Córka Wałęsy pozwała wydawcę Zyzaka

Córka Wałęsy pozwała wydawcę Zyzaka

[tadjan]

kobito daj sobie luz, że szmaciarzami z pis nikt nie wygra bo u nich
białe nie jest białe, a czarne- czarne. To jest katolicka forpoczta
antychrysta z Torunia i do wszystkiego zdolna. G.wna się nie
rusza... bo będzie śmierdzieć.

a kto pozwie wydawców bubli prof UJ

[nfajw]

Prof. UJ wydali bubel:

DZIEJE UNIWERSYTETU JAGIELLOŃSKIEGO
Krzysztof Stopka, Andrzej Kazimierz Banach, Julian Dybiec .
Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego wyd. 1 , 2000 r.
Redaktor naukowy : prod. dr hab. Jerzy Wyrozumski
Recenzent:prof.dr hab.Kamilla Mrozowska
Słowo wstępne: rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego Franciszek Ziejka
stron 242, oprawa twarda

w którym 'historycy' nie zidentyfikowali nawet stanu wojennego
i ten bubel jest literaturą obowiązkową dla przyszłych studentów UJ
uczestniczących w konkursie wiedzy o UJ.
Mimo że książka jest szkodliwa i obraża rozumne istoty do tej pory
nie została wycofana.
blogjw.wordpress.com/2009/08/05/list-do-polskiej-akademii-umiejetnosci/

Miałki intelektualnie?

[bydlo_prof_wb]

Wykluczone. Wystarczy poczytać sobie teksty zredagowane przez pana prezydenta
osobiście i bez ingerencji niedouczonych redaktorów. Porywająca lektura w
wydaniu rzadkiej klasy intelektualisty. Uderza też wręcz wybitna znajomość
stylistyki, gramatyki i ortografii języka polskiego. Popieram pozew licząc na
dogłębną analizę pisanych dokumentów źródłowych.

[tw_wielgus]

O tu masz rację ale... podejrzewam, że jako człowiek głęboko
wierzący Wałęsa zasłuchał się w wspaniałe przepełnione filozoficzną
treścią frazy ojca ciepłociąga. A te jego dowcipy.. no bajka po
prostu.... rzec by się chciało przygoda intelektualna na całego.


PS. Jak się wierci w kieszeniach emerytów? Pytam, a Ty jakoś
unikasz tego tamatu.

Te dowcipy bledną przy...

[bydlo_prof_wb]

Twoim intelekcie. A o "ciepłociąg" się nie martw tak bardzo. Ma się dużo lepiej
niż Twoja gramatyka i ortografia razem wzięte... Szczęka Ci opadnie na czas. Jak
zwykle zresztą...

kolejny bachor Bolka chce byc na afiszu

[zg13]

[jotemm]

Tak jak się pchał na afisz ten niedojda nad niedojdami jarosłwa kłamczyńska. W
1990 roki jarosława kazał wszystkim głosować na bolka, bo jak nie, to zabierze
im obywatelstwo. Ale dzieci neostrady tego nie pamiętają (bo ich wtedy nie było
na świecie), emeryci wspomagający rydzyka też (sclerosis arteris).

[nowo.mowa]

Ale ja to pamiętam, w odróżnieniu od Ciebie...chyba,że pamiętasz i... kłamiesz.

Pewnie tatuś kasiorę ograniczył i córeczka

[unamatita]

próbuje cos na własną ręke skroić. Obrzydliwa rodzinka.
u.

Trzech agentów wynurzyło się z Bugu we Włodawie

[balsamlomzynski]

Wstrzymano natomiast wszystkie bieżące operacje CBA, zaczynając od
tych najważniejszych. Narządy rodne agentów wyjęto z rozognionych
korzyścią osobistą ciał osób prowokowanych; bagażniki furgonetek
wypełniły się niewręczonymi korzyściami, które przez całą noc zwożono
i deponowano w sejfach Banku Gospodarki Żywnościowej. W nocy z
czwartku na piątek, w zamkniętym na głucho składzie celnym na
Białostoczyźnie otworzyło się wieko skrzyni z oliwą z oliwek, w
Rzeszowie z częściami zamiennymi do maszyn rolniczych i bawełną z
Kazachstanu; trzech agentów wynurzyło się z Bugu we Włodawie i oddało
się do dyspozycji tamtejszego, nigdy porządnie niezlustrowanego
establishmentu; jeden patrol po prostu nie wysiadł w Poznaniu i
pojechał do Berlina, gdzie przebywa do dzisiaj, utrzymując się z
wymuszeń, prostytucji i drobnych kradzieży. Skruszeni ojcowie
wrócili do swoich żon i dzieci i oddali się lekturze gazet; wiele
mieszkań wypełniła woń zupy grzybowej i powideł ze śliwek gotowanych
ze szczególną gorliwością przez skruszone żony. Ruszyły zahamowane
procesy prywatyzacyjne, dostosowawcze i globalizacyjne, a znużona
gospodarka ponownie wsparła się na wiedzy.

Fragment blogu „Ostatnie 497 dni prezydenta”
Więcej notek: balsamlomzynski.blox.pl/html

Bardzo slysznie, pani Anno. Calym sercem jestem z

[jacek230]

Pania i Pani Ojcem. Tek trzeba te sprawe zalatwic.

A kim jest ten zyzek, żeby się na Wałęsę porywać?

[wiaderko.stefana]

nieznane toto, i chciało być sławne więc wybrało sobie człowieka, który
zmienił historie i gryzie

Bolek 1

[swarozyc]

Mała miejscowość w Sudetach Zachodnich. Szkoła zawodowa. Przewaga chłopców.
Większość z tzw. trudnych rodzin. Częste rozróby. Opieka milicji. Kierownictwo
szkoły ciągle wysłuchiwało skarg na wychowanków. Ta sprawa zbulwersowała
opinię. Milicja przyłapała kilku młodzieniaszków na paskudnych uczynkach.
Tworzyli gang młodocianych przestępców. Przewodził im najmłodszy z nich. Nic
nie wskazywało, że to on jest wodzem. Nie był ani zdolny, ani sprytny, ani
chytry, ani silny, ani mądry. Posiadał jednak niesamowity zmysł przywódczy.
Nie mając żadnych osiągnięć, potrafił sobie podporządkować kolegów o wiele
starszych, silniejszych, cwańszych.
Z takich ludzi wyrastają albo wielcy trybuni ludowi, albo wielcy bandyci.
Problemem dla takich jak oni są zazwyczaj pieniądze, szczególnie trudne do
zdobycia w małych miejscowościach. Gang dowodzony przez małolata szybko
poradził sobie z kłopotem.
Wódz znalazł sposób na zdobywanie środków. Nocami chodzili na miejscowy
cmentarz i grabili groby. Interesowało ich wszystko to, co da się sprzedać.
Najcenniejsze były złote zęby, pierścionki i zegarki.
Po co umarłym zęby? – tłumaczyli po zatrzymaniu.
Hieny cmentarne – proceder znany od początku cywilizacji. Groby grabili nie
tylko młodociani przestępcy z okresu realnego socjalizmu, ale tylko w realnym
socjaliźmie można było wykorzystać w taki sposób fakt ujawnienia grupy
przestępczej. Milicjanci, a raczej bezpieka, która przejęła sprawę,
wykorzystała wpadkę gangu dla swoich celów.
Przywódca został agentem służb tajnych. Nadano mu pseudonim „Bolek”(było to
najczęściej, bo 34 razy powtarzające się imię w spisie uczniów szkoły)
Od tej pory w zawodówce nie było prawie skarg na wyczyny młodzieży. „Bolek”
trzymał całe towarzystwo w ryzach. Oficer obiektowy SB dostawał w miarę
regularne meldunki o sytuacji w szkole. Język, jakim donosy pisano
wskazywał,że „Bolek” może mieć poważne kłopoty z ukończeniem nauki. Bezpieka
czuwała. Agent, nie bez pomocy opiekuna z resortu, boć nauka do głowy mu nie
szła, zawodówkę ukończył. Przeniósł się do miasta wojewódzkiego i zaczął pracę
w dużym zakładzie produkującym duże rzeczy.
Zakład był oczkiem w głowie władz nie tylko wojewódzkich. O dusze robotników
walczyły w nim różne instytucje. Najwięcej do powiedzenia miała oczywiście
bezpieka, ale agentów łowili również zwiadowcy Wojsk Ochrony Pogranicza,a
nawet oficerowie Wojskowej Służby Wewnętrznej. „Bolek” był już jednak
przypisany do bezpieki. Jego akta z powiatu przesłano do województwa.
Nowy opiekun prowincjusza miał już jednak swoich sprawdzonych, wyszkolonych i
ulubionych agentów. Machnął ręką na nieopierzonego współpracownika i nie
zawracał sobie nim głowy. Lekceważył go, nie zauważał. „Bolek” czuł się urażony.
Dwuletnia przerwa na wojsko. Przejście pod opiekę Wojskowej Slużby
Wewnętrznej. Poważne potraktowanie jego współpracy. Donosy na kolegów i
przełożonych. Awans na podoficera. List z gratulacjami za wzorową służbę.
Powrót do cywila i pod opiekę bezpieki. Znowu boleśnie odczuł lekceważący
stosunek oficera obiektowego.
„Bolek” zapamiętał zniewagi. Zapamiętał również, że w wojsku, mimo że był
równie malutki, traktowano go z całą odpowiedzialnością. Dawano zadania
dowartościowujące. Rozpracowywał nie tylko dowódcę plutonu czy kompanii, ale i
dowódcy batalionu się przyglądał i pisał, pisał. Nikt mu nie wytykał że robi
błędy ortograficzne i stylistyczne, posługuje się mową neandertalską i używa
słów, którymi cywilizowany człowiek posługiwać się nie powinien. Oficer WSW
prowadzący agenta pisał w charakterystyce: „Bolek” jest przeczulony na punkcie
swojej wartości. Trzeba mu codziennie mówić jak bardzo jest potrzebny, inaczej
staje się podejrzliwy”.
„Bolka” w wojsku rozliczano, chwalono, a gdy była potrzeba, to zmywano głowę,
to prawda, ale traktowano odpowiedzialnie.
cdn.

Bolek 2

[swarozyc]

A ci faceci od Moczara, Szlachcica i innych, to wyjątkowo parszywa zgraja,
lekceważąca prostego człowieka. Szkoda gadać, czasami, choć z trudem, pozowali
nawet na jajogłowych.
Czy taki potrafi rozmawiać z prawdziwym robotnikiem?
Aż przyszedł rok 1970. W wojewódzkim, przygranicznym mieście zaczął się duży
ruch. Duży zakład niespodziewanie zafalował. W prowincjonalnym absolwencie
zawodówki obudził się lew. Znowu wyzwolił się w nim instynkt przywódcy. Bezpieka
obudziła się z ręką w nocniku. Misternie tkane sieci popruły się przy pierwszym
podmuchu niezadowolenia.
Wypróbowani agenci odmawiali posłuszeństwa, a czasami robili wrogą robotę,
ostrzegając innych, zdradzając kto donosi, a kto jest kadrowym pracownikiem
tajnych służb.
Opiekun „Bolka” pozujący do niedawna na intelektualistę, straciwszy prawie
wszystkich współpracowników, chwycił się ostatniej deski ratunku. Dokładnie
przestudiował materiały niekochanego współpracownika. Znalazł do niego klucz.
Podbechtywał umiejętnie agenta, dowartościowywał go pochwałami, obiecywał złote
góry. Za odnowieniem znajomości poszło odnowienie dokumentów. W teczce „Bolka”
pojawiła się lojalka i kilka, pisanych jego stylem, meldunków.
Cierpiąc na pisanowstręt agent nie mógł oczywiście zaspokoić apetytu oficera
obiektowego na informacje. Pseudojajogłowiec postanowił popracować za
podopiecznego. Pisał za niego meldunki. Były złe. Pisane językiem absolwenta
uczelni Walichnowskiego, sprawiały wrażenie skrzyżowania felietonu z „Trybuny
Ludu” z pamiętnym wystąpieniem wicepremiera Stanisława Kociołka piętnującego
chuliganów i innych, antyrobotniczych rozrabiaczy. Ale przełożeni kupowali wszystko.
„Bolek” pracował kilka lat. Gdy osłabło napięcie społeczne, poluzowano naciski
na agenturę.
Pisał po swojemu. Donosił na kolegów, informował o sytuacji w zakładzie,
oceniał brygadzistę, majstra, kierownika, brał niewielkie pieniądze, które
kwitował pseudonimem.
Jego materiały nigdy nie stanowiły podstawy do wszczęcia jakiejkolwiek sprawy.
Takich agentów bezpieka nie ceni. Wprawdzie oficer obiektowy robił co mógł,
uzupełniając dokumentację we własnym zakresie, ale niewiele z tego wynikało.
Prowadzący szybko zrozumiał, że praca nad dokształcaniem agenta, próba
nauczenia go właściwego klecenia zdań, sprawienia, aby był w nich
jakikolwieksens, mijała się z celem.
Łatwiej mu było tłumaczyć to, co usłyszał od „Bolka” na język polski i samemu
pisać notatki i doniesienia niż sprawić, aby agent czegoś się nauczył. Im więcej
pracy w dokumentację wkładał opiekun, tym bardziej hardział agent. Aż pewnego
dnia , kto wie, czy nie pod wpływem nauk korowców, „Bolek” doszedł do wniosku,
że ma dosyć współpracy.
Powiedział to wprost oficerowi prowadzącemu. Obiektowy, przyzwyczajony do
odwalania czarnej roboty za agenta, nie zmartwił sie tym zbytnio. Pisał dalej,a
pieniądze brał do swojej kieszeni. Teczki „Bolka” puchły. Sam agent spuszczony z
uwięzi, wdał się w inne przyjaźnie.
Przekonano go, że powinien dołączyć do ruchu odnowy. Dołączył.
Jajogłowi, którzy powoli przejmowali sprawy robotnicze w swoje ręce, poznali się
na zaletach „Bolka” o wiele lepiej niż bezpieka. Nikt nie usiłował go zmieniać.
Wręcz przeciwnie. Starano się w nim rozwinąć naturalne predyspozycje do
przywódctwa. Udało się.
„Bolek” uwierzył w siebie.
Był czas że ja również wierzyłem w „Bolka”. Wbrew temu, co wyczytałem w aktach,
sądziłem że „Bolek” był wówczas potrzebny. Co więcej, nadal tak myślę.
Przyjaciele mają mi to za złe.
-Spójrz w jego oczy – mówią – są wypłowiałe jak stare dżinsy. Nie patrzą
wprost, tylko błądzą po bokach, jakby je wszystko raziło. „Bolek” jest tworem
bezpieki. Na podstawie jego akt w latach 80. usiłowano przeprowadzić kombinację
operacyjną. cdn.

Bolek 3

[swarozyc]

Po latach rozmawiam z przełożonym oficera obiektowego, który „Bolka” kiedyś
prowadził. Ten oficer już nie żyje. Jego dawny szef wie, że w maju 1986 r. Przez
trzy dni przeglądałem materiały dotyczące agenta – sześć tomów po ok. 500 stron
każdy. W Firmie opracowywano alternatywne rozwiązania, w jaki sposób postępować
z przeciwnikami politycznymi. Nie znałem tych planów. Mój rozmówca też ich
zapewne nie znał, choć musiał wiedzieć znacznie więcej od innych.
Jednym z drobniejszych elementów szerszego planu perspektywicznego wytyczanie
kierunków pracy Firmy, było propagandowe przygotowanie do przyszłych
niestereotypowych decyzji – prób dogadania się z przeciwnikami politycznymi za
cenę oddania części władzy.
Wcześniej zaplanowano napisanie cyklu książek w oparciu o rozmowy z
najważniejszymi osobami w państwie. Powołano odpowiednie zespoły. Podobno
przygotowano kilka wersji maszynopisów w oparciu o wypowiedzi gen. Kiszczaka i
innych prominentów ze sfer partii, rządu i bezpieki.[…]
Dawny szef oficera obiektowego, ”Bolka” zna jedynie ze spotkań kontrolnych,
materiałów operacyjnych i innych przekazów. Pytam jaki jest ten ich były agent.
Jest tępy jak paleolityczna bestia, co mu nie przeszkadza mieć o sobie jak
najlepsze zdanie. To naprawdę rzadko spotykany fenomen – wytwór cywilizacji
XXw., współczesny Frankenstein. Mimo że nie ma nic do powiedzenia, bo zawsze za
niego myśleli inni, mówi co mu przyjdzie do głowy i jest bardzo z siebie
zadowolony. Dzięki specyficznej sytuacji, wytworzonej oczywiście niezależnie od
niego, udało mu się niektóre sprawy przeprowadzić w taki sposób, w jaki je
zaplanowały mózgi stojące w centrum świata. I on uwierzył, że to jego zasługa.
A człowiek prymitywny, któremu uda się coś raz i drugi, słyszy już tylko
oklaski. Na wszystko inne jest głuchy. On ma teraz dla siebie tyle szacunku, że
nie starcza go już dla innych.
Pytasz dlaczego w drugiej połowie lat osiemdziesiątych zrezygnowano z
ujawniania roli „Bolka”?
Bo nagle zmieniły się koncepcje nie tylko Firmy. Nagle świat zaczął się
zmieniać, wszystko się poplątalo. Firma musiała się szybko dostosować do nowych
wymogów. Pewne osoby, o których strach wspominać, uznały, że pora na generalne
porządki i nowe przestawianie mebli. „Bolek”, który nie był „Bolkiem” załapał
się do pierwszego zespołu. Popierały go obie strony myśląc, że on jest z nimi.
Zaczęto go chronić jak królewski brylant. Był bardzo potrzebny. Naprawdę.
Odegrał kapitalnie swoją rolę, zresztą znakomicie rozpisaną. I znowu się urwał.
Tak jak kiedyś faktyczny „Bolek” urwał sie oficerowi obiektowemu.
Czy go lubię? Zdecydowanie nie lubię.
Co robię gdy pojawia się na szklanym ekranie mojego telewizora?
Naciskam w pilocie przycisk wyłącznika.

Henryk Piecuch - Służby specjalne atakują. Warszawa 1996.

Wciaz nie chce uwierzyc, ze jest corka SB-ka Bolka

[heraldek]

.....i wciaz czeka, ze rodzina otrzyma jakis tytul szlachecki...

Święty Boże Bolkowi już nie pomoże...

[wlserwis]

Juz Bolkiem zostanie.

Córka Wałęsy pozwała wydawcę Zyzaka

[bokassa]

Sens wypocin Brzyduli jest w jednym zdaniu taki,przez książkę Zyzaka
straciłam szacunek do własnego ojca-Bola.

Córka Wałęsy pozwała wydawcę Zyzaka

[ft-35]

HaHa . Chyba by zaistnieć w mmediach.