Kiedy chce...

[1agfa]

Stanisław Barańczak.
poznan.gazeta.pl/poznan/1,36001,17183121,_Ta_smierc_to_nieslychana_niesprawiedliwosc___Stanislaw.html#BoxSlotI3img
Widokówka z tego świata

Szkoda, że Cię tu nie ma. Zamieszkałem w punkcie,
z którego mam za darmo rozległe widoki:
gdziekolwiek stanąć na wystygłym gruncie
tej przypłaszczonej kropki, zawsze ponad głową
ta sama mroźna próżnia
milczy swą nałogową
odpowiedź. Klimat znośny, chociaż bywa różnie,
Powietrze lepsze pewnie niż gdzie indziej.
Są urozmaicenia: klucz żurawi, cienie
palm i wieżowców, grzmot, bufiasty obłok.
Ale dosyć już o mnie. Powiedz co u Ciebie
słychać, co można wiedzieć
gdy się jest Tobą.

Szkoda, że Cię tu nie ma. Zawarłem w chwili
dumnej, że się rozrasta w nowotwór epoki;
choć jak ją nazwą, co będą mówili
o niej ci, co przewyższają nas o grubą warstwę
geologiczną, stojąc
na naszym próchnie, łgarstwie,
niezniszczalnym plastiku, doskonaląc swoją
własną mieszankę śmiecia i rozpaczy -
nie wiem. Jak zgniatacz złomu, sekunda ubija
kolejny stopień, rosnący pod stopą.
Ale dosyć już o mnie. Mów, jak Tobie mija
czas - i czy czas coś znaczy,
gdy się jest Tobą.

Szkoda, że Cię tu nie ma. Zagłębiam się w ciele,
w którym zaszyfrowane są tajne wyroki
śmierci lub dożywocia - co niewiele
różni się jedno z drugim w grząskim gruncie rzeczy,
a jednak ta lektura
wciąga mnie, niedorzeczny
kryminał krwi i grozy, powieść-rzeka, która
swój mętny finał poznać mi pozwoli
dopiero, gdy i tak nie będę w stanie unieść
zamkniętych ciepłą dłonią zimnych powiek.
Ale dosyć już o mnie. Mów, jak Ty się czujesz
z moim bólem - jak boli
Ciebie Twój człowiek.

[wirujacypunkt]

Smutno się zrobiło, bo odszedł wspaniały człowiek.
{*}

[wscieklyuklad]

Co będzie świadectwem. Stanisław Barańczak

Nie nasze podręczniki historii, których nikt
nie otworzy, bo i po co, nie
gazety, które nigdy nie były otwarte
na rzeczywistość (jeśli nie liczyć niektórych
nekrologów i prognoz pogody), nie listy,
które tak często były otwierane, że
niczego w nich nie mogliśmy pisać otwarcie,
i nawet nie literatura, też zamknięta
w sobie, w szufladach urzędników albo
w tekturowych trumienkach okrojonych wydań

jeśli co pozostanie, to otwarte oczy
tego dziecka, co dzisiaj nie może zrozumieć
naszego świata zamkniętego i
otwiera usta, aby zadać nam pytanie;
i jeśli nie przestanie powtarzać swych pytań,
da kiedyś naszej prawdzie otwarte świadectwo .


To smutny dzień. A jednocześnie kwintesencja życzeń Ulissesa o "nie rozmowach".
Bo właśnie ten a nie inny wiersz S.Barańczaka jest wierszem o nie rozmowach, które są ważne.


*
Zatrzasnąłem myśli na kłódkę
struny głosowe uwięziłem
w klatce krtani
wyrazy uderzały bezładnie w pręty
jak strwożony skowronek
rozpaczliwie tęskniący za wolnością
pióra frunęły w powietrzu
wprost do przewróconego kałamarza
maczałem w nim tępe koniuszki lotek
rysując na skórze
nic nie znaczące symbole
koła kwadraty i spirale
labirynt z zerwaną nicią Ariadny
topiłem wosk by znów wzlecieć ku słońcu
w przewidywaniu upadku
Umieranie jest zawsze ciche...

[ulisses-achaj]

"Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy"

Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy,
Starość u kresu dnia niech płonie, krwawi;
Buntuj się, buntuj, gdy światło się mroczy.

Mędrcy, choć wiedzą, że ciemność w nich wkroczy -
Bo nie rozszczepią słowami błyskawic -
Nie wchodzą cicho do tej dobrej nocy.

Cnotliwi, płacząc kiedy ich otoczy
Wspomnienie czynów w kruchym wieńcu sławy,
Niech się buntują, gdy światło się mroczy.

Szaleni słońce chwytający w locie,
Wasz śpiew radosny by mu trenem łzawym;
Nie wchodźcie cicho do tej dobrej nocy.

Posępnym, którym śmierć oślepia oczy,
Niech wzrok się w blasku jak meteor pławi;
Niech się buntują, gdy światło się mroczy.

Błogosławieństwem i klątwą niech broczy
Łza twoja, ojcze w niebie niełaskawym.
Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy.
Buntuj się, buntuj, gdy światło się mroczy

[dunajec1]

"Jest czas rodzenia i czas umierania
czas siania i czas zbierania....."

Przemijanie, wczoraj on , jutro.......?

[1agfa]

Nigdy nie pytaj, Dunajcu, komu bije.
Kiedy chce...

dunajec1 napisał:

> "Jest czas rodzenia i czas umierania
> czas siania i czas zbierania....."
>
> Przemijanie, wczoraj on , jutro.......?

[poe-poi]

[1agfa]

Poe, czyli cisza...
Dziękuję.
Kiedyś zachwyciły mnie panaBarańczakowe przekłady Kotów Thomasa Stearns Eliota. Bo oprócz własnej twórczości, świetnych przekładów szekspirowskich i nie tylko, oprócz własnych limeryków również takie przekłady popełnił zręcznie.
W innym czasie i w innym miejscu cytowałem je
Pozostawił bogactwo.

poe-poi napisał(a):

>
>
>

[1agfa]

Tomik "Widokówka z tego świata" otwiera wiersz, wpisany na początku...a kończy ten tomik wiersz o nieco innej wymowie:

"Żeby w kwestii tej nocy była jasność"

Ponieważ nigdy nie wiadomo,
czy oczy również jutro z rana
otworzą się, czy bielą stromą
rozwidni się jak co dzień ściana
na wprost; ponieważ wysypana
żwirem alejka szepcze z chrzęstem
czyjś późny powrót i swój banał
dźwięczy gdzieś świerszcz; ponieważ jestem
- jak na sennego - dość świadomy
własnego niezasługiwania
na miejsce w punkcie, gdzie atomy
się zbiegły, i w niezbieżnych planach
planet; ponieważ prócz tykania
sekund przez fosforyczną przestrzeń
tarczy budzika nic nie wzbrania
wdzięcznym być w śnie; ponieważ jestem
- jak na blask gwiazd - dość niewidomy,
aby mi z łaski była dana
zdolność sięgania po kryjomu,
na oślep, w zaczajony na nas
mrok, umiejętność popełniania
wykroczeń poza siebie, przestępstw
przez kordon czaszki, zbrodni trwania
większych niż śmierć; ponieważ jestem
- jak na śmierć - dość żywego zdania
o krwi, tętniącej w skroń rejestrem
łask, nie myśl, że nie jestem w stanie
wierzyć, żeś jest. W to nie wierz: jestem.