Doktoranckie u nas - ciekawe wyniki

[flamengista]

Nasze nowe władze ostro wzięły się za sprawdzanie jakości dydaktyki. Pośrednim
tego efektem było również przeprowadzenie ankiet wśród studentów studiów III
stopnia. Wyniki nie są w pełni reprezentatywne, bo dopiero mamy drugi rok
studiów dziennych. Znaczna część ankiet została więc wypełniona przez
studentów niestacjonarnych.

Najciekawsze jest to, że w pełnym wymiarze czasu pracuje 47% studentów studiów
dziennych, co jest wynikiem jednak dość zaskakującym. Czyli połowa
studiujących ma normalny etat. W sumie dobrze dla nich, bo przecież liczy się
doświadczenie zawodowe, w dodatku dobrze mieć jakiś dochód. Ale obawiam się,
że połączenie pracy zawodowej z pracą naukową będzie dla nich bardzo trudne.

Na II i III roku studiów (zaoczni) określoną tematykę rozprawy ma ok 50%
studentów. Reszta ma "ogólny pomysł", a często i pomysłu nie ma. Czy tacy
ludzie skończą te studia i obronią swoją pracę? Śmiem wątpić.

Wniosek: u nas studenci traktują studia - zarówno płatne (zaoczne), jak i
darmowe (dzienne), jako dodatkowy kurs zwiększający ich kwalifikację, ale
niekoniecznie prowadzący do pracy naukowej. Podejście z którego można być
dumnym (widać, że nauczyli się już ekonomii i potrafią liczyć) z perspektywy
pracy dydaktyka, ale nie dające uczelni większych korzyści.

U nas bowiem oczekiwano, że doktoranci dzienni też staną się tanią siłą
roboczą, zainteresowaną prowadzeniem zajęć i realizacją obowiązków
administracyjnych za "Bóg zapłać". Już teraz widać, że to raczej się nie uda
(choć nie wykluczam, że incydentalne przypadki się pojawią). Najlepsze jest
to, że w związku z otwarciem doktoranckich dziennych część katedr wywalczyła
sobie znaczne nadwyżki nadliczbówek, które teraz będą do zagospodarowania. A w
związku z niżem uczelnia niechętnie zatrudnia już asystentów-magistrów.
Ciekawe, kto te nadliczbowe weźmie...

Opisałem ten przypadek, żeby pokazać że nie wszyscy młodzi ludzie muszą się
zachowywać jak frajerzy, pracujący za darmo lub za głodowe stypendium. Ciekawy
jestem wyników podobnych ankiet na innych uczelniach - śmiem podejrzewać, że
byłyby podobne. Jednak większość, albo przynajmniej znacząca część doktorantów
dziennych pracuje, w myśl zasady "Umiesz liczyć? Licz na siebie".

I dobrze. Póki nie zmienią się warunki na studiach doktoranckich, póki
stypendia nie będą na odpowiednim poziomie nie ma moralnego prawa by od
tych studentów wymagać jakiejkolwiek pracy.

[loleklolek_pl]

> Najciekawsze jest to, że w pełnym wymiarze czasu pracuje 47% studentów studiów
> dziennych, co jest wynikiem jednak dość zaskakującym. Czyli połowa
> studiujących ma normalny etat. W sumie dobrze dla nich, bo przecież liczy się
> doświadczenie zawodowe, w dodatku dobrze mieć jakiś dochód. Ale obawiam się,
> że połączenie pracy zawodowej z pracą naukową będzie dla nich bardzo trudne.

Może liczą na to, że skończą w 6 lat ;)

> U nas bowiem oczekiwano, że doktoranci dzienni też staną się tanią siłą
> roboczą, zainteresowaną prowadzeniem zajęć i realizacją obowiązków
> administracyjnych za "Bóg zapłać". Już teraz widać, że to raczej się nie uda
> (choć nie wykluczam, że incydentalne przypadki się pojawią). Najlepsze jest
> to, że w związku z otwarciem doktoranckich dziennych część katedr wywalczyła
> sobie znaczne nadwyżki nadliczbówek, które teraz będą do zagospodarowania. A w
> związku z niżem uczelnia niechętnie zatrudnia już asystentów-magistrów.
> Ciekawe, kto te nadliczbowe weźmie...

System upada? Musi upaść. Utrata wagi coraz to kolejnych stopni zawodowych i
naukowych w prostej linii prowadzi do tego, że coraz mniej opłaca się je
zdobywać. Przykre jest to, że konsekwencją tego stanu rzeczy może być kompletna
zapaść za kilkanaście lat, kiedy to zabraknie kadry na uczelniach. Oczywiście są
wyjścia - prywatne uczelnie wynagradzające pracę lepiej, niż na poziomie 3/4
etatu kasjerki w hipermarkecie, dobrze płatne projekty badawcze etc.

Notabene u nas jedna doktorantka przeszła ze stacjonarnych na niestacjonarne,
jak została przyciśnięta pracą administracyjną :-).

A ta ocena jakości dydaktyki obejmowała pytanie się doktorantów, jak podobają im
się zajęcia prowadzone w ramach studiów doktoranckich?

[flamengista]

CytatSystem upada? Musi upaść.
Nie wiem, czy upada. Moim zdaniem ma się całkiem dobrze. Ale w sensie trwania
systemu, a nie jego rozwoju.

CytatUtrata wagi coraz to kolejnych stopni zawodowych i naukowych w prostej
linii prowadzi do tego, że coraz mniej opłaca się je zdobywać.
Niestety, ja tego nie widzę. Współczynniki skolaryzacji mamy powyżej średniej
europejskiej i ciągle rosną. Niby liczba studentów ma maleć, ale to chyba
odczuwają słabsze uczelnie prywatne. My na razie mamy nadmiar, problem w tym że
jakość materiału ludzkiego jest coraz gorsza. W efekcie stoimy między
trudną alternatywą:
a) fikcja edukacyjna i przepuszczanie osób które studiować nie potrafią i nawet
nie zamierzają, bo chcą jedynie papierka
b) trzymanie poziomu, co obecnie oznacza wyrzucenie ze studiów nawet do 50%
studiujących
Na b obecnie nie ma zgody wśród władz, więc próbujemy realizować a zachowując
choć resztki standardów etycznych.

Ja ciągle mam nadzieję, że kandydatów zacznie brakować bo wtedy może wreszcie
większy będzie nacisk na jakość: badań i dydaktyki.

Cytat Przykre jest to, że konsekwencją tego stanu rzeczy może być kompletna
zapaść za kilkanaście lat, kiedy to zabraknie kadry na uczelniach.
To też zależy od uczelni. U nas faktycznie może być z tym problem - młodzi są
przeciążeni dydaktyką, przez co wolniej się rozwijają. A narybek na studiach
doktoranckich nie wygląda na razie zbyt obiecująco. Co więcej, chyba nie marzy o
pracy na uczelni.

Ale na SGH czy UW w mojej działce jest mnóstwo młodych, błyskotliwych badaczy
(właśnie koleżanka dostała Paszport Polityki, całkiem zasłużenie), którzy są
wspierani przez swoich szefów. Tu nawet nie chodzi o wysokie pensje, bo te na UW
są raczej marne - ale o jakość pracy naukowej, możliwość publikowania i
doskonalenia się.

Cytatprywatne uczelnie wynagradzające pracę lepiej, niż na poziomie 3/4 etatu
kasjerki w hipermarkecie
Przesadzasz. Wg. moich danych najgorzej płacąca uczelnia w Polsce daje
stypendium 1020 złotych miesięcznie dla doktorantów (są oczywiście także i
studenci bez stypendium, ale to inna kwestia). Kasjer w supermarkecie zarabia
jednak mniej. Niewiele, ale jednak. A praca dużo cięższa i mało rozwijająca.

Cytatdobrze płatne projekty badawcze etc.
Tu trzeba się starać o granty międzynarodowe, a do tego trzeba mieć odpowiedni
poziom. My go nie mamy, bo brakuje środków na rozwój. Koło się zamyka. Natomiast
jestem przeciwny zarabianiu dużych pieniędzy na grantach KBN, szczególnie gdy
chodzi o osoby mające etat na uczelni. Granty z ministerstwa mają iść przede
wszystkim na realizację badań, a nie być przejadane.

CytatNotabene u nas jedna doktorantka przeszła ze stacjonarnych na
niestacjonarne, jak została przyciśnięta pracą administracyjną :-).
No ale rozumiem, że za tą pracę miała płacone? W przeciwnym wypadku nie widzę w
tym sensu.

CytatA ta ocena jakości dydaktyki obejmowała pytanie się doktorantów, jak
podobają im się zajęcia prowadzone w ramach studiów doktoranckich?
Tak, oczywiście. Wyniki były dość dobre (między 3,5 a 4 w skali 2-5).

troche sie mylisz kolego

[niewyspany77]

moj uczen zatrudnil sie po szkole jako kasjer w carrefour w stolicy. do reki na
dziendoberek dostal 1100 zl, po roku pracy 1700. lolek dobrze pisze, sorry.

ale to stolica

[flamengista]

Czytałem niedawno reportaż o kasjerce w supermarkecie i kwoty były znacznie
niższe. Chodziło o market we wschodniej Polsce. W sklepie tym większość kasjerek
zatrudniana była na 9/10 albo 7/10 etatu, co oznaczało 700-900 złotych na rękę.

tralala

[niewyspany77]

bez jaj, fla. nie da sie brac zarobkow ze wschodniej polski i porownywac do -
dajmy na to - krakowa,niech Ci bedzie. wiem, ze lepiej wypadnie, ale to nieladnie.

[pfg]

flamengista napisał:

> jestem przeciwny zarabianiu dużych pieniędzy na grantach KBN,
> szczególnie gdy
> chodzi o osoby mające etat na uczelni. Granty z ministerstwa mają
> iść przede wszystkim na realizację badań, a nie być przejadane.

Popatrz na to tak: jeśli będziesz miał płacone z grantu, nie będziesz
musiał brać tych nadgodzin, robić chałtur, więc będziesz mógł się
zająć badaniami.

świetnie

[flamengista]

tylko że w niektórych realizowanych grantach koszty honorariów sięgały do
40-50%. To jest przegięcie, szczególnie gdy badania nie zakładały samodzielnego
zbierania danych w formie ankiet czy wywiadów, a jedynie kwerendę literaturową i
obróbkę już dostępnych danych.

Nikt nie mówi, że ma się realizować grant KBN całkiem za friko. Ja też zapisałem
sobie wynagrodzenie - było to jeśli dobrze pamiętam ok 200 zł miesięcznie brutto
za każdy miesiąc. W końcu sporządzenie wniosku a następnie raportu to też ciężka
praca, za którą wypadałoby coś dostać. Tyle, że to było mniej niż 20% kosztów.

Są też granty, w których by przeprowadzić badania należy zatrudnić dodatkową
osobę - to też rozumiem. Nie rozumiem tylko mentalności "skoku na kasę",
praktykowaną przez niektórych. Zarabiać kokosy to się powinno na grantach
unijnych, a nie na krajowych. Krajowe mają służyć jako trampolina do osiągnięcia
sukcesów naukowych, a tym samym możliwości sięgnięcia po pieniądze unijne i nie
tylko.

nie ma co sie dziwic

[niewyspany77]

ile wasz uni daje do reki stypendium i czy maja wszyscy? to sa kluczowe pytania.
pytania pomocnicze to takie, czy np obecnie jest jakas alternatywa dla typowego
absolwenta ekonomii niz bezrobcie, wzglednie praca poza zawodem?

zalozenie, iz na doktorat obecnie ida absolwenci, ktorzy autentycznie widza sie
w nauce (czy dydaktyce) jest co najmniej bez sensu. to wynik patologii rynku
pracy i tez bezsensownego naboru na III stopien. tak fla, Twoja uczelnia tez nie
jest cacy. dla mnie 50% dziennych pracujacych to absolutnie normalne.

kwestie finansowe

[hatchet01]

wcale mnie nie dziwi, że ludzie wybierają etat, niż stypendium. sam
zrezygnowałem ze stypendium dr. na etacie + prywata miałem znacznie wyższe
dochody. w tych czasach młodzi ludzie też chcą mieć swoje auto, może i
mieszkanie, a na pewno się rozerwać. 1050 zł stypendium tego raczej nie zapewni.
jest ono też wypłacane tylko przez 10 miesięcy. a z etatu cały roczek dochody
płyną. lekiem tej sytuacji byłoby zapewne zwiększenie kwoty stypendium, ale
dział science fiction to chyba nie tutaj :)

[flamengista]

Oficjalnych danych nie mam, ale w oparciu o to co dowiadywałem się 1,5 roku
temu, gdy kolega myślał o doktoranckich u nas, to:
- stypendia nie są oczywiście dla wszystkich, bo przyznaje się je za wyniki w
nauce (!)
- w związku z tym nie ma ich od pierwszego roku, dopiero na drugim;
- w momencie gdy pytałem mowa była o śmiesznych kwotach, rzędu 400-500 zł
miesięcznie. Mam nadzieję, że to podwyższyli.

Może się nie zrozumieliśmy - ja nie sądzę, że moja uczelnia "jest cacy". Ja po
prostu twierdzę, że te 50% to norma, ale może być i więcej. Przecież nie każdy w
ankiecie chciał się tym chwalić, więc wynik może być zawyżony.

Ja twierdzę, że na doktoranckich pracujących powinno być i z 75%, bo nabór jest
zbyt duży a dorośli ludzie nie będą wiecznie na garnuszku rodziców. Natomiast
pozostałe 25% najlepszych powinno mieć godne stypendia doktoranckie. To, co jest
obecnie to żart. Gdyby nie etat na uczelni w ogóle bym nie myślał o pracy
naukowej. Podobnie moi koledzy-asystenci.

ale to nie jest wcale problem

[niewyspany77]

ja uwazam ze to, czy pracuje 5%, czy 95% to jest szczegol. przyznanie
"solidnych" stypendiow tez niec nie da. system w ktorym napisanie najlepszej
pracy na roku nie gwarantuje pracy na uczelni jest idiotyzmem. daj doktorantowi
2500 do reki, wypusc go na rynek pracy za 2500 brutto na reke. Ty proponujesz
grubsze szklo klosza dla doktoranta, a ja Ci mowie ze to sie w ostatecznej
kalkulacji wogole nie oplaca.

[eeela]

> Oficjalnych danych nie mam, ale w oparciu o to co dowiadywałem się 1,5 roku
> temu, gdy kolega myślał o doktoranckich u nas, to:
> - stypendia nie są oczywiście dla wszystkich, bo przyznaje się je za wyniki w
> nauce (!)
> - w związku z tym nie ma ich od pierwszego roku, dopiero na drugim;
> - w momencie gdy pytałem mowa była o śmiesznych kwotach, rzędu 400-500 zł
> miesięcznie. Mam nadzieję, że to podwyższyli.


Ale gdzie, o czym ty Flamengisto mówisz, że niby tak w całym kraju? No nie za
bardzo. Na UW w każdym razie jakieś grosze powyżej tysiąca miesięcznie od
pierwszego roku włącznie przez cztery lata z rzędu. Tak było pięć lat temu,
kiedy kończyłam studia magisterskie, tak jest i teraz.

nie w całym kraju,

[flamengista]

tylko u nas. Takie info dostałem wtedy od pań zajmujących się doktoranckimi.
Stawka mnie poraziła, pytanie czy to prawda. Bo stawka "tysiąc z groszami"
pojawia się bardzo często jako wysokość stypendium doktoranckiego. Pewnie wynika
z dotacji ministerialnej.

[pfg]

flamengista napisał:

> - stypendia nie są oczywiście dla wszystkich, bo przyznaje się je
> za wyniki w nauce (!)
> - w związku z tym nie ma ich od pierwszego roku, dopiero na drugim;
> - w momencie gdy pytałem mowa była o śmiesznych kwotach, rzędu 400-
> 500 zł miesięcznie.

Fla, a tobie się nie pomyliło stypendium za wyniki w nauce ze
stypendium doktoranckim? To pierwsze przysługuje doktorantom z tego
tytułu, że są studentami - i faktycznie od drugiego roku, ale za to
bez rozróżnienia, czy jest się na studiach stacjonarnych, czy nie,
czy ma się prawo do stypendium doktoranckiego, czy nie. Wydziały mogą
sobie uchwalać wewnętrzne regulaminy, u nas na wniosek doktorantów
uchwalono regulamin bardzo skomplikowany, gdzie oprócz ocen z
egzaminów, liczą się publikacje (IF/(współautorstwo w skali
logarytmicznej)), konferencje etc.

To drugie, czyli stypendium doktoranckie, przysługuje studentom
studiów stacjonarnych, od pierwszego roku, którzy nie pracują na cały
etat lub w wymiarze równoważnym i którzy spełniają ustalane przez
wydział kryteria (u nas na I roku jest to ocena z postępowania
kwalifikacyjnego). To stypendium wynosi 1000+ PLN - u nas chyba 1200
przed i 1500 po otwarciu przewodu doktorskiego.

A mamy też międzynarodowe studia doktoranckie. Tam doktorant dostaje
3000 PLN. No kiddin' Finansowane z grantu europejskiego,
administrowanego przez FNP www.mpd.if.uj.edu.pl/index.html

W ogóle to u nas na wydziale jest cała masa studiów doktoranckich, bo
to duży wydział jest. Ale na tych najważniejszych, czyli na fizyce i
informatyce, jest tak: na studiach doktoranckich z fizyki nie pracuje
prawie nikt, na studiach doktoranckich z informatyki (stacjonarnych!)
pracują prawie wszyscy. Ja kiepsko widzę przyszłość częśści z tych
doktoratów, no, ale ci ludzie chyba po prostu postanowili "sobie
postudiować".




Mam nadzieję, że to podwyższyli.
>
> Może się nie zrozumieliśmy - ja nie sądzę, że moja uczelnia "jest
cacy". Ja po
> prostu twierdzę, że te 50% to norma, ale może być i więcej.
Przecież nie każdy
> w
> ankiecie chciał się tym chwalić, więc wynik może być zawyżony.
>
> Ja twierdzę, że na doktoranckich pracujących powinno być i z 75%,
bo nabór jest
> zbyt duży a dorośli ludzie nie będą wiecznie na garnuszku rodziców.
Natomiast
> pozostałe 25% najlepszych powinno mieć godne stypendia
doktoranckie. To, co jes
> t
> obecnie to żart. Gdyby nie etat na uczelni w ogóle bym nie myślał o
pracy
> naukowej. Podobnie moi koledzy-asystenci.
>

właśnie z tego wynikało

[flamengista]

że stypendiów doktoranckich jako takich nie ma. Były tylko stypendia za wyniki w
nauce. Nie chciało mi się w to wierzyć, więc spytałem o to dwa razy.

Może od tego czasu się to zmieniło.

stypendium już jest, ale...

[flamengista]

przysługuje dopiero od drugiego roku, w wysokości 1044 złotych miesięcznie,
wymagana średnia ocen powyżej 4,5, badania naukowe i dydaktyka w ramach obowiązków.

[sendivigius]

flamengista napisał:

> Na II i III roku studiów (zaoczni) określoną tematykę rozprawy ma
ok 50% studentów. Reszta ma "ogólny pomysł", a często i pomysłu nie
ma.

A KTO ich na ten III rok wpuscil?

[gryzikiszka]

Z punktu widzenia doktoranta (stypendiowanego): jasne, że pracujemy, a co mamy robić? Nie da się przeżyć za 1030 zł. Chyba, że się je sam chleb przez cztery lata. Same studia też są przecież kosztowne: książki (w tym materiały potrzebne do dydaktyki), nauka języka (uczelnia nie zapewnia bezpłatnego lektoratu, ale wymaga przecież zdania egzaminu), konferencje - te dwie ostatnie rzeczy są trochę dofinansowane, ale i tak trzeba sporo dołożyć. Na pracy naukowej odbija się to po prostu fatalnie...
Pewnym rozwiązaniem byłoby zapewnienie nam jakiegoś zaplecza socjalnego - na uczelni można się ubezpieczyć zdrowotnie (ale z opowieści wiem, że są problemy w praktyce), ale nie da się odprowadzać pozostałych składek. Ja bym już zrezygnowała z pracy na etaciem i została przy samej pracy w grancie, ale boję się utraty tych składek... Z drugiej strony, gdybyśmy byli pracownikami, to stypendia trzeba by zamienić na pensje, czyli odprowadzić podatki i na rękę zostałoby kilkaset złotych...

[paradygmat.poznawczy]

gryzikiszka napisała:

> Z drugiej strony, gdybyśmy byli pracownikami, to stypendia t
> rzeba by zamienić na pensje, czyli odprowadzić podatki i na rękę zostałoby kilkaset złotych...

Stawka minimalna dla asystenta to 1740, więc na rękę wyjdzie więcej niż kilkaset złotych.
U nas wszyscy doktoranci pracują, na 7/8 etatu żeby mieć też stypendium, albo dorywczo na umowy-zlecenia. Faktem jest, ze przez to wielu nie kończy doktoratów, bo przemysł oferuje im znacznie lepsze płace...

[chilly]

W ustroju słusznie minionym, w latach 70. poprzedniego stulecia,
stypendium doktoranckie wynosiło 3ooo zł (studenckie socjalne - 1200
zł). Pensja adiunkta wynosiła wówczas, o ile pamiętam, ok. 5,6 tys.
zł. Do tego praktycznie wszyscy (przynajmniej w moim instytucie)
korzystali ze "zleconych", które były formą zapłaty za realizowane w
ramach swojej pracy doktorskiej zamówienie rządowe czy inne. Te
zlecone mogły wynieść do 50% stypendium (pensji), ale rektor mógł
podwyższyć ten limit do 70%. Praktycznie wszyscy mieli te 70%, co
oznaczało comiesięczny dodatek (również w wakacje) 2100 zł; razem ze
stypendium - 5100 zł. Nie najgorzej, ale tyle wynosiły wówczas
koszty wynajęcia dwupokojowego mieszkania w Warszawie. Dopiero na
przełomie lat 70/80. wprowadzono możliwość zamieszkania doktoranta z
żoną i dzieckiem/dziećmi w jednym pokoiku w akademiku (studenci mieli
tę możliwość już wcześniej!). I to był ten raj! Za pokój 2 x 120 zł =
240 zł miesięcznie, a za resztę można było nie tylko żyć, ale nawet
kupić czasami książkę!

[bumcykcyk2]

Chilly, ale wtedy w ogóle studiowało niecałe 8% populacji, a etat asystencki na
uczelni oferowano już naprawdę nielicznym! U mnie na bardzo duży kierunek były
to 1-2 miejsca rocznie. To i można było płacić odpowiednio. Zresztą i stypendia
socjalne dla studentów były wtedy godziwe, ale powtarzam, dotyczyło to
stosunkowo małej liczby osób. Dostać się na studia nie było łatwo. Dziś jest
masówka, również na doktoranckich i stąd te zjawiska.

@ Flamengista
Za 1030 zł stypendium ja również bym dzisiaj nie kiwnął palcem w kierunku pracy
na uczelni. Etat, nawet głodowy, to była dla mnie podstawa czegokolwiek.
Zresztą, zważywszy na wysokość kapitału początkowego los obszedł się ze mną
łaskawie - pensja starczała na parę baków paliwa i dwa obiady w restauracji, a
zus naliczył od tego niewiele mniej niż składki za kolejne 8 lat od sporo
większej pensji :P

[chilly]

Masz rację. Dodałbym do Twojej wypowiedzi, że wówczas, aby dostać etat
na uczelni, trzeba było mieć pozytywną opinie POP (Podstawowej
Organizacji partyjnej - partii wiadomej). Co w praktyce oznaczało
konieczność przynależności do PZPR. Dopiero z początkiem lat 80. trochę
poluzowano.
A swoja drogą uważam, że doktorant to pracownik, nie student. W życiu
już potem tak aktywnie nie pracowałem (ta terminowość obrony pod groźbą
zwrotu stypendium), choć nie uważam się za lenia.

[joannah31]

Mogłabym się pomęczyć te cztery lata za 1030 zł, gdybym miała
gwarancję zatrudnienia na uczelni. Ponieważ nikt mi takiej gwarancji
dać nie mógł i nie może, a lata lecą, uważam, że decyzja o podjęciu
pracy zawodowej była b. dobra. Po za tym nie po to kończyłam studia
żeby mnie mąż utrzymywał.
A doktorat oddałam w terminie.
Można?

[chilly]

Można, choć czasami jest trudno. Zwłaszcza w naukach eksperymentalnych.
Chyba, ze warsztat pracy już gotowy (np. prace z krystalografii to dziś
samograj). Jest jeszcze kwestia publikacji. Dwa lata na uzyskanie
jakichś (!) wyników, napisanie artykułu i jego opublikowanie, to razem
ze 3 lata. A powinno być ich kilka.