rozstanie - jak ułożyc relacje

[tofcio]

Witam, kilka wątków niżej opisywałam swoja sytuacje małżeńską. mój mąz
zdecydował się opuścić mnie i życ oddzielnie. Mamy 4- letniego synka którego
oboje bardzo kochamy i oboje rozumiemy, że nie mozna go skrzywdzić. Mąz chce
sie wyprowadzic ale jednoczesnie chce mocno i intensywnie uczestniczyc w życiu
dziecka i chwała mu za to ale.. Ja troche nie moge sobie tego wyobrazić -
kazdego dnia wpadanie do domu kiedy mu pasuje i kiedy ma czas . Co mam zrobic
jak to ustalić? Wspomne tylko że ja jestem w fatalnej kondycji psychicznej
(wciąz bardzo kocham męża - on mnie nie)i chciałabym odzyskac przynajmniej
troche równowagi. Nie chce ograniczac jego kontaktów z dzieckiem ale chcę ze
sobą. Nie zdołam kiedy ciągle bedzie obecny w moim życiu. Jak to zrobić?

[mnadmorska]

Ja rozstałam sie z mężem, kiedy moj syn byl dokladnie w wieku
twojego - zresztą po roku się zeszlismy - i do tej pory jesteśmy
razem. Odzywam sie, bo wydaje mi sie, że zasady wspólnej opieki nad
dzieckiem, ktore wtedy wypracowaliśmy byly w miare
satysfakcjonujące, więc może Ci podpowiem. Dla mnie tez spotykanie
się z m. bylo zbyt "szarpiące", więc nie zgodziłam sie na regularne
spotkania w naszym domu (na co nalegał mąż, bo to byloby wygodne -
on zresztą nie widzial problemow w naszym spotykaniu sie, chetnie by
sie wtedy ze mną przyjaźnił, tylko ja taka wredna nie chciałam....).
Ostatecznie, M. wynajał kawalerke i zabierał mlodego z przedszkola
2,3 razy w tygodniu i syn u niego wtedy nocował. Rano przedszkole -
i dzięki temu my się prawie nie spotykaliśmy. Dodatkowo, co drugi
weekend byl z tatą. Dla mnie to bylo o tyle dobre, że pozwolilo na
własne zycie, bez poczucia, ze zostałam sama z dzieckiem i
codziennością. Nie zauważylam, zeby na syna podziałało to jakos dużo
gorzej niż samo nasze rozstanie - wiem, ze jest teoria, że dziecko
nie wie wtedy, gdzie jest jego dom, ale mnie się to nie
potwierdzilo. A na pocieszenie napisze Ci, że jakość kontaktów
pomiędy synem i mężem zyskała na jakości - kompletnie co innego byc
tatą w domu, z mama pod bokiem, a co innego nagle miec dziecko
tylko dla siebie. Z czasem emocje opadną, wszytskim bedzie łatwiej.
najważniejsze, zebyscie dzieckiem nie grali, zeby nie odczulo, ze
jest wyszarpywane. Wspólne spotkania, z doświadczenia mówie,
odłózcie na troche - u nas zawsze kończylo sie dramatem, nie zapomnę
4-tych urodzin syna, które spieprzylismy mu doszczętnie...

[tully.makker]

Twoj jeszcze maz powinien uzgadniac wizyty z jakims rozsadnym
wyprzedzeniem, a ty mozesz ten czas wykorzystac, by wybyc z domu,
spotkac sie przyjaciolmi, pocwiczyc, jednym slowem miec czas dla
siebie.

Rzeczywiscie przebywanie z mezem byloby w twojej sytuacji tortura.

[velluto]

"wpadanie" nie wchodzi w rachubę z wielu względów - również takich, żeby dziecku
nie robić wody z mózgu i dawać złudnej nadziei, że nic się nie zmieniło, a
rodzice nadal będą razem. Osobiście jestem przeciwna opiece naprzemiennej, bo
jej skutki uboczne widać dopiero po dłuższym czasie. Małe dziecko potrzebuje
stabilizacji i poczucia bezpieczeństwa, które dają znajome kąty i rytuały.

pozostaje ustalenie harmonogramu spotkań, tak żeby obie strony wiedziały, jak
planować swoje sprawy. Zresztą z doświadczenia wielu osób wynika duże
prawdopodobieństwo, że tatusiowi szybko przejdzie ochota na intensywne
uczestnictwo w życiu syna...

[blue-sunny]

Nie chcę robić Ci złudnych nadziei ale... jakoś tak nie do końca chce mi się wierzyć że mąż tak poprostu przestał Cię kochać.
Można się znużyć związkiem, życiem, codziennością, pogubić ale przestać kochać nie jest tak prosto.
Być może dziewczyny mnie "zlinczują" i napiszą że jestem naiwna
ale pomyślałam że 10 lat to spory kawał czasu i może wasz związek a raczej miłość Twojego męża - zmieniła swój "stan".
Jakiś etap się zakończył i jego uczucia przeszły w inną formę której on sam do końca nie rozumie.
Pomyślałam sobie że nie wszystko jeszcze stracone i że w obecnej sytuacji taka separacja może zdziałać więcej dobrego dla was na przyszłość niż gdybyście próbowali naprawiać wszystko żyjąc obok siebie.

Myślę że jesteś pełną ciepła i dobrej energii piękną kobietą i mamą.
I myślę że jest taka możliwość że ta separacja będzie działała na Twoją korzyść, tzn. na korzyść.
Myślę że jest duża możliwość że po pewnym czasie jak mąż odetchnie, poczuje wolność, przemyśli wreszcie... zatęskni.
Może on musi sobie coś uświadomić.
Nie przeczytałam jeszcze co poradziły Ci inne forumowiczki.
Ale może czasem zrób sobie dni wolne od męża, ponieważ Ty też potrzebujesz czasu aby sobie poradzić z tą sytuacją.

Sytuacja jest bardzo trudna i bardzo bolesna, a jednak ja myślę że on wróci.
Tylko zatroszcz się o siebie, o swoje życie bo ono nie jest mniej ważne niż związek.
Nie może być na drugim miejscu.
Jeśli on będzie widział Ciebie spokojną, jeśli uda Ci się na tyle uspokoić że kiedy będzie was odwiedzał będziesz mogła spojrzeć mu głęboko w oczy i łagodnie ciepło się uśmiechnąć to on sobie uświadomi wreszcie że on nie wraca tylko do dziecka, że on może stracić wielki skarb jakim jesteś Ty.
Zapewne to się nie stanie od razu i nie po tygodniu ale przecież nie będziesz go zmuszać do miłości... :-)
Kochasz tego faceta, i nie myślę że jesteś mu obojętna.
Tylko nic na siłę.

Chyba że... życie przez ten czas postawi na Twojej drodze innego faceta.
A życie lubi zadziwiać ;-)

blue-sunny

[tully.makker]

Moze i maz bedzie chcial wrocic, pytanie, cy tofcio powinna go przyjac? Przeciez
on na bank wyprowadzil sie do baby, albo z powodu baby...

[tofcio]

poryczałam się czytajac to co napisałaś. dzieki to dla mnie bardzo
wazne. Chcialabym żeby życie mnie zadziwiło ;-) Ale teraz chciałabym
tylko zyskać spokój,przestać płakać i zacząć żyć na nowo. Panicznie
boję sie skrzywdzić dziecko bardziej niż zostanie skrzywdzone przez
tę sytuację. Ale musze sie odciąć od niego bo nie wyrabiam. Jeszcze
pech - ze feralnej soboty kiedy już podjal decyzję i pojechał szukać
mieszkania, ja czekałam tylko żeby zabrał rzeczy i czułam gdzieś tam
jakąs zapowiedź ulgi, nie udało sie zorganizować mieszkania. On
wrócił bo miał ...ospę. Został w domu, nie moglam powiedzić idz
sobie. dodtakowo jeszcze pomagałam mu. Myslałam że stac mnie na taki
gest ale strasznie za to płacę niestety.

[marianka_marianka]

Powinnaś sobie to wydrukować i porozwieszać w widocznych miejscach w mieszkaniu. To słowa P. Agnieszki.

Bardzo mi się podoba Pani postawa. Z jednej strony zdaje sobie Pani ze swoich, bardzo bolesnych, uczuć. Z drugiej, nie działa Pani pod ich wyłącznym wpływem. Słusznie oddaje Pani odpowiedzialność w ręce męża. Niech on mierzy się ze swoją decyzją, nie ma powodu mu jej ułatwiać. Pani nie ma żadnego motywu w tym momencie, aby odejść.

Przeczytaj teraz co napisałaś:
feralnej soboty kiedy już podjal decyzję i pojechał szukać
mieszkania, ja czekałam tylko żeby zabrał rzeczy i czułam gdzieś tam
jakąs zapowiedź ulgi, nie udało sie zorganizować mieszkania. On
wrócił bo miał ...ospę. Został w domu, nie moglam powiedzić idz
sobie. dodatkowo jeszcze pomagałam mu.

Twój mąż Cię wykorzystuje. Za chwilę będziesz mu usługiwać bo będzie miał migrenę, potem wysypkę, a jeszcze później "Bóg wie co".
I nie będzie mógł znaleźć mieszkania.

jak ułożyc relacje - myśleć faktami

[mama.hanki]

Tofcio,

duzo mądrych słów padło w Twojej sprawie i w tym i w poprzednim
wątku. Dodatkowo, gdy czytam, co sama piszesz widze, że masz głowę
na karku i działasz, myslisz sensownie - przede wszystkim
niezależnościowo od osoby męża.

W sytuacji, gdy w podobnych do Twoich okolicznościach zaszla w moim
zyciu konieczność rozstania z mężem - po pierwsze dałam mu
nieprzekraczalny czas do wyprowadzki (mial na to weekend).
Niezależnie od tego czy go wtedy kochałam, czy nie - jego decyzje
zyciowe były takie, że pogrzebal małżeństwo, wybrał romans - krótka
piłka - nie chcę być z oszustem i zdrajcą. Powiedziałam, ze jesli
nie wyniesie sie do poniedziałku - zmieniam zamki i wystawiam jego
rzeczy na korytarz. Byłam tak zdesperowana, żeby się od niego
odciąć, że naprawde bylam gotowa to zrobic. Ale mąż się wyprowadził
(pierwszy tydzień nocował w pracy, dopiero pozniej znalazł
mieszkanie). No cóz - jego wybór.

Także Tofcio - jesli sie rozstajecie, to nie daj sobą szarpać,
działaj tak, żeby chronić swoje emocje, nie pozwalaj wystawiać sie
na sytuacje kontaktu z mężem, które sprawiają Ci ból.

Wspolne "pomieszkiwanie" - bo nie może znaleźć mieszkania, z
perspektywą, że "szukam i wyniosę się, gdy znajdę" to wygodne dla
niego, dla Ciebie - bardzo obciążające. Także daj mężowi deadline do
wyprowadzki.

Następnie - widzenia z dzieckiem. My ułozylismy to tak, że: mąż trzy
razy w tygodniu przychodził do córki zaraz po pracy - kolo 17 i
robił co chciał do uśpienia jej - spacer, plac zabaw, zabawa w domu,
kapiel, usypianie.

Ja w tym czasie raczej wychodziłam, czego z reszta bardzo mi
brakowało. Miałam czas na sport, zakupy, wyjście dla siebie. Jesli
byłam w domu - zamykalam się w pokoju i pracowałam. Także - jak
pisała mnadmorska - wspolne spotkania nie wchodziły w grę. Za bardzo
mną szarpało.

No i tak sie to jakoś udało poukładać, że hulało dobrze wg tego
schematu.

Powiem Ci jeszcze, że hmm, gdy mąż sie wyniósł - nie było tak źle,
jak obawiałam się, że będzie. Popłakałam ze dwie,trzy noce. Wypiłam
butelke wódki i jednego Baileysa i jakoś tydzień minął i rozpacz
diabli wzięli. Wiadomo, bywały smutniejsze dni, ale z czasem
zaczynała dominować jednak ulga i poczucie uwolnienia i spokoju.

Tofcio, jesteś mądrą, bardzo sensowną (wynoszę z postów) facetką.
Takie zycie posrane, że czasem doswiadczenia bola strasznie. Ale
spokojnie, tylko spokojnie, mysl faktami - nie zyczeniowo, bo teraz
to najłatwiej puścić w ruch tęsknote, wyobraźnię i dać sie omamic
zyczeniowym myslom typu: "zawalczę, a może, a moze jednak,
zamanipuluję, zagrożę, ubłagam, zapłaczę, może zrobi mu się żal".
żadne takie, Tofcio, dobra? Patrz na fakty i działaj adekwatnie, a
przede wszystkim chroń siebie.

I jeśli masz w sobie tyle zaparcia - odetnij sie raczej od męża
teraz. Kontakt minimum, zadaniowy - skupiony na dziecku. Stań
emocjonalnie troche na nogi, daj sobie na to czas.

I - zabrzmi jak banał, znajdź trochę spraw zajmujących uwagę
(naprawa auta, porządek w papierach, może remont pokoju, przekop
działkę, pomóź sąsiadce staruszce). A jak będzie bardzo źle - miej
kontakt z bliskimi (mama, przyjaciólka, fajna stara ciotka, kumpel,
ktokolwiek) i daj sobie pomóc osobom, z którymi bycie razem jest
dla Ciebie ważne i przynosi Ci ukojenie.

Trzymaj sie dzielnie. Jesli będziesz potrzebowała kiedys popłakac,
pożalić się i powrzeszczeć z wsciekłości - pisz na priv - wysłucham
i zrozumiem!

[mnadmorska]

skojarzenie w ramach czarnego humoru ;) moj mąz dostał przed
wyprowadzką... autentycznej różyczki. Może tak jest, ze te choroby
dziecięce dopadają facetów w ramach drugiej mlodości ;)
A tak serio, to do pewnych rzeczy dochodzi się tylko w samotności.
Takie rozstawanie na raty niepotrzebnie Was przeczołga, zamęczycie
się.

[tofcio]

dzieki - na prawdę dużo mi daje to co czytam. Sporo czasu się
zastanawiałam czy pisać na forum i na jakie. Teraz wiem że dobrze
wybrałam i to co czytam tez daje mi siłę. Dziekuję.