Smutek

[marooska]

Wygadać się chcialam tylko, ech...
100 razy juz pisalam, że jestem sama na świecie. Sama, bo wiem, że dla nikogo nie jestem na 1 miejscu zainteresowania. Mam dobrych znajomych, płci obojga, ale wiem też i rozumiem, że moje problemy i moje radości są na entym miejscu po szkolnych perypetiach dzieci, nowej pracy męża, podologiem teściowej a nawet psem u weterynarza. Staram się nikomu nie narzucać, za wszelkie przysługi i kontakt w ogóle rewanżuję się 2x mocniej. Na mężach się nie znam, ale dzieci cudze zabawiam, jestem "ciocia w - wyjazdy, wypadki, inne okoliczności wszelakie", umawiam znajome podolożki i ganiam z cudzymi psami do weterynarza.

A w temacie... Poznałam kogoś w trakcie leczenia. Faceta bezdzietnego po stracie żony(mimęlo kilka lat, nie świeżego). Był ze mną w chorobie, sam chciał, pomogł mi wyłącznie dobrym słowem, ale sporo wtedy przegadaliśmy, bo tego potrzebowałam. Nigdy nie naciskalam na te rozmowy, ale wiedziałam, że mogę zadzwonić, umówić się, pogadać. Codzienność w chorobie ogarniałam sama, nigdy nie poprosilam o taką pomoc fizyczną. W jego typie nie byłam, zresztą on wtedy również nie szukał nikogo. Wydawało mi się, że znalazlam b.bliską osobę. Może nawet przyjaciela.
Dwa lata temu przeprowadził się na drugi koniec Polski w związku z awansem. Od tego czasu raz gadalismy przez telefon i wysyłaliśmy sobie życzenia na święta oraz imieniny. Na moje, latem, już życzeń nie dostałam. Na jego, 2 dni temu jedna odpowiedź "dziękuję". Próbowałam pociągnąć temat, coś w stylu "Właśnie się przeprowadziłam, bardzo się cieszę" i kilka innych nowości. Przeczytał i cisza.
Smutno mi, bo to kolejna osoba, która byla mi bliska i która mnie po jakiś czasie kompletnie olewa. Przyjęłabym każdą wiadomość i szczerze się ucieszyła- układam sobie życie/poznałem kogoś. A tu nic. Cisza

[primula.alpicola]

To przykre, rozumiem.
Trzymaj się

[eagle.eagle]

Wyobraź sobie że on czuje to samo co ty, też nie czuje że jest dla kogoś najważniejszy.

Ty coś zrobiłaś aby on poczuł że jest ważny dla ciebie ?

[marooska]

Tak. Wielokrotnie. Zrewanżowałam się po chorobie. Pomagał mi przez ok rok, rewanżowalam sie przez 3

[gryzelda71]

Ale jak się rewazowalas 3 lata.

[danaide2.0]

Czemu ją obwiniacie?

Rewanże nic nie dają w świecie, w którym ludzie mają swoje sprawy. Jeśli ktoś się przeprowadza, zmienia otoczenie, miejsce pracy, siłą rzeczy nowe przykryje stare i żadne wieloletnie rewanże tego nie zmienią. Nie byli sobie pisani - ot, znajomi, którym się drogi rozeszły.

[gryzelda71]

Nie obwiniam. Zaciekqwilo mnie to odwzajemnianie się latami.

[furiatka_wariatka]

No bo prawdopodobnie układa sobie życie i kogoś poznał, ale uważa, że nie na miejscu tak pisać. Mieszka na drugim końcu Polski więc ma świadomość, że nic z tego nie będzie. Z tego co piszesz przez te 2 ostatnie lata kontakt mocno sporadyczny, i właśnie wygasa, normalna kolej rzeczy

[magdulecp]

Właśnie dostałaś sygnał, że znajomość się wypaliła. Po prostu. Ciężko się dziwić facetowi, że żyje swoim życiem, być może kogoś ma, że nie ciągnie znajomości sprzed lat. Ludzie przychodzą i odchodzą i nie ma w tym nic złego. Zwyczajnie nie była to wielka przyjaźń.

[zerlinda]

W moim bardzo bliskim otoczeniu właśnie rozpadła się wieloletnia przyjaźń, taka około 30 letnia. Jak powiedziała mi jedna ze stron, skoro od męża można odejść, to i przyjaźń może się skończyć. Więc nie dziw się, że Twoja w sumie dość krótka relacja też się skończyła. Pamiętaj, że zawsze masz ematkę!

[mikams75]

Byl blisko, mial nadzieje na jeszcze blizsza znajomosc. Wyjechal, uznal, ze szanse teraz zmalaly i zacza rozgladac sie blizej i prawdopodobnie kogos poznal i tam ukierunkowal swa uwage i energie.

[marooska]

No właśnie nie chciał bliższej znajomości ze mną i to jest ok.

[azalee]

Skad wiesz?

[marooska]

Wiem. Gadaliśmy bardzo dużo. Nawet za dużo, bo zaufałam jak chyba nigdy ale tak zwyczajnie nie mialam komu powiedzieć

[zerlinda]

Przykre. Następnym razem jak nie masz komu powiedzieć o swoich problemach, pisz na ematce. Możesz zmieniać nicka. Będą różne reakcje, wkurzysz się i nie będzie Ci przykro.

[azalee]

Nie bardzo rozumiem, zwierzylas mu wie ze chcialabys czegos wiecej a on cie odzrucil?
Jesli tak, to chyba lepiej ze kontakt sie urwal.
Jesli nie, to nie mozesz byc pewna ze on nie chcial.

[geez_louise]

Na pewno to przykre. Też mam takie poczucie że jeszcze teraz część relacji się trzyma przez to załatwianie i pomaganie, ale jakiś tak się robi pusto.

[princesswhitewolf]

Rzecz w tym ze ludzie najczesciej sami lubia sie wyjeczec a niekoniecznie chca sluchac cudzego jeczenia. Zastanow sie czy nie byla to osoba ktorej sie lubilas wyzalic. Ja nie wiem ty wiesz.

[szarmszejk123]

Przykro mi
Trzymaj się ♥️

[whitney85]

No ja to rozumiem doskonale, mimo że mam dzieci.
Poza nimi ze dwie koleżanki, dla których też jestem daleko na liście priorytetow. W pracy nie udaje mi się nawiązać bliższych relacji. Od rozwodu nie udało mi się również z nikim zwiazać.
Mimo wiecznego braku czasu póbowałam uczęszczać na różne zajęcia i tam też ciągle byłam z boku. Brakuje mi pewności siebie i przebojowości.
Ostatnio już nie próbuję, robię co do mnie należy w domu i w pracy a gdy dzieci są u ojca, siedzę sama w domu.

[trina45]

Ludzie przychodza i odchodza ,zmieniaja sie jak statysci w filmie, zycie to ciagly ruch.Dlatego lubie odwiedzac znajome miejsca, budynki ,drzewa one stoja jak staly.

[simply_z]

Z tego co piszesz masz duzo znajomych, przyjaciół. Jest to coś godnego pozazdroszczenia, ja nie mam aż tak wielu bliskich relacji.