budowanie szczęścia na nieszczęściu innych....;(

[syrenka78]

Zakochałam się, tak bardzo, ze to aż boli....jestem 35 letnią
meżatką z trójką dzieci, 2, 4, 7 lat...Mój mąż pływa od lat 15- od
poczatku naszego małżeństwa, a ja kocham innego- trwa to pół roku i
chcę odejść od meża....Ale co będzie z moimi dziecmi w sensie ich
psychiki???? Tego obawiam sie najbardziej i wlasnie ta obawa
powstrzymuje mnie przed ostatecznym rozwiązeniam..Nie boję się o byt
materialny bo w tym przypadku nie ma obaw o ich przyszłość....Dodam,
ze dzieci uwielbiają człowieka , którego kocham, ...ale też bardzo
kochają swojego tatę...Jak powiedzieć mezowi, ze pokochalam
innego???? jestem na skraju zalamania nerwowego, żyję w dwóch
światach, w jednym jestem najszczesliwsza kobietą na ziemi, w drugim
sfrustrowaną, zagubioną kobietą, która żyje w zakłamniu- oszukuje w
końcu meża, który mnie kocha.....Jakie to trudne, blagam o jakąś
pomoc bo brakuje mi sił....Wiem, nie powinnam do tego dopuścić, moja
wina, ale juz jest za późno, zeby to wszystko odkręcać, sprawy
zaszły tak daleko......albo zostane z męzem i bede nieszczęsliwa do
końca zycia, albo odejdę do ukochanego- burząc świat mężowi i
zakłocając spokój dzieciom.....ST

[majda12]

mysle ze lepiej byc szczesliwa, wtedy i dzieci beda...
kiedy my jestesmy nieszczesliwe -one rownez :)

[nemeth]

Dzieci kiedyś dorosną i założą swoje rodziny. Pomyśl co dalej z Tobą będzie.

[kicia031]

Przede wszystkim zle robisz zdradzajac meza, zyjac w klamstwie i
przekazujac dzieciom takie chore wzorce - wzzak jak sama piszesz,
znaja twojego kochanka i sa swiadkami zdrady, przynajmniej
emocjonalnej.
I to jest to, co trzeba jak najszybciej wyprostowac - albo zerwac z
kochankiem, albo uswiadomic meza o sytuacji i wziac na siebie
konsekwencje. Nie ma 3 drogi, wszystko i tak przeciez w koncu
wyjdzie na jaw.

[demonsbaby]

syrenka78 napisała:

> Zakochałam się, tak bardzo, ze to aż boli....jestem 35 letnią
> meżatką z trójką dzieci, 2, 4, 7 lat...Mój mąż pływa od lat 15- od
> poczatku naszego małżeństwa, a ja kocham innego- trwa to pół roku
i
> chcę odejść od meża....

Hormony buzują do 7 miesięcy, jak etap zakochania minie - jesteś
pewna, że to właściwy wybór? Kochanek znalazł się przypadkiem, czy
juz znacie się od jakiegoś czasu (oprócz tych 6m-cy)?
Generalnie postaw na szali co łączy Ciebie z mężem, z którym żyjesz
od 15 lat, za którego wychodząc za mąż wiedziałaś, że w domu będzie
gościem z racji zawodu i zapewniania Tobie, a pózniej także dzieciom
wysokiego standardu życia.

Ale co będzie z moimi dziecmi w sensie ich
> psychiki???? Tego obawiam sie najbardziej i wlasnie ta obawa
> powstrzymuje mnie przed ostatecznym rozwiązeniam..

Też bym się obawiała. Jednak tkwiąc w relacjach z człowiekiem,
którego już nie kochasz (albo tak twierdzisz, jako, że chwilowo inny
facet przysłonił Ci świat) tez im na obre nie wyjdzie. Dzieci szybko
akceptują zmiany w życiu, pod warunkiem, że zdoędziesz się na
rozmowę z nimi i wyjaśnisz swoje postępowanie a z ich ojcem będziesz
utrzymywac zdrowe relacje po rozwodzie.

Dodam,
> ze dzieci uwielbiają człowieka , którego kocham, ...

Z pewnością. Substytut "taty" jest na miejscu.


Jak powiedzieć mezowi, ze pokochalam
> innego????

Rachunek sumienia i naprzód. Stało się, małżeństwo skończone.

jestem na skraju zalamania nerwowego, żyję w dwóch
> światach, w jednym jestem najszczesliwsza kobietą na ziemi, w
drugim
> sfrustrowaną, zagubioną kobietą, która żyje w zakłamniu- oszukuje
w
> końcu meża, który mnie kocha.....Jakie to trudne,

To jest twoja decyzja i ona wpłynie na to jak Ty i twoje dzieci będą
żyć. Radzę chwilowo spojrzeć na wszystko trzeżwo. Z zastępcą męża
podczas nieobecności męża na jakiś czas się odseparować i dojrzeć do
decyzji - czy te wybór jest właściwy.

[syrenka78]

Człowiek, którego kocham jest w moim zyciu dłuzej niż te 6 miesięcy,
wczesniej była to miłośc platoniczna, zarówna z jego jak i mojej
strony... Od męża jestem tak psychicznie oddalona, ze nie wyobrażam
sobie wspólnego bycia razem......Z kochankiem próbowalismy się
rozstać, ale się nie udało;(

[petelka79]

Załóż sobie,że porozmawiasz z mężem od razu,jak wróci z rejsu(jeśli obecnie
przebywa na statku).Bo w końcu się to wszystko i tak wyda,Twoje dzieci są już
dość duże i po prostu opowiadanie tatusiowi o cudownym wujku wyda się
podejrzane,mąż podpyta dzieci(może też znajomych,rodzinę)o szczegóły i zrobi się
bardzo nieprzyjemne.Uczciwie będzie,jeśli zdobędziesz się na szczerość,bo
tkwienie w trójkącie jest chorym i krzywdzącym dla wszystkich rozwiązaniem.

[demonsbaby]

Skoro jsteś pewna swojej decyzji i łączy was większ więż niż udany
seks i zaspokajanie potrzeb emocjonalnych pod nieobecność męża, to
pozostaje Ci zostać w zgodzie z sumieniem własnym (przede wszystkim)
i wyklarowaniem obecnemu mężowi przyszłych ruchów. Oczywiście,
poczekaj, aż wróci - bo gotowy jest zejść z burty w głupi sposób,
skoro nadal Ciebie traktuje jako towarzyszkę życia. Postępujesz
wobec niego okrutnie, ale większe okrucieństwo to pozowlić komuś żyć
w kłamstwie - a Ty stosujesz to wobec męża i własnych dzieci.
W takiej stuacji nie stosowałabym pozycji roszczącej np. "nie masz
nic do powiedzenia nt dzieci". W związku z tym, że to Ty jesteś
winna rozpadu małżeństwa, postaraj się rozmową pokierować, tak aby
twój obecny mąż miał świadomość, że odgrywa taką samą rolę w zyciu
dzieci jak Ty i nigdy nie będziesz mu utrudniać udziału w ich
wychowaniu. Po prostu powiedz mu, że 15 lat temu sądziłaś, że umiesz
żyć w wiecznym rozstaniu, ale zycie zweryfikowało Twoje poglądy i
stało się dla Ciebie jasne, że musi być obok Ciebie ktoś, kto umie /
potrafi twoje potrzeby realizowac na bieżąco. Dzieci i rozmowę na
ten temat zostawcie oboje na pózniej. Jestem jednak zdania, że
powinnaś się udać z maluchami do psychologa, który ułatwi Ci przekaz
informacji na temat ich zmian w życiu.

P.S
nie uzgadniaj sądownie (w trakcie sprawy rozwodowej) wizyt ojca -
jest to zobowiązanie terminami i wiąże się z udziałem kuratora
sądowego (wizytującego w waszym domu przd rozwodem i w trajkcie),
żeby określić więzi emocjonalne. Dla wszystkich jest to stresujące.
Obecnego i przyszłego byłego męza zapewnij, że dzieci ma dla siebie
kiedy będzie chciał. (opiekę i tak już mu utrudnia zawód, więc
sądowne powierzenie opieki spadnie na Ciebie, jemu pozostawiając
możliwość decydowanie o dzieciach).

-verte-

[demonsbaby]

demonsbaby napisała:


>
> P.S
> nie uzgadniaj sądownie (w trakcie sprawy rozwodowej) wizyt ojca -
> jest to zobowiązanie terminami i wiąże się z udziałem kuratora
> sądowego (wizytującego w waszym domu przd rozwodem i w trajkcie),
> żeby określić więzi emocjonalne.

- zmiianie uległow tym roku prawo rodzinne, przy braku zgody co do
wizyt strony (ojca / matki) - sąd rodzinny, sędzia rozpatrujący
sparwę jest powołany do przesłuchania waszych dzieci w "pokoju
przesłuchań" w obecności psychologa. Ustalcie to przed rozwodem. Ani
dzieciom, ani wam w sytuacji, gdy możecie się w temacie dzieciaczków
dogadać - nie polecam takich rozwiązań. Innymi słowy - w tej
kwestii - pójdż mu na rękę. Minie pierwszy szał i szok, obwinianie i
darcie szat - wróć do tej rozmowy i odegraj rolę strony polubownej.

demonsbaby- dzieki szczegolne...

[syrenka78]

[marzeka1]

Że tak prozaicznie zapytam: a nowy pan jest przygotowany na codzienne
wychowywanie 3 dzieci, dosyć jednak małych jeszcze? Bo czym innym jest: dzieci
znają pana (jako kogo? dobrego wujka?), czym innym codzienność wspólnego życia.
Dodaj do tego, że być może pan chciałby mieć własne dziecko w tobą, a to już
daje 4 dziecko, całkiem sporo.
Na pewno zdradzanie męża i trwanie w takiej sytuacji, jest najgorszym z
możliwych posunięć, warto sprawę rozwiązać. No i jeszcze- DOBRZE znasz kochanka?
Wiesz, jaki jest w codziennym pożyciu, jak reaguje, gdy się kłócicie, jakie ma
codzienne zwyczajne? czy wszystko przesłania ci mgła zakochania?

[marianka_marianka]

15 lat małżeństwa, 3 dzieci. Nowego Pana znasz pół roku i już chcesz rozwalić swoje życie? Może to tylko zauroczenie? Trudno kochać męża, którego nie ma. Jak czułaś, że się oddalacie mogłaś nalegać, aby przestał pływać.
Może na razie nic mężowi nie mów, skoro masz takie tempo, jest szansa że się odkochasz w nowym panu zanim wróci mąż.

[syrenka78]

doczytaj w innych podwatkach;), znam dłuzej....dokładnie lat 3,
wczesniej była to przyjaźń, która przerodziła się w uczucie- od pół
roku zdradzam męża...

[marzeka1]

A co z prozą życia? Bo na razie masz ostrą fazę zakochania, którą potęguje fakt,
że pan jest stacjonarny, gdy potrójnie zaszłaś w ciążę z bywalcem, bo
marynarzem, więc masz poczucie inności.Pan jest przygotowany na bycie codziennym
opiekunem dla 3 nieswoich dzieci? Czy o takim drobiazgu nie myślisz? Bo widzisz,
tu jest jednak, nie jedno, a 3 dzieci. Poza tym, wiesz jaka może być reakcja
męża? Myślałaś o tym, no i rozwód raczej byłby z orzekaniem o winie- twojej.

[demonsbaby]

i grożbą alimentów, przy orzekaniu winy małżonki, czy próbą odebrania jej
dzieci? (kiedy jedynym zawodem męża jest pływanie, a zatem brak stabilności
pobytu domu, zapewnienia opieki - jasne zawód można zmienić, ale to może być
jednoznaczne np. z utratą żródła utrzymania na okres znalezienia nowej pracy.
Realia morskie są mi bardzo dobrze znane z racji zawodu. W trybie realizacji
"seafarers go onshore" jest cholernie cięzko dostać się do bura armatora czy
towarzystwa klasyfikacyjnego - wszak mówimy o bardzo wąskiej specjalizacji -
zakładam: maszyna (mechanik) albo pokład (nawigator). W walce o dzieci jaki sąd
przyzna sprawowanie opieki ojcu, dodatkowo pływającemu?) Tu oczywiście gdybam,
bo nie znam realiów.
Autorka wątku ma przynajmniej odwagę przyznać, że rujnuje życie męża bo się
zakochała, próbowała zakończyć związek nieformalny i nie widzi jednak szans
powodzenia na życie wspólne z mężem. Jeśli dorosła już do etapu: "nie kocham,
nie umiem tak żyć" to trójkąt należy oszczędzić wszystkim. Bo jakby nie patrzeć
każdy cierpi na tym chorym układzie, z dziećmi włącznie.
Zanim jednak dojdzie do rozwodu - to długa droga. Może lepszym rozwiązaniem jest
separacja. 5 lat bez możliwości zawarcia drugiego związku małżeńskiego
(pozostaje kwestia opieki nad dziećmi) i tu sądzę po opadnięciu emocji jest
także do rozegrania.

Syrena, skoro twój mąż pływa tzn. że najdłużej w domu go nie ma max 6m-cy, bo
już dłuższych kontraktów się nie oferuje. Jeżeli jesteś pewna, że te 6m-cy braku
męża i zastępstwa w roli przyjaciela przesądziły o klęsce twojego małżeństwa, to
lepszym rozwiązaniem jest rozstanie niż życie w emocjonalnej pułapce.
Nie mniej separacja jest na tyle "lżejsza", że nie czeka Ciebie na dzień dobry
walka przy podziale majątku, nienawiść twojego męża i plucie jadem, etc. A ma do
tego prawo - w końcu żyje w innym stanie "świadomości", mając Ciebie za jedyną,
tak?

[syrenka78]

Sytuacja mnie przerosła w każdym aspekcie, bedę musiała stawic temu
czoła- z pewnoscią powiem męzowi o wszystkim- wraca dzień po
Świętach...
Odpowiadając na jeden z "zarzutów",...nie oczekuje, ze mąz zostawi
mi mieszkanie, będzie placił wysokie alimenty- nie mam do tego
prawa...jestem w tej sytuacji, ze jestem dobrze zarabiającym
prawnikiem...na zycie wystarcza

[marzeka1]

OK, a nowy pan jest przygotowany na codzienne życie z 3 dzieci?

[syrenka78]

Tak jest przygotowany, tak twierdzi- ja w to wierzę...planujemy
jeszcze jedno wspólne dziecko...On jest także bardzo dobrze
sytuowany...

[marzeka1]

Przygotowany, a żyjący na co dzień z 4 dzieci (w tym wasze własne) to zupełnie
inna bajka, to życie.

[glamourous]

Moim zdaniem gra jest mocno niepewna i troche niewarta swieczki. Z jednej strony
15 letni zwiazek ze sprawdzonym i nadal zakochanym, choc faktycznie niezbyt
obecnym w codziennym zyciu mezem. Jakby nie bylo - prawowitym ojcem dzieci, a
wiezy biologiczne sa nie do podrobienia. Z drugiej zas strony : jedna wielka
niewiadoma, bo po polrocznym milosnym zamroczeniu z gatunku "postradalam dla
niego zmysly" ciezko da sie cokolwiek rokowac. Ten nowy pan poki co mysli
hmmm.... hormonami, wiec moze i na razie podchodzi entuzjastycznie do projektu
wspolnego zycia i wychowywania trojga (!!) cudzych dzieci. Ale to dopiero pol
roku, faza swiezego zakochania oraz rozowych okularow. Kto wie, czy szara
codziennosc nie zgasi w nim tego idealistycznego entuzjazmu. Kto wie, czy nie
zgasi go w Tobie. Wychowanie dzieci to bardzo ciezka praca, one rosna,
przysparzaja coraz tpo nowych problemow, i nawet biologicznym rodzicom czesto
brakuje cierpliwosci. Oczywiscie teraz jetescie nabuzowani chemia i wydaje Wam
sie, ze Wasze uczucie przetrwa do grobowej deski pomimo Bog wie jakich
przeciwnosci - takie jest cudowne i niepowtarzalne. Ale byc moze NIE DOCENIACIE
niszczacej i splycajacej KAZDE uczucie codziennosci. Nie ma co sie ludzic, ze za
5 lat Wasza milosc bedzie tak samo silna i plomienna jak teraz. Kto wie, moze za
jakis czas stanie sie tak, ze w natloku codziennych spraw chemia nieco opadnie,
a trud potrojnego rodzicielstwa przytloczy pana na tyle, ze... on zateskni za
wolnoscia, a Ty za mezem. Obys wtedy miala jeszcze droge odwrotu...

[petelka79]

W jakim systemie pływa Twój mąż(ile jest na statku,a ile w domu?)Czy do tej pory
nie zdążył zauważyć zmiany w Twoim zachowaniu względem niego?Czy Twój kochanek
funkcjonował do tej pory oficjalnie jako przyjaciel rodziny czy tylko Twój?Czy
mąż to akceptował?
No i powtórzę pytania poprzedniczek-co Twój nowy partner myśli o przyszłości?Czy
chce mieć swoje biologiczne dzieci z Tobą?Przeprowadzisz się do niego,czy masz
nadzieję,że mąż zostawi Wam mieszkanie(+ wysokie alimenty)?

[marzeka1]

"No i powtórzę pytania poprzedniczek-co Twój nowy partner myśli o przyszłości?Czy
chce mieć swoje biologiczne dzieci z Tobą?Przeprowadzisz się do niego,czy masz
nadzieję,że mąż zostawi Wam mieszkanie(+ wysokie alimenty)? "

- to jest ta proza życia, o której należy pomyśleć. No i niby dlaczego miał jej
i kochankowi zostawić mieszkanie, które jest także jego?

[martabmw]

Ja bym się nie pakowała w nowy związek, przeczekała aż emocje opadną.

Napiszę brutalną prawdę i możesz się z tym zgodzić lub nie. Jak długo znasz
nowego pana? Możesz na niego liczyć, sprawdził się w kryzysowych sytuacjach? Nie
życzę Ci tego, ale przewidziałaś scenariusz, kiedy weźmiesz rozwód, pan pobawi
się w ojczyma, po czym po roku, dwóch stwierdzi, że to chyba nie to i on cudzych
dzieci jednak bawił nie będzie. Wtedy przestaną być kochanymi szkrabami, staną
się cudzymi dziećmi. Wnioskuję, że pan jest bezdzietny, czy na pewno wie w co
się pakuje, czy jak zamieszkacie razem nie przygniecie go proza życia?

Mąż może chcieć rozwodu z orzeczeniem o winie i ma dużą szansę go dostać. Co
będzie, jeżeli zażąda opieki i zadeklaruje chęć zmiany pracy? Jesteś gotowa na
walkę w sądzie o dzieci.

Piszesz, że dzieci kochają tatę, nie burzyła bym spokoju trojga (w sumie czworga
osób), bo dorosła kobieta nie umiała zapanować nad uczuciami. Zawiniłaś
najwięcej w całej sytuacji, więc dlaczego inni mają ponosić konsekwencje. Moja
rada skończ ten romans, albo chociaż daj sobie trochę więcej czasu, ale nie każ
innym spijać goryczy, która naważysz.

[vocativa]

Syrenko,a może powalczcie z mężem o małżeństwo.15 lat-szmat czasu.Podejrzewam,ze przerosła Cie ta rozłąka(wcale Ci się nie dziwię,bo nawet sobie nie wyobrażam rozstania z mężem na pół roku).Ale teraz jesteś zakochana(nie myślisz trzeźwo,plus bardzo wiele Twoich potrzeb nie było na co dzień zaspokojonych-potrzeba czułości, potrzeby erotyczne itd.itd.)Myślę więc,że powinnaś wszystko jeszcze raz przemyśleć.
A poza tym myślę,że miłość jest pewnego rodzaju wyborem,wybrałaś kiedyś męża i powinnaś się tego trzymać.Zakochanie, to "tylko"uczucia.Wiem,że uczucia są bardzo ważne ale to my powinniśmy nad nimi panować,a nie one nad nami.
No i oczywiście wydaje mi się, że żeby istniała szansa naprawy Waszego małżeństwa musielibyście wreszcie zamieszkać razem z mężem.(Co wiązałoby się pewnie ze zmianą pracy Twojego męża)

Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie i życzę Ci dużo siły w porządkowaniu tej całej sytuacji!:)

[dom-za]

Twoje dzieci są jeszcze bardzo małe... (ktoś napisał,że duże).
Powiem z perspektywy dziecka, któremu rodzina się rozleciała w
dorbny puch: ja miałam lat 18, myśli samobójcze, 5-letnią depresję i
nerwicę lękową. Bo Tato się zakochał. Połóż na szali te fakty (
podobne, inne, wszystko jedno, ból, rozwałka emocjonalna dzieciaków)
i zakochanie się na drugiej.
Przepraszam za jednoznaczność tego postu, ale zmojego punktu
widzenia nie ma tutaj szarości.
pozdrawiam

[ani_chybi]

Nie dodam Ci sił.
Moj mąż zakochał się w panience w 25 rocznicę małżeństwa.
Syn usiłował odebrać sobie zycie,córka ma powazne zaburzenia
odzywiania.Mimo upływu czasu jedno i drugie nadal pod opieką
psychiatrow .
A mąż chce wracać bo...się pomylił.
Nie twierdzę ,ze tak będzie u Ciebie,ale musisz być świadoma ,ze
zniszczenie dzieciom wczesniej normalnie funkcjonującej rodziny jest
traumą ktora zostawi w nich ślad na zawsze.

[izabelski]

gdzies czytalam,ze starsze dzieci trudniej niz gdyby byly mlodsze
przezywaja rozwod rodzicow...

[vocativa]

I jak sytuacja Syrenko??Jaką podjęłaś decyzję??Rozmawiałaś z mężem??