Chyba sie poddaje

[kasta4]

Chyba sie poddaje - nie wiem co sie dzieje. Wszyscy wokolo zaczynaja sie o
mnie bac i o moje dziecko. Ja nie mam do niego sily!!!!!!!! Nie potrafie sie
nim zajmowac, wymuszam usmiech. Staram sie zobaczyc w nim kawalek mnie i meza
anle nic z tego nie wychodzi. On nawet juz nie chce isc do mnie na rece. Nie
obwiniajcie mnie - chyba sa tacy co daja rade i tacy co sie poddaja. Przeciez
na takiej zasadzie dziala swiat - przeciwienstw. Ja nie daje. Nie czuje nawet
juz potrzeby bycia z nim. Co dalej? Czy odwaze sie teraz skoczyc z mostu? Boje
sie tego uczucia, nie wiem co sie tam w srodku dzieje. sama tym jestem
zdziwiona. Syn byl dla mojego meza wszystkim a ja nie daje rady?!!!!!! Nie
wiem co sie dzieje. Nie mam uczuc. Nic nie czuje. Zadna mobilizacja nie
dziala. Nic!!!!!!!

[wdowa120309]

NIE WOLNO TOBIE TEGO ROBIĆ..... MUSISZ DAĆ RADĘ...!!!!!!!!!! JESTEŚ PRZECIEŻ
BARDZO SILNA I WSPANIAŁĄ KOBIETĄ.

[kasta4]

to dziwne ale mysli mi sie o tym ostatecznym kroku tak latwo - jak o wykonaniu
telefonu do kolezanki. Pyk i juz. Boje sie tego. mam dodatkowy stres bo musze
zaczynac zycie w Polsce od nowa - tu w USA zylo mi sie bardzo dobrze. mama wdowa
- to brzmi tragicznie i kojarzy sie od razu z problemami finansowymi i smutkiem.
Nie wytrzymuje tego. czy ten pierd. swiat tak wlasnie ma dla mnie wygladac.
Dlaczego moje dziecko nie daje mi pocieszenia? najgorsze jest to ze wiem ile
jest zalatwiania tu w USA jak ktos umrze. I sama z siebie tak nieswiadomie
planuje co zrobic zeby moim bliskim ulatwic procedury - jestem sama soba
zdziwiona. Nie planuje nic - to samo wlazi do glowy. Boje sie jezdzic metrem bo
mam glupoie mysli. Wczoraj juz posprawdzalam gdzie mozna sobie zejsc jak jedzie
metro zeby nie wyhamowal. Boze - mam dziecko a takie rzecy mi sie w glupim lbie
dzieja. Nie wiem jak sie tego pozbyc

[tilia7]

Kasto, miałam tak samo, dosłownie identycznie.Tych myśli nie da się całkiem
pozbyć, dobrze, że jesteś ich świadoma.Idź, jeszcze raz powtarzam do lekarza i
do psychologa.Pisałaś ostatnio, że bierzesz jakieś leki przeciwlękowe, one
niestety mogą tak działać, bo hamują też lęk przed śmiercią.To się za jakiś czas
uspokoi, u mnie trwało niecałe 2 tygodnie.Potrzebujesz opieki.Zrób dla swojego
maleństwa, bo skrzywdzisz je bardzo.Odbierz gazetowego maila, napiszę do Ciebie.

[tilia7]

Kasto idź do psychologa, do psychiatry, powiedz, co czujesz.ale zrób to TERAZ a
nie za jakiś czas, bo możesz go już nie mieć.Daj sobie pomóc.Najpierw spróbuj,
chociaż spróbuj.Ja wiem, że te dni są najstraszniejsze, naprawdę wiem.Postaraj
się przetrwać i znajdź,naprawdę znajdź kogoś, kto Ci pomoże.Może potrzebujesz
szpitala, wyciszenia, oddechu,na pewno opieki, troski.Trzymam kciuki.Dasz radę
tylko pozwól sobie samej spróbować.

[kasta4]

ja wracam do Polski niedlugo - tak planuje. Moje dziecko wraca za kilka dni. Nie
przedluzalam ubezpieczenia wiec nie przysluguje mi tu lekarz niestety. Myslalam
o tym. To za duze koszta teraz

[mariola008]

Kasta nie poddawaj się. Pisz i krzycz na naszym forum. Nie jesteś samotna w
swoim cierpieniu. Wszyscy Cię tu doskonale rozumiemy i nie potępiamy, bo nie ma
za co. Nie wiem jak jest w Stanach ale myślę, że w takiej sytuacji nikt nie
odmówi Ci darmowej pomocy lekarskiej. Walcz choć wiem jak jest ciężko. Myślami
jestem z Tobą , NIE PODDAWAJ SIĘ !!!

[sylwiala]

Kasta - napiszę to samo co dziewczyny, musisz być silna i nie wolno
Ci się poddawać! Wiem, że są to słowa, któych się nienawidzi i nie
chce słuchać ale trzeba!!! Myślę, że wiele z nas myślało o tym,
żeby 'odejść', pozostawić wszystko i iść Tam do Nich... Ja myślałam
tak kilka dni po śmierci męża, tygodni, miesięcy, za chwilę minie
rok..wciąż jestem tutaj a tak bardzo chciałabym po drugiej stronie..

Zobaczysz, że synek da Ci wiele radości - pamiętaj, że to Ty mu
opowiesz wiele o Jego Tacie, jaki był, co lubił, jak bardzo Go
kochał...Teraz nie masz siły - ale zdobędziesz ją właśnie dla syna..