Blog a pamiętnik

[olga_w_ogrodzie]

Babcia Najukochańsza, gdy przygarnęła, to się tam zlądowało u Niej i z misiem takim jednym uczochranym od tulenia do niemożliwości i z pamiętnikiem swym.
się nie wiedziało, gdzie go ukryć wcale.
Babcia szybko zauważyła była konfuzję.
pokazała swoją szafę wielką i starodawną,
a na jej dnie swój własny pamiętnik.
i powiedziała :
- Tu jest mój pamiętnik, a Ty, Olutko, połóż obok swój. Ja do twego nie zajrzę nigdy, a ty nigdy przecież nie zajrzysz w mój.
i tak zrobiłam.
w tej szafie mój pamiętnik leżał.
ale raz już mnie tak bardzo podkusiło, iż wyjęłam pamiętnik babciny, parę minut dobrych go w rękach trzymałam, ale nie byłam w stanie otworzyć, ni na jedną kartkę zerknąć.
odłożyłam go wtedy z ulgą i pokusy już nigdy więcej nie było.
sobie leżały tam w tej szafie dwa pamiętniki nasze i oba sobie ufały na procent sto.

blogi się czasem pamiętnikami nazywa.
ale nie mogą być one pamiętnikami, skoro cel pisania jest inny wszak.

[ewa9717]

Ale fajna i mądra babcia!

[dupetek]

Czasy mocno ekshibicjonistyczne nam teraz nastały i sam nie wiem, czy to dobrze czy źle.

[magdolot]

Czasem dobrze, a czasem źle.

- odrzekłam w stylu Wodzowej.

[olga_w_ogrodzie]

są takie blogi, się mnie zdaje, że jest intencja dzielenia się, a za intencją idzie umiejętność, talent - takie cechy różne, które sprawiają, że blog jest radością i dla pisacza i dla czytelnika.

są też blogi z inną intencją pisane.

ludzie wywalają emocje mówiąc o sobie bliskim, przyjaciołom, pisząc na forach, skrobiąc w pamiętnikach, blogach.

co jest ekshibicjonizmem, co zdrowym odreagowywaniem ?
czemu były na dnie szafy skrywane pamiętniki, a teraz odwrotnie - chce się pokazywać myśli swe ?
czemu się wstydziło pokazać choć zdanie, a teraz nie ?
jak i dlaczego się to zmieniło ?

[damakier1]

Z tymi pamiętnikami na dnie szuflad skrywanymi też różnie bywało. Często, zwłaszcza nastolatki, które nie mogły sobie z trudnym czasem dorastania poradzić, czuły się nieszczęśliwe, a nie potrafiły tak po prostu po pomoc do rodziców, czy kogos bliskiego pójść - niby chowały ten pamiętnik skrzętnie, ale tak, by była nadzieja, że ktoś znajdzie i przeczyta.
Teraz niby przypadkiem zostawiają włączony komputer.

[ave.duce]

O, to to! :)

[maniasza]

Też jestem zdania, że blog i pamiętnik to nie to samo jednak.
Cel pisania inny, a jak cel inny to i sposób też.

Kiedyś pisałam pamiętnik. Nie wiem dokładnie, ale z 5-6 lat chyba. Zaczęłam w przedostatniej klasie liceum.
I przyszedł kiedyś taki moment w moim zyciu, że to ciepłam w cholerę.
Spaliłam. Z żalem, pamiętam, ale jak by coś mnie zmusiło by to zrobic, chciałam się odciąc kompletnie od tego, co tam było, takie namacalne wręcz.
Nawet pamiętam jak wyglądał i ile miał stron, ponumerowanych ręcznie w dolnym prawym rogu.
A teraz sobie myślę, że może to zrobiłam, bo stron już zabrakło ? ;)

[almetyna_ilmatar]

Sposób numeracji mógł zawinić. Dolny prawy – jak kropka na koniec strony.
Szlus.
Ja (nie żeby w pamiętnikach, nie pisywam, ale luźnych A4 używam do pisania rzeczy dowolnych) numeruję w prawym górnym zanim zapełnię poniżej. I to jest zaproszenie na przyszłość.
Jak mi się nie napisze do sensu, to taką luzacką kartkę do kubła i też
szlus ;-)