problem-ja, dziecko, rodzice.

[black.gloria]

Witam! mam 18 lat i zaszlam w ciaze. jestem szczesliwa, nawet bardzo, ale mam
1 powazny problem: rodzice. w przyszlym roku biore slub i sie wyprowadzam do
narzeczonego, ale nie da sie uniknac poinformowania o ciazy rodzicow. tata
mnie ciagle trzyma pod kloszem, najchetniej by mnie zamknal w domu i nigdzie
nie wypuszczal a ze szkoly by mnie pewnie odbieral i zawozil prosto do domu. w
wieku 17 lat nie moglam wyjsc do kolezanki na noc i... do tej pory nie moge.
strasznie sie boje jego reakcji, on jest nadopiekunczy, ale tez wiedzac jak
bylo z siostra (podobna sytuacja) wiem, ze jest zdolny "odrzucic" mnie,
przestac placic na moje utrzymanie, na szkole i wogole najlepiej wyrzucic z
domu. ale to jest mniejszy problem, gorzej z mama. ona mi bardzo zawsze ufala
i jest mi strasznie smutno, ze zawiodlam jej zaufanie :(( tym bardziej, ze
moge ja teraz stracic... :((((( ma chore serce, grubo ponad 50 lat i bedzie
mial operacje... boje sie, ze jej nie przezyje, chcialam jej oszczedzic
wszelkiego stresu, a teraz ta ciaza :((( co mam zrobic?! jak im to
powiedziec?! jak sie zachowac?! do macierzynstwa jestem gotowa, chce dziecka,
ale nie potrafie o tym powiedziec rodzicom, ktorzy ciagle mnie traktuja jak
5-cio latke, zupelnie nie odpowiedzialna. POMOZCIE, BLAGAM!!!!!!!! :(((((

[joho]

mieli 100% racje ze traktuja cie jak dziecko 5 letnie, a dowodem jest twoja wpadka.
Nie chcesz zeby ojciec c ie kontrolowal to wyprowadz sie z domu, wypad z chaty, bylas na tyle dorosla zeby sie puscic i zrobic dziecko to teraz się i je utrzymaj.
Masz 18 lat nikt nie ma cie obowiazku utrzymywac, wypad :)

[marzeka1]

Masz tylko 18 lat, planujesz wyjśc za mąż, a oczekujesz, że rodzice będą cię dalej utrzymywać ,bo radośnie postanowiłaś się rozmnożyć????
Po prostu powiedz i bedzie po bólu, bo naiwnością jest sądzić, ze taka sprawa odbywa się bezbolesnie. Brakuje tylko w opowieści, że tatuś na też 18 lat i też oczekuje bycia utrzymywanym. Doprosłośc to ponoszenie konsekwenckji własnych wyborów.

[brak.polskich.liter]

Jestes gotowa do macierzynstwa? ROTFL. W jakim sensie, przepraszam? Finansowo
jestes zalezna od rodzicow, uczysz sie jeszcze, na uzyskanie niezaleznosci
finansowej w najblizszym czasie masz zero szans, lokalowo tez jestes zalezna od
rodzicow czy osob trzecich, jestes nieodpowiedzialna (rozpoczelas wspolzycie i
nie zadbalas o odpowiednie zabezpieczenie sie), infantylna i naiwna -
zaliczylas wpade w wieku kilkunastu lat (ciekawe, czy chlopak jest zachwycony?),
radosnie o tym swiergoczesz i uwazasz, ze sobie poradzisz, mimo ze na wsparcie
rodzicow nie mozesz za bardzo liczyc.
Pytasz, co masz zrobic... Nikt Ci nie da gotowej recepty na to, co masz zrobic,
to Twoje zycie i Twoja decyzja. Swoja sytuacje znasz lepiej, niz ktokolwiek
inny. Coz, nie bede ukrywac, ze ja na Twoim miejscu nie zdecydowalabym sie na
urodzenie dziecka. Po prostu nie masz na to warunkow - finansowych,
psychicznych, lokalowych, zero jakiegokolwiek zaplecza.
Radze wziac sie w garsc i porozmawiac najpierw z chlopakiem, potem z rodzicami.
Normalnie, spokojnie, bez zacietrzewiania sie, czy czulostkowosci. Formalnie
jestes dorosla, to zachowuj sie jak dorosla.

[paula_oski]

ale dziewczyny jestescie zdrowo pierdzielniete!!szczegolnie ta
ostatnia>>>nie zdecydowalabym sie urodzic dzieca<<<z takimi tekstami
wyjazd stad!!!!
stalo sie i trudno.na pewno sobie poradzisz.pogadaj z facetem,czy na
pewno mozesz byc go pewna.mysle ze lepiej najpierw mamie
powiedz,pomalutku.najpierw powiedz ze jej ze kochasz swojego
chlopaka,ze jestes z nam szczesliwa itp,a za pare dni powiedz jej ze
stracilas dziewictwo,odczekaj tronke zeby sie z tym oswoila i
zaczela podejrzewac ze jestes w ciazy.jak zapyta tym lepiej jesli
nie to jak wyczujesz moment ze jest w miare gotowa to powiedz.a
potem razem wymyslicie jak powiedziec tacie.z czasem sie wszystko
ulozy,pomalu pomalu i sie wyprostuje,pogadaj z siostra,niech stanie
za toba w razie czego,dwie to nie jedna.a tata(rodzice)na pewno cie
kochaja i nie dadza ci zrobic krzywdy,beda w szoku,moze byc
ciezko,ale wkoncu zaakceptuja.powodzenia i szczesliwego rozwiazania;-
D

Wyhamuj, niunia

[brak.polskich.liter]

I nie fukaj tak. Przeczytaj jeszcze raz moj post ZE ZROZUMIENIEM. Napisalam, ze
JA nie zdecydowalabym sie na urodzenie dziecka, bedac na miejscu autorki watku,
zgodnie z prawda zreszta. Wolno mi, prawda? Nigdzie nie napisalam, ze ona
powinna zdecydowac sie na to lub na tamto.

Rozumiem, ze masz takie, a nie inne poglady, ale na przyszlosc postaraj sie je
wyrazac kulturalnie, tj. bez inwektyw pod adresem innych dyskutantow, OK?

[paula_oski]

po co ja tak dolowac??i tak jest zdezorientowana,a wy jeszcze jej
dokladacie.stalo sie,nie cofnie to po co gledzic o tym ze jest nie
dojrzala...zakochana i w tym momencie szczesliwa.nie prosila nas o
krytykowanie tylko o porade jak powiedziec rodzicom.

Dolowac?

[brak.polskich.liter]

Dziewczyna - we wlasnym, dobrze pojetym interesie - powinna zejsc z oblokow,
wsrod ktorych buja, na ziemie. Zejsc i zastanowic sie: gdzie bedzie mieszkac, za
co zyc, czy rzuci nauke, a jesli nie, to jak pogodzi edukacje z opieka nad
dzieckiem? Co dalej? Co, jesli "narzeczony" sie wypnie, albo nie bedzie chcial
slyszec o dziecku? Na jaka pomoc moze liczyc, od kogo i na jakich warunkach? Co
zrobi, jesli rodzice postawia ultimatum "aborcja albo wypad z domu"? To sa dosc
istotne kwestie, duzo wazniejsze, niz chwilowa radosc z dzidzi i poczucia, ze
sie zrobilo na zlosc starym.

Opisala swoja sytuacje: ma 18 lat, nie ma srodkow do zycia, mieszkania,
ukonczonej szkoly, pracy, zadnego oparcia w rodzinie. Na wpadke zareagowala
entuzjastycznie, nie napisala, czy reakcja chlopaka byla rownie entuzjastyczna
(mocno w to watpie). Reakcji rodzicow, zwlaszcza ojca, sie wyraznie boi, co
mnie specjalnie nie dziwi.
Sorry, ale trudno w tej sytuacji glaskac ja po glowce i pisac "bedzie super,
wszystko sie ulozy, zobaczysz". Tylko kompletnie pozbawiony rozsadku kretyn
napisalby pannie w tej sytuacji "zaliczylas wpadke? O, jak cudnie".
Mylisz dolowanie z realizmem.

[triss_merigold6]

Mnie zafascynowała kwestia planowanego ślubu... to taka impreza,
która zazwyczaj nieco kosztuje.D
BTW specjalnie się nie dziwię pannie, że boi się reakcji ojca, tym
bardziej, że zdaje się jej starsza siostra wywinęła identyczny numer
i nie spotkała się z aplauzem.
Jeśli po 18-tce rzuci naukę to nie będzie miała prawa do alimentów
od rodziców. Jeśli chce kontynuować naukę (szczerze zalecam
zrobienie przynajmniej matury) to będzie potrzebowała pomocy
logistycznej rodziny. Ciekawi mnie też reakcja przyszłego tatusia...
w zachwyt nad wpadą małolaty specjalnie nie wierzę.

[paula_oski]

to nie jest komfortowa sytuacja,lecz nie ona pierwsza,ani
ostatnia.wiele kobiet jest w takich sytuacjach i daja rade.jedni
planuje inni niestety nie.rodzice moga byc zli przez jakis czas,ale
kazdy rodzic kocha swoje dzieci,wkoncu zaakceptuja.nie wierze ze jej
nie pomoga.mnie tez interesuje reakcja faceta,a slub zawsze moze byc
tylko cywilny.

[marzeka1]

Tylko wiesz, jakoś takie radosne rozmnażanie przy braku: mieszkania, wykształcenia, oparcia w rodzinie (a za to stawianie rodziców przed faktem),niesie za sobą skutki. Oto następna niunia, która zostanie MATKĄ, wszyscy łóżmy na to,opieka musi pomagać, bo matką Polka raczyła w wieku 18 lat powić dziecię. Mnie osobiście wkurzają takie panny, które nieodpowiedzialnie się reprodukują, oczekując wokół pomocy.Następna, która będzie wisieć na opiece społecznej.Tak to widzę.

[nataliak9]

takiw gadanie bez sensu. jakby napisała, że z powodów lokalowych,
rodzinnych i swojego wieku prosi o wsparcie bo idzie zrobic aborcje
to by sie tu dopiero komentarze posypały. i tak wam źle, i tak
niedobrze.
w ówczesnych czasach bardzo wiele małżeństw nie będących wynikiem
wpadki opiera sie finansowo na rodzicach, rodzice jak maja to płaca
za studia itp, wiec tez nie przesadzajcie.
do autorki watku: dobrze, że sie cieszysz, wszystko sie ułozy bo
musi sie jakos tam ułozyc, moze nie bedzie na poczatku różowo.
rodziców oinformowałabym razem z narzeczonym, zawczasu przygotowując
odpowiedzi na pytania w stylu, jak sobie wyobrażacie opieke nad
dzieckiem, jak widzice sprawy mieszkaniowe, o co peosicie rodziców
itp.
moja tesciowa miała 18 lat, teść 17 lat jak urodził sie mój mąż i
wszystko sie ułozyło. dosyc szybko staneli na własne nogi, maja
fajna rodzinke i po latach odwdzięczyli sie rodzicom za pomoc bo ich
było stac. naprawdę wszystko da sie jakos załatwic. pozdrawiam

[paula_oski]

masz calkowita racje nataliak.gdyby posranowila usunac to wtedy
dopiero bylyby komentarze...i otoz to nie jeden korzysta z pomocy
rodzicow;jakiejkolwiek finansowej czy zywieniowej,czy nawet opieki
nad dziecmi.i to nic dziwnego

[piekielnica1]

> Tylko wiesz, jakoś takie radosne rozmnażanie przy braku:
> mieszkania, wykształcenia, oparcia w rodzinie
> (a za to stawianie rodziców przed faktem),niesie za sobą
> skutki. Oto następna niunia,

"tata mnie ciagle trzyma pod kloszem, najchetniej by mnie zamknal w
domu i nigdzie nie wypuszczal a ze szkoly by mnie pewnie odbieral i
zawozil prosto do domu. w wieku 17 lat nie moglam wyjsc do kolezanki
na noc i... do tej pory nie moge."

Niestety za cala sytuacje mozna obciazyc rodzicow.
Dziewczyna zerwala sie ze smyczy i postanowila od razu odrobic
wszystkie zakazane rzeczy.
Gdyby od wczesnego dziecinstwa rodzice nauczyli ja odpowiedzialnosci
za wlasne zachowanie, zamiast bezsensownych i czesto niepotrzebnych
zakazow, moze nie doszloby to takiej sytuacji.
Wiem co mowie, bo sama wychowywalam corki i mimo, ze przegadalam z
nimi nie jeden wieczor, bylam swiadoma, ze moze im sie taka sytuacja
przydarzyc (bo czemu innym, a moim nie?). Rozmawialam o potrzebach
seksualnych chlopcow, o tym, ze w takich sytuacjach obiecuja
wszystko, o konsekwencjach wspolzycia i takie tam.
Ale nie stosowalam kategorycznych zakazow bywania gdziekolwiek,
natomiast wymagalam przestrzegania ustalonych godzin powrotow.
Argument "0szczedz stara matke, bo umieram z niepokoju, ze ktos ci
zrobil krzywde" (komorek jeszcze nie bylo) naprawde dzialal, ale
zawsze podkreslalam, ze moj niepokoj o nie nie wynika z braku
zaufania do nich, tylko do czynnikow zewnetrznych.

Rodzice trzymali dziewczyne krotko, ale do zycia nie przygotowali.

[gooochab]

Z Tobą akurat się zgadzam!!!

Do autorki wątku: teraz może faktycznie widzisz wszystko na różowo, ale czas,
żeby zacząć trzeźwo patrzyć na życie. Ok, jakoś być musi,
po 1. radziłabym Ci porozmawiać z ojcem dziecka- czy faktycznie czuje się gotowy
na dziecko- sam jeszcze jest dzieckiem- podobnie jak Ty
po 2. szczera rozmowa z rodzicami- najpierw mamą- zawsze lżej i ona już pomoże w
rozmowie z ojcem
po 3. nie rezygnuj ze szkoły- kiedy rodzice zobaczą, że jednak na tyle jesteście
odpowiedzialni
po 4. nie załamuj się- jesteś młoda, ale dziecko to nie koniec świata

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Na temat odpowiedzialności Pani decyzji i Pani realnej sytuacji
wypowiedziało się wiele osób i to chyba już wystarczy.
Słusznie obawia się Pani reakcji rodziców, bo dla nich taka sytuacji
to zawalenie się ich świata wartości. Co z tego , że ten świat może
wydawać sie nieco archaiczny jak na dziesiejsze czasy, zbyt
rystrykcyjny czy nienowoczesny. W/g tych właśnie wartości starali
się Panią wychowywać, będąc nadopiekuńczy, odrzucając inny sposób
zachowania ( przykład siostry). Dla nich tak ten świat wygląda, że
nie zachodzi się w ciążę panieńską, wczesną, dzieci trzeba pilnować
i nie dawać im swobody, itp. Mało tego. Ten sposób wychowania miał w
ich intencjach, ochronić Panią przed kłopotami, stworzyć przyszłość,
dać odpowiednie wyposażenie w życiu. Wiązali ten swój system
wychowawczy z jakimiś swoimi nadziejami.
Można sporo im pewnie zarzucić. Choćby stosowanie nieskutecznych jak
się okazuje metod, które spowodowały takie Pani zachowanie. Ale nie
można im odebrać tego, że dla nich to jest katastrofa, na którą być
może zaregują znów w sposób, który łatwo będzie krytykować. Odrzucą,
powiedzą złe słowa, nie pomogą.
Wiedziała to Pani i miała tego świadomość a zatem liczyła się Pani
z tym , że jakoś ich Pani skrzywdzi tą sytuacją. Ale nie zadbała
Pani o to aby z tych właśnie powodów jej uniknąć.
Rodzice nie wypełnili dla Pani jednej ze swoich funkcji
wychowawczych i nie stali się odpowednim "sumieniem" , które chroni
przed złymi czy głupimi zachowaniami.
Dlatego , trudno, musi się Pani liczyć, że nie będzie przyjemnie i
że żaden wymyślny sposób poinformowania ich o tym nie spowoduje, że
przyjmą tę wiadomość spokojnie, że natychmiastowym zrozumieniem,
akceptacją i roztaczaniem wspaniałaych planów na przyszłość swoją i
wnuka.
Ta wiadomość ich naruszy. To jest początek dla Pani ponoszenia
konekwencji dorosłych decyzji. Z tym , że w dorosłym świecie
dziadkowie często cieszą się z wnuków, a Pani swoim działaniem, na
początku tę drogę im utrudniła. No cóż, musi się Pani z tym
zmierzyć. Łatwo nie będzie i to z Pani powodu. Zachowanie rodziców,
czy nam się ono bedzie podobało czy nie, jest tylko tego
konsekwencją. Mając 18 lat, ucząc się i będąc na utrzymaniu rodziców
nadal jest Pani ich małym dzieckiem , którym jeszcze się opiekują. i
czują się odpowiedzialni. I z tej perspektywy powinna Pani na to
spojrzeć. I to jest tu ważna. A swoją drogą jakoś Pani pokonała te
ojcowskie zasieki i jego nadopiekuńczość. A zatem nie były one
chyba tak ścisłe , jak Pani je opisuje, a Pani tak nimi udręczona.
Agnieszka Iwaszkiewicz

[zefirekk]

ja tylko chciałam napisać, że żaden środek antykoncepcyjny nie jest w 100% skuteczny. Nic dziewczyna nie napisała o kwestii zabezpieczenia, więc skąd pewność, że nie stosowała żadnych środków antykoncepcyjnych?

gloria, napisz co u Ciebie?

[gooochab]

[capribb]

Trzymaj się!
Teraz sytuacja jest naprawde trudna. Rodzice potrzebować bedą trochę
czasu.
Za jakiś czas zobaczysz jednak, ze będziesz szczęśliwa jako
matka. Życie się ułoży. Miałam kilka koleżanek które tak wczesnie
zostały mamami. Małżeństwa szczęśliwe - pod warunkiem, ze nie
zawierane dlatego ze jest Maleństwo ale z miłości. Slub nie musi byc
huczny i bardzo kosztowny. Przeciez nie to jest najwazniejsze.
Macierzyństwo to dar. Trudno, musisz prosić o pomoc
dla Was. To wspaniale, że pomimo wszystkich trudności potrafisz się
cieszyć. Pozdrawiam.

[maniulka25]

Hey !
Napisz koniecznie co u Ciebie?
Jestem mamą, mam 25 lat. Moja Mała ma 4 miesiące.
Nie będę Ci doradzać, oceniać Ciebie, bo Cię nie znam.
Ale jak chcesz, to mogę Ci dać trochę ubrań dla dziecka.
Napisz swój e-mail.
Może inne mamy też chętnie pomogą.
Kochani idą święta !!! Zastanówcie się, czy Wy zawsze postępujecie
dojrzale, odpowiedzialnie, dorosło... Każdy z nas robi głupoty. Niektórzy mają
dzieci, wnuki a zachowują się jak debile. Odchodzą do młodych sekretarek,
młodszych od własnych córek. Inni piją, ćpają, biją żony... Nikt z nas nie jest
IDEAŁEM.
Może trzeba pomóc dziewczynie, a nie ją do końca dołować.
Na pouczanie i umoralnianie jest już za późno.
Teraz najważniejsze jest dzieciątko.
P.S. I tak będzie musiała ponieść wszystkie konsekwencje zachowania...

[margerita75]

Podbijam, bo bardzo chciałabym wiedzieć, jak rozwiązał się problem Glorii. I
zastanawiam się tylko, czy wszystkie te osoby, które tak tu na nią wsiadły,
zawsze wszystko mają superzaplanowane, wyliczone? Czy faktycznie tak świetnie im
się powodzi i ich dzieciom, żeby lekceważąco stwierdzać, że na jej miejscu
wolałyby nie urodzić? A może mając o 10 lat więcej czy nawet 15 przyjmują drogie
prezenty od rodziców albo pomoc w spłacie kredytu hipotecznego?
Poraża mnie wyrokowanie na odległość o kimś, kto i tak jest w nie najciekawszej
sytuacji. Na początku studiów obserwowałam wysyp koleżanek w ciąży, ich chłopcy
to byli rówieśnicy, też studiujący albo niewiele starsi. Dzisiaj ci ludzie
normalnie żyją, mają pracę, własne mieszkania, co w tym złego, że na starcie
otrzymali wsparcie od rodziców? Nie tylko wiek jest miarą czyjejś dojrzałości.
Trzymam kciuki za Glorię, mam tylko nadzieję, że ma gdzie mieszkać i co jeść i
że rodzice jednak ją oszczędzają z uwagi na jej stan.
Żeby nie było - sama urodziłam dziecko po trzydziestce, mając własne mieszkanie
i możliwości kształtowania swojego życia. A czasem żałuję, że nie zdecydowałam
się wcześniej na najlepszy dar, jaki mogłam dostać od życia.

[maniulka25]

O przepraszam !!!!
Ja Jej nie dołowałam.
Zaproponowałam pomoc w postaci ubranek dla dziecka.
Ale Gloria nie odzywa się !!!

[margerita75]

Maniulka, pisałam do tych, które tu się trochę wyżyły i to zaocznie. Nie mnie
bardziej nie wkurza, jak to, że ktoś dobija kobietę w ciąży, chociaż w jakimś
stopniu rozumiem taką a nie inną reakcję rodziców.
Faktycznie, Gloria już nic tu potem nie napisała. Powiem szczerze, że obawiam
się, że np. załamała się i przestała chodzić do szkoły, trafiła do jakiegoś domu
samotnej matki albo wpadła na "supermądry" pomysł usunięcia ciąży, bo jej
"życzliwi" bliscy w głowie namieszali.
Mam nadzieję, że to tylko takie moje scenariusze.
Tak sobie myślę, że to chyba nic gorszego nie ma, niż wiedzieć, że własne
dziecko, które się jeszcze nie narodziło, nie jest kochane ani akceptowane przez
tzw. bliskich i że nikt na nie nie czeka poza jego matką (ewentualnie ojcem).
Oby tutaj tak nie było.

[deela]

albo to zwykly troll a ty dramatyzujesz?

[margerita75]

Może być i tak. Nikt z nas tego nie wie.
Chyba wolałabym, żeby to był troll, bo jeśli prawda, to dziewczyna może mieć
nieźle pod górkę.