Proszę o radę...

[kompolanta]

wszystkich którzy oczekują maleństwa albo maja małego bobaska w domu.
Mój partner od zawsze marzył żebyśmy mieli dziecko. Właśnie
spodziewamy się dziecka (5 miesiąc) i jestem rozczarowana,
rozgoryczona jego zachowaniem. Spodziewałam się ze będzie dbał o
mnie, troszczył się. Niestety to ja dźwigam wszystko na swoich
barkach. Obydwoje pracujemy ale to ja sama płace za swoje wizyty u
lekarza, badania, lekarstwa. Na mojej głowie są zakupy związane z
łóżeczkiem, cala wyprawką, z wyborem szpitala, szkołą rodzenia.
Mojego partnera interesuje tylko zakup nowego samochodu, wizyty po
rodzinie, odpoczywanie na kanapie, gazety motoryzacyjne. Nie ma mowy
żeby on przeczytał czy gazetę czy książkę związana z narodzinami
dziecka. Próbowałam poruszać temat, ale zawsze kończyło się to
sprzeczką. Podsuwałam lektury pod nos, raz udało się siłą zaciągnąć
jego do sklepu dla dzieci. Ostatnio powiedział żebym przestała
marzyc o wózku bo on pójdzie i kupi pierwszy lepszy a jak będzie
dziecko to wózek będzie w piwnicy bo on nie zamierza dźwigać wózka
na 4 piętro (blok bez windy). Nie mam już siły z nim walczyć. Myślę
o przeprowadzce do moich rodziców (którzy mieszkają 20km od nas).
Proszę o radę co dalej robić? Jak wasi mężczyźni zachowywali się gdy
wy byłyście w ciąży?

[maxxt]

wiac.
pan che bobaska ale jednoczesnie nie wykazuje najmniejszej checi jakiejkolwiek
zmiany swego zycia. to niestety niemozliwe oczekiwania. dziecko zmienia zycie
diametralnie. w wiekszosci aspektów.
wyjasnij panu jasno czego oczekujesz. jesli nie bedze realnych dowodów ze do
niego dotarło i wykazuje chocby chec zmiany- daj sobie spokój. załóz sprawe o
alimenty i układaj włąsne zycie na nowo.

[m_zonka]

Jak dla mnie to tez sytuacja nie do pomyslenia. Mój mąż uczestniczył
i uczestniczy dosłownie we wszystkim, co tyczy się naszego synka od
samego początku. Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji jak Ty.
Ale myśle sobie tak: póki ty dźwigasz wszystko na barkach, póty Twój
partner ma na to przyzwolenie - bo dajesz mu informacje
9postępowaniem, nie słowem, bo slowa na niego nie dzialają, że tak
jest normalnie i tak być może. pozwalasz mu na jego
nieodpowiedzialność. Dlatego postawiłabym sytuacje krótko i zwięźle:
albo zmiana albo do widzenia i konsekwencja we własnym postepowaniu.
Byc może jest też tak, ze on w taki sposób przystosowuje się do tej
nowej sytuacji, nie wie, o co w tym wszystkim chodzi i to
taka "reakcja obronna".

[gradowa_chmura]

czasami tak jest że mężczyźni podchodzą do pewnych spraw nieco
inaczej. może jeszcze nie czuje że to już, dziecko jest w brzuchu i
jak każdy facet on ma jeszcze dużo czasu na wszystko... może jeszcze
nie dotarła do niego myśl że będzie ojcem i zachowuje się jak tylko
mąż. mojego M jakoś niespecjalnie interesowały sprawy zakupów,
chodził bo musiał:) tylko że mój to wróg wszelkiech "zakupowych
spacerów"... ja np. pytałam czy to czy tamto mu się podoba, jak
oglądałam katalogi. nigdy nic sam nie kupił i pewnie nie kupi, bo
jak sam mówi nie będzie ryzykował, bo mi i tak nikt nie dogodzi;)
patrząc z perspektywy czasu, popełniłam podstawowy błąd pokazując że
daje rade ze wszystkim, a mojemu M było z tym wygodnie, ale
wystarczyło nim porządnie potrząsnąć, dać tzw. kopa... czasami
trzeba być egoistą i walczyć o swoje dobre samopoczucie.

Do gradowej_chmury

[kompolanta]

Kilka razy udawałam przysłowiową sierotkę Marysię,zapominalam o
zakupach do domu,o rachunkach,itp.Moj M nagadal się jak poszedl na
zakupy,albo kupil nie to co mialobyc,albo jak ostatnio zadzwonil po
swojego tate zeby przywiozl nam zakupy bo M zapomnial kupic.Moj M
jest wegetarianinem wiec jak idzie na zakupy mysli tylko o serze i
dzemie a to ze ja potrzebuje miesa to jego nie interesuje.Jak sobie
nie kupilam wędliny czy kotleta na obiad to "nie mialam co jeść".
Jak zaczne tylko coś wspominać o dziecku to slysze od niego "jakoś
to bedzie".Dlatego wczoraj sie ostro poklocilismy,wygarnelam co mi
lezalo na watrobie.A on dziś zachowuje jak gdyby nic sie nie stalo.

[uli]

Wiesz, tez do niedawna nie jadlam miesa (do czasu kiedy okazalo sie ze moj
dzidzius ma alergie na bialko krowie i sojowe i musialam zaczac jest kurczaki,
bo nie mialam innego zrodla bialka, ale cala ciaze bylam bez miesa - tylko ryby
jajka sery itp i dzidzius jest duzy i zdrowy - procz tej alergii ale to GENY) -
i tez raczej nie kupowalam partnerowi miesa itp, cofalo mnie przed sklepem
miesnym. Czasem pakowaną szynke czy kielbase. On tez tego ode mnie nigdy nie
wymagal, zebym chodzila mu kupowac sznycle czy wedliny. Sprobuj uszanowac
uczucia i przekonania Twojego partnera.

[die_blume]

no tak, ale to ona jest w ciąży, a nie on, i to może ona czasami źle się czuje i
chyba ma prawo oczekiwac, by szanowny pan małżonek zrobił jej zakupy...ma prawo
liczyc na niego i na nim polegac.Robienie zakupów tylko dla siebie, gdy ma się
zonę w ciązy, to zwykły egoizm i tyle.

[uli]

Może on jest nadal w szoku, że bedzie ojcem.
Spróbowałabym jednak nie dociskać do muru. Zapisałabym się na szkołę rodzenia i
chodziła tam z kolezanką. Prosiłabym innych o pomoc. Pokazałabym mu, że sobie radzę.
To wygląda jak jakiś protest. Nie wiem, może miał trudne dzieciństwo? Może miał
koszmarnego ojca i boi się, że stanie się taki sam??
Zostawiłabym sprawę w spokoju na jakiś czas, pokazała, że radze sobie sama,
jeśli on chce być tatą, to na pewno jego ojcostwo sie "ujawni". Może on jest
spanikowany, że nic nie czuje prócz przerażenia? Daj mu czas. Jeśli jesteście
przyjaciółmi i się kochacie, to na pewno z Tobą o tym porozmawia. W stanie
kłótni nie da się nikogo do niczego przekonać. W kłótni nie chodzi o pojednanie.
Wiem, że na pewno jest Ci ciężko, dla Ciebie to przecież też ogromna zmiana.
Jeśli nadal kochasz partnera i ta zmiana na gorsze nastąpiła teraz, gdy zaszłaś
w ciążę, to dałabym mu szansę, bo to najprawdopodobniej jakieś nierozwiązane
problemy z rodzicami.
Jeśli to dla Ciebie za ciężkie, to może faktycznie powinnaś na jakiś czas
odpocząć od sytuacji, pomieszkać u rodziców. Oboje sobie odpoczniecie.

[aandzia43]

A czy jest coś, co on ROBI? Bo już wiemy, czego nie robi?
Jeśli pytasz, jak się zachowywali nasi mężczyźni w okresie oczekiwania na
potomka, to odpowiadam: mój na pewno nie tak. Nie był zachwycony ciążą, nie była
ona planowana, ale jak już ciąża była, to stanął na wysokości zadania. Starał
się, jak umiał najlepiej. Prawdziwy facet nie gada, prawdziwy facet działa. W
jedną, albo w drugą stronę.

[kol.3]

Wydaje mi się że Twój partner jest jednak niedojrzały. Taka postawa
mężczyzny gdy kobieta jest w ciąży do rzadkości nie należy. Zero
pomocy w domu, chowanie głowy w piasek. Co więcej może być tak samo
albo i gorzej po urodzeniu dziecka. Musisz panem potrząsnąć, wymagać
od niego, nie brać na siebie za dużo, nie bawić się w siłaczkę,
pokazywać mu palcem co ma być zrobione. Czeka Cię ciężka praca u
podstaw, długa i żmudna. Może nie być przyjemnie, ale jeśli dużo Was
łączy, jest nadzieja, że partner się dostosuje.

[karolach77]

Mój też marzył o dziecku. Gdy zaszłam w ciążę razem chodziliśmy na
USG, do szkoły rodzenia. Był ze wszystkim na bieżąco. Nieraz
zwalniał się z pracy, bo pracuje do późna, by pojechać ze mną na
zajęcia w szkole. Był przy porodzie, załatwił sobie zwolnienie żeby
po powrocie do domu pomóc mi w opiece nad dzidzią.
Jeżeli twój partner teraz nie wykazuje zainteresowania swoim
potomkiem to obawiam się że po porodzie będzie jeszcze gorzej.
Dziecko to przecież nie tylko przykry obowiązek dźwigania wózka, ale
bezsenne noce, zmęczenie, kolki, zero seksu w połogu i zero
nadskakiwania partnerowi(przynajmniej przez pierwsze miesiące - bo
nie ma na to czasu i siły).
W ciąży takie jego zachowanie można jeszcze z trudem tolerować, ale
zastanów się czy stać cię będzie na to po porodzie...

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Nie byłabym aż tak pesymistyczna jak Pani i inne Panie w tym wątku,
choć rozumiem, że Panią zachowanie partnera boli i rozczarowuje.
Jedna uwaga natury ogólnej. Bardzo i to pozytywnie zmienił się
stosunek mężczyzn do ojcostwa. Mężczyźni chętnie i z własnej woli
oraz nowoodkrytej potrzeby chcą uczestniczyć w świadomym
rodzicielstwie. Stało się to z wielu powodów: porodów rodzinnych,
partnerskiego stylu życia, oglądania dziecka już w ciąży podczas
USG, postaw kobiet,rozmaitych akcji społecznych, wzrostu
świadomości społecznej itp. Mnie się to bardzo podoba i z
przyjemnością tę zmianę obserwuję. Ale trzeba pamiętać, że nie
wszyscy mężczyźni w równym stopniu i równie szybko oraz bezboleśnie
przyjmują takie nowości. Niektórym wydaje się to niemęskie, innych
to nuży lub nie interesuje , jeszcze inni czują się przestraszeni
nowymi wymaganiami lub mają swój plan na przyszłość, o którą nie
zaczynają się matwić tak szybko jak kobiety. Jeszcze inni mają
głęboko zakodowane inne wzorce, i trudno się zmieniają.
Kobiety są chłonniejsze na zmiany i szybciej na nie reagują. Nie
mogą się pogodzić z tym, że mężczyźni nie dotrzymują im kroku i
jeśli tak się dzieje natychmiast przystępują do negatywnej oceny,
co jak wiadomo nie polepsza sytuacji.
Wymaganie, aby każdy mężczyzna z ochotą i szczerym zainteresowaniem
rzucił się na podsuniętą mu książkę o rozwoju niemowlęcia może być
skazane na porażkę.
Nie należy natychmiast źle oceniać mężczyzny i już rozmyślać o
porzuceniu go, jeśli nie wykazał zainteresowania tak jeszcze dla
niego abstrakcyjną istotą. Wiem, że są inne pozytywne przykłady,
ale co z tego.
Może zamiast mnożyć pretensje ( słuszne z punktu widzenia kobiety )
trzeba zindywidualizować medotę działania i dobrać ją do konkretnego
partnera.
Może zamiast o niemowlakach podsunąć mu " "Dziennik ciężarowca"
Tomasza Kwaśniewskiego, zabawną książeczkę napisaną przez mężczyznę
i z męskiego punktu widzenia, o czasie ciąży jego żony. Jest tam
sporo nie tylko o przyszłym dziecku ale i o kobiecie w ciąży, no a
przede wszystkim o mężczyźnie i jego dylematach.
Może skierować jego uwagę na problemy edukacji i stymulowania
rozwoju dziecka. To tak męska działka.
Proszę pamiętać, że niektórzy mężczyzni czują się ojcami po
porodzie. Jeszcze inni w trzecim roku życia dziecka. Jest różnie.
Warto wymagać, warto się dogadywać, warto zaszczepiać nowe trendy,
ale trzeba też wykazać cierpliwość i zrozumienie dla kogoś, kto
nie jest prymusem w tym wzgledzie. A to jest ojciec Pani dziecka a
na dokładkę nie wymyślono jeszcze skutecznej metody aby mieć dzieci
bez zupełnego udziału mężczyny. Myślę, że nie będzie źle.Agnieszka
Iwaszkiewicz

[ask29]

Byłam w podobnej sytuacji, niektórzy mężczyżni (jak mi powiedział
mój były mąż) potrzebują czasu, aby dojrzeć do ojcowstwa. Czasem to
zajmuje nawet 2 lata (tak jak to było w naszym przypadku).
Słyszałam, że on nie chciał dziecka, a ja go do tego przymusiłam.
Teraz jednak jest bardzo dobrym ojcem, kochającym i opiekuńczym,
zawsze mogę na mim polegać, choć nasze małżeństwo się rozpadło.
Zostałam sama z kilkumiesięcznym dzieckiem i widziałam, jak bardzo
dziecko potrzebuje kontaktu z ojcem. Dlatego też, uważam, że nie
należy pochopnie rezygnować z męża, tylko dać mu szansę i poczekać.
Samotne macierzyństwo jest trudne, nie jest też łatwo ponownie
ułożyć sobie życie, a dziecko nawet małe potrzebuje dwojga rodziców,
pozdrawiam serdecznie i głowa do góry, wszystko się ułoży.

[damap]

Fajny wątek, niczym z mojego życia. I w 100% zgadzam się z opinią
eksperta. Daj facetowi czas, oni nie od razu stają się ojcami. To
jest w niektórych egzemplarzach stopniowy i długi proces, uwierz
mi. Tak było w moim przypadku. Nasze starania o dziecko to była
wspólna decyzja. Kiedy zaszłam w ciążę mój świat zmienił się o 360
stopni, jego wcale. Zaczęłam dobrze się odżywiać, rzuciłam palenie,
nie piłam i... oczekiwaniam również od niego deklaracji, że np.
rzuci palenie, myślałam, że moja ciąża również zmieni jego tak jak
mnie zmnieniła. Ależ byłam rozczarowana. Również wszelkie broszurki
i książki o ciąży i dziecku miał głęboko w d... Gdy poraz pierwszy
poczułam kopniaki dzisiusia rozpłakałam się, on oczywiście nic nie
czuł i patrzył na mnie jak na jakąś rozhisteryzowaną babę. Gdy
wspominałam o rodzinnym porodzie mówił, że nie decyduje się na to.
Z trudem udało mi się go namówić na szkołę rodzenia i muszę
powiedzieć, że w naszym przypadku ta szkoła zmieniła coś w jego
nastawieniu. Tam coś się ruszyło, zobaczył, że nie jest jedynym
facetem będącym przy kobiecie i uczestniczącym w zajęciach, widział
jak faceci również udzielają się, zabierają głos, zadają pytania.
Na ostatnich zajęciach powiedział że zamierza być przy mnie podczas
porodu- sam zdecydował- ja nie naciskała. Chociaż po pojawieniu się
dziecka nie było również różowo i sam mąż przyznał, że nie dojrzał
do bycia ojcem i wielkie "bitwy" toczyliśmy, teraz po 1,5 roku
widzę naprawdę duże zmiany, chociaż jeszcze się docieramy i
docierać chyba długo będziemy. Ale nie jest źle, mamy podział
obowiązków w domu, mąż bardzo dużo mi pomaga, dobrze radzi sobie
również w opiece nad naszym synkiem, mały wręcz go uwielbia. Nie
mogę narzekać, chociaż wiadomo chciałabym jeszcze więcej i więcej
zaangażowania, ale mogło być naprawde gorzej. Dlatego nie
przkreślaj go od razu. Aha przyjrzyj się jaki model rodziny Twoj
facet miał w swoim domy rodzinnym. U mnie to był klasyczny podział-
jego mama kura domowa- sprzątaczka, kucharka, opiekunka, jego tata-
facet pracujący i zarabiający na rodznie, ale po pracy siedzący
przed TV i czytający gazetę. Dlatego taki model mógł wynieść z domu
i dlatego nie widzi w ogóle żadnego problemu. Poza tym oczekiwania
kobiet naszego pokolenia wzdlędem mężczyzn są chyba dużo dużo
większe, niż naszych mam. Życzę dużo wytrwałości, cierpliwości i
mam nadzieje, że wszystko dobrze się ułoży. pozdrawiam

[kompolanta]

za słowa otuchy,za Wasze spostrzeżenia,za rady(dziekuje pani
Agnieszcze Iwaszkiewicz).U mnie nadal kociol. Teść jak dowiedzial
sie ze chodzimy do szkoly rodzenia to spytal sie mnie od kiedy to
męzczyzna rodzi za kobiete?! Przeciez to babskie zajecie. Mój M i
jego siostra mieli dobre dziecinstwo,ich rodzice sa bardzo zamozni,
dzieci mialy wszystko.Przedwczoraj mielismy rozmowe o naszej
przyszlosci,dowiedzialam sie ze on moze placic alimenty na dziecko a
ja niech sobie znajde mezczyzne ktory bedzie sie troszczyl o mnie.
Kupilam książke, ktora pani Agnieszka Iwaszkiewicz
polecila "Dziennik ciężarowca". Uslyszalam ze kolejna makulatura w
domu. Jestem skolowana. Od 5 lat jestesmy ze soba, na jesieni
bylismy na wspanialych wakacjach i teraz nagle wszystko sie rozpadlo
jak klocki.

[kicia031]

Ja mysle, ze wszystko sie pouklada. O ile ty bedziesz tego chciala,
bo mozesz nie chceiec juz byc z facetem, ktory w tak waznym momencie
nie stanal na wysokosci zadania... Ale to decyzja na pozniej.

Rada natury organizacyjnej: zbieraj rachunki na wszelkie koszty
jakie ponioslas w zwiazku z ciaza i przygotowaniami dla malenstwa -
mozesz dochodzic sadownie zwrotu ich czesci, jesli sprawy pojda zle.
Swiadomosc, ze jestes przygotowana na kazda okolicznosc doda ci
pewnosci siebie.

A tescia olej, coz za prostacka uwaga...

[magdmaz]

A mnie się wydaje, ze Twój mąż ma trochę niedzisiejszą wizję ojcostwa.

Słowa jego ojca sugerują, że w jego rodzinie nie ma mowy o współdziałaniu
mężczyzny i kobiety przy wychowywaniu dziecka w dzisiejszym rozumieniu tego
słowa. Czyli ze ojciec JEST, dziećmi się nie zajmuje, bo to NIE UCHODZI (a poza
tym dzieci męczą), a dzieci darzą go szacunkiem na odległość. Jest wzorem do
naśladowania i głową domu.
Natomiast za swój rodzicielski obowiązek rozumie utrzymanie rodziny na takim
poziomie finansowym, jaki zapewniał jego ojciec. Stąd tekst o alimentach. A
dziecka chciał, oczywiście, przecież należy przekazać komuś swoje geny. Ja
jeszcze przewiduję opieprz dla Ciebie, jeśli pierwsza urodzi się córka :)

Sedno w tym, że tak funkcjonowało kiedyś mnóstwo związków, nawet w moim
najbliższym otoczeniu. Kobiety - owszem - czuły się w tych układach nie do końca
szczęśliwe czy zaspokojone, ale umiały to rekompensować innymi "zyskami"
(finanse, pozycja społeczna) i przede wszystkim taka była norma, nie było się o
co kłócić. Dziś natomiast kobiety (en masse - bo taka jest ogólna tendencja)
oczekują czego innego i mają środki do egzekwowania tego "czego innego" -
czasami też w sposób agresywny, co Pani Psycholog zauważyła w innym wątku.

Nie wiem, co Ci można radzić. Polubić taki układ? Próbować zmieniać męża nadal?
Poddać się i zgodzić na alimenty? :/

A czy Twój mąż ma znajomych i przyjaciół, którzy są młodymi tatusiami i aktywnie
uczestniczą w zajęciach z maluchem? Kąpią, przewijają, chodzą na spacery z
wózkiem (założę się, ze dla Twojego męża to obelga dla mężczyzny), tarzają się
po podłodze, budują z klocków? Moze warto zacieśnić kontakty z takimi rodzinami?

[mala-beti]

Witam:)
Dla mnie zachowanie twojego męża jest nie do pomyślenia!
Skoro chciał dziecka i udało wam się ... to powiniem już teraz się
zainteresować tobą i dzieckiem. Bo dzidziuś już jest, a nie pojawi
się ot tak- za dziewięc miesięcy. I to co ty przeżywasz przeżywa i
twoje dzieciątko: nerwy, stres, złość, radość. Czy on o tym wie?
Zchowuje się jak leń, albo straszny egoista, który widzi tylko
czubek własnego nosa.

Pytasz jak zachowują się nasi mężowie.

Jestem w ósmym miesiącu ciąży. Mój mąż od początku chodził ze mną do
lekarza na badania, usg, kupował wszystkie potrzebne leki, kiedy
ciąża była zagrożona, był codziennie po kilka godzin w szpitalu a
leżałam 3tygodnie, a on musiał pogodzić pracę i jeszcze remont.
Dbał o mnie cały czas i dba, nie pozwalał się denerwować (choć
wiadomo kłótnie się zdarzły).
A teraz? Kupuje ze mną ubranka- sam nawet wybiera:) - ostatnio nie
mógł się oprzeći kupił czerwono granatowe body dla synka- bo
stwierdził, że będą bardzo pasowały do dżinsów , które kupiliśmy
wcześniej:) Łóżeczko i wózek niebawem, bo juro robi remont w małym
pokoiku dla synka.
To on "krzyczał na mnie" kiedy zaczynałam sprzątać, dźwignełam coś
lub nie leżałam tak jak kazał lekarz.Mogłam liczyć na niego w każdej
sytuacji, nie wyobrażam sobie żeby było inaczej.
Bardzo jestem zadowolona z jego zachowania, jest czułym kochającym
mężem, co codziennie mu powtarzam.

Pokaz tego posta swojemu mężowi może coś zrozumie? Że nie jest tak
do końca w porządku .. Jak można mówić o dziecku "jakoś to będzie" -
jest albo bardzo nieodpowiedzialnym, albo bardzo niedojrzałym
człowiekiem.

Pozdrawiam cię bardzo serdecznie i mam nadzieję, że wam się ułoży.
Zabierz go na usg, niech zobaczy swoją dziecinę, może obudzi się w
końcu zakocha się w maleństwie:)
A jeśli nie- jedź tak jak mówiłaś do mamy. Może to go otrzeźwi.
Innego wyjścia nie widzę. Jako mężczyzna powinien wspierać swoją
kobietę w ciąży, ale może to jeszcze chłopiec???
Daj znać jak się sytuacja rozwinie...

Pozdrawiam raz jeszcze. I głowa do góry:)

[amelkalexi]

Coz, reakcje bardzo rozne, ale to normalne, bo kazdy ma inne
doswiadczenia no i rozne charaktery... Moj malzonek nie glaskal mnie
po brzuchu, nie biegal na usg, nie czytal ksiazek i gazet na temat
ciazy itp i nie byl przy porodzie!!! Na pewno wiele z was mysli, ze
jest "bee" Musze te z was rozczarowac. On okazywal radosc i troske
inaczej. Poil soczkami, kupowal zdrowe rzeczy, wystarczylo ze
zamarzylam o torcie smietankowym...od razu pedzil kupic. Ciesze sie,
ze juz przestalam byc w ciazy, bo ciagle slyszalam: nie schylaj sie,
nie podnos, nie kucaj, nie wchodz na drabine, nie rob
tego...tamtego, poloz sie, odpocznij (po czym u diabla????jesli nie
moglam palcem kiwnac??)Do dzis snia mi sie przerazone ekspendientki,
ktore wpadaly w histerie, kiedy malzonek rozbieral kazdy wozek na
czesci pierwsze, bo to ma byc bezpieczne, wygodne a ladne na samym
koncu. Dzisiaj rozpieszcza corunie z tak zwanym zdrowym rozsadkiem.
A co do oczekiwan partnerow, to w ktoryms poscie bylo, ze jak ja nie
jadlam miesa, to mu tez nie kupowalam, albo on nie kupuje, bo tego
nie je.... Co to u licha ma byc??!! U nas kazdy ma swoje upodobania
i gdy robie zakupy to wszystkich uwzgledniam, tak samo maz. Co z
tego, ze nie lubie kupnych budyniow??? kiedy moj maz i syn
pochlaniaja je tonami?? Czy mam powiedziec, ze mnie to g...obchodzi??

[chicarica]

Porady jakie tu przeczytałam rozłożyły mnie na łopatki.
Wiecie co, dość już tego roztkliwiania się nad biednymi misiami, co to zrobiły
dzieciaka, a potem im się nie chce NIC robić w związku z opieką nad nim. No
patrzcie państwo, biedny miś nie będzie targał wózka, biedny miś przez DWA LATA
miał problem z zaakceptowaniem potomka (niech zgadnę, przez dwa lata wokół
potomka zaiwaniała matka?), na zakupy nie lubi (wiadomo, jedzenie i środki
czystości same się przydźwigają do domu), a ciężarnej kobiecie proponuje, że
będzie płacił alimenty, a ona niech sobie znajdzie kogoś kto się nią zaopiekuje?
I wy takiego wieprza jeszcze usprawiedliwiacie? Takiemu facetowi należy się
kopniak w dupsko na otrzeźwienie. To nie jest pięcioletnie dziecko, tylko
dorosły człowiek, który powinien być gotów przyjąć na klatę konsekwencje swoich
decyzji i działań, a nie roztkliwiać się nad sobą. Zwłaszcza że - jeśli dobrze
zrozumiałam - dziecko jest chciane.
Swoją drogą, teść który twierdzi że szkoła rodzenia jest dla bab, to też niezłe
ziółko. Widocznie w rodzinie tego gościa to kobiety mają dzieci, a faceci są
tylko dawcami spermy i ew. płatnikami alimentów. Żenujące jest to, że kobiety -
w tym pani psycholog - bronią takich wieprzów. Ciekawa sprawa, że kobiety jakoś
nie mają społecznego przyzwolenia na problemy z zaakceptowaniem potomka i na
takie, które te problemy mają, mówi się że to wyrodne matki...
Czas zacząć WYMAGAĆ od mężczyzn by byli mężczyznami. Sama sobie tego dziecka nie
zrobiłaś, więc partnerowi przyda się pobudka. Hello, jesteś dorosły, będziesz
miał dziecko więc rusz do cholery d... i pomóż swojej kobiecie, człowieku.

[mala-beti]

Dokładnie! :)

Kocham Cię. n/t

[triss_merigold6]

[annb]

wymagac od mezczyzn by byli mezczyznami?
w tym kraju?
przeczytaj sobei ostatni list tygodnia z wo
i masz juz polske psiejska czarodziejska

[kicia031]

Zwłaszcza że - jeśli dobrze
> zrozumiałam - dziecko jest chciane.


A nawet jakby nie bylo chciane - to co to zmienia? Pan juz nie
ponosi odpowiedzialnosci za dzialanosc swojej koncowki?

[chicarica]

No pewnie że ponosi. Z tym, że pewna niechęć byłaby może trochę bardziej
wytłumaczalna, gdyby pan został w dziecko wkręcony albo byłaby to zwykła wpadka.
Co i tak nie zwalniałoby go z wzięcia na klatę konsekwencji.

[sanciasancia]

Jak byliśmy z mężem w ciąży (planowanej, zawsze chcieliśm mieć dzieci), to oboje
nas cała otoczka z tym związana napawała lekkim obrzydzeniem. Nie robiliśmy
planów, nie kupowaliśmy łóżeczka (sprawdziliśmy, czy moje jest w piwncy) i co
najwyżej rozważaliśmy kupno wózka (i to po porodzie, bo nie wiadomo, czy dziecko
będzie duże, czy nie). Do lekarza chodziłam sama, płaciłam też, zakupy robiłam
też, tyle że nieduże i nosiłam w plecaku, jak akurat na mnie padło.
Niespecjalnie głaskalismy brzuch, nie puszczaliśmy mu muzyki innej niż ta, którą
normalnie słuchamy.
Na szkołę rodzenia poszliśmy, ale bez zachwytów.
Ale do rzeczy, w 32-gim tygodniu okazało się, że jest źle musi być cesarka. Po
porodzie okazało się najpierw, że dziecko jest chore, potem, że ma letalną wadę
genetyczną. I mój mąż został z żoną po operacji z wysokim ciśnieniem w jednym
szpitalu, a córką w stanie krytycznym, acz stabilnym w drugim. I sprawdził się
doskonale. Jeździł pomiędzy nami, woził mleko, mył mi nogi, podejmował wszystkie
decyzje, które trzeba było niestety podjąć... I okazał się nawet jedyną na
prawdę dorosłą osobą w rodzinie.
Myślę, że nie ma co histeryzować (w ciąży trzeba się wyluzować, dzieci
wyluzowanych mam też są wyluzowane), nic nie świadczy o tym, że mąż się nie
sprawdzi. Po prostu ma inną wrażliwość niż Pani.