duchy

[e.logan]

XXI wiec co sprawia ze wierzycie w historie o duchach?Doswiadczenia czy
ciagle jakis wytlumaczenie dla czegos czego nie rozumiemy?

[aniuta75]

Nie spotkałam nigdy żadnego (i bardzo dobrze) ale wierzę, że się czasami
objawiają...

[arallia]

Nie wierzę.
Uwierzę jak spotkam. I wtedy się podzielę

[bernimy]

To nie wiara w sensie duchy uuuuuuuuuuuuuu straszenie, banie itd.

Po prostu nie wierzę, aby po śmierci to już tylko piasek i bez
względu na to jak kto żył wszyscy tak samo kończą w piachu. Nawet
gdybym była niewierząca to wiedziałabym, że nie żyjemy sobie ot tak
sobie, do śmierci, wszyscy tak samo. Musi być jakiś cel, a celem nie
może być piach i sens a to byłoby bez sensu.

No i wierzę, że niektórzy nie potrafia pogodzić sie ze śmiercią albo
z niemożliwością odwrotu... i dlatego czegos jeszcze tu na ziemii
szukają.

[eyes69]

Uwazasz, ze zycie samo w sobie nie ma sensu, a ten sen zyciu nadaje
dopiero smierc, po ktorej okazuje sie, ze nadal nasza dusza zyje?

Nie rozumiem tez tego:
> No i wierzę, że niektórzy nie potrafia pogodzić sie ze śmiercią
albo
> z niemożliwością odwrotu...

Czy dusze umarlych nie maja swojego miejsca gdzies tam w niebie,
czyscu lub piekle?
Chyba, ze kazdy z nas moze zostac biblijnym Chrystusem i po smierci
chodzic wsrod zywych.

Byc moze sie myle, ale cos mi sie tu nie zgadza.

[bernimy]

Nie "samo życie w sobie nie ma sensu", tylko jakość tego życia. Po
prostu nie miałoby sensu, aby przysłowiowy porządny człowiek i
bandyta mieli tak samo zakończyć istnienie. To nie miałoby dla mnie
sensu!

Co do dusz, mają swoje miejsce, ale ja osobiście wierzę w to, że
niektórzy nie pogodzeni ze śmiercią jakby "pałętają" się pomiędzy
jednym a drugim światem, chcąc coś jeszcze zakończyć/przekazać.

No i nie mieszaj Chrystusa chodzącego wśród żywych jak żywy z
duchami, szczękiem kluczy, zamykaniem drzwi itp.

[eyes69]

bernimy napisała:

> Nie "samo życie w sobie nie ma sensu", tylko jakość tego życia. Po
> prostu nie miałoby sensu, aby przysłowiowy porządny człowiek i
> bandyta mieli tak samo zakończyć istnienie. To nie miałoby dla
mnie
> sensu!

Bog jest milosierny i wybacza kazdemu.
Zebys sie nie zdziwila, kto bedzie siedzial w tym niebie.


> Co do dusz, mają swoje miejsce, ale ja osobiście wierzę w to, że
> niektórzy nie pogodzeni ze śmiercią jakby "pałętają" się pomiędzy
> jednym a drugim światem, chcąc coś jeszcze zakończyć/przekazać.

To mi wiele wyjasnia.


> No i nie mieszaj Chrystusa chodzącego wśród żywych jak żywy z
> duchami, szczękiem kluczy, zamykaniem drzwi itp.

Yyy?
Napisalam cos o drzwiach i kluczach?

[bernimy]

Nie, ja w takim znaczeniu pisałam wcześniej o duchach, czyli nie
jako istotach chodzących wśród nas, tylko jako istoty raczej
dające "sygnały" nam tu żyjacym. A Ty napisałaś potem o Chrystusie,
więc dlatego nie chciałam tego mieszać.

[eyes69]

A czego moga dotyczyc te doswiadczenia?
Wiele zjawisk i przewidzen mozna wyjasnic naukowo. ;P
To, co teraz jest dla nas niezrozumiale, za jakis czas moze byc
czyms oczywistym.

[deela]

mam doswiadczenia
sa

deelka

[bernimy]

Ty tak nie zostawiaj tej wypowiedzi. Plisss rozwiń ją

[aniuta75]

Własnie - opowiadaj!!!

[deela]

moze wieczorem

[deela]

dobra mam chwile
jak bylam dzieciakie mieszkalismy w takiej starej przedwojennej kamienicy, w tym
domu na parterze mieszkala para dziadkow, jednego roku ona zmarla a on pol roku
po niej
ci dziaskowie mieli strych dokladnie nad naszym mieszkaniem
kilka lat po ich smierci na strychu zaczelo dziac sie cos dziwnego
dokladnie o 2 w nocy zaczynalo sie
ktos po tym strychu chodzil, wyraznie bylo slychac stukanie butow ktos przesuwal
coś ciężkiego - jakies szafy, meble (stalo na tym strychu tego sporo), calosc
wystepu trwala rowne 2 h i o czwartej sie konczylo
(mam nadzieje ze nic nie pokrecilam to juz dosc dawno bylo, ale na pewno bylo
regularne i na pewno trwalo dokladna ilosc czasu codziennie, zaczynalo tez sie o
tej samej porze)
ja sie zawsze budzilam ale nikogo w domu nie moglam dobudzic - ani rodzicow ani
brata ani psa - wszyscy spali jak zakleci
jednego dnia sieodwazylam iwyszlam na korytarz sprawdzic kto tam lazi na gorze
(schody na strych byly tuz kolo naszych drzwi od mieszkania)
myslalam ze to moze sasiadom (to byl strych tych dziadkow i ich syna - wszyscy
mieszkali w tej samej kamienicy ale w innych mieszkaniach) drzwi do strychu byly
zamkniete od zewnatrz na solidna klodke
dokladnie po dwoch tygodniach wszystko ustalo
nie wiem co to bylo, moi rodzice mowili ze podobno ci dziadkowie mieli na
strychu schowane cos cennego?
w ogole ten dom byl bardzo dziwny
w tej samej kamienicy co my mieszkal moj dziadek z babcia
babcia bardzo chorowala
pewnej nocy moja mama obudzila sie przerazona - tak bardzo ze nie mogla otworzyc
oczu, ojca nie mogla obudzic a moja mama wyraznie czula ze babcia stoi kolo niej
(po zapachu i w ogole wiedziala ze ktos kolo niej stoi) okazalo sie ze tej nocy
babcia umarla
inna rzecz - nasze mieszkanie bylo laczone z dwoch innych - jedne drzwi byly
zamkniete i z naszej strony zakryte jakimis plytami, na to tapeta - od srodka
nie bylo widac ze sa drzwi, ale wracajac ze szkoly pukalismy w nie zeby dac ojcu
znac ze juz idziemy i zeby nam otworzyl i szlismy dalej do wejscia wlasciwego -
chyba nikt oprocz nas nie wiedzial ze mamy taki zwyczaj
w te drzwi czasami ktos stukal -kto? nie mam pojecia - nie bylo mozliwosci zeby
dowcipnisia nie przylapac, jedyna droga byla do naszych drzwi i sasiadow albo na
dol po schodach - ale tam byly stare drewniane podlogi i schody - nawet jak sie
szlo na boso bylo slychac ze ktos idzie, ze schodami tak samo - poza tym nie
daloby sie zejsc po nich szybko i bezglosnie nie ryzykujac zlamania karku - byly
strome jak drabina
po paru latach ojciec te drzwi wyjal i zamurowal to ejscie
czasami i tak bylo slychac dudnienie w tej scianie, jak mozna zapukac w
beton??????????
w ogole to byl bardzo dziwny dom....
ja nadal czasami wyczuwam czyjas obecnosc w roznych miejscach - np jak spalam
kiedys u meza w domu na dole - ktos stanal kolo mnie a potem odszedl - slyszalam
jak postukuje laska ktora sie podpieral - maz mnie potem oswiecil ze w tym domu
umarl dziadek
ale wczesniej spalam na gorze i to nie raz - nigdy sie nic podobnego nie
zdarzylo - okazalo sie ze ta czesc domu w ktorej wczesniej urzedowalam nie
istniala za zycia dziadka - zostala dobudowana po jego smierci
w tym domu gdzie teraz mieszkam czasami sni mi sie jakis dziadek - wszystko jest
inaczej a on siedzi na krzesle kolo okna (okna sa stare - luszczy sie z nich
farba) i patrzy przez to okno
wczesniej mieszkala tu babcia wlascicieli, a wczesniej to nie wiedza kto....
czy to sa duchy? to wszystko czego doswiadczylam? nie wiem, ale naturalne
zjawiska to nie byly

[bernimy]

Dzięki, że jednak nie wieczorkiem <dreszcz>

[mathiola]

Nie wierzę.
Chciałabym wierzyć, ale... ale "a priori" na mnie nie działa w żadnej dziedzinie
życia.
Chciałabym dotknąć i uwierzyć, ale żaden duch dotychczas nie zechciał mi
wyświadczyć przysługi i ukazać mi się.

[karra-mia]

nie wiem czy to duchy
ale jak zmarł mój ojciec, miałam 6 lat, było to 2 święto BN.
Pierwsza noc po smierci, ja z mamą w łóżku i nagle ktoś kładzie
szklankę na stół, słychać stuk wyraźny, prawdziwy, bo na stole jest
szyba. Mama po chwili sprawdziła, ale szklanki nie ma. Podejrzewam,
ze to tata się pożegnał z nami jakoś chyba Jego mama pożegnała się
po swojej śmierci ze mną podobnie, słyszałam, ze ktoś otwiera drzwi,
zamyka je i wchodzi do domu. Niemożliwe, bo były zamknięte na zamek
i nikogo nie było, a jednak...

[mamolka1]

W duchy nie wierzę ale....
To w sumie nie o ducha chodzi mi teraz a o ja wiem....przeczucie?
!7 września 2003 roku ok godz 11.30 zbierałam się z młodymi po dużego do przedszkola, Milka miała 7 miesięcy siedziała na podłodze - schyliłam się po nią i jakbym w łeb dostała. Normalnie czarno mi się przed oczami zrobiło i się wywaliłam. No nic , zmiana pozycji, jakieś tam ciśnienie....Zebraliśmy się i wyszłam .
O 12.10 miałam telefon z firmy męża że ten miał wypadek. Rozwalił się pod Siewierzem dokładnie o 11.30 - zegar się tak zatrzymał.
Ale i tak nie wierzę...

[bernimy]

Tylko dopytam, wyszedł z tego?

Bo ja znam takie rodzinne opowieści-pożegnania, ale właśnie w chwili
śmierci!

[mamolka1]

Tak - ale jakbym najpierw zobaczyła auto to bym poleciała trumnę zamawiać.

[eyes69]

Jakbym czytala opowiesc blizniakow o wspolodczuwaniu.

Nie wykorzystujemy nawet 10% mozliwosci naszego mozgu.
Mysle, ze ludzki mozg jest zdolny do telepatii, szczegolnie jezeli
ludzi laczy emocjonalna wiez.

Mam przyjacioke, z ktora laczy mnie wiele.
Od zawsze mialysmy na siebie wplyw, naprzyklad:
1. Ja mysle o tym, ze musze do niej zadzwonic, a ona widzi na
wyswietlaczu swojej komorki moje imie, mimo ze do niej nie dzwonie.
Oddzwania po chwili i pyta sie mnie czego chcialam, na co ja
odpowiadam: "fajnie, ze dzwonisz, bo mi sie nie chcialo wykrecac
numeru".
2. Przez pierwsze trzy miesiace mojej ciazy, ona miala okropne
mdlosci, ja zadnych.
3. I takie niby nieistotne, ale sie dzieja.
Ja nie pije kawy bo nie przepadam za nia, a kiedy zaczynam pic
(zdarzy mi sie raz na jakis czas), to okazuje sie, ze moja kolezanka
ma wstret do kawy, ktora normalnie uwielbia pic (ma bardzo niskie
cisnienie i bez kawy nie zyje).
Albo, ja mam bardzo dobry sen, a moja kolezanka cierpi na bezsennosc.
Im mi sie lepiej spi, tym jej gorzej.
I kiedy mi sie zdarzylo nie moc zasnac przez pare nocy z rzedu,
okazalo sie, ze kolezanka spi jak zabita.

Jest wiele takich rzeczy, ktore nam sie ciagle zdarzaja, na ktore my
juz nie zwracamy uwagi, bo dla nas to normalne.
Przyjaciolka nazywa mnie wampirem, bo to ona najczesciej przejmuje
na siebie to, co mi sprawia dyskomfort.

[deela]

> Nie wykorzystujemy nawet 10% mozliwosci naszego mozgu.
alez to najglupszy slogan jaki slyszalam
owszem czlowiek wykorzystuje 10% mozliwosci swojego mozgu NA RAZ
po kiego grzyba bylby nam nie uzywany narzad????
wiec nie opowiadaj bzdur jak sie nie znasz

[eyes69]

Wyrazilam sie wiec zbyt ogolnie.

Mozg pracuje caly, nie tylko jakas jego czesc.
Chodzilo mi o SWIADOME korzystanie z mozliwosci, jakie mozg nam
oferuje.
Tak wiec uzywamy mozgu calego, ale swiadomie niewielka jego czesc.

Natomiast o dzialaniu mozgu raczej niewiele wiadomo.

[grave_digger]

oczywiście, że wierzę w duchy, czyli w dusze zmarłych. co więcej, uważam to za
oczywiste. że istnieje świat po tej i po tamtej stronie lustra. wierzę w
reinkarnację. że kiedyś się odrodzę. że kiedyś już żyłam. i wierzę, że wszystko
ma cel i ku czemuś zmierza.

[deela]

> Chodzilo mi o SWIADOME korzystanie z mozliwosci, jakie mozg nam
> oferuje.
swiadomie to ty go w ogole nie wykorzystujesz
a o mozgu wiadomo sporo tylko trzeba troche poczytac

[eyes69]

Ty mozesz napisac, ze sporo, a ja napisze, ze niewiele.
Dla mnie wciaz za malo wiemy o dzialaniu mozgu, dla Ciebie byc moze
wystarczajaco duzo czy sporo.

[slimakpokazrogi]

widzę , ze dyskusja nieco spłynęła w bok... a ja wrócę do meritum.
Wg mnie XXI wiek, nie ma nic do tego. Zobacz , ilu ludzi wierzy w
Boga! A z logicznego punktu widzenia to też gusła, zabobony i bajki
w ogóle... Równie dużo wierzy w duchy...

[figrut]

> XXI wiec co sprawia ze wierzycie w historie o duchach?Doswiadczenia czy
> ciagle jakis wytlumaczenie dla czegos czego nie rozumiemy?
Doświadczenia. Jak najbardziej osobiste, poparte doświadczeniami innych
świadków. Jednego doświadczenia udowodnić nikomu nie mogę, gdyż "świadkiem" był
mój najmłodszy syn i ja sama. Żadne z tych doświadczeń nie było z tych, które
chciałabym, aby się powtórzyły.

Firgut

[aniuta75]

Opowiesz...?

[figrut]

Nie pamiętam dokładnie ile lat wtedy miałam, ale chyba 6-7, mój brat jest 3 lata
starszy, więc mógł mieć 9-10. Spaliśmy w dziadka domu na jednym tapczanie ja i
starszy brat. W wielkim łożu małżeńskim spali - dziadek, tata, mama i mój
młodszy brat. W tym domu w nocy zawsze była zapalona lampka nocna (po latach
dowiedziałam się dlaczego). Obudziliśmy się razem z bratem w jednym czasie w
środku nocy. Stała przed nami bardzo wysoka postać w długiej, kremowej koszuli
(coś jak koszula nocna) zapinanej na całej długości od szyi do stóp na guziki
obciągnięte tą samą tkaniną co koszula. Stopy były bose, twarzy nie mogliśmy
dojrzeć. Z przerażenia początkowo nie byliśmy w stanie nawet krzyczeć. Dopiero
po kilku sekundach brat zaczął przerażony krzyczeć i mnie też głos wrócił.
Obudziliśmy dorosłych, postać stała obok nas przed tapczanem nadal, ale nikt z
dorosłych jej nie widział, choć my wskazywaliśmy ją palcami i krzyczeliśmy. Nie
pamiętam jak dotrwaliśmy do rana. Pamiętam tylko cichą rozmowę mamy z dziadkiem
w kuchni i powrót tego samego dnia do nas do domu na noc. Mama rano brała nas po
kolei i wypytywała jak wyglądała ta postać. Każde z nas opisało ją dokładnie tak
samo, łącznie z tą masą guzików obciąganych materiałem, ale żadne z nas nie
wiadomo czemu nie mogło dostrzec twarzy.
Po latach dowiedzieliśmy się, że w tym domu straszy (jak już dziadek zmarł i tam
nie chodziliśmy), ale nikt z dorosłych nie chciał nas wtedy straszyć, kiedy
jeszcze w tym domu pomieszkiwaliśmy. Co jest bardzo dziwne, mój brat już jako
dorosły widział tą samą postać obok swojego łóżka, ale w bloku w którym
mieszkaliśmy, ja na szczęście już jej więcej nie widziałam.
To jedno ze zdarzeń.

czytam i myślę

[mathiola]

że w moim życiu wszystkie opowieści o duchach są są skutkiem CZYICHŚ
doświadczeń. Nawet bliskich osób, których nie podejrzewałabym o kłamstwo.
Wię ja pytam: czy te osoby po prostu miały zwidy/omamy? Czy ja niegodna jestem,
żeby przeżyć spotkanie I stopnia?
Moja mama miała zdarzenie "uduchowione" - kiedyś już o tym pisałam gdzieś na
forum. Otóż kiedy zmarł nasz sąsiad, który (w czasach komuny) nie miał własnego
telefonu i przychodził często do nas, żeby zadzwonić do rodziny. I kiedy ten
sąsiad umarł, na pogrzeb poszedł tylko tata, mama została w domu, my byliśmy w
szkole. W tym czasie telfon mieliśmy nieczynny, ponieważ samochód ciężarowy
zerwał linię telefoniczną i nie było pana, żeby ją zreperować.
Mama jest w kuchni i słyszy dzwonek telefonu. Uszczęśliwiona, że w końcu ktoś
się tym problelem zajął, idzie do pokoju. Telefon dzwoni. Podnosi słuchawkę -
cisza. Podnosi sznur od telefonu - wyjęty z gniazdka. Rzuciła wszystko i
uciekła. W tym czasie biły dzwony w kościele na pogrzeb.
Co jest ze mną, że nie wierzę?

[figrut]

> Wię ja pytam: czy te osoby po prostu miały zwidy/omamy? Czy ja niegodna jestem,
> żeby przeżyć spotkanie I stopnia?
Wolałabym być na Twoim "niegodnym" miejscu