dodajcie otuchy...

[corka.bossa]

Dzisiaj mija 10 dni odkąd zamordowano mojego męża,dzisiaj dopiero prokuratura
dała zgodę na odebranie mojego Sebastiana po sekcji,nie nie mam pojęcia jak
mam dalej żyć,a najgorsze dopiero przedemną bo pogrzeb w piątek.Jak mam dać
radę???Na szczęście udało mi się znalezdz to forum wiem już gdzie mogę
zajrzeć o pomoc..Dodajcie mi troszkę otuchy,bo sama nie daję rady...

[smutnykluseczek]

Mocno Cie przytulam i współczuje, dobrze ze tak szybko nas znalazłaś, amsz racje
tu mozna sie wypłakać, wyzalic i zawsze znajdzie sie ktos kto cie pocieszy,
Przed Toba trudne chwile nie bede Ci pisac zebys sie nie poddawała na pokaz siły
jeszcze bedzie wiele okazji, teraz płacz, wyrzuć to z siebie, krzykiem tupaniem
waleniem piescia w stół...w taki sposób zeby sobie ulzyc,a potem......potem
trzeba bedzie zaczac sobie radzic uczyc sie zycia na nowo i choc bedzie bardzo
trudno zwłaszcza na poczatku gdy tzreba stawiac pierwsze samodzielne kroki i gdy
kazdy upadek zniecheca do stawiania kolejnych, to przeciez kiedys nauczymy sie
chodzic jak kazdy malec....jestesmy z Toba :*

[dusia75]

Ściskam Cię mocno. Wiem że myślisz że masz właśnie najgorsze dni swojego życia -tak właśnie niestety jest. Tak prawdopodobnie będziesz się czuła przez długi czas. Wszyscy trafiliśmy tu bo straciliśmy najbliższą nam osobę. Małymi kroczkami uczymy się żyć, ciesząc się małymi sukcesami. Pomagamy sobie i podnosimy na duchu gdy jest nam bardzo ciężko i gdy szukamy sensu życia. Z perspektywy roku wiem że chcę dalej żyć i cieszyć się życiem. Jeżeli pozwolisz sobie pomóc i zaufasz nam, pomożemy Ci nauczyć się żyć bez naszych połówek. Dużo siły na najbliższe dni. Pozdrawiam Edyta

[corka.bossa]

Na razie nie jestem w stanie nic więcej napisać o sobie,czytam forum...Zaraz wezmę lekarstwa na sen i spróbóję pospać kilka godzin wtulona w jego poduszkę...Jutro kolejny ciężki dzień-bo jak mam żyć bez serca?? Dzięki za to że nie jestem sama,bo nikt z mojego otoczenia nie potrafi postawić się na moim miejscu-choć na chwilę...Każdy mówi że mam przecież dzieci ,że mam po co żyć-ale co to za życie bez niego??

[fiambala]

Bedzie lepiej. Nie od razu i nie na stałe, ale bedzie lepiej. Beda
znowu chwile, kiedy bedziesz sie smiac, momenty w ktorych pojawi sie
iskierka wiary, ze życie jeszcze może być piękne, kiedy dzieci nie
będą jednym powodem tego, aby trwać. Kiedy pomyślisz, że jeszcze
chcesz żyć, a nie tylko, że musisz żyć.

Trzeba tylko przetrwać, przewegetować ten najgorszy czas i jakoś
siebie samą przekonać, że to właśnie Ty najbardziej chcesz żeby
życie znowu stało się Twoim wyborem, a nie koniecznością. I to nie
dla dzieci, tylko dla siebie samej.

Popatrz, tyle nas tu jest. Dajemy radę. Chociaż nikomu z nie jest
łatwo, ale ciągle próbujemy. Kiedy trzeba pozwalamy sobie na ból,
łzy, rozpacz, żal, zwątpienie, ale idziemy do przodu - przez kolejne
daty, rocznice, wydarzenia. Popatrz, są wśród nas również tacy,
który potrafią powiedzieć, że znowu są szczęśliwi. I wcale nie
znaczy to, że zapomnieli. A mimo to są.

I może jednak w Twoim otoczeniu są ludzie, którzy chcieliby pomóc.
Tylko nie wiedzą jak, no i często po prostu się boją. Bo nie wiedzą
co powiedzieć, co zrobić, żeby niechcący nie przysporzyć Ci bólu.
Spróbuj może sama wyciągnąć do nich rękę, powiedzieć że ich
potrzebujesz i w jaki sposób ich potrzebujesz - paradoksalnie Tobie
może być łatwiej.

I jeszcze coś, co mi pomogło, kiedy starałam się udawać, że świetnie
się trzymam i uważałam, że nie powinnam krępować ludzi swoją żałobą.
Ktoś mi wtedy powiedział, że nic nie muszę. Że jeśli czuję, że nagle
podczas zupełnie neutralnej rozmowy ze znajomymi zaczynają mi płynąć
łzy to mam prawo pozwolić im płynąć - nawet jeśli to jest na ulicy,
czy w knajpie, jeśli czuję potrzebę rozmowy o tym, co się stało -
mogę do znudzenia w kółko o tym opowiadać. Jeśli ktoś czuje się
przez to niezręcznie to powinien być jego problem, a nie mój.

[kasik2222]

przed Tobą straszne chwile, dni, miesiące. Ale czas płynie, czas
mija, cały czas jes źle i ciężko. Wiem, że nie wyobrażasz sobie
życia bez męża, ja też nie, ale żyję jakoś, raz lepiej częściej
gorzej. Pierwsze miesiące są najgorsze, kiedy liczy się dni bez
Niego, ale musisz przetrwać, wygadać się, wypłakać, wykrzyczeć.
Pozwól sobie na okazywanie emocji, wyrzucenie ich z siebie, wyj
kiedy masz ochotę.My Cię wysłuchamy i będziemy płakać razem z Tobą.
Przytulam mocno Kasia