ludzie się zmieniają czy ludzie się nie zmieniają?

[dlania]

"Ludzie się zmieniają" czy "ludzie się nie zmieniają"?
Obie "złote mysli" słyszę równie często, kadą stosownie do kontekstu.
Jak mowa o starym z najomym upatrzonym na nk to "ludzie sie
zmieniają, na pewno jest teraz zupełnie inny, zawiedziesz sie".
A jak mowa o facecie źle traktującym dzieci czy żone - to "ludzie
sie nie zmianiają, zawsze taki juz będzie, nie licz na cud".

[panna.migotka777]

Ja się zmieniłam bardzo ale nie wszyscy przechodzą ten etap w życiu stąd pewnie
dwie skrajne teorie. Myślę że to zależy od człowieka, od tego jak się czuje sam
ze sobą. Mi było źle więc zrobiłam z tym porządek, skorzystało na tym też moje
otoczenie. Pracuję nad kolejnymi rzeczami które chcę zmienić.

[tyssia]

Według mnie NIE ZMIENIAJĄ SIE!!!!

[cudko1]

pewnie i jedno i drugie to prawda. Tylko wydaje się że częściej w
ludziach tkwi wiara że inni mogą zmienić się i owszem ale tylko na
gorsze na lepsze już nie. Oni sami owszem na lepsze tak ale tylko
oni - przynajmniej ja tak obserwuję.

A ja jako nieustająca optymistka wierze że ludzie potrafią zmieniac
się również na dobre,

[aniuta75]

dlania napisała:

> Jak mowa o starym z najomym upatrzonym na nk to "ludzie sie
> zmieniają, na pewno jest teraz zupełnie inny, zawiedziesz sie".

No tak, na pewno jest inny, czyli pewności nie ma .

> A jak mowa o facecie źle traktującym dzieci czy żone - to "ludzie
> sie nie zmianiają, zawsze taki juz będzie, nie licz na cud".

Ale kiedyś może nie był taki zły? Pewnie żona jędza a dzieciaki spokoju nie dają .

A serio - ludzie się zmieniają cały czas. Każde doświadczenie, obojętne czy
dobre czy złe powoduje zmianę naszego nastawienia, sposobu patrzenia na różne
sprawy. Nikt nie jest taki sam cały czas.

[dlania]

Skoro w ciągu roku wymianie ulega 98% atomów naszego ciała to psyche
i duch też sie musi zmieniać, fakt

[tabakierka2]

wiele też zależy od tego, jak rozumiemy pojęcie "zmiana", bo
wiadomo, że jeśli mówimy o "zmianach osobowości" ( bo to najczęściej
ludzie mają na myśli mówiąc, że "ktoś się zmienił") to wiadomo, że
najbardziej dynamiczne zmiany osobowości ( rozwój osobowości)
przypada na wczesne lata młodości, a całkowita integracja osobowości
( nastolatkowie "integrują" osobowość, przez co częste ich
rozdwojenie w sobie, że tak powiem) kończy się ( u osób u których
się w ogóle pojawia) około 30r.ż. Później, wiadomo, że różne
doświadczenia wpływają na zmianę poglądów/priorytetów a co za tym
idzie również zachowań, ale osobowość i jej cechy są dość stałe. W
okresie starości na skutek demencji na przykład zachowanie znów
staje się nieprzewidywalne ( jak w okresie buntu nastoletniego), a
ludzie często są złośliwi ( jakby im się "charakter" wyostrzył), ale
to raczej wynika ze zmian neuronalnych...i mniejszej
plastyczności/elastyczności układu nerwowego

Zatem: zachowanie ludzi jest zmienne, ale osobowość po okresie
ok.30lat ( ale to też sprawa indywidualna, a granica może się
przesuwać)stabilizuje się, bo jednak nie oznacza, że zachowanie nie
będzie się zmieniać w zależności od sytuacji.

A jeśli chodzi o podejście typu" ja zmieniam się ale tylko na
lepsze, a inni, ale tylko na gorsze" to typowy efekt "obserwatora i
aktora"

się rozpisałam nieco

[czarnataka]

Ludzie się zmieniają jak ich los obuchem przez łeb walnie, ale w
sumie czasami i to nie pomaga, więc już sama nie wiem. Może jak się
obudzę to coś wymyslę

To teraz konkret

[dlania]

CZy jeśli znajoma, która dow ieku 23 lat była egoistką, szują i
wykorzystywała mnie do swoich celów (wmawiała innym, że coś wie ode
mnie, a nie była to prawda, żartowała za mnie za moimi plecami)
teraz po 9 latach chce sie zaprzyjaźnić i wydaje sie szczera, to mam
sie w to rzucić? Kurde, boje sie.

[tabakierka2]

dlania, uwielbiam Cię
nikt Ci nie odpowie na to pytanie, bo NIE WIADOMO

[dlania]

To ja sobie jednak dam spokój.
Mam wystarczająco dużo fajnych koleżanek, np. na forum

o to to:)

[tabakierka2]

[bernimy]

Ciekawe spostrzeżenie
Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, teraz po chwili namysłu mam
teorię, że ludzie z otwartym umysłem, mądrzy, spostrzegawaczy
zmieniają się. Przecież świat się zmienia, wszystko wokół się
zmienia to i my-ludzie oserwujemy to i musimy się zmieniać.
Co do koleżanki, ja jestem ostrożna w takich sprawach. Nie
rzucałabym się od razu w ramiona, ale jeśli tylko miałabym na to
ochotę to bym "poobserwowała" koleżankę. Chyba, że bardzo by mnie
kiedyś zraniła, to chyba bym nie odświeżała tego.

[dlania]

Chyba, że bardzo by mnie
> kiedyś zraniła, to chyba bym nie odświeżała tego.

No kosztowało mnie to w chuj wstydu, nerwów i łez. I złości. A nigdy
nie usłyszałam przepraszam.
Z tym że sytuacja życiowa koleżanki sie zmieniała - jest teraz sama
z dzieckiem, pewnie przydało by jej sie wsparcie.

[bernimy]

Rozumiem, ale aby obdarować Ją wsparciem nie musisz się przyjaźnić.
Bardzo byłabym ostrożna w opowiadaniu o sobie i swojej rodzinie czy
najbliższych. Pomocna możesz być, ale z daleka od Twoich spraw.

[aniuta75]

Chyba bym w to nie weszła. Ale ja pamiętliwa bestia jestem czasami. Zależy jak
bardzo bliska Ci była kiedyś.
Jeżeli tak to taka przyjaźń na cenzurowanym, czyli kontrolować się, nie gadać i
nie pokazywać za dużo. Nie będzie potem plucia w brodę jak jej się znowu coś
odmieni.

[bernimy]

A Ty pamiętliwa skorpionica może jesteś?

[aniuta75]

Nie, nie - pamiętliwa Ryba .

[dlania]

Kuźwa, bardzo bliska mi była, znała mnóatwo moich skrytych uczuć i
innych sekretów - tym bardziej bolała zdrada i póxniejsze olewanie.
Pewnie spróbuję tak jak piszecie - pomagać i "kolegować się" ale na
dystans.
Doszłam do wniosku, odgrzebując to wszystko, że jednak nie jestem w
stanie jej zaufać.

zranienie

[bernimy]

Ja kiedyś miałam taką sytuację, że bardzo zaprzyjaźniłam sie z jedną
koleżanką, zwariowałam na Jej punkcie, obustronnie zresztą, to nie
była przyjaźń dziecięca, miałyśmy po 20 parę lat. Trwało to ok.
roku, obracałyśmy się w tym samym środowisku znajomych tzn. ja
wprowadziłam Ją w moje. I nagle urwało się, zaczęła mnie unikać,
miałam wrażenie, że nastawia moich znajomych przeciw mnie, bo to się
wyczuwa. Bardzo mnie to zraniło, wszystko się rozchrzaniło i świat
mi się niemalże zawalił. Po 4 latch znów miałyśmy ze sobą kontakt,
znów próbowała się zbliżyć, ja ostrożna. Głupia sprawa, bo okazało
się, że Ona w tamtym czasie uświadomiła sobie, że jest homo i
zerwała tę znajomość, bo się we mnie zakochała. Wiadomość mnie
powaliła, ale ponieważ dalej uważałam i uważam, że tak się nie
postępuje z ludźmi, nie zrywa się tak kontaktów bez ważnego powodu
(zawsze trzeba porozmawiać) to już nie dałam Jej szansy się
zlbliżyć. Ona wtedy była szczęśliwie już zakochana, chciała się ze
mną tymi opowieściami dzielić, ale ja już tej szansy Jej nie dałam.
Wyczuła to, ze jestem miła, wysłuchuję, ale od moich sparaw z dala!
No i Ci moi znajomi. Pozostał z tej grupki tylko jeden chłopak,
który mi przyznał rację, że nie postępowała zbyt uczciwie! Po takim
zranieniu szansy nie daję. Pomogę Jej zawsze, ale nie dam się
zbliżyć!

[karra-mia]

wiesz Dlania ja bym nie ryzykowała tu masz dość fajnych babek

[mathiola]

ludzie się zmieniają. Kropka.

[wilma1970]

Ludzie się nie zmieniają - ludzie się stają BARDZIEJ.

[bsl]

od lat powtarzam, ze się nie zmieniają i jeszcze niestety sie nie
pomyliłam ;/