Steinbach: To Polska sprowokowała Hitlera

Steinbach: To Polska sprowokowała Hitlera

[wspanialy.inteligentny.rumcajs]

Pytanie czy ona sie leczy, a moze leki zapomniala?

Sygnatariusze

[grba]

„Karta Wypędzonych” to bardzo piękny dokument. Warto by się zapoznać kim byli
szlachetni sygnatariusze, którzy złożyli pod nim 30 nieczytelnych podpisów.

1.
Dr Rudolf Wagner przedstawiciel Niemców z Bukowiny urodził się w Galicji, z
rodziców pochodzących ze wschodnich Czech, po pierwszej wojnie światowej
został obywatelem Rumunii. W czasach studenckich był aktywnym działaczem
Narodowosocjalistycznego Związku Studentów, następnie został pracownikiem
Sicherheitsdienstes (SD) der SS Służby Bezpieczeństwa SS. W latach 1938-1940
pracował w nstytucie SS „Wannsee-Institut”. Wannsee łatwe do zapamiętania...
Instytut zajmował się planowaniem narodowościowego aspektu Nowego Porządku w
Europie czyli kogo wysiedlić, przesiedlić, eksterminować. Po zdobyciu wiedzy
teoretycznej skierowany został do pracy u samego Reinharda Heydricha w "Zentrale
der Vernichtung" (Centrala Zagłady). Następnie w Paryżu w stopniu tylko
unterscharführera ciężko pracował w Sicherheitspolizei. Jego wysiłki zostały
docenione skierowano go na „14 Führerlehrgang der SS” (14 Kurs Dowódców SS).
Wyszkolony skierowany został do Sicherheitspolizei w Belgradzie (maj -
listopad 1941), gdzie „pracował” w Einsatzkommando które zajmowało się
„zabezpieczaniem tyłów”. Z wieloma doświadczonymi kolegami z tej jednostki
zostaje przeniesiony w styczniu 1942 na obszar Związku Radzieckiego. Znowu
jego praca została doceniona, awansuje do Berlina by zostać pracownikiem
Abteilung VI (Ausland) RSHA. Karierę zakończył w stopniu
SS-Obersturmbannführera. Po wojnie działał w „Komitecie Pomocy Ewangelickim
Przesiedleńcom z Bukowiny”, był rzecznikiem „Landsmannschaft der Deutschen aus
der Bukowina”, zasiadał w bawarskim Landtagu. O swojej karierze krwawego psa w
SS milczał.

2.
Waldemar Kraft rzecznik Ziomkostwa Wisła –Warta (Landsmannschaft
Weichsel-Warthe). Od 1920 do 1939 był jednym przywódców mniejszości
niemieckiej w Polsce i dyrektorem niemieckich organizacji rolniczych w Polsce:
Hauptvereins der Deutschen Bauernvereine in Posen i Deutschen
Landwirtschaftlichen Zentralverbandes in Polen. Po ataku na Polskę 13
listopada 1939 jego zasługi zostały docenione, mianowano go Hauptsturmführerem
SS, Nadal był specjalistą od
spraw rolnictwa m.in. w Amt II ("Volkstumsreferat") des
Reichssicherheitshauptamtes (RSHA) a także w Izbie Rolniczej
(Landwirtschaftskammer) w Poznaniu. Pełniąc te funkcje realizował program
wypędzania polskich rolników z Wielkopolski i osiedlania Niemców. Od 1943 w
NSDAP. Po wojnie z taką kartą chciał wrócić do Polski?

3.
Alfred Gille przewodniczący "Landesverbandes der Heimatvertriebenen
Schleswig-Holstein". Od 1928 do 1945 burmistrz miasta Lötzen (Giżycko) w
Prusach Wschodnich. SA-Scharführer i od 1 maja 1937 członek NSDAP z nr.
członkowskim 6.019.687. Pod koniec 1942 jako administrator wojenny
odkomenderowany na Ukrainę, gdzie był Gebietskommissar des Kreisgebietes
Saporoshje-Stadt, Generalbezirk Dnjepropetrowsk. Co robił w Zaporożu? Jak
zanotowano w jego charakterystyce służbowej: „zawsze bez zastrzeżeń umacniał
państwo narodowosocjalistyczne”. Czy po wojnie mógł wrócić do Giżycka?

4.
Gottlieb Leibbrandt rzecznik Arbeitsgemeinschaft der Ostumsiedler
(Rußlanddeutsche)Od 1 października 1933 roku członek NSDAP i
narodowosocjalistycznej organizacji studenckiej na uniwersytecie wiedeńskim,
ochotniczo wstąpił do SA. Po delegalizacji organizacji nazistowskich w Austrii
został kierownikiem wyszkolenia w nielegalnej NSDAP, aresztowany, zbiegł do
Niemiec.

5.
Walter von Keudell podpisał kartę jako rzecznik "Landsmannschaft Berlin-Mark
Brandenburg". W przeszłości był funkcjonariuszem partyjnym Deutschnationalen
Volkspartei (DNVP), z jej ramienia był ministrem spraw wewnętrznych Niemiec.
21 lutego 1933 wysłał telegram do „Brunatnego Domu” partyjnej centrali NSDAP w
Monachium: "Auf Veranlassung von Minister Göring erbitte ich beschleunigte
Aufnahme in die Partei (zu diesem Zeitpunkt war wegen des Massenandrangs
bereits mit einem Aufnahme stopp zu rechnen; E. S.) und Bestätigung sowie
Mitteilung an die Parteipresse." Telegraficzną deklarację doceniono, został
przyjęty do NSDAP 20 marca 1933 (nr 1 429 388) i w prasie partyjnej tak jak
chciał ogłoszono i potwierdzono jego członkostwo. Dlaczego był pupilkiem
Göringa? Walter von Keudell był prawnikiem, politykiem i... leśnikiem, co dla
Wielkiego Łowczego Rzeszy miało kapitalne znaczenie. Następnie Walter von
Keudell pełnił funkcje:
Preußischer Oberlandforstmeister, Generalforstmeister und Staatssekretär im
Reichsforstamt in Berlin, Führer des Deutschen Forstvereins (Führer
Niemieckiego Związku Leśnego). W latach 1941-43 był królewieckim landratem. Od
1948 już CDU... Rosjanie takich ludzi nazywają „moneta która zawsze chodzi”.

6.
Franz Hamm rzecznik Heimatvertriebenen aus Jugoslawien Działacz mniejszości
niemieckiej (Donauschwaben) w Jugosławii, z której uczynił nazistowskie
narzędzie polityki III Rzeszy, paramilitarną V kolumnę witającą się „deutsche
Gruß”. Nie powinno to nas dziwić, organizacyjnie bowiem podlegał
„Volksdeutschen Mittelstelle” kierowanej przez SS-Obergruppenführera Lorenza W
Jugosławii miał swój udział w niemieckiej polityce rabunku i zagłady. Historyk
Thomas Casagrande w pracy popartej dokumentami opisującej dzieje złożonej z
volksdeutschów SS-Division „Prinz Eugen", ujawnia rolę Hamma w zagładzie
Żydów. Od 1942 roku, kiedy Wojwodina została przekazana Węgrom Hamm zaczyna
działać w Budapeszcie. Węgry też nie mogły liczyć na jego lojalność, bo już 19
marca 1944 do tego kraju wkraczają wojska niemieckie, wtedy energicznie
wspiera tę i inne akcje niemieckich rządców. Wspiera, wspomaga, propagandowo
uzasadnia deportację węgierskich Żydów do Auschwitz będąc przywódcą „Block der
deutschen nationalsozialistischen Reichstagsmitglieder". A po wojnie „szczery”
obrońca wypędzonych...

7.
Karl Mocker przewodniczący "Landesverbandes der vertriebenen Deutschen" w
Badenii- Wirtemberdze. Niemiec sudecki, funkcjonariusz partii Konrada Heinleina.
Od 1938 do 1945 adwokat w Chomutovie (Komotau). Po wojnie wraz z Eduardem
Fiedlerem byłym nazistowskim burmistrzem Komotau, z Seppem Schwarzem też z
Komotau „nadkierownikiem” okręgowego narodowosocjalistycznego urzędu szkolnego
pracowali nad „Prawem do Ojczyzny”. Oczywiście nad swoim prawem, bo inni...
Historyk Rolf Gebel ujawnił, że Mocker 1 października 1938 dumnie zameldował
dowódcy niemieckiego Wehrmachtu wkraczającego do Komotau, że miasto jest
"JUDENFREI".

8.
Następny Niemiec sudecki Josef Walter popisał „Kartę” jako przewodniczący
"Landesverbandes der Heimatvertriebenen" w Hesji. Oczywiście henleinowiec, ale
przede wszystkim działacz gospodarczy i Hauptgeschäftsführer
Sudecko-Niemieckiej Izby Gospodarczej. „Ujednolicił” pod nazistowski
strychulec wszystkie miejscowe organizacje gospodarcze, przemysłowe,
rzemieślnicze. Gdyby dzisiaj żył podpisałby się pod pozwem do Trybunału w
Strasburgu o zwrot niemieckich majątków? Sam będąc w Sudetach gospodarczym
führerkiem skutecznie aryzował żydowski majątek, sklepy, hotele, zakłady...

Sygnatariusze #2

[grba]

9.
Erik von Witzleben, który sygnował „Kartę” jako przewodniczący "Landsmannschaft
Westpreußen". W Polsce posiadał ogromny majątek ziemski w Liszkowie koło
Łobżenicy w obecnym powiecie Pilskim. W połowie 1940 r. Reichsführer SS Heinrich
Himmler osobiście mianował 60-letniego von Witzlebena SS-Sturmbannführerem na
wniosek SS-Obergruppenführera Heydricha Reinharda. Zaszczyt ten usadawiano jego
wieloletnią pracą na rzecz umacniania niemczyzny, 3 miesiącami spędzonymi w
polskim więzieniu za antypolską działalność, był także jednym z dowódców
dowódców pomorskiego Selbschutzu. Członkowie Selbschutzu przygotowali listy
Polaków, których następnie...

10.
Rudolf Lodgman von Auen rzecznik „Sudetendeutschen Landsmannschaft”, był ważnym
działaczem radykalnej antysemickiej Deutsch-nationalen Partei w Republice
Czechosłowackiej. W okresie międzywojennym przez 20 lat jego grupa parlamentarna
domagała się ograniczenia praw obywatelskich dla ludności żydowskiej. Był tak
radykalnym zwolennikiem Hitlera, że stał się zażartym przeciwnikiem Henleina,
którego pogardliwie nazywał „oportunistą” i „instruktorem turystycznym”. W
listach do Hitlera denuncjował Henleina jako „plemiennego niemiecko-sudeckiego
separatystę”, który szkodzi zjednoczeniu z Rzeszą. Domagał się także rozwiązania
„kwestii żydowskiej” w wielu opublikowanych atykułach i z satysfakcją powitał w
październiku 1938 wkraczający do Sudetenlandu Wehrmacht, który dawał mu
„pewność” rozwiązania nurtujących go problemów. Ponownie dał znać o sobie jako
znawca spraw żydowskich w czasie afery związanej z porwaniem Eichmanna przez
Izraelczyków w Argentynie. W r. 1960 w „Sudetendeutsche Zeitung" opublikował
płomienny protest twierdząc, że Eichmann bezprawnie porwany jako Reichsdeutsch
nie utracił niemieckiego obywatelstwa i prawa do opieki państwa niemieckiego.
Domagał od Ministerstwa Spraw Zagranicznych RFN działania na rzecz ratowania
Eichmanna przed izraelskim wymiarem sprawiedliwości.

Specjalista ze Związku Wypędzonych.
W latach 1953-1961 szanowany niemiecki historyk Theodor Schieder wydawał bogatą
dokumentację gromadzącą relacje dotyczące zbrodni popełnianych na Niemcach,
listy ofiar, statystyki, analizy planów i organizacji wysiedleń [Bearbeitung d.
Dokumentation: Vertreibung der Deutschen aus Ost- Mitteleuropa (1953 - 1961)].
Miał doświadczenie nie tylko teoretyka i zawodowego historyka, ale także
eksperta i praktyka. Schieder będąc od 1937 roku członkiem NSDAP stał się
„bojowym naukowcem”, który zajmował się problemami rewizji traktatu
wersalskiego, przestrzeni życiowej (Lebensraum), oraz zasiedleniem i
germanizacją wschodnich przestrzeni (Ostraumes). Już 7 października 1939
przygotował memoriał, w którym domagał się zaanektowania przez III Rzeszę
znacznych obszarów Polski, wysiedlenia z nich 700 tys. Polaków oraz "odżydzenia"
reszty Polski. Jego plan wcielono w życie. Zajmował się także kwestiami „ochrony
niemczyzny”. przed mieszaniem się z innymi grupami narodowościowymi i rasami.
Aktywnie pracował w ośrodkach badawczych zajmujących się „wschodem”, był
członkiem Wschodnioniemieckiej Wspólnoty Badawczej (Nord- und Ostdeutschen
Forschungsgemeinschaft - NOFG). Wiele koncepcji Schiedera znalazło miejsce w
Generalplan Ost. www.shoa.de/content/view/216/63/

Rzeźnik

Friedrich-Wilhelm Schallwig przez całe dziesięciolecia był osobą numer 2 w
Krajowym Związku Wypędzonych w Badenii-Wirtembergii, a od 1972 r. był także
szefem Ziomkostwa Śląskiego w Ländle. Ów urodzony w 1902 r. w śląskim Boguszowie
(Gottesberg) prawnik, członek NSDAP od stycznia 1932 r., przybył w lecie 1941 r.
w składzie Einsatzgruppe A na Łotwę. Grupy operacyjne były utworzone specjalnie
do prowadzenia czystek etnicznych na podbitych terenach. 170-osobowe
Einsatzkommando 2, do którego należał Schallwig, tylko do początku września 1941
r., wymordowało, jak się szacuje, 17 tysięcy ludzi. Komendant Einsatzgruppe A,
Walter Stahlecker zgłosił Berlinowi na początku 1942 r. niemal ćwierć miliona
zabitych. W marcu 1944 r. Schallwig przeniósł się do Budapesztu; krótko potem
Niemcy rozpoczęli deportacje węgierskich Żydów do Auschwitz. Schallwig został
osobistym referentem Hansa Geschke, dowódcy policji bezpieczeństwa
(Sicherheitspolizei) i przełożonego Adolfa Eichmanna. W randze Sturmbannführera
SS Schallwig objął w końcu 1944 r. dowództwo policji bezpieczeństwa w mieście
Szombathely w zachodnich Węgrzech. Po wojnie organa wymiaru sprawiedliwości
wielokrotnie przesłuchiwały Schallwiga, ale ten zaprzeczał swojemu udziałowi w
zbrodniach – co jednak za „wykluczone” uważa Peter Klein, autor pracy na temat
„ostatecznego rozwiązania” w Rydze. Schallwig zmarł w 1977 r. wskutek wypadku
drogowego, ale jeszcze w 2002 r., z okazji 25-tej rocznicy śmierci Związek
Wypędzonych z Badenii-Wirtembergii złożył hołd pamięci swego wieloletniego
wiceprzewodniczącego.

Zastanawiające jest , że po wojnie biedni wypędzeni, kobiety, dzieci, starcy
byli reprezentowani przez wybrane w demokratycznych wyborach stare nazistowskie
świnie.
W Berlinie Charlottenburgu na placu Theodora Heussa (to dobre niemieckie
nazwisko, prezydent RFN, w czasach Hitlera niemalowany opozycjonista) wypędzeni
ustawili pomnik. Wyryto na nim trzy słowa: Freiheit, Recht, Friede. Gdyby
sygnatariusze karty wpędzonych w odpowiednim czasie trzymali się ideałów, które
wypisali na tym pomniku, nie byłoby niemieckich wypędzonych, wystaw, związków.
Nie byłoby też etatów, politycznych wpływów, stanowisk, odznaczeń, muzeów...

Badacze

[grba]

W latach 1953-1961 szanowany niemiecki historyk Theodor Schieder wydawał bogatą
dokumentację gromadzącą relacje dotyczące zbrodni popełnianych na Niemcach,
listy ofiar, statystyki, analizy planów i organizacji wysiedleń [Bearbeitung d.
Dokumentation: Vertreibung der Deutschen aus Ost- Mitteleuropa (1953 - 1961)].
Miał doświadczenie nie tylko teoretyka i zawodowego historyka, ale także
eksperta i praktyka.

Schieder będąc od 1937 roku członkiem NSDAP stał się „bojowym naukowcem”,
który zajmował się problemami rewizji traktatu wersalskiego, przestrzeni
życiowej (Lebensraum), oraz zasiedleniem i germanizacją wschodnich przestrzeni
(Ostraumes).

Już 7 października 1939 przygotował memoriał, w którym domagał się
zaanektowania przez III Rzeszę znacznych obszarów Polski, wysiedlenia z nich
700 tys. Polaków oraz "odżydzenia" reszty Polski. Jego plan wcielono w życie.
Zajmował się także kwestiami „ochrony niemczyzny”. przed mieszaniem się z
innymi grupami narodowościowymi i rasami. Aktywnie pracował w ośrodkach
badawczych zajmujących się „wschodem”, był członkiem Wschodnioniemieckiej
Wspólnoty Badawczej (Nord- und Ostdeutschen Forschungsgemeinschaft - NOFG).
Wiele koncepcji Schiedera znalazło miejsce w Generalplan Ost.

www.shoa.de/content/view/216/63/

Rzeźnicy

[grba]

Friedrich-Wilhelm Schallwig przez całe dziesięciolecia był osobą numer 2 w
Krajowym Związku Wypędzonych w Badenii-Wirtembergii, a od 1972 r. był także
szefem Ziomkostwa Śląskiego w Ländle.

Ów urodzony w 1902 r. w śląskim Boguszowie (Gottesberg) prawnik, członek NSDAP
od stycznia 1932 r., przybył w lecie 1941 r. w składzie Einsatzgruppe A na
Łotwę. Grupy operacyjne były utworzone specjalnie do prowadzenia czystek
etnicznych na podbitych terenach. 170-osobowe Einsatzkommando 2, do którego
należał Schallwig, tylko do początku września 1941 r., wymordowało, jak się
szacuje, 17 tysięcy ludzi. Komendant Einsatzgruppe A, Walter Stahlecker zgłosił
Berlinowi na początku 1942 r. niemal ćwierć miliona zabitych.

W marcu 1944 r. Schallwig przeniósł się do Budapesztu; krótko potem Niemcy
rozpoczęli deportacje węgierskich Żydów do Auschwitz. Schallwig został
osobistym referentem Hansa Geschke, dowódcy policji bezpieczeństwa
(Sicherheitspolizei) i przełożonego Adolfa Eichmanna. W randze Sturmbannführera
SS Schallwig. objął w końcu 1944 r. dowództwo policji bezpieczeństwa w mieście
Szombathely w zachodnich Węgrzech.

Po wojnie organa wymiaru sprawiedliwości wielokrotnie przesłuchiwały
Schallwiga, ale ten zaprzeczał swojemu udziałowi w zbrodniach – co jednak
za „wykluczone” uważa Peter Klein, autor pracy na temat „ostatecznego
rozwiązania” w Rydze. Schallwig zmarł w 1977 r. wskutek wypadku drogowego, ale
jeszcze w 2002 r., z okazji 25-tej rocznicy śmierci Związek Wypędzonych z
Badenii-Wirtembergii złożył hołd pamięci swego wieloletniego
wiceprzewodniczącego.

Rzeźnicy

[grba]

Wypędzonym był również "rzeźnik Warszawy" Reinefarth - posiadacz
legitymacji uciekiniera "C".

www.powstanie-warszawskie-1944.ac.pl/cv_reinefarth.htm

[grba]

Niestety link nie działa. Reinefarth po wojnie został działaczem partii: Gesamtdeutscher Block/Bund der Heimatvertriebenen und Entrechteten - Blok Wszechniemiecki/Blok Wypędzonych ze Stron Ojczystych i Pozbawionych Praw.