Najmłodsza

[tatianaonline]

zgadzam się z tym, że pozytywna motywacja dobrze wpływa na maluchy,
trzeba tylko mieć nadzieję, ze nasze szkoły temu wyzwaniu sprostają?

Najmłodsza

[wizytka1]

Nie sprostają.
Niestety jestem o tym przekonana. Doświadczona. Gorzko.
Ja i moja rodzina.
Jestem mamą dzisiaj już 19-letniego ADHD-owca. O tym przez co
przeszedł mój syn i my razem z nim mogłabym napisać książkę.
Wydaje mi się, że tylko dzięki naszej determinacji i wierze w jego
umiejętności udało nam sie wychować szczęśliwego, młodego człowieka
bez kompleksów.
Syn, co często idzie w "parze", jest także dyslektykiem i
dysgrafikiem.
Tylko swojej i naszej cięzkiej pracy zawdzięcza to, że dzisiaj czyta
i pisze na poziomie, który można uznać za średni.
Szkoła w Polsce ma tylko jedno zadanie - program nauczania.
Do zawodu trafiają w 99 % kobiety chcące jak najwięcej czasu
poświęcić własnej rodzinie. To zrozumiałe. Głównym powodem dla
którego wybierają ten zawód to godziny pracy, urlop i dodatkowe
przywileje.
Ideałów szybko się pozbywają , chociażby pod dużym stosem
dokumentacji.
Nauczyciele nie są przygotowani do pracy z dziećmi trudnymi,
dysfunkcyjnymi. To rodzi wiele nieporozumień i frustracji.
Przychodzą okresy zoobojątnienia.
W całym tym systemowym bałaganie tkwi dzieciak potrzebujący już i
teraz pomocy, tkwią rodzice najczęściej pozostawieni sami sobie z
uczuciem winy i beznadziejności.
Przez kilkanaście lat udziału syna w tym całym zamieszaniu zwanym u
nas systemem edukacji napotkaliśmy na swojej drodze tylko dwie osoby
pracujące w szkole i zaiteresowane pomocą oraz umiejące lub chociaż
starające się udzielić mu pomocy. Dwie. Żadna z nich nie znała
rozwiązań systemowych i nie potrafiła nas odpowiednio pokierować.
Wszystko czego sie dowiedzieliśmy i nauczyliśmy pochodzi ze spotkań
i rozmów z rodzicami innych dzieci z podobnymi problemami.

Pani Joasiu pozdrawiam Panią serdecznie i jestem przekonana , że
jest Pani jedną z najsympatyczniejszych sześciolatek jakie znam :)

Najmłodsza

[naels]

Pani Joanno, z calym szacunkiem, ale nie bardzo rozumiem, co chciala
pani przekazac tym felietonem, a z tym, co rozumiem, zupelnie sie
nie zgadzam.

Opisuje pani, jak to, jako zdolna i ambitna kilkulatka, poszla pani
wczesnie do szkoly, i jaki wielki wplyw wywarlo to na calym pani
zyciu, po czym gladko przechodzi pani do dyskusji nad posylaniem do
szkoly szesciolatkow. A co ma piernik do wiatraka? Sama pani pisze,
ze pani specyficzne doswiadczenie wynikalo nie z tego, ze w ogole
zaczela pani szkole jako male dziecko, ale z tego, ze koledzy z
klasy byli wyraznie starsi od pani. Jesli wszystkie szesciolatki
pojda do szkoly, to tego problemu nie bedzie, bo wszystkie beda w
tym samym wieku.

A pomysl szkoly, gdzie "kazdy robi, co chce" niepokoi mnie. Podaje
pani przyklad ucznia, ktorego interesuja samochody, wiec pozwala mu
sie zaprojektowac samochod, i dzieki temu staje sie szkolna gwiazda.
A jesli kogos interesuje wylacznie lansowanie sie po galeriach?
Pozwolimy mu zaprojektowac galerie? A jesli jedyne, co uczen lubi,
to drinkowac z kolegami za garazem? Kazemy mu zaprojektowac
gorzelnie?

A teraz na powaznie. W kraju, w ktorym mieszkam, eksperyment ze
szkola typu "kazdy robi, co chce" wprowadzono w latach 90. Rezultaty
zaczynamy dzis obserwowac w pelnej krasie, katastrofalne zarowno dla
gospodarki, jak i dla spoleczenstwa. W eksperymentalnej szkole
bardzo szybko okazalo sie bowiem, ze ogromna wiekszosc uczniow lubi
kilka bardzo waskich dziedzin: sztuke, fotografie, spiew, malowanie,
taniec, projektowanie artystyczne, szeroko pojeta komunikacje,
media, "prace z ludzmi", itp. Wielbiciele samochodow bardzo szybko
wykruszyli sie, kiedy okazalo sie, ze do zaprojektowania
najprostszego potrzeba troche wiedzy z fizyki. Nawet do popularnej
ochrony srodowiska szybko zniechecily uczniow podstawy chemii.
Efekty? Rynek pracy peka w szwach od bezrobotnych socjologow,
psychologow, specjalistow od komunikacji interpersonalnej,
bibliotekarzy, politologow, dziennikarzy, grafikow i fotografow.
Niespelnione gwiazdy baletu zaludniaja programy typu "Idol",
bezrobotni absolwenci szkol operowych chalturza podpitym gosciom na
statkach wycieczkowych, specjalisci of projektowania reklamy zyja w
nedzy od zlecenia do zlecenia. I oczywiscie wszyscy gromadnie
narzekaja na rzad, ze nie walczy z bezrobociem.
Tymczasem kluczowe galezie gospodarki zaczynaja podupadac z braku
specjalistow! Zamyka sie kopalnie, bo nie ma geologow, produkcji
przemyslowej grozi zapasc, bo nie ma kto pracowac w elektrowniach,
szczegolnie atomowych. Lekarzy i pielegniarki sprowadza sie z
Polski. Jednym z kluczowych argumentow przeciwko wprowadzeniu
czesnego dla studentow spoza Europy bylo "Jesli mlodziezy z Azji nie
bedzie stac na studia u nas i przestanie przyjezdzac, a potem sie u
nas osiedlac, to kraj stanie z powodu braku inzynierow".

Jednym slowem, pomysl na szkole, w ktorej uczen robi, co chce jest
chybiony, bo ogromna wiekszosc dzieci i spora czesc nasolatkow po
prostu nie wie, czego chce i co jest dla nich dobre.

[zolwex]

O ktorym skandynawskim kraju mowa? :)

Szczepkowska i Dunin skrycie i przewrotnie

[kasterekastere]

realizują, reżyserują i asekurują z pachołami SB potworny gwałt i mord
psychiczny w konwencji fiesty w okolicznościach publicznego linczu w
prasie i sieci

Najmłodsza

[iruuu]

Strzał w dziesiątkę - a ja myślałam, że bez powodu czuję się inna. Zostalam
posłana do szkoły rok wcześniej niż inne dzieci - podobnie jak autorka
artykułu umiałam czytać dużo wczesniej, niż moi rówieśnicy. Nie uważam, żeby
było to dla mnie złe doświadczenie, zwlaszcza jeśli chodzi o mój rozwój
intelektualny, ale problem pojawił się w kontaktach interpersonalnych.
Dzieciaki z klasy zawsze traktowały mnie jako tą "najmlodszą" - nie nadającą
się do gier i zabaw dla "starszaków", potem do potańcówek i imprez. Tak
naprawdę dopiero teraz to widzę - nigdy nie byłam w pełni akceptowana w
szkole. Stosunek do mnie zmienił się dopiero na studiach, gdzie wiek nie
stanowił już problemu - na moim kierunku spotyka się studiujących 17-latków i
30-latków.
Szkoła była... bolesna. Czasami mam żal do moich rodziców - nie tylko o to, że
zabrano mi rok z dzieciństwa, ale głównie o to, że nie byłam zwykłą
dziewczynką. Dopiero teraz uwidaczniaja się cechy, na wykształcenie których
wpłynęło moje szkolne otoczenie - jestem nieśmiała, niepewna siebie,
nieprzekonana o własnej wartości. Staram sie z tym walczyć, ale... trudno jest
walczyć z cechami nabytymi w przeciągu 12 lat.

Najmłodsza

[cartophell]

szkoly, ktore buduja sukces ucznia na poczuciu "ja potrafie" sa nie
tylko w Nowym Yorku. Mozemy miec takie tez w Polsce, wystarczy tylko
zastosowac teorie w praktyce i wyszkolic nauczycieli.
Zreszta ....pani, tak naprawde, nie jest szesciolatka i nie
wykluczone, ze nawet polska szkola nie jest juz taka jak wtedy,
kiedy pani nia byla? W koncu PBL(Problem-based Learning) czyli
Nauczanie metodą rozwiązywania problemów, ktorego przyklad pani
przytoczyla, to metoda juz stara i wyprobowana.

Czy ktoś zrozumiał ten felieton?

[normalniejszy]

Dla mnie czytanie Szczepkowskiej to jak rozmowa ze stereotypową blondynką:
Wątki przeplatają się bez sensu w jeden bezrefleksyjny potok, który jest
związany z tematem tylko o tyle, że coś jej się skojarzyło.

Najmłodsza

[godeep]

Szczepkowska pisze:
> (...) Bo ja szkołę źle zniosłam.

To widać gołym okiem. I doprawdy, nie ma się czym chwalić.
Prawda, kretynko?

Ale o co chodzi?

[titta]

Zupelnie bez sensu. Zadnej analogi tu nie ma, gdzyz nie chodzi o
jedno dziecko a o caly rocznik szesciolatkow. No chyba, ze komus
przeszkadza, ze sa starsze klasy w szkole...

Najmłodsza

[3xm]

Problemem nie jest to, że 6latki idą do szkoły, problemem jest sposób
wprowadzania zmian, z zaskoczenia, z lekkim przymusem (poprzez brak
alternatyw). Wychowanie dziecka to proces, nie można ministerialna decyzją,
dekretem nagle dokonywać w ich życiu rewolucji.
Reforma, jeśli konieczna z jakichś powodów, powinna mieć długi okres
przejściowy, by dziecko, które ma iść do szkoły w wieku lat 6 było do tego
odpowiednio przygotowane, m.in. przez wcześniejsze przedszkole. By rodzice
mogli siebie i dziecko do tego przygotować.

Najmłodsza

[aeromonas]

Też poszłam do szkoły jako sześciolatka (umiałam czytać i pisać,
więc psycholog stwierdził, że w przedszkolu cofnę się w rozwoju).
Szkoła jest nieprzyjemna nie tylko dla sześciolatków, ale kto
powiedział, że ma być przyjemna? Nie popadajmy w przesadę. Z jednej
strony - rwetes, że dzieci do szkoły nie dorosły, z drugiej -
nadambitni rodzice obciążają dzieci tysiącem zajęć dodatkowych
(muzyka, tenis, języki obce). Zgoda, że szkoła nie jest, delikatnie
mówiąc, doskonała, jednak od czasów Bismarcka dokonał się w tej
dziedzinie duży postęp. Nie przesadzajmy z chronieniem dzieciaków
przed całym światem. Ja tam zawsze byłam zadowolona, że jestem
młodsza (a więc "do przodu"), a drobne kłopoty (np. z przewrotem w
tył) wynikały z innych przyczyn.

Najmłodsza

[marimaryam]

Na temat zdolnych głów polecam artykuł:


charaktery.eu/artykuly/Rodzina/554/Pani-woli-zdolne-dzieci/

[squirrel9]

Problemem jest POLSKIE SZKOLNICTWO!!!! a nie to,ze 6-latek powinien
zaczynać edukację.
W Kanadzie, gdzie dzieci mojego rodzeństwa chodzą do szkoły edukację
zaczyna się jeszcze wcześniej, 4-tatki chodzą do "szkoły" na 2,5
godziny. Tak oswaja się dzieci ze szkołą.
Polski problem polega na tym,ze zaczyna się dyskusja na temat jak to
rodzice mają rozwiązać. jakim cudem można dziecko posyłać do szkoły
na 2,5 godziny!?!?? Bo w Polsce dzieci się chowa a nie wychowuje.
Rodzic ma dziecko ale nie ma wobec niego obowiązków. Dziecko musi
się wtopić w życie dorosłego a nie dorosły zajmować się dzieckiem.
O całej reszcie "edukacji polskie" nie wspomnę.
Jako 6-latka posłana do szkoły bo umiałam pisać, czytac, liczyć,
dodawać i odejmować nie uważam,ze 6 lat to za mało by się edukować.
To normalny wiek, szkoła tylko nie zawsze jest normalna. Ja trafiłam
na taka OK :) Szkołe podstawową wspominam naprawdę sympatycznie i
zawsze mówię,że nie ma jak dobrze skończona podstawówka ...

Najmłodsza

[donewelinda]

Droga Pani Joanno! Gdyby moja kochana mama posluchala rady dyrektora
wiejskiej podstawowki,w ktorej rozpoczelam swoja edukacje jak 5cio
latka, zapewne od razu wyladowalabym w klasie dla siedmiolatkow.
Mialam 5 lat gdy zaczelam plynnie czytac, pisac, liczyc i recytowac
wierszyki. W wieku 8 lat napisalam pierwszy wierszyk, a nieco
pozniej ksiazke "O przygodach zabka Alfreda", byl i podzial na
rozdzialy, podrozdzialy, byla numeracja stronic, okladka, byly i
ilustracje.. Gdy opiekunka pieciolatkow zauwazyla, ze czytam uwagi
wpisane przez nia do dzienniczka ucznia, kazala mi czytac fragmenty
czytanek z klas wyzszych, zeby zawstydzic starszych uczniow, nie
umiejacych jeszcz poprawnie czytac. Dyrektor owej szkoly poradzil by
dziecka nie marnowac, tylko puscic na gleboka wode skoro plywac juz
umie, ale moja mama pozwolila mi bawic sie w brodziku, z
rowiesnikami, zebym nie czula sie najmlodsza. Dla pieciolatki
siedmioletni "starszak" to osoba duzo starsza, a to przeziez tylko 2
lata roznicy! A jednak! Tak jak Pani napisala, dla doroslego rok
jest jak 10 lat dla dziecka. Ciesze sie, ze mama nie zabrala mi tych
2/20 lat! Pozdrawiam!

[lena575]

Mały problem w tym,ze dziś 6-ltaki mają uczyć się w grupie
równieśników czyli takich samych 6-latków.