Rowerowy survival

[hardy1]

Minionej soboty znowu wybrałem się, w gronie kilku kolegów, na całodzienną wycieczkę rowerową. Tym razem - kierunek Bory Tucholskie.
Liczyliśmy na ładną, weekendową wyprawę, sielskie krajobrazy, jesienne barwy. Na początku wszystko przebiegało zgodnie z oczekiwaniami:

[hardy1]

Rzeka Wda tworzyła urocze zakola, rozlewała się, na których to rozlewiskach królowały wyspy. Sielski krajobraz. Nic, tylko patrzeć i chłonąć naturę:

[hardy1]

Jeszcze przed południem, kiedy poranne mgły zniknęły z Borów, a temperatura podniosła się z minus jeden aż do plus osiem, z żywym zainteresowaniem przeczytaliśmy zajazdowskaz :

[hardy1]

Nie wypadało nie kierować się zajazdowskazem. Ktoś się natrudził, postawił... trzeba mieć szacunek dla ludzkiej pracy. Jako porządni rowerowi turyści, postanowiliśmy okazać ten szacunek, i skierowaliśmy się we wskazanym kierunku. W nagrodę mogliśmy odpocząć, zjeść dobry obiad, wypić chłodne... eee, napoje

[hardy1]

Na mapie była zaznaczona żółta trasa turystyczna. Nieznana nam wcześniej. Czas było poznać nowe tereny. Ruszyliśmy. Na początku asfalt, potem dobrze ubity szuter, potem zaczęły się lekkie trudności. Ciągle wzdłuż Wdy, blisko rzeki. Można jeszcze było jechać, czasem pchać. Małe podejścia i zejścia nie były kłopotliwe. Ważne, że trasa szeroka, dogodna dla nóg i rowerów. Jakiś pień w poprzek leżący? Zdarza się, jedna przeszkoda to nie przeszkoda. Taka natura dość dzikiej Natury :

[hardy1]

Troszkę gorzej. Drugie drzewo. Zwalone? Zdarza się. Jakoś je ominiemy...:

[k.karen]

Ależ to piękne! Wygląda jak dziewicza puszcza!
Uuuu... takiej wyprawy, to można pozazdrościć

[hardy1]

Trochę gorzej. Ścieżka niknie pod liśćmi, pod nimi błoto, ślisko, pod górę i z góry, ciągle nowe drzewa, zwalone w poprzek...

[hardy1]

Zwalone drzewo przy ziemi, drugie zaczepiuone wyżej. Jak je przejść? Ani górą, ani dołem... trzeba sposobem...

[hardy1]

Przecisnąć się można. Tylko na cholerę jeszcze przeszkadzają sztywne, suche konary? Są jak ostrokół, czy zasieki z drutu kolczastego...

[hardy1]

Chwila lżejszej trasy. Leżące obślizgłe, omszałe pnie, nie są wielką przeszkodą. Dalej leżące drzewo też nie wygląda na problem nie do przebycia:

[hardy1]

Kilkanaście metrów spokojniejszego odcinka. Niedługo trwała chwila oddechu. Przed nami wyrosły następne groźne zasieki ze zwalonego drzewa:

[hardy1]

Żebyśmy nie popadli w rutynę i monotonię pokonywania zwalonych drzew, co kilkadziesiąt metrów spotyka nas urozmaicenie, w postaci płynących po stoku strumyków w małych jarach. Węższe jakoś przekraczaliśmy, szersze stwarzały większe trudności. Dobrze że były płytkie Tylko to wszechobecne błoto, śliskie i utrudniające zejście, a następnie wspięcie się z rowerem... :

[k.karen]

To chyba był najgorszy i najtrudniejszy odcinek trasy?

[hardy1]

Ten odcinek wolę nazwać najbardziej... atrakcyjnym wizualnie i nie powodującym monotonii Nie żadne tam nudne asfalty i płaskie trasy

[k.karen]

No, przecież! Asfalt to tylko dla matek karmiących

Ale może pomyśl jednak o zmianie opon?

[hardy1]

Ee tam Wolę mimo wszystko asfalt Ale czegóż się nie robi dla minimum atrakcji i w dobrej grupie kolegów? Inaczej bym nie poznał Polski naszej całej, również tej trudniejszej do przebycia, z dala od uczęszczanych szlaków, ale pięknej w swej dzikości

[hardy1]

Chyba dobry kierunek zachowujemy... ścieżka prowadzi tędy czy tamtędy?

[hardy1]

Wspaniałe chłodzenie zgrzanej stopy, na pozostałą część trasy. Kiedy się wdepnie po kostki w błoto, ukryte pod opadłymi liśćmi, żaden październikowy gorąc już nie grozi

[hardy1]

Jedyny właściwy kierunek wskazywała Wda. Kręciła się zakolami, nie trzymała prostego kierunku, ale przynajmniej prowadziła. I te wspaniałe widoki uroczego zakątka leśnego, prawdziwej natury

[hardy1]

Znowu przeszkoda. Już jednak nabraliśmy doświadczeniu w ich pokonywaniu...

[1agfa]

Wspaniałe to, Hardy: rowerowy cross, survival, przyjazne wspólne wędrowanie - włóczęga "w nieznane" i pokonywanie przeszkód, taki zdrowy wysiłek, aż kości trzeszczą...i późniejsza satysfakcja z pokonania przeszkód - no zazdroszczę!
( to jest to, co tygrysy lubią najbardziej).
Pokonywałeś tereny rzadko tykane ludzka stopą, dzikie i całkowicie naturalne - i to z pojazdem, który niejednokrotnie sam nosiłeś, zamiast on - Ciebie
Ale przecież w tym cały urok podobnych wypraw (i okoliczności towarzyszących ), jak pamiętam.
Dzięki za wspaniały fotoreportaż.

[hardy1]

Jeżeli już wspomniałeś o trzeszczeniu kości, Agfo... po drodze natknęliśmy się na resztki zwierzęcia. Nie nie, to nie resztki po naszym leśnym posiłku. Jakieś leśne drapieżniki były chyba szybsze; nic nam nie zostawili. A może mrówki?
Możliwe że zwierzę padło po złamaniu tylnej nogi.

[k.karen]

Z ludzkiego punktu widzenia, to może wydawać się okrutne, ale takie są prawa natury.
Myślę, że ten zwierz padł śmiercią naturalną. Gdyby był postrzelony, to myśliwi na pewno by go znaleźli. Nie widać tam wnyków, więc to też nie jest sprawka kłusowników. Może było chore, albo złamało kończynę. Selekcja naturalna i jak najbardziej zgodna z prawami natury, sprawiedliwa.
Zdjęcie niesamowite, realistyczne i jeszcze bardziej podkreśla w jakim uroczysku się znaleźliście.
Mimo takich przykrych widoków z tym zwierzęciem, mieliście niezwykłą okazję obcować z przyrodą i jej prawami. Zwiedzając zabytki nie przeżylibyście czegoś tak wyjątkowego, mam na myśli całokształt tej wycieczki

[hardy1]

Raz nasze wyprawy ukierunkowane są na zwykłą przejażdżkę, innym razem na ciekawe miejsca, ludzką ręką wykonane, jeszcze innym na obcowanie i zmaganie się przede wszystkim z przyrodą

[1agfa]

Normalna rzecz, Hardy - naturalne zjawisko w przyrodzie, sądzę jak Ty. Skoro nie było widać w pobliżu wnyków, drucianych pętli, paści itp. czyli oznak działalności kłusowników, to szkielet tego koziołka oznacza naturalną selekcję (drapieżnik?), albo zwykłą śmierć; może z przyczyny choroby.
Kłusownik zabrałby przecież rogi młodego koziołka, jako trofeum.
Fotka rzeczywiście jest świadectwem, że zagłębiliście się w szczery bór.
Dobrze, że są jeszcze takie rzadkie miejsca, wolne od ludzkiej ingerencji!

[hardy1]

Agfo, dzięki wycieczkom na rowerach odkryliśmy kilka takich "diabelskich miejsc", które w nocy pewnie wyglądają jak uroczyska z wiedźmami. Naprawdę jakbyśmy przenieśli się w dawne czasy dzikich kniei

[hardy1]

My się przepychaliśmy brzegiem rzeki, trudną ścieżką. Wda zaś nic sobie z naszych wysiłków nie robiła, leniwie dalej płynęła

[hardy1]

My zaś, nasyciwszy oczy widokami leśno-wodnej natury, zmuszeni byliśmy do pokonywania kolejnych przeszkód. Już się przyzwyczailiśmy. Jedynie pytanie kołatało nam w głowach - ile jeszcze? jak daleko do cywilizacji?

[hardy1]

Wreszcie zaczynało się przejaśniać między drzewami. Czyżby? To nic, że pod górkę, ważne, że kończyły się chaszcze i błoto. Można było nawet wsiąść na rower...

[hardy1]

Jest! Widać! Pewnie pole uprawne na skraju lasu! Cywilizacja!

[hardy1]

Niestety, taka panorama ukazała się nam . Panorama po przejściu trąby powietrznej

Wyszliśmy na ogromną porębę. Straszne pustkowie w środku Borów Tucholskich. Dopiero w tym momencie zrozumiałem, że jest to trasa trąby powietrznej z połowy lipca ubiegłego roku, która poczyniła ogromne zniszczenia. Widziałem ten kataklizm na żywo, znalazłem się w tamtym roku na skraju. Pisałem o tym w ubiegłym roku na Podwórku.
To dzisiejszy widok, po wykarczowaniu połamanych drzew. Widok, który zobaczyliśmy po przebyciu Diabelców 2 i wyjechaniu z lasu:

[hardy1]

Tak zaś wyglądało w ubiegłym roku, w kilka dni po po przejściu tej trąby powietrznej. Jedno z moich zdjęć, które wtedy zrobiłem:

[k.karen]

Pamiętam. Znalazłam ten wątek z Twoją fotorelacją.

forum.gazeta.pl/forum/w,92813,138348467,,Bory_Tucholskie_Miesiac_po_trabie_powietrznej_.html?v=2&wv.x=1

[hardy1]

Dziękuję, Karen
Dzisiejszy widok zasmuca:

[hardy1]

Widok z innej perspektywy:

[hardy1]

Nie było co długo patrzeć. Przejechaliśmy przez ten zniszczony teren leśny. Na skraju terenu, zniszczonego przez trąbę powietrzną, mogliśmy zobaczyć, jaką miało siłę. Wysoko na drzewie zawisł kawał blachy z jakiegoś dachu:

[hardy1]

Tak wygląda w zbliżeniu:

[k.karen]

Hardy, znalazłam zdjęcia z jeszcze innej perspektywy. Dopiero z góry widać, jak wielkie są zniszczenia.

www.twojapogoda.pl/wiadomosci/113026,zobacz-jak-znikaja-lasy-w-polsce

[hardy1]

Wklejone przez Ciebie zdjęcie faktycznie pokazuje o wiele lepiej, jakie zniszczenia przyniosła ta trąba powietrzna. Miała szerokość około 400 metrów.
Po prawej widać domek. Właściciele mieli cholerne szczęście. Byli prawie na skraju zniszczeń...

[k.karen]

To zaledwie kilkanaście metrów od tego pobojowiska, niesamowite.
Pamiętam ten dzień i będę jeszcze długo pamiętać.

[1agfa]

Niezwykły widok gospodarstwa - domu obok tego martwego pasa, drogi zniszczenia; niczym oaza pośród gruzowiska. Szczęściarze, nie ma co!

Podobałoby mi się takie pomieszkiwanie w ciszy, wśród lasów...

Dowiedziałem się, że 1 człowiek potrzebuje 30 kg tlenu na dobę.
60. letnia sosna produkuje tlen dla 3 dorosłych osób.
1 ha drzew produkuje dziennie tlen dla 45 osób.
3 do 10 razy więcej niż użytki rolne na tej samej powierzchni.
Lasy na ziemi produkują ca 26.6 mld litrów tlenu, połowę całkowitego zapotrzebowania dla wszystkich ludzi i zwierząt.
A ilość lasów topnieje w zastraszającym tempie...
Trzeba sadzić drzewa!

k.karen napisała:

> To zaledwie kilkanaście metrów od tego pobojowiska, niesamowite.
> Pamiętam ten dzień i będę jeszcze długo pamiętać.

[hardy1]

Wreszcie dojechaliśmy do oznak cywilizacji. Tablice z informacją o szlakach turystycznych, to też historia tej ziemi:

[hardy1]

Trafiliśmy na tablice, które mogą zainteresować naszych warszawiaków :

[hardy1]

[hardy1]

W tym regionie odbyliśmy naszą wyprawę:



I to jest koniec wycieczki, proszę wycieczki Dziękuję za uwagę

[fenikss.2972]

fajne fotki
powitać
zazdroszczę kondycji, choć zawsze wolałem piesze wycieczki w takie rejony, bo tachać plecak i do tego rower, to już za leniwy byłem

[hardy1]

Cześć Feniks
Rowerowe dają dużo lepsze możliwości zwiedzania. Pieszo nie przejdziesz w jeden dzień odległości między jednymi a drugimi ciekawymi obiektami, jakie opisałem i obfotkowałem np. w poprzednim moim wątku o wycieczce.

[fenikss.2972]

no i dlatego tachałem plecak, bo wycieczki musowo trwały od dwóch do kilku dni

[hardy1]

Nie każdy ma takie możliwości, na dwa-trzy dni. Na rowerze każdy z grupy może jeden dzień weekendowy znaleźć, zwłaszcza że jeździmy praktycznie co tydzień

[k.karen]

Wreszcie ktoś z mojej "brygady" piechurów, Tyś mi brat, Feniksie!

Ale wiesz co, rowerzyści też mają dobrze. Oni nie muszą taszczyć plecaków, mają sakwy na rowerach

[fenikss.2972]

nooooooooo
więc taszczą rowery z sakwami
a poważnie, to po prostu robiło się wypady weekendowe na przykład. Z biwakowaniem, nocnym wyciem przy ognisku i degustacją miejscowych browarów. Bo w sumie ode mnie w fajne miejsca jednak kawałek jest. Więc jechać z rowerami pociągiem, żeby się przejechać po górkach i zaraz wracać to żadna radocha.

[k.karen]

Nie, nooo... przecież nie każda wycieczka to taki survival
Ale całkiem logiczna uwaga

[fenikss.2972]

rowerem to tylko nad zalew, uważając, żeby nie skończyć plackiem na środku ulicy, bo ze ścieżkami rowerowymi to parę.....naście............. lat temu było u nas krucho.
no jeszcze mi się zdarzy logicznie rozumować ...

[k.karen]

U nas ścieżki rowerowe mogą być wzorcowe, naprawdę włodarze się postarali. Ale to jest wynik dużo wcześniejszych działań, bo miasto należy do "miast bez barier".

[fenikss.2972]

nasze też bez barier..... żadnych

[hardy1]

Na szczęście u mnie wystarczy krótki wypad poza miasto, i już człek może się naoglądać lub nawdychać Stwierdzam, (czego wcześniej nie zauważałem), że mieszkam w bardzo ciekawym zakątku Polski
W lato zaś robimy i 2-3 dniowe wypady, połączone z przejazdem pociągiem. Takie jak na Hel i do Trójmiasta w tym roku. Na przyszły rok znowu coś dłuższego zaplanujemy