Codzienność

[inseg]

Wstawać codziennie rano i żyć....
Powiesz mi „ ale to takie trudne”.
Trudne .. dlatego zbawienna jest w tym wszystkim codzienność, ta na którą tak
często narzekamy bo jest czasem męcząca i szara ale ta codzienność właśnie w
najtrudniejszych chwilach nie pozwala oddalić się od świata realnego zbyt
daleko. Czasem skupienie się na tej codzienności pomaga nam przetrwać. Dzięki
niej właśnie próbujemy żyć i sprostać temu co najtrudniejsze....

[tilia7]

Zgadzam się z Tobą całkowicie.Tylko...właśnie wstać do tej codzienności jest
najtrudniej, kiedy człowiek się budzi i znowu wie, że Go nie ma, że będzie w tej
codzienności sam.Tych zwykłych, codziennych, wspólnych spraw brakuje
najbardziej, pamięć o nich jest najbardziej bolesna.

[justynakm1]

Ale ta codziennosc ratuje. Bo musze jesc, muse uprac, musze kwiatki
podlac, a do pracy tez MUSZE isc bo nikt rachunkow nie zaplaci... i
to mnie jakos pochlania. ale ta codziennosc jest surrelaistyczna, bo
nie moja, bo bez Niego. TBo nie ma juz wspolnych weekendow, nie ma
wspolnego sniadania ani jazdy na rowerze. Bo jestem samotna i
teskniaca, bo czuje sie taka "niczyja". Boe nie mam opiekuna,
przyjaciela, kochanka. Bo przestalam lubic ludzi, draznia mnie
spotkania ze znajomymi, zakupy i cale to ZYCIE.
Dzis Kubusiu wypije moje zdrowie, te psychiczne, bo tego mi ubywa z
kazdym dniem.
Dzis 3 miesiace bez Ciebie.

[gosiula74]

W tej naszej codzienności sztuką jest dla mnie podejmowanie ważnych decyzji.
Przez wiele lat ( zanim poznałam mojego męża) byłam samowystarczalna i radziłam
sobie ze wszystkim.
Później dobrze było zrzucić odpowiedzialność na faceta.
To on kupował samochody ,załatwiał remonty,kiedy gdzieś jechaliśmy -to ja mogłam
byc pasażerką .
A teraz wiem ,ze jeśli coś zrobię źle - to sama będę ponosić konsekwencje.
Samochód kupiłam ,czeka mnie remont łazienki -ale jak znaleźć fachowca ,któremu
można zaufać i który zrobi to szybko.

Wiecie co -chciałbym znowu posiedzieć w trasie na miejscu pasażera.

[justynakm1]

Gosiu, jak ja Ciebie rozumiem!! zawsze jak gdzies jade wspominam jak
wspaniale bylo jezdzic z Kuba, pospac w drodze... i tak samo przy
zakupach, poradach - On zawsze byl blisko..a kobieta i kwestie
techniczne - efekty bywaja rozne..
trzymaj sie Gosiu! maz Ci pomoze z nieba, jestem pewna. podpowie na
ktorego majstra powinnas sie zdecydowac.

[e_l30080]

Z powodu codzienności przetrwałam ten czas,gdyby nie poodchaczane sprawy na
wielkiej kartce nie pamiętałabym o ich realizacji,przetrwałam dzięki Dzieciom i
pracy-musiałam wstawac i byc dyspozycyjna przez parę godzin
Siedze i ryczę-leci Polsat z koncertem sprzed 20lat-jacy byliśmy
szczęśliwi,czekaliśmy na dziecko,remontowalismy mieszkanie,razem spiewalismy
przeboje Trójki-a teraz ....
Przed chwilą dowiedziałam się,ze Nasza dzielna Dziewczyna skończy 2kl gimnazjum
ze świadectwem z paskiem,dostała 3dyplomy z konkursów foto.Jaki Andrzej musi być
z Niej dumny.Nasze Dzieci były dzielniejsze ode mnie.
Ja uczę sie na nowo żyć.
Pozdrawiam serdecznie.Ewa

[wdowa120309]

Moja codzienność to poranne wstawanie do pracy...porowdzenie dziecka do
przedszkola ...praca powrót do przedszkola po Madzie małe zakupy po drodze i
zaliczenie placu zabaw, w domu pranie sprzątanie i zabawa z dzieckiem. Potem
Madzia zasypia a ja....no cóz albo płacz do poduszki, albo szykowanie dokumentów
które jeszcze trzeba po śmierci męża poząłatwiac bo czas goni .....szykowanie
ciuszków na jutro i troche przegląd forum i ....niby wybieram sie spać. ..... co
nie zawsze mi sie udaje...jak juz zasnę to co chwilkę sie budze...((( wstaje
znów wcześnie rano ....i od poczatku ta ciodzienność...((( Codziennie ....z
wielkim wysiłkiem wstaję, pracuje...mysle i wszystko co robię to z wielkim
wysiłkiem ....ale mam dziecko i musze żyć ....musze trwac dla niej.

gosiula74.... to co napisałaś to tak jak byś pisał o mnie....kiedys tez byłam
bardziej samodzielna a potem wszystko robił Jarek....a teraz tez kupuje samochód
i nie będe pasażerem tylko kierowca żeby sobie ułatwic życie. Kiedys remonty
robił mąż a teraz..??? jak moge sama naprawić to naprawiem a jak nie to prosze
mężów os którejś z sióstr ale wcale mi sie to nie uśmiecha chociaz wiem że oni
chętnie pomogą...ale ja czuje sie skrępowana...że znów musze prosic o pomoc.

Codzienność....ta sraszna codzienność....u mnie za tydzień będzie 3 miesiące
samotności...((((((((

[tilia7]

U mnie dziś dwa miesiące po pogrzebie:(((
Codzienność na razie jest przede wszystkim rozpaczą i strachem.Jeśli uda się
spać, to myśl że Go nie ma jest tą pierwszą, to najgorszą, tą wciąż nie do
przyjęcia.Ta sama myśl towarzyszy mi cały dzień. i ta sama myśl kładzie się ze
mną do pustego łóżka.
Moja codzienność to pytania bliskich czy czuję się lepiej.I moja, zasmucająca
ich odpowiedź, że czuję się coraz gorzej.
Moja codzienność to świadomość tego Nigdy-nieodwracalnego, niezmiennego,
beznadziejnego.To płacz, prośby, groźby,błagania, miliony pytań, na które
chciałabym znać odpowiedź.Ból, cierpienie, rozpacz.
I miłość, której jest za dużo, bo nie ma z nią co zrobić, nie ma komu jej
dać,nie ma komu o niej powiedzieć.I czułość, którą chciałabym Go otulić, ocalić,
uratować.
I niedowierzanie.Jak to Go nie ma?Przecież był, przecież widzę Go na zdjęciach,
czyli był.To jak to się stało, że Go nie ma?
Codzienność to kawa, którą muszę wypić sama, to pelargonie na oknie, które tak
bardzo chciałabym mu pokazać, to sms-y, które wciąż odruchowo chcę do Niego pisać.
I to przeraźliwe zimno, bo już nigdy nie przytuli, nie ukocha, nie ukoi tego bólu...

[xxxkarolinkax]

piątek. dzień, w którym świat dla mnie umarł. caly dzień zabiagana..nawet nie
myślałam. powrót do domu. i to co zawsze..znowu zamykam sie w pokoju, włączam
laptopa i wpatruje sie tysiączny już raz w zdjęcia mojego serca. staram się
dostrzec coś, czego wczesniej nie widziałam. i co widze? jego najbardziej
niebieskie z niebieskich oczu. jego piekny uśmiech i te słodkie dołeczki w
policzkach. i miłość. niewyobrażalnie wielką miłość. nawet gdy robiłam mu
zdjęcia patrzył na mnie oczami pełnymi miłości...uwierzycie?

moja codzienność mnie coraz bardziej przeraża. czasem myśle, że oszalałam.
codziennie wakcze sama ze sobą. z tym, żeby sie nie stoczyć..nie poddać..żeby
odgonić te okropne myśli namawiające do strasznych rzeczy. ciągle w głowie te
same pytania - dlaczego? dlaczego tak szybko? dlaczego On?i jak zawsze brak
odpowiedzi.

niektóre z was są na cmentarzu codziennie.. ja nie potrafie. boje sie tego
miejsca...stojąc nad Jego grobem mam ochote wyrzucić te wszytskie wieńce bo
przecież Jego tam nie ma! nie umiem uwierzyć w tą bolesną prawde... czy jestem
zła, że Go tam nie odwiedzam???? czasem mam tak wielkie poczucie winy.. ale nie
potrafie. jade na cmentarz i rozkłada mnie to na łopatki..ostatnio nie
wiedzialam jak mam wrócić do domu:((

moja codzienność mnie przytłacza, dusi. chodze do pracy - nie mysle tam przez
kilka godzin o tym co sie stalo.. ale wracając juz placze - bo komu mam teraz
napisać,że niedługo bede w domu. taka była nasza umowa - zawsze musiałam pisac
Łukaszowi, że już dotarłam.

Tak bardzo mi brakuje tych wszytskich rzeczy, które zajmowały mnie przez
ostatnie 9 msc.. tak tego nie lubiłam, bo przypominalo mi, że jest chory..a
teraz tego tak brak:(( przygotowywania mu leków na cały dzień..przypominania, że
ma brać wapno..że trzeba dokupić to czy tamto bo zapas leków sie kończy... życie
toczylo się wtedy w zawrotnym tempie.. ale miałam Łukasza - miałam wszystko. i
byłam szczęsliwa. Bylismy szczęśliwi. mimo, że było to szczęście trudne.

Wierzyłam jak taka głupia, że miłość jest najsilniejsza i wszystko jest w stanie
pokonać. że miłość czyni cuda. że sie uda.

kiedyś wierzylam, że nie ma rzeczy niemożliwych ... :((((

Niedługo minie miesiąc..nie wiem jak to przezyłam. nie wiem kiedy.

boli :(

[dakam751]

U mnie dzisiaj o 14.20 mija 7 miesięcy ? Już czy dopiero? Codzienność
ciągle taka sama,ten sam schemat dnia.I chyba jeszcze w tej chwili ,
tak dla mnie jest najlepiej.

Pozdrawiam.

[tilia7]

xxxkarolinkax nie miej wyrzutów sumienia z powodu cmentarza.Masz Go cały czas w
sercu, to się liczy.Ja też nie chodzę codziennie, jestem raz, czasem dwa razy w
tygodniu.Na początku musiałam jeździć z eskortą rodziców, bo bali się, że coś
sobie zrobię.Teraz starają się mi zaufać i już trzy razy byłam sama.Ja tam nie
płaczę, nie umiem.Tak jak Ty nie wierzę, że On tam jest.Wieńce doprowadzały mnie
do szału, wkurzało mnie strasznie, że jest jakaś dodatkowa bariera między
nami.Miałam ochotę to wszystko zniszczyć.I te wstążki z napisami: od rodziców,
siostry, przyjaciół.A ja nie maiałam wstążeczki, bo co bym miała na niej
napisać?Nie robią tak długich wstążeczek, żebym mogła wyrazić to co
czułam.Bukiet wrzuciłam do grobu tak, żeby spadł na trumnę i został zakopany
razem z Nim.Bo to były kwiaty dla Niego, nie dla ludzi.I za każdym razem, kiedy
tam jestem, myślę czy nie rozkopać grobu, żeby sprawdzić, żeby uwierzyć.Okropne
to wszystko...
Radzę jednak wizytę u dobrego psychologa.Nie uleczy Twojego bólu, na to nawet
nie licz.Ale wysłucha,pozwoli Ci wylać te złe emocje z siebie, nie dusić ich.To
niby niewiele pomaga, ale jesteśmy w tak skrajnej sytuacji, że każda, nawet
najmniejsza ulga jest ważna.Ściskam gorąco

[czarna715]

Mój kolejny dzień zaczyna się zawsze tak samo......śniadanie dzieciom,pranie,sprzątanie itd....zastanawiam się co zrobię na obiad kiedy chłopaki wrócą ze szkoły.Spacer z maluszkiem,a kiedy śpi to mogę trochę odpocząć i wtedy najchętnie zaglądam na forum....
tilia7>tak jak i Ty nie chodzę codziennie na cmentarz!Na początku również jeździłam z eskortą ale swoich synów.Nie pozwalali mi nawet płakać bo bali się o maleństwo(byłam w piątym miesiącu ciąży)ale jakoś to przetrwałam.Też mnie wkurzały te <<<wstążeczki>>z napisami nawet nie potrafiłam ich wyrzucić.Zrobili to moi teście.Minął już rok od śmierci mojego <<SŁONECZKA>>a ja nadal mam ten ból.....
Tak bardzo mi Go brakuje;(((Tak bardzo za nim tęsknię;(((

[angel259l]

Z tym cmentarzem mam podobnie.. już,któryś dzień nie byłam,dziś
zamiast pójść tam (coraz bardziej nie lubię tego miejsca), to
poszłam spać, ale na cmentarz do Tomasza dziadka pojechałam i
zaszliśmy też do kolegi,który z Nim zginął i co gorsza wydaje mi
się,że bardziej pamiętam właśnie jego twarz niż mojego Tomka,to
okropne... czy ja zapomniałam,jak On wyglądał? A do tego zaczynam
się bać porodu, nie wiem, być może boję się,że coś będzie nie tak i
stracę też Maleństwo...tysiące różnych myśli, odczuć, w których się
plątam.., a myślałam,że już jest lepiej, przynajmniej przez jakiś
moment było..

[wdowa120309]

Ja na cmentarz też nie jade codziennie....bo musze jechac przez całe miasto (
ale na szczęscie jednym autobusem ) Ja bardzo bym chciała byc codziennie ale nie
mogę bo się nie wyrabiam. Jak nie pracowałam to jak zaprowadziłam Madzie do
przedszkola to jechałam. Czasami po przedszkolu ją zabierałam ale brałam wózek
żeby z przystanku dojechac bo cmentarz nie jest mały....((( a nieść ją taki
kawał drogi nie mam siły.
Wczoraj byłam po ponad tygodniowej przertwie....w tygodniu chciałam jechac ale
pracowałam a w zeszłą sobotę i niedziele padał deszcz. W niedziele nawet już
byłam przy cmentarzu bo jak wyjechałam z domu to słonko świeciło a jak
dojechałam to zaczeło lać i wróciłam spowrotem bo nie chciałam sie tam pchac z
wózkiem ...bo tam straszna glina...(((. Wczoraj jak byłam ledwo zdążyłam zmienic
kwiaty i zapalić znicze tez zaczeło lać a że byłam sama to mogłam chwilkę nawet
w deszczu postać. Byłam tak wściekła że pada deszcz i że wszystko się sprzeciwia
przeciw mnie że miałam ochotę krzyczęć nawet pytałam pana Boga dlaczego mi to
robi, i zastanawiałam się czy to może mój mąż nie che żebym do niego
przychodziła. Ta pogoda mnie wkurza.....a ja chyba na głowe dostaję przez te
mysli.

Angelika...nie bój się wszytko będzie dobrze....pamietaj ja myslami jestem z
tobą...)))

[tilia7]

Ja mam nadzieję jutro pojechać na cmentarz.Cały tydzień strasznie przechorowałam
po tych lekach i dopiero wczoraj mogłam wstać z łóżka, ale jeszcze dziś bałam
się jechać, bo słaba byłam okropnie a też muszę dojeżdżać i to do innego miasta.

Angela to naturalne, że się boisz.Każda chyba kobieta bardzo przeżywa poród a Ty
dodatkowo przeżywasz żałobę.Ja nie jestem w ciąży a mam ataki paniki.Wszystko
będzie dobrze, jesteśmy z Tobą myślami.

Też czasem nie umiem sobie przypomnieć wyraźnie twarzy.Był taki moment po
pogrzebie, że w ogóle sobie nie umiałam przypomnieć ani Jego ani samego
pogrzebu.Nic nie czułam, wszystko było jak za szybą.To przechodzi.Moja pani
psycholog mówi, że czasem kiedy nasz organizm już nie może wytrzymać stresu to
nas tak "wyłącza", żeby mógł nabrać sił.Może po jakimś czasie obraz trochę
zblaknie, ale nie zapomni się na pewno, o to nie trzeba się bać.

wdowa120309 ja też dostaję do głowy i jestem tak przewrażliwiona, że wszystko
biorę osobiście do siebie.Co się dziwić, łatwo nam nie jest.Współczuję Ci,że tak
Cię los doświadcza.Ale wynika z tego, że jesteś bardzo dzielną i silną kobietą,
imponujesz mi, że dajesz radę.Mnie poprzedni, 10-letni związek też się rozpadł i
odchorowałam to poważną depresją.A kiedy znalazłam tego ukochanego, cudownego
człowieka to poczułam, że to jest nagroda za całe cierpienie.I pytam siebie samą
czy to, że odszedł to jest jakaś kara?Cena za tą piękną miłość?Nie umiem tego
zrozumieć.Zwłaszcza, że odszedł w tak straszny sposób:(((

Czarna dobrze, że masz takich opiekuńczych synów, że pilnują Cię i dbają o
Ciebie.Ja,gdyby nie moi bliscy to załamałabym się na samym początku całkiem i
zabiła się, żeby nie cierpieć.A tak,choć czasem już naprawdę nie daję rady,
staram się dla nich jakoś żyć i się pozbierać.Choć ten ból jest naprawdę
nieznośny i czuję się tak strasznie,tym wszystkim udręczona, że czasem naprawdę
mam ochotę się poddać:(((

[xxxkarolinkax]

dziś mija miesiąc.

miesiąc temu świat mi się zawalił. Nasz świat. zostałam sama.

codziennośc bez Niego jest okrutna. jakoś funkcjonuje - chwilami.. wieczorem
siedze otępiała tym co się stało i płacze...
tak wyglada kazdy dzień.

8.05 5.34.. [*]

i znowu brak sił, żeby oddychać :(

[tilia7]

Ja jutro mam wreszcie otworzyć sklep.Trochę się boję jak emocjonalnie sobie
poradzę.Ale przede wszystkim jest mi tak potwornie smutno, że robię to sama, że
Go przy mnie nie ma.Normalnie jak chodzę to powłóczę nogami, tak mnie ta rozpacz
przytłacza:(((

[inseg]

Może to jest sposób! Wskoczyć na tory codzienności i gnać wg rytmu, tylko w
momentach przystopowania, zamyślenia będzie najtrudniej. Ściskam, inseg.

[justynakm1]

Chwil zamyslenia jest az za duzo... w korku, wieczorem wracajac do
pustego mieszkania w wielkimmmiescie, gdy czeka na nas tylko ryba
podarowana Mu na 33 urodziny... gdy wieczorem nie idzie zasnac, aa
na czytanie ksiazek nie ma sily, na modlitwe nie ma nastroju.. gdy
po raz kolejny okazuje sie, ze On byl spelnieniem marzen, miloscia i
calym siwatem. Gdy nikt nie dzowni i nie pisze, a nie ma sie sily
nawet odpisac na smsa kolzanki. Gy sie slyszy jak serce peka i
czeka, az peknie calkiem i bedzie po wszytkim, moze znow z NIm...
Gdy wiesz, ze juz NIGDY i umierasz po raz kolejny

[angel259l]

codzienność..niby ta sama ,ale jakże inna... Patrzę na swoją twarz
na dawnych fotografiach i wydaje mi się, że spoglądam na obcą osobę,
a przecież ,teoretycznie, to ten sam człowiek, którego widzę
codziennie w lustrze.. Chciałabym napisać, jak bardzo jest mi źle
bez Niego, jak bardzo cierpię, jak ogromna jest moja tęsknota i
uczucie do Niego... Jednak nie mogę znaleźć odpowiednich słów, nie
mogę ich znaleźć też w żadnym leksykonie,one po prostu nie
istnieją..
Skarbie..
--
"Bez Ciebie tak pusto i oczom, i ustom. Smiech schowal sie w kacie i
spi. Wieczory sie dluza, a ich jest tak duzo. Nikt bliski nie puka
do drzwi."

[tilia7]

Mam to samo.Takie słowa, jak rozpacz,ból, tragedia-nie oddają ani ułamka tego,
co ja naprawdę czuję, są puste, płytkie wyświechtane.Ostatnio słyszałam, jak
dziewczyna mówiła do innej, że jest załamana i zrozpaczona, bo jej komóra
siadła.To jak ona jest załamana i zrozpaczona z takiego powodu, to jaka ja
jestem kiedy mam PRAWDZIWY powód do załamania i rozpaczy?

[wdowa120309]

tilia7....wiesz jak ktoś nigdy nie stanął twarzą w twarz z tak wielkim problemem
jak śmierć ukochanej osoby....to dla niego złamany paznokieć lub padnięta
komórka jest wielkim problemem. Oni po prostu sobie nie zdaja sprawy jakie
problemy czyhają w życiu...(((

[tilia7]

Wiem, sama nieraz narzekałam na jakieś głupoty a tak naprawdę nie miałam
poważnych problemów.Ale teraz jak słyszę takie gadanie to mam ochotę potrząsnąć
taką osobą z całej siły i wywrzeszczeć jej w twarz cały swój ból i tą prawdziwą
rozpacz.
Moja pani psycholog mówi,że są tylko trzy rzeczy w życiu, które naprawdę mogą
zmienić człowieka:1)dobra terapia 2)wielka tragedia 3)wielka miłość-ale miłość
niestety nie zawsze.Chyba właśnie jestem pod wpływem zmian związanych z punktem
drugim i dlatego może brakuje mi cierpliwości do ludzi jęczących z byle
powodu.Bo ja już to wszystko widzę zupełnie z innej perspektywy.

[xxxkarolinkax]

w dzień oczy ciągle zaszklone od łez.
w nocy spanie w Jego koszulce.


moja codzienność.

;(

Nie katuj tej codzienności

[inseg]

Spanie w jego koszuli. Nie katuj siebie i tej codzienności ...

[b.wicia]

Dziś pierwsze popołudnie od dawna wolne, niby chwila na relaks, zasłużony, ale nie mogę;((nie potrafię już nawet odpoczywać;((zaraz zeżrą mnie wspomnienia i tęsknota;(((mam dość takiej codzienności!!!nie chcę żyć bez Niego ani dnia dłużej;(((

www.youtube.com/watch?v=8e_gz-q15as

[tilia7]

A ja znowu w dołku, rozpacz, łzy.Zresztą chyba nie znowu, tylko
nadal.Beznadziejne to wszystko.Wciąż widzę Go załamanego i nieszczęśliwego w
tym ostatnim dniu.I moja dusza wyje z bólu.I wciąż pytam, co jeszcze mogłam
zrobić?Co mogłam zrobić i czemu miłość nie wystarczyła, żeby Go ocalić?:(((
Jak to znieść?Jak to w ogóle można znieść i nie zwariować, nie oszaleć z bólu i
rozpaczy?

[jucha32]

Codzienność - szara, bura i nijaka. Schemat, który pozwala żyć. Nie
płaczę, nie szlocham, śmieję się. Ale to wszystko jest takie
sztuczne, jest przyzwyczjeniem i rezygnacją.
Dostosowałam sie i pcham to wszystko bez entuzjazmu do przodu. Jeśli
nie umarłam po wypadku to znaczy, że muszę żyć. Założyłam nawet
jaśniejsze rzeczy, ale żałoba w moim sercu trwa. Choć ja już nie mam
serca. Rozsypało się na milion kawałków, których do końca życia nie
pozbieram.
18 maj minął rok od śmierci męża. Wciąż nie mogę uwierzyć, że Adama
nie ma.

[tilia7]

Ja płaczę.Nie codziennie, ale często.Ale też mam cały czas poczucie
rezygnacji.Zostałam tutaj, nie zabiłam się od razu z rozpaczy i teraz już żal mi
bliskich, żeby im to zrobić.Więc człapię z dna na dzień.Widzę siebie jako ponurą
smutną postać, taką małą zagubioną dziewczynkę, ze spuszczoną głową, powłóczącą
nogami, ze zwieszonymi ramionami i rozpaczą w oczach.Cień kobiety, którą
byłam.Wrak człowieka.Trzymam w ręce i wlokę za sobą resztki potarganego na
strzępy życia.Skupiam się na swoim bólu i staram się za bardzo nie rozglądać
dookoła, żeby nie widzieć szczęścia innych, żeby nie widzieć świata, który mnie
przeraża, bo jest całkowicie pozbawiony sensu...

[wdowa120309]

Moja codzienność........to przepłakane 100 dni ....ukradkiem żeby dziecko i
ludzie nie widzieli. To głowa targana róznymi myslami ...to moje setce jak
rozsypane puzle których na razie nie potrafie poskładać.
Moja codzienność..... to uśmiech przyklejony do twarzy ...chociaż serce pęka na
kawałki....((( Jestem tak jak wy zagubiona i czuję się taka malutka wobec
problemów życia codziennego. Wszystkie decyzje które kiedyś były łatwe teraz
sprawiają mi ogromne problemy.....(((((((((
Dziekuje że jesteście bo wiem że tu mogę powiedzieć wiele i każdy mnie zrozumie .

[tilia7]

Owijam się kocem, zakładam za duże ciepłe swetry, naciągam rękawy do granic
możliwości, żeby tylko jakoś się otulić, jakoś przegnać to potworne wewnętrzne
zimno wywołane brakiem Jego ciepła.Biorę do ręki, co chwilę inne zdjęcie, jakbym
miała nadzieję, że może przez któreś uda się wejść do tamtej dawnej, szczęśliwej
rzeczywistości.I co chwilę sobie uświadamiam, że to jest NIEODWRACALNE.Że
choćbym wylała nie wiem ile łez, płakała, błagała, groziła, zaklinała,
wołała,używała na przemian mądrych argumentów i uczuciowych szantaży, to nic już
na to nie poradzę:(((Moja codzienność:ból, rozpacz, cierpienie, łzy,
strach,zagubienie, tęsknota.I totalne poczucie bezsensu