kiedy umrę kochanie....

[mathiola]

Myślicie o WŁASNEJ śmierci?

[aniuta75]

Staram się nie myśleć. A jak mi się coś zaczyna takiego kołatać po głowie to
szybko odganiam i na siłę zaczynam myślec o jakichś głupotkach.

[babowa]

mój maz wie, ze w razie wypadku ma oddac moje szczatki albo na
przeszczep albo na badania jakies

i chciałabym by ułozył sobie zycie z inna kobieta

[makeeeee]

jak chcecie sprawdzic date śmierci i ile bedziecie życ proponuje oto ten link
www.umieramy.pl/?Mjc2NQ==

Nie, bo i tak przyjdzie

[eyes69]

Wiec nie musze rozmyslac.
I tak wezmie mnie z zaskoczenia, gdyz nie planuje sama ze soba
skonczyc.

Ogolnie rozmyslam o sensie istnienia i przedluzania gatunku
ludzkiego, podwazajac go w myslach.
Jestem swiadoma konca, ale skoro dotyczy to wszystkich i
wszystkiego, to nie mam potrzeby rozczulania sie nad tym tematem.

[karra-mia]

eh zdarzy mi się, ale wiem, że każdego z nas to czeka, ja bym tylko
nie chciała za prędko, bo boję się, co z moim synem obawiam się,
ze moja teściowa mogłaby przejąć dużą kontrolę nad nim - a tego
nawet w grobie bym nie zniosła

[fajka7]

Mysle, bo jest jedna rzecz, ktora nie daje mi spokoju. Jak to
wyjasnie, to problem zniknie.

[agamama123]

Od 9 lat bardzo często.
Wiem, że muszę zyć dłużej niż moje dziecko.
A potem - niech sie dzieje wola Boża.

[bryanowa-1]

nie tyle o smierci co o tym czy se m poradzi z wychowaniem
mlodego,czy znajdzie se inna babke(wiem ,ze patrzal by na dobro
dziecka nie swoje),ze nie widziala bym jak mlody dorasta ech szkoda
rozmyslac o takich rzeczach,trza zyc i byc szczesliwym

[agusia79-dwa]

po śmierci- organy na przeszczepy- reszta= kremacja
i nie chcę aby pewna pani z rodziny miała wpływ na wychowanie
małej

[mathiola]

dlaczego dłużej niż twoje dziecko?

[fajka7]

Mathiola, bo to dziecko jest najprawdopodobniej chore lub
niepelnosprawne i po smierci rodzicow czeka je marny niewyjasniony
los.
Tak mi sie wydaje, ze moze o to chodzic.

[mathiola]

masz rację, pomyślałam jak już napisałam, za późno

[agamama123]

Dokładnie. Mój najstarszy syn ma wiele problemów i niestety mam świadomość, że
nikt nigdy nie zaakceptuje go tak i nie pokocha tak jak my. Wiem jak wyglądają
moje sprawy rodzinne i mam niestety świadomość, że nagły brak rodziców to
prędzej czy później oznacza dla moich synów dom opieki... Tego nie chcę. Kacper
został nam darowany na jakiś czas - na jak długi tego nie wie nikt. Nie
chciałabym umierać wiedząć, że czeka go bardzo niepewny los

[vredka]

Zdarza mi się.
Szczególnie po tym, jak umarł mój ojciec i sprawa spadkowa się
ciągnie i ciągnie. Na dodatek nie wiadomo czy tak naprawdę warto o
cokolwiek walczyć, bo był to człowiek pełen tajemnic.
I jak pomyślę,
że po mojej śmierci moje dzieci będą tak źle o mnie mówić i myśleć...

[aniakoles]

jak sobie pomyśle ze coś mi się może stać to najbardziej mi zal córek-tzn,ze
nawet nie będą mnie pamietac:/łzy mi do oczu lecą gdy o tym myślę więc staram
się NIE myśleć, ale ogólnie jestem za kremacja)nie chce żeby mnie robale
zżerały;/) ale uważam że rodzic "powinien" odejść przed dzieckiem-taka kolej
rzeczy...nie wyobrażam sobie nawet śmierci rodziców((ale śmierci mojego
dziecka też nie-zwariowałabym

[alleo1]

Owszem, owszem
Sporządziłam dyspozycje na wypadek śmierci w moim banku (chociaż,
czym tu dzielić, heheh ), noszę przy sobie oświadczenie woli
(zgodę na pobranie narządów), napisałam skrótowy testament (a
właściwie wolę dotyczącą szczątków, bo tzw. majątku nie posiadam) i
przymierzam się do jego dopracowania.
Ale ja tak miałam od zawsze. Nawet w dzieciństwie, gdy gdzieś
wychodziłam lub wyjeżdzałam mówiłam mamie, że np. tu są książki do
oddania do biblioteki, a tu jakaś rzecz należąca do koleżanki, na
wypadek, gdyby mi sie coś stało (bo nienawidzę długów, hihii).

[wilma1970]

Ja bardzo często myślę. Śmierć jest obecna w tyle głowy w każdym momencie dnia.
Tak chyba mają ludzie, którzy stracili rodziców w dzieciństwie.
Ten fatalizm mnie przygnębia i paraliżuje. Jadę odebrać dziecko i mogę wybrać
jedną z dwóch dróg - jeśli pojadę Górczewską może zginę w wypadku... Idę z
najmłodszym na spacer do lasu i mały marudzi, a ja odganiam myśli w stylu "a
gdybym musiała uciekać z dziećmi, w Ruandzie, Bośni, Polsce i gdybym musiała je
nieść kilometrami czy bym na nie krzyczała, jak poradziłabym sobie z ich stratą?"
Biały dzień, śmiech dzieci, a ja mam cały czas lodowaty oddech śmierci na karku.

wilma...

[mathiola]

Ja bardzo często myślę. Śmierć jest obecna w tyle głowy w każdym momencie dnia.
Tak chyba mają ludzie, którzy stracili rodziców w dzieciństwie.
Ten fatalizm mnie przygnębia i paraliżuje. Jadę odebrać dziecko i mogę wybrać
jedną z dwóch dróg - jeśli pojadę Górczewską może zginę w wypadku... Idę z
najmłodszym na spacer do lasu i mały marudzi, a ja odganiam myśli w stylu "a
gdybym musiała uciekać z dziećmi, w Ruandzie, Bośni, Polsce i gdybym musiała je
nieść kilometrami czy bym na nie krzyczała, jak poradziłabym sobie z ich stratą?"
Biały dzień, śmiech dzieci, a ja mam cały czas lodowaty oddech śmierci na karku.


nie straciłam rodziców w dzieciństwie, a jednak mam IDENTYCZNIE.
Moze to jakaś choroba psychiczna????

[wilma1970]

I ja tak myślę, ale staram się nie walczyć z tymi wizjami za bardzo, nie
histeryzować. Może ten rozsądek scala mnie i trzyma. Jakoś.

[anorektycznazdzira]

Też nei straciła i też mam podobnie. Może z mniejszym natężeniem,
bo od dawna uważam, że to jakaś choroba psychiczna. Strasznie mnie
to wkurza i staram sie myśleć o czym innym, jednak same pomysły
wyboru drogi na której bedzie lub nie wypadek, wizje wojen, pożarów
i trzęsień ziemi a minimum atakującego amstafa zdarzaja mi się
regularnie. Tępię.
Nie odbieram tego jednak jako myslenia o śmierci jako takiej, tylko
jako uogólnine poczucie zagraozenia, pewnei to nerwica, mania lub
fobia. Nie znam sie na nomenklaturze. Tępię

[wilma1970]

Ja to przynajmniej mam wymówkę - półsierota; ale wy to po prostu głupie być
musicie.
Gdzieś czytałam, że po takim zdarzeniu, jak śmierć w bliskiej rodzinie
pozostałych jej członków nie przestaje dręczyć oczekiwanie na kolejny cios od fatum.

[kalina_p]

mój tata zmarł, jak kończyłam liceum, babcia jeszcze wcześniej - czyli 2 bardzo
bliskie osoby, a jednak u mnie się to na myslenie o smierci nie przekłada zupełnie.
Nie mam takich "jazd". A o smierci czasem myślę, jak każdy chyba - co by było z
córą, psami, może zawczasu testament napiszę
Ale w paranoję żadną się to neipreradza, może dlatego, że ja z gruntu
niepoprawną optymistką jestem?

[sanciasancia]

> Gdzieś czytałam, że po takim zdarzeniu, jak śmierć w bliskiej rodzinie
> pozostałych jej członków nie przestaje dręczyć oczekiwanie na kolejny cios od f
> atum.
To już rozumiem, dlaczego mam takie poczucie zagrożenia.

ja pierdolę...

[zebra51]

Mathiola...

> gdybym musiała uciekać z dziećmi, w Ruandzie, Bośni, Polsce i
gdybym musiała je
> nieść kilometrami czy bym na nie krzyczała, jak poradziłabym sobie
z ich stratą
> ?"
> Biały dzień, śmiech dzieci, a ja mam cały czas lodowaty oddech
śmierci na karku
czy jesteś w stanie uwierzyć, że mam TAKIE SAME myśli?????????

[tabakierka2]

mathiola napisała:

> Ja bardzo często myślę. Śmierć jest obecna w tyle głowy w każdym
momencie dnia
> .
> Tak chyba mają ludzie, którzy stracili rodziców w dzieciństwie.
> Ten fatalizm mnie przygnębia i paraliżuje. Jadę odebrać dziecko i
mogę wybrać
> jedną z dwóch dróg - jeśli pojadę Górczewską może zginę w
wypadku... Idę z
> najmłodszym na spacer do lasu i mały marudzi, a ja odganiam myśli
w stylu "a
> gdybym musiała uciekać z dziećmi, w Ruandzie, Bośni, Polsce i
gdybym musiała je
> nieść kilometrami czy bym na nie krzyczała, jak poradziłabym sobie
z ich stratą
> ?"
> Biały dzień, śmiech dzieci, a ja mam cały czas lodowaty oddech
śmierci na karku
> .
>
>
> nie straciłam rodziców w dzieciństwie, a jednak mam IDENTYCZNIE.
> Moze to jakaś choroba psychiczna????

Nie, to nie jest choroba psychiczna.
To naturalna reakcja na stratę.
Ja też bardzo często wyobrażam sobie własną śmierć (czy moim bliskim
brakowałoby mnie itd.).Mam też poczucie, że Opatrzność czuwa nade
mną - wiele było w moim życiu sytuacji, kiedy nie powinnam już żyć
(np. wracając z mężem z Częstochowy pomyliliśmy drogę - ja miałam
mapę i źle ją odczytałam - i wyjechaliśmy inną, a kilka minut
później słuchaliśmy w radiu, ze na 'naszej' pierwotnej drodze był
karambol i kilka samochód kompletnie zrównanych z ziemią przez
TIRa:/). Generalnie staram się wyznawać zasadę 'żyj tak, aby Twoim
znajomym zrobiło się nudno po Twojej śmierci'

[rhionach]

o tyle, że mam oświadczenie o przekazaniu organów podpisane, i że zarówno moja babcia, jak i mama od czasu do czasu mi przypominaja (jako najstarszej wnuczce / córce): 'tylko pamiętaj, że chcę, żeby mnie skremować' i wtedy i ja się zastanawiam, że chyba wolę skończyć w urnie, niż w ziemi. no i w kontekście przyszłosci dzieci - polisę mają

tak, ale

[anorektycznazdzira]

Tak, ale jeszcze nic sensownego nie wymyśliłam...

[dlania]

Dwa typy takich myśli mam.
Po pierwsze, że nie może mi sie nic stac teraz, bo dzieciom będzie mnie brakowac
- wrecz namacalnie czuje ich żal i smutek.
Po drugie, jak mnie mąz wkarwia to sobie myśle: czekaj ty draniu, wyskocze oknem
i wtedy zobaczysz, jak ci mnie brakuje i jaka byłam zajebista.

Ostatnio kwestia "umierania" pojawiła się w związku z przedobrzeniem w
indoktrynacji ekologicznej preze mnie. Nie lubie jak dzieci łamią bazie czy
gałązki z pączkami, zbierają kwiaty po to, żeby je za 5 minut wyrzucic itd
(niestety, babcia je tego nauczyła). Więc podczas niedzielnej wycieczki, kiedy
córka wyrzuciła stokrotki, bo zobaczyła obok okazalsze pierwiosnki, powiedziałam
jej, że kwiatków nie wolno zrywac i wyrzucać, bo one wtedy sa smutne i umierają.
No i git, córa zlała moja gadke, jedziemy dalej samochodem, po jakiś 20 minutach
i kilkudziesięciu kilomtrach nagle słysze z tyłu żałosny, rozpaczliwy wybuch
płaczu, buzia cała mokra od łez i co słyszę?: 'Musimy wrócic po te kwiatki bo
one tam umrą!". Normalnie az sie sama zmoczyłam. No ale ryk nie ustawał,
zawracać nam sie po 2 stokrotki to jakos tak nie bardzo, więc zatrzymalismy sie
przy następnej łące, wytłumaczyłam córce, że to te same kwiatki (reinkarnacja?),
pogłaskała je, przeprosiła i moglismy jechac dalej. 50 metrów od łaki, na
wiejskim cmentarzyku , trwał pogrzeb

[matysiaczek.0]

no wiesz, nie wiem czy to dobrze, ale rozśmieszyłas mnie rozkosznie (reinkarnacja)...czego to nie zrobi sie dla dziecka

[krolowazla]

od póltora roku bardzo często. Chcę przezyć jeszcze minimum 20 lat. Odchowac
córkę przedewszystkim.

[matysiaczek.0]

alez przygnebiajacy temat, szczególnie jak ktos pisze, ze musi zyć dłużej niż dziecko..

ja mam straszne apokaliptyczne wizje świata za kilka lat, nie ma małża i nie umiem dzieci od śmierci ustrzec, bo ja też już nie żyję...strasznie martwię się czasem jak dopuszczę taką myśl, co one będą jadły, że będą się bały same, takie tam..
a ztych bardziej realnych, to martwię sie tylko, zeby teściówka nie zajęła się łobuzami jak mnie by nie było...
i ostatnie cos kurwa durnego po głowie łazi (nie ma podstaw żeby tak było) i mówię małżowi: 'cos tam ucz się przy dziecku, bo jak mnie zabraknie to nie poradzisz sobie'

[jkk74]

Nie zastanawiam się kiedy nadejdzie. Ale mam z mężem ustalone parę rzeczy np że
ma mnie jakby co na siłę nie trzymać przy życiu - nie chcę być roślinką podpiętą
do aparatury.
Co do ew pobrania organów też zna moje zdanie (jestem stanowczo na TAK) -
zarówno co do mnie jak i w stosunku do naszych dzieci.
Aha jeszcze mi się przypomniało... mój mąż twierdzi że nie umiałby być z inną
kobietą, ale wie że gdyby został sam z dziećmi to ma myśleć o sobie -
powiedziałam mu wprost że dzieci kiedyś odejdą na swoje a on zostanie sam.
Nasze ustalenia mają też zastosowanie w drugą stronę - mąż też jest ZA pobraniem
organów i przeciwny sztucznemu utrzymywaniu przy życiu.
Co do mojego ew związku z innym facetem się nie wypowiedział...

[bernimy]

Oj tak, często.
Dokąd nie miałam dziecka, to dosyć lekko do swojej ewentualnej
smierci podchodziłam, teraz już nie. Wręcz boję się, bo nie chcę ich
samych zostawić. Tak na poważnie to tylko o organach rozmawiamy, że
wszystko mogą brać (noszę papier w portfelu, bo moja mama by
zakrzyczała męża i lekarzy, że nie chciałam nic oddawać ).
Boję się panicznie o śmierć najbliższych, odganiam takie myśli!
A na żarty, to mówimy sobie, że nawet już mamy
kandydata/kandydatkę Mąż mówi, że jak umrze, to będzie straszył
aby mojemu następnemu nie zbierało się na amory
A ja mówię, że ma sobie ułożyć życie, ale codziennie, potajemnie, ma
do mnie zasuwać na grób z czerwoną różą

tak za czesto i mam tego dosc

[julilija]

trudny temat...............

[lelieb]

Myślę czsto i to wpędza mnie w jeszcze większy dół.Pewnie stoi za tym
nerwica... W każdym badź razie truje mi to nerwy,ale to już dłuzsza historia...

[tysia77]

Niestety myślę,szczególnie jak jestem sama w domu na noc.Wtedy
najczęściej przychodzą mi do głowy myśłi o śmierci i chorobie,mojej
i bliskich.

[alesio23]

nie myślę. Jestem zbyt piękna i młoda zeby umierać.

[oli.nek]

myślę czasem. i mam wrażenie, że umrę baaaaaaaaardzo późno.

[fabryka.lodow.napatyku]

dzisiaj lece samolotem, pekam jak nie wiem
w dodatku snilo mi sie dzisiaj, ze spadl samolot, tylko nie ten ktorym mialam
leciec, a ze w snach bywa odwrotnie, to jak dzisiaj w nocy spadnie samolot, to
wiedzcie, ze ja tam bylam

[w_miare_normalna]

nie tyle o swojej śmierci jak o śmierci bliskich
paraliżuje mnie strach jak sobie o tym pomyśle
ja chciałabym umrzeć w śnie
e

[semida]

Dobre pytanie.Dzisiaj śniło mi się że mam raka.Z przerzutami,złośliwego.I taka rozpacz mnie ogarnęła że moje dziecko będzie bez matki że czułam to wszystkimi zmysłami.Fuj,straszny sen.

[igooska]

myślę o tym szczególnie przed snem.I oczywiście zal bo dzieci,chłop itd ale
najbardziej to się zastanawiam jak to będzie jak nic nie będzie...Bo teraz
jestem czuje ,widzę itd a potem?Jak to będzie ?Wyobrażam sobie ze podobnie chyba
jak we śnie ale czy coś się będzie śniło?No i sie nie obudzę juz nigdy...Tak
trochę egoistycznie myślę zawsze ,bo o swoich ewentualnych odczuciach.

[tabakierka2]

igooska napisała:

> myślę o tym szczególnie przed snem.I oczywiście zal bo
dzieci,chłop itd ale
> najbardziej to się zastanawiam jak to będzie jak nic nie
będzie...Bo teraz
> jestem czuje ,widzę itd a potem?Jak to będzie ?Wyobrażam sobie ze
podobnie chyb
> a
> jak we śnie ale czy coś się będzie śniło?


hmm...to zależy w co wierzysz.
ja wierzę, że czeka na mnie lepsze życie z osobami, których dziś już
obok mnie nie ma, które odejdą i mnie zostawią.

[igooska]

Ok ja tez w to wierze(mniej więcej)ale chodzi mi o te doznania takie ludzki
:smak ,zapach dotyk .Nie wiem jak to wytłumaczyć ale już nigdy nic nie poczuje...

[mariolka55]

mysle ,ostatnio bardzo czesto
nie tyle o własnej,co o ogólnie o śmierci członków mojej rodziny
i to mnie wpedza w jeszcze wiekszy dół
boje sie o meza i o dzieci
boje sie ,jak dzieci by przezyły gdyby mnie lub mężowi coś się stało

[dorotamakota1]

Tak.
Myślę często i nawijam mężowi pół żartem ale mam świadomość,że nie dożyję
sędziwego wieku. Wiem, że w sumie Pan Bóg może mnie zabrać w każdym momencie. A
poza tym nie wiem na ile mój stan zdrowia pozwoli mi żyć...
Śmierci się nie boję ale boję się o swoje dzieci. Mąż jest dorosły jakoś SOBIE
poradzi ale wątpię czy poradzi sobie z dziećmi...

[igooska]

i ostatnio tez tak myślę o tym jakby coś mojemu się stało.Jestem w obcym
kraju,z dala od rodziny,nie pracuje ,język tez nie za dobrze...albo nam obu a
dzieciaki zostaną.W sumie wykupiliśmy polisy i się śmieję ze mi 50 tys Ł lata po
chałupie.

[tabakierka2]

Mojego męża babcia zawsze mówiła, że boi się, jak ona sobie poradzi,
kiedy jej mąż odejdzie ( chyba był od niej starszy - nie wiem, skąd
takie założenie, że będzie pierwszy) tymczasem babcia zmarła w wieku
ok.60lat, a dziadek męża w zeszłym roku, w wieku 98 <!!!!> lat.
Przeżył babcię o 30lat przeszło.
Nigdy nie wiadomo, co nam jest pisane.

jaki temat;/

[ceres9]

taa,mysle czasem o smierci,ale staram sie szybko to przegonic
tato jest chory,a ja tak strasznie sie boje
wczoraj ogladajac gotowe na wszystko prawie sie poryczalam
taki fragment dali:
Mary Elizabeth Frye "Nie stój"

Nie stój nad mym grobem, i nie szlochaj,
Nie ma mnie tam i nie śpię.

Jestem tysiącem podmuchów wiatru,
Jestem diamentowym skrzeniem się śniegu,
Jestem światłem słońca na dojrzałym zbożu,
Jestem delikatnym, jesiennym deszczem

Kiedy tyś w porannej ciszy zbudzony,
Jestem ruchem - szybkim, wznoszonym,
Ptaków cichych w locie krążących.
Jestem łagodnym gwiazd blaskiem nocnym.

Nie stój nad mym grobem i nie roń łez.
Nie ma mnie tam; nie zasnęłam też.
Nie stój nad mym grobem i nie płacz na darmo.
Nie ma mnie tam. Ja nie umarłam


kurwa,zaraz sie zalamie..

Ceres, znów Cię złapałam

[bernimy]

na smutasowaniu!!!!!!!!!!!!!!!!! Ty se nie możesz czegość szczelić
mocniejszego?!

[ceres9]

no bo ledwo oczy otworze a tu taki temat wrzucacie;p
a moj tato jest bardzo chory niby choroba sie ustabilizowala ale i tak gula mi w
gardle staje jak tylko o tym pomysle..

[bernimy]

A co Mu jest, bo nawet z nowotworami niektórymi można długo
pociągnąć!

[ceres9]

ma przerzuty

[bernimy]

Ok, nie morduję juz pytaniami. Ale to też nie jest przesądzone!

[ceres9]

wiem,ze nie jest
bo Bog cud sprawil-pierwszy lekarz(chuj zlamany nienawidze go marze zeby sie z
nim spotkac bym mu powiedziala co o nim mysledal) dal mu 3 m-ce
choroba sie zatrzymala,dostal leki praktycznie nie-do-dostania i teraz mija 2
rok od zdjagnozowania przerzutow.
bedzie dobrze,musi byc,ale nie chce juz o tym pisac bo sie rozkleje;]

[ez-aw]

Mało o tym myślę. Ustaliliśmy z mężem podstawowe sprawy typu: polisy, narządy do
przeszczepu itp. A dalej? Raczej nie mam na to wpływu, więc żyję i tyle. Nie
chcę się zadręczać rzeczami na które nie mam wpływu.

[moninia2000]

O WLASNEJ na ogol niewiele...choc ostatnio, nie wiem czemu pomysle
czasem. Chyba sie za duzo o raku nasluchalam i te papierosy, ktore
spalam mnie draznia.
Jednak ogolnie nie mam na tym pukncie obsesji, zawsze czulam, ze
bedzie co ma byc, przeciez moze cegla na glowe spac w kwiecie wieku
i co?
Mam tylko nadzieje zawsze tak luzno do tematu podchodzic. Jedno o
czym marze to by moje dziecko mnie przezylo, reszta da sie przyjac

[in-ca]

Kiedyś miałam taki fatalistyczny wgląd na ułamki życia jak niektóre z Was, ale
teraz już wiem, że nie ma sensu się tym zadręczać. Będzie co będzie, jak zawsze
lepiej niż było.
Nie myślę o śmierci, będę żyć wiecznie, a dalej mój umysł nie sięga

[freederike]

myślę coraz częściej, im więcej mam do stracenia, tym bardziej się
boję. Chciałabym, żeby życie po śmierci wyglądało jak w "Między
piekłem, a niebem", ale to tylko film. Z uwagi na to, że jestem
wierząca, a mąż nie, nie liczę na wspólny czyściec, czy raj i to
mnie dołuje. Wolałabym mieć wizję nas w raju, nawet gdyby się miała
nie sprawdzić...

[doral2]

rzadko myślę o własnej śmierci. to nie są przyjemne myśli, więc po co sobie tym
serce i umysł zatruwać?
każdy z nas umrze, prędzej czy później, taką mamy paskudną cechę

[grave_digger]

wg powyższego linku wyszło, że będę żyć 103 lata i 6 m-cy, co by się zgadzało z
tym co myślę o własnej śmierci - a wydaje mi się, że będę żyła baaaaaaardzo
długo. niestety.

[niutaki]

mysle czesto o mojej smierci boje sie panicznie, ze sie udusze