bardzo liczy.

koncert z orkiestrą

[vulture]

Koncert miał miejsce pod koniec zeszłego roku - też na nim byłem i moje
wrażenia są dokładnie takie same: mimo niesłyszalności orkiestry było super. Co
więcej, zespół nie wykonał żadnego utworu z lat 80-tych, nawet "Owner Of A
Lonely Heart". Oczywiście, wolałbym jeszcze w składzie Wakemana (choć przyznam,
że zastępujący go muzyk robił to dość sprawnie), ale jeszcze nie wszystko
stracone, bo R.W. znów podróżuje z Yes... Ostatnio się rozwiódł i zwierzył się,
iż mocno nadszarpnęło to jego budżet, więc powód przystąpienia do Yes jest
chyba jasny. Kurczę. Czy życzyć mu, żeby się rozwodził jak najczęściej?...

[Gość: Dżozef:)]

vulture napisał:

>Co
> więcej, zespół nie wykonał żadnego utworu z lat 80-tych, nawet "Owner Of A
> Lonely Heart". Oczywiście, wolałbym jeszcze w składzie Wakemana (choć
przyznam,
>
> że zastępujący go muzyk robił to dość sprawnie

Nam, Polakom się jeszcze udało, dwa tygodnie później Owner of a Lonely Heart
wszedł na stałe do repertuaru koncertowego
W sprawie wynajętego na keyboardy Tom`a Brislin`a.Grał bardzo dobrze, myślę, że
nie ustępował za bardzo Rickowi.
W związku z tym, że nie było Ricka, zagrali The Gates Of Delirium
Rick nie lubi grać utworów nagranych bez jego udziału

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: Piotrek napisał(a):


Witaj, Piotrku!
Miło mi, że doceniasz także Yes, i że zawitałeś do Yesowego wątku
Znów pochwalę Ciebie za list, świetny



>
> PS. Wczoraj słuchałem sobie Relayer - to też świetna płyta, a chyba mniej się
>o
> niej tu mówi. Zwłaszcza The gates... Nie znam zbyt dobrze historii zespołu i
> jak kiedyś ją sobie kupiłem, to się zdziwiłem, że na klawiszach gra jakiś
> nieznany mi Moraz. Ale po przesłuchaniu byłem mile zaskoczony. Świetny album.


Kilka razy o Relayer już była tu mowa (przynajmniej tak mi się wydaje), był
nawet temat o Morazie.

Coż, też nie znałem Moraza, gdy kupiłem tę płytę.Zrobił na mnie bardzo dobre
wrażenie.Zdynamizował bardzo Yes, wprowadził nową energię do zespołu.
Czasami się zastanawiam, czy nie jest lepszym klawiszowcem od Ricka i jak by
potoczyła się kariera Yes gdyby został na dłużej(podobno Moraz miał jakiś wpływ
na powstanie Awakena, co najmniej on tak utrzymuje.
Sam Realayer jest bardzo dobry, słucham go częściej niż Close To The Edge.Nie
ma słabych punktów.
I zawiera jeden z moich ukochanych utworów Yes, To Be Over.Na początku, gdy
kupiłem tę płytę, przez kilka miesięcy nie mogłem wysłuchać tego utworu do
końca, wydawał mi się strasznie przesłodzony, ale z czasem polubiłem(nawet
pokochałem tą piosenkę.
Sound Chaser, także niesamowity, genialny Morazowski wstęp. Utwór pełen
dynamiki, kilka karkołomnych sołówek gitarowo, klawiszowych, po prostu cudo
The Gates of Delirium to trzeba usłyszeć.

Pozdrowienia!
Yesfan

Yes (kobieta tym razem)

[martolka]

Jako, że narzekano tu na brak kobiet, dopiszę się i poprawię nieco frekwencję.
Brak kobiet uzasadniam faktem, iż wszyscy Panowie tak wyczerpująco i pięknie
się rozpisują, że właściwie nie ma co dodać
Cóż, ja właśnie zaczynałam poznawanie Yesów od 90125, a jako że ten "pierwszy
raz" pozostaje najbardziej w pamięci, to i nadal jest to mój ulubiony album.
Ale za to spowodował ogólne zainteresowanie grupą (nie ma tego złego..), więc
do ulubionych dorzucę także Tormato, GFTO, Tales i CTTE. BG mnie denerwuje,
oprócz zauważonego tu już Shoot high..
Nowych płyt, tzn. tych po produkcji panów A.-B.-W.-H. nie znam, ale już się
zaciekawiłam czytając powyższe posty i nie omieszkam sprawdzić.

[Gość: Dżozef:)]

martolka napisała:

> Jako, że narzekano tu na brak kobiet, dopiszę się i poprawię nieco
>frekwencję.


Witam Serdecznie, Martolko
No proszę, pierwsza prawdziwa fanka Yes, a jednak niemożliwe stało się możliwe


> Brak kobiet uzasadniam faktem, iż wszyscy Panowie tak wyczerpująco i pięknie
> się rozpisują, że właściwie nie ma co dodać


Też chciałbym w to wierzyć


> Cóż, ja właśnie zaczynałam poznawanie Yesów od 90125, a jako że ten "pierwszy
> raz" pozostaje najbardziej w pamięci, to i nadal jest to mój ulubiony album.


Coż, ja też bardzo lubię ten album, ale w całkiem innych kategoriach niż np.
Realayer,Tales FTO, Close TTE itp. Jest to album, który bardzo lubię słuchać
wykonując jakieś inne czynności(np. pisząc na forum), ale nie mogę go słuchać w
spokoju na słuchawkach, koncentrując się na każdej nucie(po prostu nie daję
rady


> Ale za to spowodował ogólne zainteresowanie grupą (nie ma tego złego..), więc
> do ulubionych dorzucę także Tormato, GFTO, Tales i CTTE. BG mnie denerwuje,
> oprócz zauważonego tu już Shoot high..


Ha!
U mnie Big Generator stoi wyżej od Cyferek


> Nowych płyt, tzn. tych po produkcji panów A.-B.-W.-H. nie znam, ale już się
> zaciekawiłam czytając powyższe posty i nie omieszkam sprawdzić.


To trzeba koniecznie nadrobić Polecam Magnification(już nie po raz pierwszy
zresztą) wyśmienity album.

Pozdrawiam!
Yesfan

[martolka]

Gość portalu: Dżozef napisał(a):

> Witam Serdecznie, Martolko
> No proszę, pierwsza prawdziwa fanka Yes, a jednak niemożliwe stało się
możliwe

Dziekuję za powitanie. Tak to jakoś wyszło, że załapałam się i na Yes, i na
King Crimson, tudzież ELP i Genesis (w każdej postaci).


> U mnie Big Generator stoi wyżej od Cyferek
>

ja może dlatego wolę Cyferki od BG, że poznawałam je wraz z ukazywaniem się, no
i, co tu dużo mówić, 90125 było o niebo lepiej przyjęte od BG. Chyba się
zasugerowałam


Swoją drogą, dlaczego nikt nic nie napisał o ABWH? Nie podoba się? Ja swego
czasu zasłuchiwałam się nim bardzo. I chyba zaraz włączę, odświerzę i sprawdzę,
co z nim nie tak...


pozdrawiam nawzajem

[Gość: Dżozef:)]

martolka napisała:


>
> Swoją drogą, dlaczego nikt nic nie napisał o ABWH? Nie podoba się? Ja swego
> czasu zasłuchiwałam się nim bardzo. I chyba zaraz włączę, odświerzę i
sprawdzę,
>

Hmm...Pisałem już gdzieś wyżej, że ABWH i Keys to Ascencion1 & 2, to jedyne
płyty studyjne Yes,jakich nie posiadam .Nie potrafię, więc opisać tych płyt

Mam za to koncertówkę ABWH pt.An Evening Of Yes Music Plus.Kompozycje ABWH
wypadają fantastycznie na tym koncercie(zagrane obok wspaniałych utworów Yes.
Jedyny mankament to brak Chris`a Squire`a, bas na tym koncercie wypada
strasznie blado(nie wiem czy z winy basisty, czy z winy złego zmiksowania).

Pozdrowienia!
Yesfan

[Gość: Jacek]

Gość portalu: Dżozef napisał(a):

> Jedyny mankament to brak Chris`a Squire`a, bas na tym koncercie wypada
> strasznie blado(nie wiem czy z winy basisty, czy z winy złego zmiksowania).

Witam !
Szkoda, że na koncercie nie grał Tony Levin tak jak na płycie studyjnej ABWH.
Pozdrawiam.

[Gość: Dżozef:)]

Witam!

Byłem na koncercie w zeszłym roku w Spodku.To było niesamowite przeżycie, tak
dobrego koncert nie widziałem nigdy przedtem i nigdy potem(mam nadzieję, że
lepszy zobaczę z Wakemanem w przyszłym roku)Yes ma przyjechać na trasędo
Europy, mam nadzieję, że nie ominą Polski
Na wspomnianym koncercie, nie było słabych punktów, panowie wszystko zagrali z
taką energią, to jest aż trudne do opisania.
Steve jak zwykle był maksymalnie skupiony na tym co robi najlepiej, czyli na
grze na gitarze i może tylko on nie wyglądał na cieszącego się grą(ale on tak
zawsze
Jon,Chris i Alan byli świetni.Jak Alan wytrzymuje 3 godzinne koncerty waląc
cały czas w bębny?To jest dla mnie zagadką(ma przecież 53 lata)
Chris bawił się świetnie, kilka razy pokusił się o solowe popisy na basie
(niesamowite uczucie gdy czujesz każde szarpnięcie struny na płucach
Jon, 58 lat a wygląda najmłodziejpełen optymizmu, jak zwykle, ciepła i samych
pozytywnych uczuć.Zadziwiające, że przez te wszystkie lata nie zmienił mu się
głos.
I oczywiście Polska orkiestra.Prezentowała się wyśmienicie(Ci co byli na
koncercie wiedzą o co chodzi, ale nie było jej dobrze słychać , to fakt.
Na szczęście panowie z Yes wydali DVD z tej trasy z Amsterdamu, które "katuję"
bardzo częstoNa tym DVD orkiestrę słychać bardzo dobrze i polecam je każdemu
fanowi Yes(najlepsze wydawnictwo wizualne w dorobku Yes)

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: Dżozef:)]

W związku z ratowaniem wątku o Yes musiałem coś zrobić.
Zatem będzie o Dramie.

Jest to jedyna płyta bez Andersona, zastąpił go Trevorn Horn, który stara się
jak może wyciągać swój głos i momentami mu to nawet wychodzi
Na klawiszach grał Geoff Downes, kolega Horna z The Buggels(Video Killed The
Radio Stars).
Kto jednak myśli, że ci dwaj panowie wprowadzili pierwiastki The Buggles do Yes
ten się mocno myli.Drama, bowiem jest dosyć ostrą płytą.Na szczególne
wyróżnienie zasługuje Machine Messiah, najdłuższy na płycie, lekko metalizujący.
Tempus Fugit, świetny bardzo dynamiczny utwór z genialną partią basu(zapadającą
głeboko w pamięci
Into The Lens, którego kawałek był wykorzystywany do przedstawienia premiery
muzycznej, w dawnej Trójce.Niestety za często powtarzane są słowa I`m The
Camera, które niszczą trochę ten utwór.


Jakie jest Wasze zdanie na temat tej płyty?
Czy Yes bez Andersona dałoby sobie radę, czy to mogło działać właśnie tylko
przez jedną płytę?
Już do 100 postów tak niedaleko
Potem niech ten wątek odpłynie w niepamięć.

Pozdrawiam!
Yesfan

[cze67]

Mnie najbardziej zaskoczylo, gdy sie kiedys dowiedzialem, ze na tej plycie nie
spiewa Anderson. Nie moglem uwierzyc, wydawaloby sie ze tak charakterystycznego
glosu nie da sie nasladowac. A jednak...

[Gość: soso]

Nie przepadam za drama i tak mam od poczatku - mialem ta plyte w momencie jej
ukazania sie na rynku. I nie chodzi wcale o glos 'Andersona'. Uwazam, ze obok
dobrych fragmentow (I am a camera ), jest troche przepychanek, ktore na
dluzsza mete nudza. No ale wciaz to jest YES! Mysle takze, ze Horn stracil
pewna szanse odbicia sie od YES-stylu i moze dlatego cos 'nie sztymuje'. W
koncu facet robil dobra komercje a taka moze nie zaszkodzila by yesowi - patrz
90125.

A kto lubi 2 pierwsze plyty YES? Uwazam, ze sa godne zainteresowania.

pzdrw

soso

[balanescu]

nie znam plytki i raczej nie poznam (nie moje klimaty) ale 100tka juz tak
blisko, że się skusiłem...

Zbluźnię, ale...

[vulture]

...ale "Drama" podoba mi się bardziej od "Tales From Topographic Oceans". TFTO
są nieco - hmmm- przegadane, natomiast mimo pewnych niedopracowanych momentów
moim zdaniem "Drama" jest bardziej spójna (wiem że to nie kryterium, ale
długość płyty też tu odgrywa swoją rolę). I żeby nie było nieporozumień- lubię
przede wszystkim "Fragile" i "Close To The Edge", ale "Dramy" na straty nie
spisuję. Bardzo się cieszę że mam tę płytę.

[Gość: Dżozef:)]

vulture napisał:

> ...ale "Drama" podoba mi się bardziej od "Tales From Topographic Oceans".

Hmm...Pierwszy raz spotkałem się z taką opinią, oryginalna, niewątpliwie
Też cenię tę płytę, ale TFTO to bezapelacyjnie nr 1, w moim prywatnym rankingu.


> Bardzo się cieszę że mam tę płytę.

Ja też.W końcu to yednak płyta dużo bardziej przypominająca styl Yes niż
Cyferki.

Pozdrawiam!
Yesfan

[vulture]

Gość portalu: Dżozef napisał(a):

> vulture napisał:
> > Bardzo się cieszę że mam tę płytę.
>
> Ja też.W końcu to yednak płyta dużo bardziej przypominająca styl Yes niż
> Cyferki.

W biografii YES, która wyszła w Polsce, autor wspomina, iż Billowi Brufordowi
(który już nie był w zespole) przemknęło w radiu "Owner Of A Lonely Heart" i
nawet mu się spodobało, ale uważał ten utwór za dzieło bardziej Trevora Horna
niż Yes - coś w tym yest...

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: soso napisał(a):

>
> A kto lubi 2 pierwsze plyty YES? Uwazam, ze sa godne zainteresowania.
>

Ja bardzo lubię te płyty, Panie SOSO
Szczególnie pierwszą, na której znalazły się bardzo dobre, melodyjne kawałki
(czasem bardzo proste, ale przeurocze.Na pierwszej płycie nie ma słąbego
utworu, każdy utwór powinien zasługiwać na krótki opis.Wyróżnię jednak te moje
ulubione.I see You, bardzo ładna piosenka ze wspaniałymi popisami Bruforda i
Banksa w środkowej części utworu.Nie, to nie ma sensu wszystkie kawałki są
cudne

Druga płyta, czyli Time And A world, jest trochę gorsza od I, oczywiście IMO.
Wyróżnię Then,utwór tytułowy,Everydays, No Opportunity Necessery...

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: soso]

Do Josepha, wlasciwie tylko.

Fajnie,ze ktos jeszcze zwraca uwage na pierwsze plyty Yes. Wiem, ze z pewnych
wzgledow obie nieco odstaja - marna produkcja i malo przestrzeni. Ale z drugiej
strony wlasnie te melodyjne kawalki sa bardzo fajne. Mam sentyment takze
dlatego, ze moje pierwsze zetkniecie z Yes to bylo uslyszane na obozie na
jakims kaseciaku z okrotnie podla jakoscia: 'Sweetness' i 'Survival'.
Zastanawialem sie wtedy, czy to spiewa kobieta czy mezczyzna (!). Ale to skutek
jakosci.
Z plyty numer jeden lubie wlasciwie niemal wszystko. Podoba mi sie Harold Land
i przerobka The Beatles.
Co do drugiej plyty, nie wiem dlaczego zawsze jest podkreslany utwor 'Time and
a word' - chyba najslabszy na plycia choc moze najlepiej nagrany. Za to 'Then'
czy 'Everydays' sa tak ciekawe zarowno od strony dynamiki jak i melodii,
podobnie 'No opportiunity....'! Bardzo interesujaca plyta i wiele
niezapomnianych wrazen. No i ta okladka z kobieta ubrana tylko w buty!!!

pzdrw

soso

[Gość: Dżozef:)]

Gość portalu: soso napisał(a):

>No i ta okladka z kobieta ubrana tylko w buty!!!


Zdanie to odnosi się do płyty Time And A Word.
Ja mam tą okładkę, ale w środku książeczki, chyba wszystkie remastery tej płyty
mają na okładce zdjęcie zespołu.Bardzo ciekawa rzecz, na zdjęciu m.in. znajduje
się Steve Howe, a brak jest grającego na tej płycie na gitarze Petera Banksa.
(Howe nie miał nic wspólnego z tą płytą)
Podobnie jest z płytą pierwszą, wersje CD tej płyty nie mają oryginalnej
okładki.

Pozdrawiam!
Yesfan

[Gość: soso]

Naga kobieta na 'Time and a word' to oryginalna okladka. Podobnie, sa 2 okladki
dla pierwszego YES. Dlaczego? Cenzura w usa nie przepuszcza takiej 'sztuki' i
dla wydania amerykanskiego przygotowano okladki ze zdjeciami
Koszmar!
Inna sprawa, ze bardzo sie te 'brzydkie' wersje rozpowszechnily i walesaja sie
po swiecie chyba w wiekszej ilosci niz oryginaly. To takze wyjasnia skad Howe
na tej amerykanskiej okladce.

pzdrw

soso

[Gość: Tom]

Gość portalu: Dżozef napisał(a):

> Witam!
>
> Jestem ciekawy waszych opinii, Drodzy Forumowicze na temat zespołu Yes.
>
> Zauważyłem, że ludzie ,którzy znają muzykę Yes dzielą się na :oddanych
> bezgranicznie fanów, którzy kochają wszystkie dokonania tego zespołu(tak jak
> ja, lub na ludzi, którzy nienawidzą muzyki granej przez ten zespół (i co
> dziwne nie potrafią często tego wytłumaczyć).
>
> Z chęcią przczytałbym kilka postów od negatywnie nastawionych osób do tego
> zespołu.Proszę tylko o krótkie uzasadnienie swojej opinii(chciałbym uniknąć
> postów typu: nie lubię ich, bo nie
>
> Za co ja lubię Yes?
> Przede wszystkim za niesamowity wokal Jona Andersona(IMO jeden z kilku
> najlepszych na świecie), za niepowtarzalny styl gry na gitarze Steve`a Howe`a
> (nie słyszałem nigdy choćby prób podrobienia jego stylu), oczywiście
> niesamowity bas Chrisa Squire`a(kto słuchał płyt lub był na koncertach ten
> wie jak wiele brakuje innym basistom do jego umiejętności, a poza tym Chris
> GRA na basie, a nie towarzyszy, szeroko wykorzystywane klawisze przez Ricka
> Wakemana (który wrócił po raz piąty do zespołu w tym roku i oczywiście
> bębny Alana White`a(na tej pozycji niezrównanie lepszy był Bill Bruford, ale
> i tak jest dobrze).
> Wszyscy ci muzycy (z których każdy jest dużą indywidualnością i niesamowitym
> mistrzem gry na swoim instrumencie) potrafią steorzyć muzykę piękną,
> niepowtarzalną, ujmującą, pełną emocji, często zapierającą dech w piersiach
> i robią to już ponad 30 lat .
>
> pozdrawiam!
> Yesfan

Wszystko się zgadza poza ostatnim zdaniem .... potrafili robić to przez 10lat
(do 1980 roku)

[Gość: Vroobelek]

Witam wszystkich
Dopiero dzisiaj ktoś podesłał na Yesomanię linka do forum, szkoda, bo wątek już
obumiera.

Gość portalu: Tom napisał(a):

> Wszystko się zgadza poza ostatnim zdaniem .... potrafili robić to przez 10lat
> (do 1980 roku)

Czy mógłbyś, drogi Tomie, rozwinąć tę szalenie interesującą myśl?

Rozumiem, można nie lubić Rabinowo-Sherwoodowych pioseneczek w stylu Love Will
Find A Way, Saving My Heart czy Wonderlove. Ale nawet na tak wykpiwanych
płytach jak Big Generator znajdziemy perełki. Ktoś wcześniej wspomniał o Shoot
High Aim Love, ale co powiesz o np. I'm Running, 7-i-półminutowym dziełku, w
którym dzieje się mnóstwo i bynajmniej nie jest to lukrowany pop. Co powiesz o
suicie "Endless Dream" - opus magnum ówczesnego Yes (1994)? "Talk" miało być
ostatnią płytą zespołu, muzycy byli zniechęceni tym, że słuchacze wciąż
zapatrzeni są w przeszłość.

Nastąpił jednak cud - powrót Steve'a Howe'a i dwie genialne płyty. Keystudio
(studyjne części Keys To Ascension) to muzyka będąca bezpośrednią
kontynuacją "klasyki". "That, that is" mogłoby być piątą częścią Oceanów, a
powalające (choć nieco efekciarskie) "Mind Drive" to powrót do ekspresji z
okolic "Dramy", wszystko jednak podane w 'bliskim krawędzi' sosie.

"Magnification" to pierwsza płyta Yes, której słucham od roku co kilka dni.
Nadal się nie nudzi! Jest tu kilka kiksów, niedoróbek, słabszych kompozycji,
ale wszystko furda, skoro są też takie niesamowite rzeczy jak:

- In The Presence Of - 10 minut pełne dojrzałości, spokoju, zrozumienia,
nadziei: chyba nastrojem można porównać go do lirycznej części Ritual. W moim
prywantym rankingu ITPO awansował do pierwszej czwórki (Revealing..., Gates of
Delirum, Starship Trooper).
- Spirit of Survival - kogo nie przejdą ciarki w pierwszych sekundach, gdy
Anderson, głosem, jakiego nigdy u niego nie słyszeliśmy śpiewa "In this world
the gods have lost their way..."?
- Can You Imagine - utwór nagrany kiedyś przez Squire'a, White'a z Jimmym
Pagem, tutaj ma swoją premierę - i Chris śpiewa! Fish Out of Water II?
- Dreamtime - tu również zanurzamy się w Yes jaki dobrze znaliśmy, lecz
odkrywamy go na nowo. Skrzypce prowadzące dialog z gitarą. Potęga brzmienia
orkiestry. "words never spoken have the strongest resounding"...
I tak dalej.

Sięgnijcie po "Magnification", bo jest to album, na który wielu z nas chyba
podświadomie oczekiwało przez wiele lat.

pozdrowienia,
Vroobelek

ps. i zapraszam do serwisu Yesomania: yes.iq.pl/

[vulture]

Gość portalu: Vroobelek napisał(a):

> Rozumiem, można nie lubić Rabinowo-Sherwoodowych pioseneczek w stylu Love
Will
> Find A Way, Saving My Heart czy Wonderlove. Ale nawet na tak wykpiwanych
> płytach jak Big Generator znajdziemy perełki. Ktoś wcześniej wspomniał o
Shoot
> High Aim Love, ale co powiesz o np. I'm Running, 7-i-półminutowym dziełku, w
> którym dzieje się mnóstwo i bynajmniej nie jest to lukrowany pop.

Szczerze mówiąc, mnie ten utwór nudzi i nic się dla mnie w nim nie dzieje, a
szczytem jest beznadziejny refren (podobnie jak wszystkie refreny na tym
albumie). Fakt, że kawałek jest poprzetykany wstawkami w stylu calypso, w ogóle
mnie nie rusza. Już wolę (jeśli chodzi o utwory nagrane z Rabinem) "I Am
Waiting" z "Talk".

[Gość: soso]

Ja generalnie lubie Rabina bo jest to gitarzysta-perla i tyle. Sam dzwiek i
sposob grania wciska w fotel. Jezeli gra Rabin to juz plyta yes ma dla mnie
wartosc. Reszta to tylko kwestia czy jest to 90% czy 110%. Tak wiec nie bede
znecal sie nad jakimis szczegolami w talk czy big generator bo i tak jest tam
zawsze troche super deseru i to mi zawsze smakuje.
Magnification wbrew dobrym recenzjom mnie nie poraza ale nie jest to z
pewnoscia plyta z konca kolejki, co to to nie.

pzdrw

soso

[Gość: why?]

Gość portalu: soso napisał(a):

> Ja generalnie lubie Rabina bo jest to gitarzysta-perla i tyle. Sam dzwiek i
> sposob grania wciska w fotel

pierwsza sensowna wypowiedz o rabinie. dla mnie to po prostu bardzo dobry
gitażysta i łeb do produkcji i aranżacji. dla mnie 90125 , BG i TALK to perełki
produkcyjne.nie są to lata 70-te, ale ambitnego popu tez można posłuchać

przerost frmy nad treścią

[vulture]

Gość portalu: why? napisał(a):

dla mnie 90125 , BG i TALK to perełki
>
> produkcyjne

No właśnie - problem zwłaszcza z BG jest taki, że produkcja przerosła same
kompozycje, które są tylko dodatkiem do realizacji dźwięku...

TALES...

[cze67]

Odgrzebuje watek, poniewaz kupilem sobie (na kasecie) Tales... I chcialem sie
podzielic swymi uwagami o tej plycie. A wiec - denerwuje mnie ona bardzo.
Dlaczego? Poniewaz jest cholernie nierowna. Albo inaczej, jest zlozona z
nieprzystajacych do siebie czesci. Zadna z czterech kompozycji nie ma logicznej
formy, poszczegolne watki nie tworza zamknietej calosci a tylko zlepek roznych,
ciekawych i mniej, szkicow. Poszczegolne melodie nie wynikaja jedna z drugiej a
jedynie przeskakuja z jednej w druga.
Taki np. Ritual (dla mnie najlepszy utwor na plycie)- zaczyna sie wspaniale,
jednym z najciekawszych, najbardziej energetycznych tematow Yes, potem
przechodzi w tez piekny, malowniczy fragment (Nous Sommes du Soleil), ale
pozniej nie ma zadnej kontynuacji tego pierwszego tematu, ktory logicznie
konczylby calosc. Tylko jakies niewiadomo co, co pozostawia uczucie niedosytu,
niedokonczenia, zmarnowanej szansy.
Gdyby z upchnietych w te kompozycje pomyslow muzycy stworzyli zamkniete krotsze
utwory nie starajac sie ich wtloczyc w czterech monumentalnych kompozycjach,
mogloby wyjsc cos pieknego, cos w stylu Fragile. A tak?
Nie mowie ze plyta jest zla od poczatku do konca. Ma piekne momenty, ale
powiazane, wedlug mnie, bez pomyslu.
A przeciez panowie udowodnili, ze moze byc i dlugo i logicznie i niezwykle -
vide Close to the Edge.

[Gość: Tom]

cze67 napisał:

> Odgrzebuje watek, poniewaz kupilem sobie (na kasecie) Tales... I chcialem sie
> podzielic swymi uwagami o tej plycie. A wiec - denerwuje mnie ona bardzo.
> Dlaczego? Poniewaz jest cholernie nierowna. Albo inaczej, jest zlozona z
> nieprzystajacych do siebie czesci. Zadna z czterech kompozycji nie ma
logicznej
>
> formy, poszczegolne watki nie tworza zamknietej calosci a tylko zlepek
roznych,
>
> ciekawych i mniej, szkicow. Poszczegolne melodie nie wynikaja jedna z drugiej
a
>
> jedynie przeskakuja z jednej w druga.
> Taki np. Ritual (dla mnie najlepszy utwor na plycie)- zaczyna sie wspaniale,
> jednym z najciekawszych, najbardziej energetycznych tematow Yes, potem
> przechodzi w tez piekny, malowniczy fragment (Nous Sommes du Soleil), ale
> pozniej nie ma zadnej kontynuacji tego pierwszego tematu, ktory logicznie
> konczylby calosc. Tylko jakies niewiadomo co, co pozostawia uczucie
niedosytu,
> niedokonczenia, zmarnowanej szansy.
> Gdyby z upchnietych w te kompozycje pomyslow muzycy stworzyli zamkniete
krotsze
>
> utwory nie starajac sie ich wtloczyc w czterech monumentalnych kompozycjach,
> mogloby wyjsc cos pieknego, cos w stylu Fragile. A tak?
> Nie mowie ze plyta jest zla od poczatku do konca. Ma piekne momenty, ale
> powiazane, wedlug mnie, bez pomyslu.
> A przeciez panowie udowodnili, ze moze byc i dlugo i logicznie i niezwykle -
> vide Close to the Edge.

.... Tylko musieliby wszyscy nad tym pracować, a tak pracowali Anderson i Howe
a reszta dograła swoje kwestie do materiału.
Nudne to jest bez wętpienia ale w porównaniu z ostatnią płytą (nawet nie
pamiętam tytułu mimo że nabrałem się na zakup) super interesujące i twórcze.

alez drogi kolego!!!!

[Gość: soso]

Rytual to akurat znakomity przyklad dogranej calosci. Popatrz na to tak: (nawet
biorac tylko muzyke a pomijajac slowa.
Poczatek to sielskie zycie (np na wsi). Ludzie sa pelni porannej energii i
optymizmu. Potem zasiadaja w swe powozy i jada do kosciolka na niedzielna msze.
A tam... No wlasnie, a tam powtarzany jest odwieczny RYTUAL religijny, rznie
sie baranie gardla (co slychac!), tocza sie echa wielkich katedr, pokaslywania,
sa chwile zawieszenia, suspensow, podbijania atmosfery i wyzej i ciezej z
udzwignieciem tego wszystkiego. I nagle znowu swieze powietrze, pszczolki,
kwiatki, ludzie jada do domu, koniec mroku katedry, ofiar z koz i baranow,
masajskich rytualow, ciemnosci i tajemniczosci. Przezylismy rytual i wrocilismy
do swiata przyrody. Bo rytual tworza ludzie. Jest to swego rodzaju katarsis i
nie ma mowy o powtorzeniu tematu z poczatku bo juz nie ma tej energii w nas.
Rytual wyssal z nas wszystko i przenieslismy sie w stan nirwany, spokoju,
spelnienia.

Nie wiem co masz na mysli piszac o spojnosci. Faktem jest, ze jest wiele
fragmentow o roznych tempach, dynamice, odmiennym ogolnym wydzwieku muzycznym
ale takze czemus to sluzy i sa powody, by budowac taka a nie inna konstrukcje.
Jezeli sie temu oddac to nie ma zadnych zgrzytow czy niekonsekwencji. Ale moze
muzyka nie powinna byc tak kategoryczna w narzucaniu toku myslenia? To juz inna
kwestia

pzdrw

soso

[cze67]

O kurcze, nie wiedzialem ze to tak sie czyta. Dla mnie jednak nadal jest to
zbitka niepowiazanych ze soba fragmentow muzycznych (choc niewatpliwie niekiedy
urzekajacych).
PS. Suppers Ready Genesis tez jest takim zbitkiem. A jednak ja czuje tam jakas
mysl przewodnia, kontynuacje. Zreszta podobnie jak w Close To The Edge. Dlatego
wole te kompozycje od utworow z Tales...

[Gość: airborn_]

Heretycy .
Mogę się zgodzić, że Oceany nie są tak logicznie zarysowane jak CTTE czy
Awaken, nie tak awangardowe i śmiałe jak Gates Of Delirium. Co nie zmienia
faktu, że jest to moja ukochana płyta Yes - i wiem, że bardzo wielu zagorzałych
fanów zespołu tę opinię podziela. A z kolei ci, którzy są fanami rocka
progresywnego _w ogóle_, ale Yes samego nie wyróżniają, na ten album kręcą
nosem. Dlaczego? Nie wiem. W każdym razie stosunek do Oceanów może być użyty
jako papierek lakmusowy poziomu yesomaniactwa .
Oceany to jest _jedyna_ płyta Yes, której do dzisiaj nie jestem w stanie
ogarnąć - mimo, że znam ją na pamięć. Za każdym przesłuchaniem znajduję coś
nowego, coś, co mnie uderza i zaskakuje. Dłużyzny? Być może. Ale tej płyty nie
powinno się słuchać tak jak innych - to jest płyta do powolnego smakowania. A
jak zasmakujemy, to i te 80 minut wyda nam się za krótkie.
Oczywiście, nie piszę tego po to, żeby Was przekonać. Ale interesującym
zjawiskiem dla mnie jest, że o ile "zwykli" fani art-rocka za największe płyty
Yes uważają te z okresu "The Yes Album - CTTE", to fani Yes skłonni są za złoty
okres swojego zespołu uważać okres "CTTE - Relayer", ze szczególnym
uwzględnieniem Oceanów właśnie.

[Gość: soso]

Dla mnie takze wbrew rankingowym gwiazdkom i narzekaniom na teksty TFTO jest
najbardziej lubiana plyta (x2 oczywiscie).
Natomiast okrzyczane CTTE jest momentami nudnawe. Ale moze to efekt zbyt wielu
przesluchan

pzdrw

soso

[Gość: cze67]

Gos´c´ portalu: airborn_ napisa?(a):
Ale interesuja˛cym zjawiskiem dla mnie jest, z˙e o ile "zwykli" fani art-rocka
za najwie˛ksze p?yty Yes uwaz˙aja˛ te z okresu "The Yes Album - CTTE", to fani
Yes sk?onni sa˛ za z?oty okres swojego zespo?u uwaz˙ac´ okres "CTTE - Relayer",
ze szczególnym uwzgle˛dnieniem Oceanów w?as´nie.

I tak oto zostalem zwyklym fanem art-rocka. Cieszyc sie czy plakac?
A tak zupelnie a propos. Przeciez wiadomo, ze fani danego zespolu to ludzie
ktorzy mniej krytycznie (czesto bezkrytycznie) kochaja SWOJ zespol, wybaczajac
mu rozne niedoskonalosci i slabsze momenty. Ja jestem fanem Genesis i lubie ich
plyte And Then There Were Three (fakt, ze nie do konca, ale jednak), ktora
powszechnie jest uznawana za jedna z najslabszych w jej karierze i generalnie
poczatek upadku tej formacji. Nie mowie, ze tak jest z Talesami, ale taki jest
mechanizm. Tak to dziala...

[Gość: airborn_]

> I tak oto zostalem zwyklym fanem art-rocka. Cieszyc sie czy plakac?

"Zwykłym" znaczyło w tym kontekście - nie będącym fanem Yes.

> A tak zupelnie a propos. Przeciez wiadomo, ze fani danego zespolu to ludzie
> ktorzy mniej krytycznie (czesto bezkrytycznie) kochaja SWOJ zespol,
>wybaczajac mu rozne niedoskonalosci i slabsze momenty.

Ale piszemy teraz o czymś innym. Nie o "wybaczaniu niedoskonałości i słabszych
momentów" (których oczywiście Yes mieli sporo), tylko o sytuacji, gdy jakaś
płyta nie jest specjalnie ceniona przez niefanów zespołu, natomiast przez fanów
jest ubóstwiana i uważana za jedno z największych jej arcydzieł. W przypadku
Genesis do Oceanów można porównać nie And Then... (które jest takim
Genesisowskim Tormato raczej), ale Lamb Lies Down On Broadway (której z kolei
ja - niefan Genesis - nie rozumiem i za którą nie przepadam). Można by takich
płyt znaleźć oczywiście więcej w dorobku także innych zespołów.

[Gość: All changes!...]

.. jak spiewal Gabriel w Suppers Ready. A wiec, prosze panstwa cz67 udowadnia
ze nie jest krowa i zmienia poglady. Sluchalem tej plyty codziennie przez te
kilka dni i... I... coraz bardziej mi sie podoba! Znajduje w niej to, czego mi
brakowalo po pierwszych przesluchaniach - czyli ZAMYSL i KONSEKWENCJe. Melodie
ukladaja sie w jakis wzor, w jakos calosc. Jak mowi Kaczkowski - pyszota!
Posypuje wiec glowe popiolem i przyznaje racje moim adwersarzom - to znakomita
plyta. Nadal jej slucham!

All changes!!!

[Gość: cze67]

Tak mialo byc, sorry!!!

Super i Beee

[cze67]

Wlasnie poznalem dwie plyty Yesow, ktorych do tej pory nie mialem moznosci
poznac. Mianowicie Relayer, ktorego wprawdzie sluchalem w mlodosci (czyli
jakies 12 lat temu) ale wowczas do mnie nie przemawial, oraz Open Your Eyes.
I stwierdzam, ze pierwsza z tych plyt jest najlepsza w dorobku tego zespolu
(ach ten Moraz i Sound Chaser w szczegolnosci!) natomiast druga jest tej grupy
dzielem najgorszym.
Relayer jest wspaniala wycieczka w rejony dotad przez Yes malo penetrowane,
mianowice w jazz rock (wspomniany Sound...) oraz w nieco chaotyczne, a przez to
przepiekne klimaty prezentowane w Gates of Delirium. Niezwyklej urody utwor.
Przepiekna plyta. Najslabszym ogniwem jest To Be Over, troche bez pomyslu, ale
trzyma poziom.
O Open... nie chce mi sie pisac. Dobrze, ze to tylko kaseta i to kupiona w
wyprzedazy (za 2,99 zl).

[Gość: Jacek]

cze67 napisał:
> Przepiekna plyta. Najslabszym ogniwem jest To Be Over, troche bez pomyslu,
ale
> trzyma poziom.<

Witam !
Zapewniam Cię, że ten utwór to również muzyczna perła - jeszcze tego nie
odkryłeś.
Pozdrawiam.

[Gość: Dżozef]

cze67 napisał:

> Najslabszym ogniwem jest To Be Over, troche bez pomyslu, ale
> trzyma poziom.


Płyta Relayer nie ma słabych punktów. Tylko wymaga trochę czasu jak większość
płyt Yes.Już chyba tu pisałem, że przez długi czas po zakupieniu tej płyty nie
mogłem wysłuchać To Br Over w całości. Teraz ten utwór znajduje się w pierwszej
piątce moich ulubionych utworów Yes.

Tak mi się wydaje, że Pan Cze67 staje się powoli yesomaniakiem

Pozdrawiam!

[Gość: plooshack]

dobry wątek, a zdechł.

[cze67]

Dobrze, ze podniosles, bo wlasnie kupilem sobie "Magnification" i coraz
bardziej odkrywam te swietna plyte. To rzeczywiscie, jak tu juz pisano, powrot
do starych dobrych brzmien, do dobrych (a nie komercyjnych) melodii. No i duzo
tu Chrisa Squiera, którego bardzo powazam. A gitara Howea brzmi naprawde
wspaniale.

[Gość: soso]

A ja jakos lubie Yes z okresu Trevora Rabina. I to chyba wlasnie ze wzgledu na
niego i te kolorki, ktore udawalo mu sie wpisywac w gitare. Zauwazylem, ze
coraz rzadziej slucham klasycznego okresu a najczesciej zagladam do 90125, Time
and Word, Yes Album, Jedynki, Tormato, Talk i Big Generator. Reszta przemyka
pod palcami jak sie przepatruje polki i nawet nie chce sie polozyc na tacke.
Nie wiem nawet sam dlaczego bo np. Topograficzne Oceany sa chyba jedna z
najlepszych plyt jakie znam w ogole. Dziwne sa koleje losu dlugich milosci
Przeslawne 'Close to the Edge' nie bylo sluchane juz chyba ze 2,3 lata .

pzdrw

soso

[cze67]

Dla mnie ten okres to upadek zespolu. Ale to kwestia gustu. Ale tez zauwazylem
u siebie, ze szybciej poslucham Tormato czy Relayera, niz Close czy Fragile...
Pewnie mi sie zbyt osluchaly...

[Gość: plooshack]

ten właściwy YES to od 'yes album' (pierwszej płyty) do 'tormato', no
może '90125' włącznie. To była TWÓRCZOŚĆ, to co potem to tylko, a może 'aż' -
sorry jeśli poczujesz się urażony(-a) - dobre rzemiosło, polegające na
nasłuchiwaniu trendów (obrzydliwe słowo) i doginaniu swoich propozycji do nich.

plooshack.

a wątek focusa i vdgg też odświeżę, a co!

[cze67]

Gos´c´ portalu: plooshack napisa?(a):

> ten w?as´ciwy YES to od 'yes album' (pierwszej p?yty) do 'tormato', no
> moz˙e '90125' w?a˛cznie. To by?a TWÓRCZOS´C´, to co potem to tylko, a moz˙e
'az˙' - sorry jes´li poczujesz sie˛ uraz˙ony(-a) - dobre rzemios?o, polegaja˛ce
na nas?uchiwaniu trendów (obrzydliwe s?owo) i doginaniu swoich propozycji do
nich.

Ja na pewno sie nie obraze, bo podobnie mysle (z tym, ze jednak do "Dramy" ten
klasyczny Yes istnial). Z tego nasluchiwania trednow, wedlug mnie, wylamuje sie
wlasnie "Magnification".

[vulture]

cze67 napisał:

Z tego nasluchiwania trednow, wedlug mnie, wylamuje sie
>
> wlasnie "Magnification".

Jak to? Przecież to najprawdziwsza płyta z orkiestrą!!!

[Gość: soso]

Jak yes z orkiestra to tylko 'time and a word'! Uwielbiam ta plyte bo nastroje
Metropolis, szalenczego swiata przyszlosci widzianego oczami Verne lub Orsona
Welsa. Dreszcze chodza po plecach. Nowa wersja po remasteringu poraza
przestrzennoscia i dynamika. Swietny kawal muzyki.
Co do klasycznego okresu yes to 'Yes Album' jest na pograniczu (jeszcze traci
pierszymi dwoma albumami) a koniec zdecydowanie przed Drama (Going to the
One?), ktora dla mnie jest jakims zagubieniem sie zespolu po uproszczeniach
dokonanych w tormato. Odnalezli sie ponownie po doborze Trevoera Rabina i 90125
jest znakomite - ciekawe tak brzmieniowo jak i co do struktury utworow: zmiany
tempa, indywidualne prowadzenie poszczegolnych instrumentow lub sekcji (np.
mocny bas i perkusja sadzaca wolne akcenty w kontrascie z rozpedzona gitara -
tego nie bylo przedtem).
Osia klasycznego yesu jest dla mnie wszystko zblizone do TFTO bo ta plyta jest
szczytem gory klasycznego yesu.
Zespoly takie jak yes nie bardzo sie komercjalizuja a raczej sprawiedliwsze
jest powiedziec, ze ida wlasna droga. Troche mnie zlosci jak ktos pisze o
zmianach stylu jako oddawaniu sie komerce. A co powiecie o Davidzie Bowie? Jak
tam z Queen? Jaka droge przeszli the Beatles? Czy Abbey Road jest gorsze lub
lepsze od I wanna hold your hand? Dobrzy aktorzy graja w rozmaitych filmach i
zawsze patrzymy z otwartymi ustami. Kiepscy sa jak John Wayne - zawsze tacy
sami.

pzdrw

soso

[cze67]

vulture napisa?:

>
> Jak to? Przeciez˙ to najprawdziwsza p?yta z orkiestra˛!!!

Plyty z orkiestra dzielimy na dobre i slabe. Ta jest piekna!

podciągam...

[martolka]

... bo to taki fajny wątek i szkoda żeby przepadł w odmętach archiwum. Poza tym
niedługo koncert, więc w temacie.

Do Martolki

[vulture]

A idziesz?

[cze67]

Chciałbym, chciałby, jak mi Bóg miły, ale skąd kasa? Skąd kasa, pytam?

vulture...

[martolka]

ja tu się pod cze pod-cze-pię i tak samo zapytam

jak na razie to wiem, że tylko ty idziesz

[Gość: Joseph]

> jak na razie to wiem, że tylko ty idziesz


Ja też idę a raczej jadę ponad 400km, ale i tak wiem, że będzie się opłacało

A oto setlista z pierwszego koncertu nowej trasy (z Yesworld.com):


Firebird Suite
Siberian Khatru
Magnification
In the Presence Of
We Have Heaven
South Side of the Sky
And You and I
In the Course of the Day, Clap (Steve's solo)
Show Me (Jon & Rick)
Six Wives excerpts (Rick's solo)
Heart of the Sunrise
Long Distance Runaround
Fish
Awaken
Roundabout
Starship Trooper


Świetnie, że jest Awaken. Największym minusem jest brak Revealing Science of
God, który był grany na zeszłorocznej trasie w Stanach.
Wg innych źródeł na koncercie był zagrany także Don`t Kill The Whale.

Pozdrawiam!

Joseph

[vulture]

A ja właśnie "Revealing..." nie lubię za bardzo. Poza tym dobrze, jeśli zespół
zmienia od czasu do czasu zestwa granych kawałków. "Don't Kill The Whale" na
przykład na poprzednim koncercie w Warszawie nie grali, więc chętnie bym
posłuchał...

[Gość: Lukas]

vulture napisał:

> A ja właśnie "Revealing..." nie lubię za bardzo. Poza tym dobrze, jeśli
zespół
> zmienia od czasu do czasu zestwa granych kawałków. "Don't Kill The Whale" na
> przykład na poprzednim koncercie w Warszawie nie grali, więc chętnie bym
> posłuchał...

Mogliby zagrac "Close to the edge".Ograne ,ale jare Zreszta ,im wiecej
kawalkow tym lepiej ,a "Close" na ostatnim ubieglorocznym koncercie bylo ,teraz
wylecialo na rzecz "And You and I" ,ktore jest 8 minut krotsze!

hehe

[vulture]

Ale nie grali "Don't Go"...umc.. umc.. umc... umc... za takie syfy i za rzeczy
typu "Lightning Strikes" powinno się ich wysłać na resocjalizację.

[Gość: Lukas]

vulture napisał:

> Ale nie grali "Don't Go"...umc.. umc.. umc... umc... za takie syfy i za
rzeczy
> typu "Lightning Strikes" powinno się ich wysłać na resocjalizację.

Ale teraz zagraja "Don't kill the whale" ,co jest tez takiej ,hmmm,watpliwej
jakosci.Ja tam sie ciesze ,ze nie ma "Ownera" ,na ktorego pewnie niekorzy
czekali
Co nie zmienia faktu ,ze chyba najfajnieszy set byl na trasie z orkiestra -
wszystkie wazne suity ,zabraklo tylko "Awaken".

[vulture]

Don't Kill The Whale ma swój specyficzny, archaiczny urok, a dwa pozostałe kity
nie mają. A Ownera nie chcę. To zabawka Trevora Horna.

[Gość: Lukas]

vulture napisał:

> Don't Kill The Whale ma swój specyficzny, archaiczny urok

Nie moge sie nie zgodzic ,ale tylko dlatego ,ze lubie pana Wakemana i nie
przeszkadzaja mi te ,wtedy zapewne nowoczesne ,ale dzis brzmiace
archaicznie,dzwieki.Mogl to zagrac na Moogu.....

...Niezależnie od wszystkiego......

[vulture]

...raz można na żywo posłuchać.

Keys To Ascension

[cze67]

Chciałem tylko poinformować, że nabyłem podwójną płytę Keys To Ascension i po
przesłuchaniu pierwszej strony (koncertowej) uważam, że jest świetna! Tym samym
nie podzielam wyrażonej tu opinii kolegi vulture, że koncertowe wersje utworów
tam zamieszczonych są bezbarwne.
O przesłuchaniu drugiej płyty poinformuję oddzielnym postem.

Kolega Vulture

[vulture]

Pragnie poinformować, że podtrzymuje swoją opinię na temat koncertowej i
studyjnej zawartości "Keys". Lepiej mi się słucha "Yesshows" (tak, wiem że to
było 900 lat wcześniej, między 18 a 19 odejściem Wakemana).

Ty se Cze "Yes Remixes" kup, bo to na fali teraz jest, a jaką ma ładną okładkę,
prawie jak nowy Meryljon.

[cze67]

vulture napisał:

> Pragnie poinformować, że podtrzymuje swoją opinię na temat koncertowej i
> studyjnej zawartości "Keys". Lepiej mi się słucha "Yesshows" (tak, wiem że to
> było 900 lat wcześniej, między 18 a 19 odejściem Wakemana).

A tu się z kolegą zgodzę akurat. Yesshows mnie się także lepiej słucha.
Baaardzo lubię tę płytę, bardziej jeszcze niż kiedyś katowaną przez mnie
niemiłosiernie płytę Yessongs. W dwóch kawałkach udziela się tam przecież
nieodżałowany Moraz.

> Ty se Cze "Yes Remixes" kup, bo to na fali teraz jest, a jaką ma ładną
okładkę, prawie jak nowy Meryljon.

Sam se kup, kolego. A jak kupisz to podziel się wrażeniami. Jeżeli takowe będą.

Hehehehe

[vulture]

Raczej nie planuję zakupu tanecznych wersji utworów Yes, ale może ściągnę i Ci
napiszę - na razie ściągnąłem 3 remiksy Emerson Lake & Palmer i myślałem, że
będzie niezbędna interwencja soli trzeźwiących.

A "Keys..." lubię posłuchać, to nie tak, żebym uważał ten album za kiepski, ale
mało porywający (no, poza tym że grają "America"), acz czasem posłucham, bo
wykonanie jest jak najbardziej kulturalne, tylko takie bez życia.

Tales,,,

[cze67]

A tak w ogóle to zasadzam się na kupno Tales... z tymi bonusami co je teraz
dodają. W merlinie only niecałe 6 dych, taniej o kilknaście niż wcześniejszy
remaster. Ot, paradoks.

sram na ich bonusy

[vulture]

Już wyraziłem swoje zdanie na temat wydawania w nieskończoność wznowień tych
samych płyt z kolejnymi atrakcjami. Niech się w dupę pocałują, mogli je dodać,
jak kupowałem poprzednie remastery.

[cze67]

vulture napisał:

> Już wyraziłem swoje zdanie na temat wydawania w nieskończoność wznowień tych
> samych płyt z kolejnymi atrakcjami. Niech się w dupę pocałują, mogli je
dodać, jak kupowałem poprzednie remastery.

Mnie też to wkurwia (już o tym pisałem). Ale że akurat Talesa na CD nie
posiadam, i że akurat taniej...

aha

[vulture]

Nie wiem, czy posiadasz wideo lub DVD, ale polecam, wyłącznie dla pośmiania
sie, "Greatest Video Hits" Yes. Polewka na maksa.

[cze67]

vulture napisał:

> Nie wiem, czy posiadasz wideo lub DVD, ale polecam, wyłącznie dla pośmiania
> sie, "Greatest Video Hits" Yes. Polewka na maksa.

Bo?

Bo jest parę zabawnych momentów

[vulture]

Na przykład w gówienku "Love Will Find A Way" dziadki siedzą w okolicy jakiegoś
hangaru i podrygują, Anderson ma na twarzy namalowane dziwne wzorki indiańskie,
a z tyłyu, w tle, płonie sobie samolot.

Bo stroje i fryzury z lat osiemdziesiątych rządzą.

Bo Anderson, podrygujący w białym skafanderku na scenie, bardzo śmiesznie
wygląda.

Bo teledysk "Don't Kill The Whale" - zespół filmowany w studiu, a w tle
nałożone ujęcia spienionych fal z wypływającym wielorybem - powoduje kolkę (ze
śmiechu).

aha

[cze67]

aha