Troche plotkarsko

[littlun1]

Czy dysponujecie jakimis zrodlami sugerującymi ze Mozart zostal otruty przez Salieriego? Chodzi mi o stwierdzenia definitywne . Jesli tak to bardzo prosze o podanie mi namiarow na takie rewelacje . Potrzebne mi jest to do pewnej pracy . Po prostu Mozart romantycznie .Mozna tez podyskutowac czy "Amadeusz" to film jak to okreslaja "biograficzny".

[a000000]

Niedawno w TV był program. Naukowcy doszli do wniosku, że Mozart umarł z powodu:

1. włośnicy
2. przewlekłej choroby nerek.

Otrucie przez Salieriego wykluczone. Choć sam Salieri się przyznał do otrucia -
ale było to w zakładzie dla obłąkanych, gdzie Salieri przebywał w swym
wirtualnym świecie.

Za włośnicą przemawiają objawy i list, w którym opisuje kotlet który gdzieś
zakupił i zjadł.
Za chorobą nerek przemawia całokształ chorowitego życia wraz ze znanym portretem
- typowa twarz nerkowca. Podobno jako dziecko był bardzo chory, cudem ozdrowiał.
Od tej pory ciągle coś mu dolegało - być może miał przewlekłe zapalenie nerek -
(jakis bakcyl się tam usadowił), które podstępnie i całkiem skutecznie wykończył.

Gdyby zidentyfikowano zwłoki, może można by czegoś więcej się dowiedzieć. A tak
pozostają jedynie domysły.

Myślę, że i jedno i drugie jest prawdopodobne. Jeśli chodzi o przyczynę zgonu,
nauka niczego definitywnego nie stwierdziła.

Amadeusz nie jest filmem biograficznym, jedynie "na kanwie". Jest to film o
zawiści miernoty wobec geniuszu. Bardzo dobry film.

[apfelbaum]

Gdzieś jeszcze czytałem o paciorkowcu jako o przyczynie niewydolności nerek,
którym jego styl życia nie bardzo się przysłużył.
A ten pomysł z intrygą Salieriego to zdaje się Puszkin wypromował.
a

[ondine]

kotlet spozyl bodajze w pradze, a wtedy w tamtych regionach panowala akurat
epidemia wsrod bydla. no a amadeo lubil slabo wypieczone, wiec sie zalatwil..
taka wersje ploty slyszalam jakies 2 lata temu

[a000000]

W Pradze kotlet spożyła służąca i zmarła - przypadek został opisany szczegółowo
przez felczera i nawet badanie wykazało pasożyty w mięśniach. To był zdaje się
pierwszy opisany przypadek trychinozy w dziejach. Kilkanaście lat PRZED śmiercią
Mozarta.

A Mozart kotleta zjadł we Wiedniu, około 6 tyg przed śmiercią - lekarze się
skłaniają do tezy, że JEŚLI kotlet był zarażony, to objawy i termin zejścia
wskazuje na włośnie.
Pisał o tym kotlecie do żony przebywającej "u wód". Opisywał, jak widział przez
okno gospody potrawę i nie mógł sie oprzeć - była krwista tak jak lubiał. Błeeee....
Nawet pisał, że posłał umyślnego po tego kotleta.

Tak zapamiętałam z audycji poświęconej prawdopodobnym przyczynom śmierci.

Epidemia była, owszem, tyfusu (zdaje się) - we Wiedniu, gdy Mozart umierał.

[a000000]

Tego paciorkowca miał sie nabawić właśnie w dzieciństwie, gdy był bardzo chory
nie wiadomo na co. Teza, że paciorkowiec zaatakował nerki jest bardzo prawdopodobna.

[arsnova]

a ja słyszałam gdzieś, że ponoć miał na raka szpiku...
Natomiast Beethoven ponoć chorował na ołowicę i właśnie z nadmiaru ołowiu
głuchota i huśtawka nastrojów. Ta huśtawka z resztą pewnie wpłynęła pozytywnie
na aktywność twórczą

[bwv1004]

Wiecie, te wszystkie diagony z odległości 200 czy 250 lat oparte na opisach z
siódmej ręki lub przypadkowych informacjach to trochę mnie śmieszą.

BTW
ondine napisała:

> kotlet spozyl bodajze w pradze, a wtedy w tamtych regionach panowala akurat
> epidemia wsrod bydla

Włośnicy nie można dostać od jedzenia bydła, jeno od nierogacizny. Świnek
mianowicie, względnie dzików. Ewentualnie niedźwiedzia, dzikiego kota, lisa,
psa, żyrafy, wilka, konia, foki lub morsa. Wiadomo z czego był kotlet? Bo
krwistą się raczej wołowinę jada...

[a000000]

to nie tyle są diagnozy ile domniemania. Takie szpiegowanie przeszłości.
Wieprzowe też krwiste można jadać...błeeee

[a000000]

arsnova napisała:

> a ja słyszałam gdzieś, że ponoć miał na raka szpiku...

Absolutnie odpada.


> Natomiast Beethoven ponoć chorował na ołowicę i właśnie z nadmiaru ołowiu
> głuchota i huśtawka nastrojów. Ta huśtawka z resztą pewnie wpłynęła pozytywnie
> na aktywność twórczą

Beethoven miał hustawkę nastrojów z powodu odziedziczonej skłonności
schizofrenicznej (matka) - miał próbę samobójczą. Głuchota - zdaje się dwoje
jego braci urodziło się głuchych (czterech zmarło) - skutek syfilisu (ojciec)? O
ołowicy nie słyszałam, ale może stosowano jakieś leki na tą "huśtawkę". Zmarł na
marskość wątroby w wieku 57 lat. Przyczyny marskości mogły być przeróżne -
najcześciej jest to wirus, albo...nadużywanie. Także choroby metaboliczne,
toksyny, pasożyty.....wiele jest możliwości ostatecznego zniszczenia sobie
wątroby. Pomimo, że jest to jedyny organ który ma zdolności regeneracyjne.

[bwv1004]

Syfilis po ojcu??? Niby ja, sypiał z synami? Kiłe wrodzoną dostaje się
wyłącznie od matki. Były koncepcje że ogłuchl od własnego syfilisu, równie
wiele warte co cała reszta tych niezbyt rozsądnych zabaw w diagnostykę po
wiekach. Zresztą są też istotne argumenty przeciw kile - zobacz sobie (z braku
lepszego źródła pod ręką)

en.wikipedia.org/wiki/Beethoven#Health


a000000 napisała:
> to nie tyle są diagnozy ile domniemania.

To są domniemania na temat diagnozy.

A rzekomą "skłonność schizofreniczną" kto jemu i jego mało znanej matce
zdiagnozował? Bo próby samobójcze są raczej charakterystyczne dla depresji.
Poza tym za nic nie mogę sobie przypomnieć próby samobójczej Beethovena -
chyba , że mylisz go z jego własnym bratankiem. Pisał o myślach samobójczych w
Testamecie Heiligenstadzkim - ale myśli takie nie są szczególnie dziwne u
głuchnącego kompozytora, bez odziedziczonych czy nabytych "skłonności". Nie
mówiąc o tym, że miał skłonność do afektacji.

[a000000]

nie pamiętam, gdzie czytałam o próbie samobójczej. Byc może że pomyliłam z
bratankiem, nie będę sie upierać. Nie zatrzymałam sie nad tą wiadomoscią, gdyż w
warunkach zycia Beethovena wcale a wcale by mnie nie zdziwiła.
Ojciec był alkoholikiem, miał lues, może matkę zaraził?? Matka zmarła na
suchoty, ponoć schizofreniczka. Kto diagnozował? A skąd ja mam wiedzieć? Pewnie
z tysiące takich ciekawskich jak i my. Również medycy i naukowcy - na podstawie
pisanych świadectw z epoki.
Jedno wiem na pewno - tak jak wielkie i piękne dzieła pisał, tak trudnym, jeśli
chodzi o charakter, człowiekiem był. Dziś by można by określić : człowiekiem
toksycznym. Po części usprawiedliwionym.

Pewno, że są to domniemania na temat domniemanej diagnozy. Zresztą nawet
naukowcy nic nie twierdzą na pewno. Tajemnica życia i śmierci w wypadku wielu
ludzi do grobu zeszła wraz z nimi.

[dobiasz]

a000000 napisała:

> nie pamiętam, gdzie czytałam o próbie samobójczej.

Może tu:

"O wy, ludzie, którzy mnie widzicie nienawistnego, upartego mizantropa, jakże
krzywdzicie mnie, nie znacie tajemnej przyczyny tego, co wam się takim wydaje —
serce moje i umysł od dzieciństwa usposobione były ku słodkim uczuciom
życzliwości, spełnianiu własnych wielkich czynów ...

(...)

ale zważcie, że od sześciu lat owładnął mną stan nieuleczalny, pogarszany przez
nierozumnych lekarzy — z roku na rok oszukiwany w nadziejach polepszenia,
zmuszony wreszcie do świadomości trwałego nieszczęścia — zrodzony z ognistym
żywym temperamentem, sam wrażliwy na rozrywki towarzyskie, musiałem wcześnie
odosobnić się, samotnie spędzać życie, a choć niekiedy chciałem wynieść się
ponad to wszystko, o jakże twardo spychało mnie z powrotem smutne doświadczenie
mego złego słuchu, a jednak jeszcze nie potrafiłem powiedzieć ludziom: głośniej
mówcie, krzyczcie, bo jestem głuchy... Zmysł, który u mnie winien być w
doskonalszym stopniu niż u innych ludzi, zmysł, który ongi posiadałem w
najwyższej doskonałości, jaką ma i miało z pewnością niewielu w moim fachu. —
Jak banita żyć muszę. — Co za upokorzenie, kiedy ktoś stał przy mnie i z oddali
fletnię słyszał, a ja nic nie słyszałem, albo ktoś słyszał śpiew pastuszka, a ja
nic nie słyszałem; wydarzenia takie pchały mnie na krawędź rozpaczy, już, już,
miałem życie zakończyć sam..."

LvB, Testament heiligensztadzki

[stary71]

a000000 napisała m.in.:

>.....wiele jest możliwości ostatecznego zniszczenia sobie
> wątroby. Pomimo, że jest to jedyny organ który ma zdolności regeneracyjne.

Hi, hi... Od razu przyszło mi do głowy skojarzenie z Prometeuszem... Pytanie,
bardzo w klimacie tego wątku, mogłoby brzmieć: Czy Beethoven napisałby swe opus
43, gdyby wątroba była pozbawiona zdolności do regeneracji?.. Jest to pytanie -
zauważcie - nieco schizofreniczne.
s71

[forresty]

oczywiście diagnozy po latach są często wróżeniem z fusów. Jednak w wielu
przypadkach mozna z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić przyczynę zgonu
człowieka nawet po tak długim okresie. Chopin na przykład wcale nie musiał zejść
w wyniku gruźlicy. Są teorie że miał dziedziczną mukowiscydozę. Co rówież
potwierdzxałoby choroby w rodzinie Chopina - siostra ponoć nie miała objawów
gruźlicy a zmarła na płuca. Reka chopina ma wyraźne slady mukowiscydozy.
Mozart to generalnie zagadka - ostatnio mówi się ze włosień. JaDAł wieprzowe
kotlety nie wołowe. Wół kiedyś zabijany był na specjalne okazje a nie dla byle
knajpy. Zapalenie nerek w dzieciństwie było chorobą śmiertelną - nie mówiąć że
nawet jakby przeżył to styl życia jaki uprawiał wykluczał takie problemy.
Przewlekłe zapalenie nerek wykluczone - ból byłby nie do zniesienia. WIem bo sam
miałem taką chorobę. Skłaniam się rzyczywiscie do włośnia skoro ktoś to ustalił
na podst. objawów i postępu choroby w czasie
Brahms - rak wątroby (ponoć na przyjecieu kiedyś powiedział ze nigdy nie był u
lekarza ale niedługo półdzie bo w jego wieku kazdy powinien przebadać sie raz do
roku. Za parę tygodni już nie żył), Gershwin - rak mózgu. Jeśłi się nie mylę to
Mendelssohn miał tętniaka mózgu i wrzeszczał z bólu. Geberalnie sposoby walki z
bólem w XIX w polegały na piciu alkoholu i zażywaniu opium . Wiec jeśłi
popatrzymy na całą galerię artystów, pisarzy, malarzy i tmu podobnych to widzimy
ludzi chorych uzaleznionych od alkoholu, narkotyków, pogrążonych w dziwnych
stanach depresyjnych - z halucynacjami itd.
Oczywiście były okrsy kiedy prądy kulturowe zakładały dekadencję, bezsens życia,
zagłębianie się we własnej podświadomosci. Jak popatrzymy co ię działo na
przełomie XIX/XX w w takim Berlinie to dojdziemy do wniosku że to banda
degeneratów niszcząca własne zdrowie. Myśłę o Munchu, Strindbergu,
Przybyszewskim, Ibsenie itd. Niemniej jednak nie potwierdza tego jakośc dzieł
które z siebie wydali (no może poza naszym przybyszewskim). Ci ludzie również
umierali w alkoholowych deliriach czy przytułkach psychiatrycznych (tetmajer).
Jeśłi dodamy do tego poziom higieny w gwałtownie rozwijających się miastach
XIXw, mięso którego nikt nie badał, brak wiedzy ze gruźlica roznosi się bardzo
łatwo to mamy efekt taki jaki mamy.
Kiedyś czytałem pewną historię podróznika polarnego który nowoczesnym sposobem
zapakował mięso w ołowiane puszki i tak wyjechał n podbój świata. Nietrudno
sobie wyobraxić ze na północy Norwegii jest wyspa - cmentarz w uczestnikami tej
wyprawy.
Po drugiej wojnie światowej amerykanie przebadali kilka japońskich wiosek -
okazało sie ze 100% ludzi miało robaki i inne paskudztwa. japończycy jedli
surowe ryby.
Kiedyś lekarz opowiadał mi historię jak trafił na pacjenta którego bolały nerki.
Badali go 2 tyg po czym okazało się ze ma robaczycę. Nocami zwijał się z bólu.
A historie syfilistyczne to była prawdziwa plaga i miał je każdy kt używał życia
nieustatkowanego. Czasem łapało się go przypadkowo - korzystając z szaletów.
TZW gorączki reumatyczne wymieniane w licznych przekazach dzis traktowane są
jako symptomy chorób pasożytniczych
Beethoven to przede wszystkim miał chorą wątrobę. Z jakiego powodu tego
oczywiscie nie wiem.

[wiksadyba1]

Nie jestem pewien, czy z tą mukowiscydozą u Chopina rzecz jest prawdopodobna,
bo przy braku nowoczesnego leczenia zachowawczego i rehabilitacji, nie
przeżyłby nawet i tych 40 lat, z których większość spędził jako tako sprawny
(tzn. chodził, przemieszczał sie z miejsca na miejsce, dawał wyczerpujące
koncerty etc.)

[a000000]

dla mnie mukowiscydoza u Chopina jest mało prawdopodobna. Myślę, że jednak suchoty.
Mukowuscydoza udusiłaby go w dzieciństwie. Wówczas nie znano sposobów na
odflegmianie płuc. Zresztą jest to choroba genetyczna, uwarunkowana istnieniem
uszkodzonego genu u OBOJGA rodziców - a więc inne dzieci też by ją miały.
Wówczas gruźlica była bardzo rozpowszechniona i nieuleczalna. Nie było
streptomycyny. Choć gdzieś słyszałam, że znano przypadki wyleczenia osób, które
spały razem z bydłem w stajni. Potem sie okazało, że krowy w jakiś sposób
pordukują streptomycynę - może stąd na "słabe płuca" zalecane było mleko prosto
od krowy?

[bwv1004]

> Zresztą jest to choroba genetyczna, uwarunkowana istnieniem
> uszkodzonego genu u OBOJGA rodziców - a więc inne dzieci też by ją miały.

Ależ bzdura. Proponuję poczytać genetyki klasycznej. Mendel, groszek, te sprawy.

Inna sprawa, że zgadzam się, że (jak juz pisałem na tym forum) w tamtych
czasach szanse dożycia chopinowskiego wieku z mukowiscydozą są niemal zerowe.

forresty napisał:
>Reka chopina ma wyraźne slady mukowiscydozy.

No właśnie, jak to jest. Do tej pory słyszałem, ze rozumowanie opiera się na
fakcie, że na portretach a zwłaszcza na jedynej istniejącej fotografii nie
widać końców palców, co bywa interpretowane, że wstydził się mukowiscydozowych
zniekształceń i je chował. Fotografia:
upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e8/Frederic_Chopin_photo.jpeg
Rozumowanie dalece pośrednie. Mógł tak położyć ręce do fotgrafii przypadkiem,
może taki miał nawyk układania rąk, może miał tego dnia brudne paznokcie i
chciał je schować .
Teraz na wikipedii wpadła mi w oko informacja, że wykonano (co najmniej
pośmiertnie) odlew dłoni Chopina. Ktoś go widział? Są objawy?

Ja znalazłem:
www.allposters.com/-sp/A-Cast-of-the-Hand-of-Frederic-Chopin-1810-49-Posters_i1344526_.htm
www.hunterian.gla.ac.uk/collections/object_month/left_hand/collection_index.shtml
hjem.get2net.dk/Brofeldt/
(w połowie strony)

Porównajcie z:
health.allrefer.com/health/cystic-fibrosis-clubbed-fingers.html
upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ac/ClubbingFingers1.jpg
www.nlm.nih.gov/medlineplus/ency/imagepages/1598.htm

[a000000]

mukowiscydoza jest NA PEWNO chorobą genetyczną powstającą w wypadku
jednoczesnego uszkodzenia genu u obojga rodziców.

[bwv1004]

a000000 napisała:

> mukowiscydoza jest NA PEWNO chorobą genetyczną powstającą w wypadku
> jednoczesnego uszkodzenia genu u obojga rodziców.

Owszem, ale dziedziczy się w sposób autosomalny recesywny. Co oznacza, że jeśli
oboje rodzice mają po jednej uszkodzonej kopii genu (gdyby mieli po dwie,
mieliby mukowiscydozę i raczej nie płodziliby Frycka), to statystycznie 1/4 ich
dzieci będzie miała mukowiscydozę, 1/2 będzie miała po jednej kopii genu (brak
choroby, ale przeniesienie jej dalej), 1/4 nie będzie miała w ogóle
uszkodzenego genu.

Mówię: poczytaj podstawy genetyki, np na przykładzie groszku który badał
Mendel. A potem sie spieraj o coś, na czym sie nie za bardzo znasz.

[a000000]

och, ja się ani spieram, ani udaję, że się znam. Znam przypadki tej choroby w
realu i co nieco obiło mi się o uszy. Choroba jest straszna. I bez kosztownych
zabiegów - szybko wykańczająca.
Podobno przy dzisiejszym stanie medycyny - średno 25 lat. A więc Chopin nie
miałby szans dożycia do 39 lat.

[bwv1004]

a000000 napisała:

> och, ja się ani spieram,

Dla mnie wyglądało to inaczej. Ale skoro nie miałem racji, to przepraszam.

Tym niemniej polecam zapoznanie się z podstawowymi zasadami dziedziczenia - to
się może każdemu przydac.

[a000000]

bwv1004 napisał:

>
> Dla mnie wyglądało to inaczej. Ale skoro nie miałem racji, to przepraszam.

przyjmuję.

Drogi bwv! ja się NIGDY nie kłócę, ani nie obrażam. No i nie mam monopolu na
Prawdę czy Mądrość - chętnie wyprostuję ścieżki, jeśli w czymś błądzę. Nie
jestem tu po to, aby się przechwalać własną wiedzą czy narzucać komuś swoje
zdanie - tylko aby POZNAĆ. Również swoje błędy.

Podstawowe zasady dziedziczenia, jakkolwiek pasjonujące - jednakowoż
powierzchowne. O dziedziczeniu trzeba wiedzieć wszystko, aby móc się
zorientować. Zresztą do czego może mi się przydać ta wiedza? Naukowcem nie
jestem i moje zdanie się nie liczy. Jestem jak najbardziej za badaniem genetyki
aby ustrzec się przed niektórymi schorzeniami, ale....nie mam pojęcia, jak
zabezpieczyć tą wiedzę przed niecnym wykorzystaniem. I tu jest miecz obosieczny,
który jak mi się wydaje, może przynieść więcej zła niż pożytku.


>

[bwv1004]

> Choć gdzieś słyszałam, że znano przypadki wyleczenia osób, które
> spały razem z bydłem w stajni. Potem sie okazało, że krowy w jakiś sposób
> pordukują streptomycynę - może stąd na "słabe płuca" zalecane było mleko
prosto
> od krowy?

Źródło?? Do tej pory słyszałem że gruźlicę przez krowie mleko to mozna złapać a
nie wyleczyć...

[a000000]

bwv1004 napisał:


> Źródło?? Do tej pory słyszałem że gruźlicę przez krowie mleko to mozna złapać a

> nie wyleczyć...

Konkretnie streptomycynę znaleziono w krowich odchodach. Osoby które spały w
oborach wdychały cząstki tego antybiotyku produkowanego w sposób naturalny.

[bwv1004]

> Konkretnie streptomycynę znaleziono w krowich odchodach. Osoby które spały w
> oborach wdychały cząstki tego antybiotyku produkowanego w sposób naturalny.
>

Jakieś źródło, namiary? Ciekawi mnie to.

[a000000]

to była audycja radiowa, jakiś czas temu. Opowiadano, jak dawnymi czasy nauka
się zastanawiała, dlaczego pasterze chorzy na płuca i mieszkający wraz z bydłem
w oborach (tak było!) nie wiedzieć czemu zdrowieli, a jaśnie państwo na salonach
i z odżywieniem - nie. I własnie znaleźli poszlakę - streptomycyna w odchodach.

Jeszcze jedno - poza tematem wątku. O niesamowicie interesującym instynkcie
zwierząt. Byliśmy na wsi. Pies sie poranił w chaszczach. I wytarzał właśnie w
krowim placku. Bratowa mało zawału nie dostała - a na psinie zagoiło się prawie
że do wieczora.

[kanarek2]

Piotr Kaminski, napisal artykul dla bodaj Le Monde, ponizej dwa pierwsze
paragrafy w jego tlumaczeniu.

Pacjent

Mozart pokazał się publicznie po raz ostatni 18 listopada 1791, na
uroczystości w swej loży masońskiej. Dwa dni później położył się do łóżka, by
więcej nie wstać. Georg Nikolaus Nissen, drugi mąż Konstancji Mozart i jeden z
jego pierwszych biografów (1828), napisał, opierając się na świadectwie swej
szwagierki Sophie Haibel, że chory cierpiał na gwałtowny obrzęk stawów, czemu
towarzyszyły ostre wymioty. Syn kompozytora Carl Thomas, liczący wówczas 7 lat,
potwierdził po latach tę „ogólną opuchliznę, uniemożliwiającą choremu
najmniejszy ruch, czemu towarzyszył ohydny zapach, który po śmierci tak się
natężył, że uniemożliwił sekcję zwłok”. Dodajmy, że Carl przychyla się już do
tezy o truciźnie. Rejestr zgonów wiedeńskiej katedry św Stefana mówi
o „potnicy” („Frieselfieber”. W swojej wnikliwej książce , Dr Peter J. Davies
sporządził imponujący katalog schorzeń, które powaliły kompozytora: zakażenie
streptokokiem w dniu 18 listopada, zespół Schönleina-Henocha, niewydolność
nerek, nadmierne upuszczanie krwi (trzy litry w 12 dni!), wylew krwi do mózgu,
ostre zapalenie płuc i oskrzeli. Mozart zmarł w poniedziałek, 5 grudnia, o
godzinie 0.55, po ostatnim ataku krwawych torsji.

Medycyna

Opiekowało się nim dwóch lekarzy, dr Nikolaus Closset i dr Matthias von
Sallaba, nie zostawili oni jednak szczegółowej dokumentacji. Brakuje nawet
świadectwa zgonu. Muzykolog H. C. Robbins Landon cytuje rzadki dokument,
stwierdzający śmierć Mozarta i podpisany przez niejakiego doktora H. Birnera.
Zdaniem autora, jest to tekst istotny, „dowodzi bowiem, że zwłoki Mozarta
zostały zbadane przez lekarza specjalistę w dziedzinie chorób zakaźnych”. W
istocie wszakże dokument ten „dowodzi” jedynie, że dr Birner (pojawiający się
tylko tutaj) był łaskaw go podpisać... Jedynym lekarzem, po którym zostało nam
jakieś świadectwo, jest radca dworu Eduard Vincent Guldener von Lobes,
przyjaciel i współpracownik dr Closseta. W tekście sporządzonym w roku... 1824,
odrzuca on kategorycznie hipotezę otrucia, informując, że w tym samym okresie
wielu pacjentów zmarło w podobnych okolicznościach na tę samą chorobę.
Niestety, informacja ta została później zdementowana przez badaczy. Co więcej,
radca Guldener nie badał chorego osobiście, a swoją opinię opiera na rozmowach
z Clossetem sprzed 33 lat; inaczej mówiąc, jego relacja cierpi na „potrójny
stopień oddalenia”. Choć jego zdaniem Closset nie mógł przeoczyć objawów
otrucia, nasz zmysł krytyczny każe nam raczej przypuszczać, że radca nie wie na
ten temat nic konkretnego, broniąc jedynie ex post reputacji kolegi lekarza...
Zresztą nasze zaufanie do dr Closseta, pobladłe w wyniku „molierowskiego”
upuszczania krwi, nie przeżyje świadectwa wspomnianej Sophie Haibel. Wieczorem
4 grudnia, w obliczu nagłego pogorszenia stanu Mozarta, wysłano ją na
poszukiwanie doktora. Znalazła go „w teatrze”, Closset odmówił jednak wyjścia w
połowie przedstawienia. Czy był tam „służbowo”? Nic nam o tym nie wiadomo.
Dość, że pospieszył do wezgłowia chorego dopiero koło północy, by mu
zaaplikować „zimne okłady na rozpaloną głowę, co wywołało taki szok, iż przed
śmiercią [Mozart] już nie odzyskał przytomności”.
W sumie: świadectwa z pierwszej ręki pochodzą od osób pozbawionych kompetencji
medycznych (i niekoniecznie obiektywnych), jedyne świadectwo lekarskie pochodzi
zaś z drugiej ręki, jest spóźnione i wątpliwe. Nic dziwnego, że specjaliści
doliczyli się po dziś dzień... 150 teorii na temat śmierci Mozarta. "

W dalszym ciagu artykulu, za dlugim jak na jeden post, okazuje sie, ze
koncepcja 'Salieri zabija Mocarta' ma zlozona historie, a takze sa tez inne
malownicze wersje.

[kanarek2]

To jeszcze troche dzis, bardziej na temat.

"Mechanizm jest prosty: gdy wielki artysta umiera przedwcześnie w
niewyjaśnionych okolicznościach, uważamy, że ktoś powinien za to beknąć. W swej
chimerycznej nieco, ale inteligentnej biografii Mozarta, Wolfgang Hildesheimer
sformułował myśl głębiej: „jest to wytwór najczyściej literacki, w literaturze
bowiem cnoty bohatera uwydatnia dopiero wrogość zazdrosnego rywala”.

Plotka to wiatru tchnienie

Po trzydziestu latach względnego spokoju, pogłoska o otruciu rozeszła
się ponownie w roku 1823, kiedy Antonio Salieri (1750-1825), kompozytor włoski
współczesny Mozartowi i poniekąd jego szczęśliwy, wiedeński rywal, począł
głośno zapewniać, że nie miał z jego śmiercią nic wspólnego (choć nikt go nie
niepokoił), później zaś, pogrążając się stopniowo w starczej demencji, sam
zaczął ją sobie przypisywać. Wieść obleciała cały Wiedeń, czego ślad znajdziemy
w „zeszytach konwersacyjnych” głuchego Beethovena – choć dwaj służący
Salieriego zaprzeczyli później, by słyszeli podobne wyznanie z ust pracodawcy.
Od Włoszki Lukrecji Borgii, poprzez Włoszkę Toffanę, aż po Włocha Salieriego –
wszystko to wystarczyło, by rozpętać nowe spekulacje. (...) Niestety, nic już
nie było w stanie powstrzymać „włoskiej plotki”. Jej kariera narastała wedle
recepty opisanej w sławnej arii z Cyrulika sewilskiego Rossiniego, krok w krok
za rosnącą w siłę mozartowską „religią”, datującą się właśnie z owych czasów.

Mocart i Saljeri

Wiek XIX poświęcił Mozartowi ponad 50 sztuk teatralnych i oper, wśród których
ocalała tylko jedna. Jej autora łatwo zresztą skojarzyć z Mozartem, nie tylko z
racji nadludzkiej, twórczej potęgi, co przedwczesnej, tragicznej śmierci. W
roku 1830, a więc w pięć lat po śmierci Salieriego, Aleksander Puszkin (1799-
1837) ukończył swą „małą tragedię”, liczącą zaledwie dziesięć stron i
zatytułowaną Mozart i Salieri. 60 lat później, Mikołaj Rimski-Korsakow przerobi
ją zresztą na operę (1889). Tekst składa się z dwóch krótkich rozmów mordercy z
ofiarą. Puszkinowski Salieri działa dla dobra ludzkości: „muszę go
powstrzymać”, powiada, „jeśli bowiem jego sztuka poszybuje jeszcze wyżej,
muzyka nigdy nie podniesie się po jego śmierci”. Podczas gdy Salieri wlewa
Mozartowi truciznę do wina, ów gra na fortepianie kilka pierwszych taktów
Requiem, po czym, opróżniwszy kieliszek, idzie do domu, gdyż niedobrze się
poczuł. W samotności Salieri rozmyśla nad wzajemnym stosunkiem geniuszu i
zbrodni, poczynając nagle wątpić w legendę, wedle której Michał Anioł dopuścił
się morderstwa. Kurtyna.
Puszkin nie żywi, rzecz prosta, żadnych ambicji „biograficznych”.
Plotka świeżej daty pozwala mu jedynie podjąć ciekawy temat „sztuka a
moralność”. Przy okazji, poeta szlifuje jednak wizerunek Mozarta lekkiego,
naiwnego, nieświadomego własnej wielkości, zderzając go ze spoconym wyrobnikiem
rzemiosła muzycznego, którego ten nadmiar łatwości przeraża. Tak oto rodzi
się „boski Mozart”, wcielenie „daru absolutnego”, co spada z nieba niczym
milion w totka, wolny od podatków, zwątpienia i męki twórczej. Wszystkie
kolejne portrety kompozytora będą już tylko wariantami puszkinowskiego
oryginału, równolegle zaś narastać będzie cały katalog banałów, frazesów
(„cisza po muzyce Mozarta jest wciąż dziełem Mozarta”...) i innych
przyprawiających o zgagę salzburskich słodyczy. "

[the_woman_in_violet]

proponuję sięgnąć do książki "muzyka i medycyna" - jednej z moich ulubionych