sentymenty

[olga_w_ogrodzie]

ToJaJurek ma morze miśków, a jeden to taki bardzo stary, a taki
ukochany...
Dama ma podkoszulek /podkoszulkę ?/ milusi, co to się boi ona, że
jak ją weń przyodzianą służba zdrowia dorwie /tfu, tfu, tfu - 3 razy
przez lewe ramię - oby potrzeby dorywania nie było/, to będzie
głupio.
ja to mam tyle tych różnych takich, co wyrzucić tychże nie mogę za
nic, że wstyd wymieniać - to tylko o Tygrysie powiem i Puchatku
Kubusiu z serduszkiem w łapkach z napisem słodkim : Aj low ju.

ciekawe co jeszcze kto ma i czemu ma to.

[tojajurek]

Ja mam jeszcze mnóstwo książek - całe szczęście, że w hacjendzie
jest duży strych. Ale właśnie wyszperałem dla wnuków "Dra Dolittle'a
i "O czym szumią wierzby" - obie wydane w 1946 r. i nawet w niezłym
stanie, tylko myszy z nich czasem korzystały. Mam też wszystkie
Koziołki Matołki oraz Małpki Fiki-Miki, a także egzemplarz "Wanda
leży w naszej ziemi", na którym Kornel Makuszyński napisał ad hoc
dwuzwrotkowy wierszyk dla mnie specjalnie (w koncu byliśmy
sąsiadami). Wierszyk potem oddałem po latach do muzeum Kornela przy
ul Tetmajera. Gdybyście będąc w Zakopanem chcieli tam wpaść, to
kierujcie się takim mini-pomniczkiem:

[olga_w_ogrodzie]

byłam w tym muzeum !
uwielbiam od dziecka małego Pana Kornela, a za starości mej, nikt
mnie tam nie zniechęcił gadaniem o naiwności jego prozy.
tyle tam dobra, że chrzanić naiwność.

będąc po raz pierwszy w Zakopanem, kroki prędkie na cmentarz na
Pęksowym Brzyzku skierowałam byłam, by się pokłonić Panu
Makuszyńskiemu i Innym Tylu tam Odpoczywającym.

zazdroszczę Koziołków Matołków i Małpki Fiki-Miki - nigdy nie
miałam, tylko z biblioteki wypożyczałam, by w te i nazad czytać.
to przecież genialne było - i tekst z takimi rymami bezwysiłkowymi
kompletnie i te ilustracje Pana Walentynowicza. ojej...

byłeś sąsiadem Pana Kornela ?!
acha, bo przecież się Twoja rodzina tam w wyniku zawieruchy wojennej
zaplątała - prawda ?
a wierszyk dla Ciebie napisan tajnym jest czy mógłbyś ewentualnie
zapodać ów ?

[olga_w_ogrodzie]

rękopis miałeś ?!

[tojajurek]

olga_w_ogrodzie napisała:

> rękopis miałeś ?!

Oczywiście miałem rękopis i mam go nadal - do muzeum dałem porządną
kserokopię.
Kornel, który był sąsiadem naszym w Zakopanem i znali go lepiej moi
Starzy, a ja tylko z takich przypadkowych gadek - dał mi te książkę
nie ot tak sobie, tylko jako pierwszą nagrodę za zwycięstwo w
slalomie w I-szych dziecięcych zawodach narciarskich im.
Makuszyńskiego. Kornel prowadził na sali całą uroczystość z paroma
tubylczymi oficjelami, a na koniec wręczał nagrody książkowe.
Ponieważ mnie znał, więc uznał, że oprócz zdawkowego wpisu o zajęciu
I miejsca itp, trzeba coś dopisać od siebie. No to usiadł i napisał
taki wierszyk. O ile pamiętam, brzmiał tak:
"Dla Jureczka.
Gdy Jurek kiedyś przeczyta
Prześlicznej Wandeczki dzieje,
Niech jednym okiem zapłacze,
A drugim niech sie zaśmieje.
A kiedy w dzionek pogodny
Mnie nagle zobaczy z bliska,
Niechaj mnie za te wierszyki
Bardzo serdecznie uściska.
Podpis zamaszysty i data"

No i tak też potem było.

[olga_w_ogrodzie]

wielkie pokłady w Tobie są Wieści i Rzeczy Wielce Interesujących.

znaczy usiadł był On i wierszyk w zamaszystości swej na kolanie ?

[blind_as_a_bat]

Mam kapelusz Paddingtona. Czerwony!
Miś sobie dokądś powędrował. Wróci ,,, kapelusz na niego czeka!

[ave.duce]

Mój Paddington wywędrował w kapeluszu.
Mam kilka misiów, ale ich nigdy za wiele! :)
I mam podkoszulek z delikatnymi "pajęczymi" rysuneczkami z "Kubusia Puchatka",
odziedziczony po synu, mocno nadgryziony przez ząb czasu, ale ukochany! Inne
mogą się schować!

:p

[damakier1]

Mnie na starość naszło zbieranie sów, uzbierała się już spora
kolekcja przeróżnych - są bardzo stare z brązu i z mosiądzu, jedna
jest porcelanowa, są drewniane, ceramiczne i nie wiem z czego, a
ostatnio poszłam na szmatowisko kupić Wronie nowego robala (robale
to pluszaki do zabawy) i znalazłam przecudną pluszakowę sówkę do
kolekcji.

Kornel Makuszyński to ukochany pisarz mojego dzieciństwa, a potem
dzieciństwa mojej córki. Z wielkim wzruszeniem składałysmy kwiaty na
Jego grobie i zapalałyśmy znicze. Jako dziecko oczytałam, jak mawia
Antek, wszystkie Jego książki z wyjątkiem Przyjaciela wesołego
diabła. Tę cudną opowieść poznałam już dużo później. Stare
przedwojenne wydanie, przywiezione jeszcze ze Lwowa, dał mi któregoś
niedzielnego poranka do poczytania przy śniadaniu mój mąż i tej
niedzieli obiadu nie było, bo skończyłam czytać dopiero wieczorem.

A jeśli już o książkach z dzieciństwa,

[damakier1]

to niewątpliwie najważniejsze były książki Jana Grabowskiego -
najpierw czytałam ja, potem znowu czytałam ja swojej córce, potem
czytała moja córka, potem moja córka i ja cztałyśmy Antkowi i
wreszcie Antek czytał sam sobie. A męża mojego w to wszystko nie
wpisałm tylko ze względu na trudności z budowaniem zbyt
skomplikowanych zdań, ale tez czytał. I do tej pory nieraz się
jeszcze po jakiegoś Reksia lub Metkę sięgnie.
Jeśli umiem się jakoś dogadać z Wroną i Szopkiem, rozumiem z jaką
sprawą przychodzą do mnie koty, potrafię zaradzić, jak się to całe
towarzystwo pokłóci lub przesadnie rozbryka - to wszystko
zawdzięczam panu Janowi Grabowskiemu.

[ave.duce]

Mam jeszcze gdzieś książeczkę o Robinsonie Cruzoe z tekstem Kornela
Makuszyńskiego, ilustracjami Mariana Walentynowicza i autografem oraz odręcznym
rysunkiem tego ostatniego (Małpka Fiki-Miki w marynarskiej czapeczce płynie
balią drewnianą z żaglem i wypatruje lądu).

:p

[ave.duce]

www.youtube.com/watch?v=M9Y3duYpC9Y

:p

[olga_w_ogrodzie]

och, to też.
a jakże.

i gdzie się podział tamten chłopak, co to zaprosił mnie był na swoją
studniówkę
i ten drugi, trzy lata póżniej, z naszej wspólnej...

oba chłopaki utyte, ponoć i skapcaniałe one też - jak doniosły mi
były służby moje specjalne.

[damakier1]

> oba chłopaki utyte, ponoć i skapcaniałe one też - jak doniosły mi
> były służby moje specjalne.
Co to jest, że jak się jakieś wieści o byłych wspaniałych chłopakach
napotka, to zawsze okazuje się, że ony już skapcaniałe i utyte, a
my, babeczki, ciągle na fleku nawet jak pomykamy w starych
bawełnianych, lekko tylko naddartych podkoszulkach...

[jola.iza1]

Szczęśliwi, już nie mam żadnych, serio serio, mnie to rybka:)

[ave.duce]

Nie wierzę! :) UDOWODNIJ! ;)

:p

[airam.as]

Co do sentymentów...rózne i rózniaste.
Kiedyś jedna z moich sióstr wróciwszy z chórem z Jugosławii (mniej więcej 86-87 rok) przywiozła całej rodzinie prezenciki.
Ja dostałam podwójny album Beatles'ów, notesik ze znaczkiem NATO(!) i płytę z jugosłowiańskimi piosenkami (dostała wtedy od rodziny u której mieszkała). I tak mnie ta płyta zakręciła kiedyś, bo też miała wszystkie słowa z tyłu okładki, że ją zaśpiewałam i zajeździłam na maksa swoją unitrą.
I ostatnio gadamy sobie, cos temat zszedł na stare czasy, i myslę sobie...poszukam w necie. I znalazłam!
To jest dokładnie to. To jest okładka tej płyty!!
www.youtube.com/watch?v=PdDkBdW48gY&feature=related
Uwierzycie, że znałam kiedyś wszystkie słowa z tej płyty? Każdą piosenkę?!
...a rodzice cierpieć musieli słuchając moich wrzasków.... :)

[airam.as]

Porównanie :)
(sentyment w zanadrzu)

www.youtube.com/watch?v=lrvTps_v5H0&feature=related
www.youtube.com/watch?v=NtHb82zTJdA&feature=related

[szarodziejka]

podręczniki
ale to nie tyle sentyment
co nadzieja, że kiedyś je wreszcie przeczytam

[ave.duce]

To jakiś angielski unik? ;)

:p

[szarodziejka]

po sąsiedzku :)
wiedzę posiadam - na półkach

[ave.duce]

Odkurzanie się robi od czasu do czasu, czy wiedza cała "czystym dobrem" jest?

:p

Nauka to potęgi klucz ;)

[ave.duce]

[ave.duce]

Czy sądzicie, że Bóg jest katolikiem? >>> G.Ch. Lichtenberg
Freedom >
Forum ze Dworum

[szarodziejka]

ostatnio wiedza została okrojona o fizykę dla szkoły podstawowej
zostały różne historyczne, literaturne i gieoGRAfia

odkurzone pozostałości ulokowano
wraz z trupami z sąsiedniej szafy
pod sufitem (ponad 3 metry nad poziomem dywanu)

[ave.duce]

Parę tylko pytań teraz, bo muszę spadać na dŻewo, czyli do roboty :-(

> dywan na jakiej wysokości npm?

Czy to czasem nie TEN dywan? >



Jeśli TEN, to to jest ukradziony. Niejakiej Zabie_Pelagii i mojej osobie.

:p

[inna57]

Jak zwykle z opóźnieniem :(

Jak chyba każdy mam takie swoje sentymenty. Gliniany talerzyk z pawim oczkiem i
mosiężny chart, pamiątki po Babci która tylko to wraz z trzema srebrnymi łyżkami
wydobyła z ruin swojego domu po powstaniu. I ten najdziwniejszy chyba sentyment
- OŁÓWECZEK - towarzyszył mi od pierwszej klasy podstawówki, dziś nie da się go
już dalej zatemperować bo wzrostu jest mizernego, ledwie 2 cm, ale jest ze mną
zawsze i wszędzie.