Dzień po?

[inna57]

Napiszcie jak wyobrażacie sobie nasze życie po zakończeniu pandemii. A może uważacie że ona nigdy się nie skończ?

Moim zdaniem wyjdziemy z tego kompletnie zniewoleni. Staniemy się stadem owiec które w milczeniu idą na rzeź. I aż nie chce mi się wierzyć że to wszystko dzieje się spontanicznie, że nie jesteśmy przedmiotem jakiegoś szalonego eksperymentu socjologicznego. Normalnie wytłumaczyć tego wszystkiego się nie da. Świńska grypa to była przygrywka i niewypał. Sars, mers w porę złapane za rękę. A teraz nagle ogólnoświatowa paranoja.

A swoją drogą to opozycja znów dała się wmanewrować rządzącym.

[scoutek]

A ja wręcz przeciwnie.
Pandemia zmieni nas, bo zmienia właśnie nasze życie. Zatrzymaliśmy się w szalonym pędzie i nagle zostaliśmy ze sobą w domach. Zaczynamy rozmawiać, wspólnie spędzać czas, myśleć o najbliższych. Tylu telefonów z pytaniem co u mnie od ludzi, którzy nie dzwonili już od jakiegoś czasu, dawno nie było. Ci, którzy nie potrafili się orientować w internecie, teraz mają szybką lekcję. Więcej spraw załatwiamy przez telefon i net.
Odwołane wyloty, wizyty, koncerty, zastanawiamy się nad wakacjami... Żal tego co było zaplanowane, ale zmieniły się priorytety. I my.
Czytamy. Słuchamy. To dopiero kilka dni, jest szansa, że potrwa to dłużej, więc będzie więcej czasu na namysł.

Przerwa.

[inna57]

A mnie przeraża to że dla wielu nie będzie żadnego dnia po. I wcale nie chodzi mi o tych którzy zejdą z tego świata na choroby współistniejące bo na koronawirusa się nie umiera tylko o tych którym za sprawą ogólnoświatowej histerii świat zawalił się właśnie na głowę.

[scoutek]

Wiem. Rozumiem o czym piszesz. I wiem, że tacy też będą.
Ale mam wielką nadzieję, że większość sobie poradzi.

[magdolot]

Się zgadzam ze Scoutkiem

Ogólnoświatowa paranoja? Owszem. Ale chyba też wyjście na globalną współpracę na niebywałą skalę. I nie chodzi mi o to, co robią rządy, a o to co się dzieje w ludziach w środku. W tych strasznie zalatanych ludziach, co nagle mają czas na czucie i myślenie. Nagle widać dokładnie jak na dłoni, że Chiny są w Warszawie a Mediolan w Szczebrzeszynie, że jedziemy na tym samym wózku. Oddychamy tym samym powietrzem, nieważne czy brudnym czy zakażonym, szkodzi nam wszystkim bez względu na narodowość, kolor skóry, poziom PKB, poglądy, czy orientację seksualną [Śluzówki, głupcze!]. I nagle modne ostatnio egoizmy wyraźnie nie wystarczają [trumpi numer ze szczepionką chyba oburza znacznie bardziej, niż dotychczasowe numery tego chuja {nazywając rzeczy po imieniu}] i politycy nie wystarczają i systemy odgórne. Pacze ja sobie na "Widzialną Rękę" i nie wierzę jakoś w "stado owiec które w milczeniu idą na rzeź". Widzę nadzieję na jakiś mądrzejszy świat przebudowany od dołu. Wiadomości epidemiolo dochodzące z Chin są dobre, widać światło w tunelu. To dla nas motywacja, żeby się nie miotać, nie rzucać, tylko potrenować samodyscyplinę i mądrą współpracę, bo współpraca ratuje.

Chińczyków okłamano i sterroryzowano, a teraz coś tam pęka i panu Xi z kolegami się zaczyna palić pod dupskiem. Chiński autorytaryzm egzaminu NIE ZDAŁ, bo najpierw łgał i miał w dupie ludzi, a potem ich terroryzował. Ale Chińczycy się sterroryzować dali, a także dali z siebie wszystko, bo... jednak byli mądrzy. Ot taki paradoks. Moim zdaniem teraz coś tam pieprznie. Jednak. Bo teraz powoli nadchodzi czas na rozliczenia.
I ja będę to obserwować czujnie, bo jak w ostatnich latach czytałam coraz większe zachwyty nad chińskim autorytaryzmem, "jedynym realnie działającym państwem", to czułam jakby mi ktoś powolutku przykręcał garotę.

Chiny miały super system za ciężkie pieniądze - system wczesnego ostrzegania i szybkiego reagowania na epidemie właśnie. I go nie uruchomiły w trosce o przepiękny ryj swojego zasmarkanego autorytaryzmu. To autorytaryzm obezwładnił najlepsze cechy chińskiego społeczeństwa [mrówczą pracowitość, współdziałanie, zdolność jednostek do poświęcenia dla ogółu, panowanie nad emocjami, samodyscyplinę] i im nie pozwolił od razu zadziałać. Użył ich dopiero do minimalizowania strat autorytaryzmem krajowi zadanych i ku chwale partyjnego ryja. A to się wie i tego się nie zapomina. Chin szlag nie trafił dzięki pełnej poświęcenia katorżniczej orce obywateli, bo żaden reżim nie miał, nie ma i nie będzie miał tylu muszek, żeby na nich wszystkich utrzymać. To sobie samym Chińczycy zawdzięczają ograniczenie tej katastrofy. I my też im coś wszyscy zawdzięczamy. Zwykłemu szaremu Chińczykowi przed którym chylę tu czoła niniejszym. I niech wszawy chiński reżimek sobie nie uzurpuje zasług tych ludzi, bo usłyszy to, co powinien usłyszeć - oskarżenie. Bo zamiast zarazę we zarodku dusić zabawiał się w "lustereczko powiedz przecie, kto najpiękniejszym jest reżimkiem w śfiecie" i powinien za to zapłacić. To przez autorytaryzm siedzimy w domu na dupie, to przez autorytaryzm się wypełniają kostnice.


Demokratyczny Tajwan się świetnie wybronił, swojego systemu użył troszcząc się o obywateli. W Europie najlepiej z nawałą zarazy sobie radzą Niemcy.
Jeden zero dla zdyscyplinowanej i dobrze zorganizowanej demokracji. Kropka.

To powiedziałam ja, Wasza Pollyanna i tego się będę trzymać.
Po epidemii stawiamy pomniki Doktora Li i Zwykłego Szarego Chińczyka i pewnie wielu innych.