dziady

[Gość: łowca jeleni]

I kłaniały się ludy bałwanom swoim

I tak zrobili królowie dla Francuzów bałwana, i nazwali go Honor, a był to ten
sam bałwan, który za czasów pogańskich nazywał się cielcem złotym.

Zaś Hiszpanom zrobił król bałwana, którego nazwał Preponderencją polityczną
albo Influencją polityczną, czyli mocą i władzą, a był to ten sam bałwan,
który Asyryjczykowie czcili pod imieniem Baala, a Filistynowie pod imieniem
Dagona, a Rzymianie pod imieniem Jowisza.

A zaś Anglikom zrobił król bałwana, którego nazwał Panowaniem na morzu i
Handlem, a był to ten sam bałwan, który się nazywał dawniej Mamonem.

A zaś Niemcom zrobiono bałwana, który się nazywaj Brodsinn, czyli Dobrybyt, a
był to ten sam bałwan, który się nazywał dawniej Molochem i Komusem.

[Gość: RODAK]

Włosi wymyślili sobie bałwana-boginię, którą nazwali Równowagą polityczną. A
tego bałwana nie znali dawni poganie, a Włosi pierwsi zaprowadzili u siebie
cześć jego i bijąc się o niego osłabli, i zgłupieli, i wpadli w ręce tyranów.

Pruski król nakreślił koło i rzekł: Oto jest Bóg nowy. I kłaniano się temu kołu,
i nazywano tę cześć Zaokrągleniem politycznym.

Imiona tych trzech królów, Fryderyka, Katarzyny i Marii Teresy były.
Tedy owa trójca widząc, iż jeszcze nie dosyć narody głupie i zepsute były,
wyrobiła nowego bałwana, najobrzydliwszego ze wszystkich, i nazwała tego bałwana
Interes, a tego bałwana nie znano u pogan dawnych.

Ale jeden naród polski nie kłaniał się nowemu bałwanowi i nie miał w mowie
swojej wyrazu na ochrzczenie go po polsku, równie jak na ochrzczenie czcicieli
jego, którzy nazywają się z francuskiego egoistami.
Był tedy naród polski od początku do końca wierny BOGU przodków swoich.

[Gość: gość]

światowid ???

[Gość: Pieron]

Bóg Najwyzszy zajmowal Perun, Bóg Burzy, znany takze pod imionami Swietowit i
Jarowit. Slowo bóg znaczylo "budzacy lek (z powodu swej potegi)". Slowo o
podobnym znaczeniu - gad - czyli "straszny, wstretny" stalo sie u Slowian nazwa
weza, zas u ich sasiadów Germanów - wlasnie okresleniem boga (gott u Niemców,
god po angielsku). Inna nazwa istot nadprzyrodzonych byl kyrtu, pózniej czrtu,
czyli "potezny". Nie wiadomo dlaczego tym mianem chrzescijanie zaczeli nazwac
nie Boga lecz... diabla, czyli czarta. Inne diabelskie imie, bies, pierwotnie
oznaczalo cos zupelnie innego: srodek rozjasniajacy umysl, a wiec napój z
halucynogennych grzybów i jagód, którym slowianscy wróze-szamani raczyli sie
podczas biesiady czyli, doslownie "jedzenia biesów".
Perun jak juz bylo wspomniane wczesniej byl najprawdopodobnie glownym Bogiem.
Imie jego wiaze sie ze wspołczesnym rzeczownikem "piorun". Oznacza "tego ktory
uderza". Jest typowym indoeuropejskim Bogiem-Gromowladca. Prokopiusz z Cezarei
pisze: "Uwazaja oni(slowianie) ze jeden tylko bog tworca blyskawicy, jest panem
całego swiata". Do naszych czasow przetrwaly zwroty typu: "piorun wie",
"pieronie", "niech to piorun trzasnie" itp. Potwierdza to jaki budzil respekt i
jaka wiedze posiadał.
Weles/Wołos najprawdopodobniej utworzono od "wel" "wiel" czyli wiele. Chociaz
takze mozliwe jest "volst"-włość. Prawie pewne ze jest on Bogiem krainy
umarłych; przypisywane sa mu takze funkcje boga magii i przysiegi. Ciekawe jest
ze o ile znajdujemy we wspołczesnym jezyku odniesiena do Peruna to na pierwszy
rzut oka takich odniesien do Welesa nie znajdziemy. Ale jest jeszcze jedno
ciekawe, niewymienione stwierdzenie-"Licho wie". Z tego co wiadomo Licho to
złośliwy duch leśny. Ale co duch lesny moze takiego wiedziec? Las to w
wierzeniach Słowian swiat nie ludzki zamieszkany przez duchy(w tym takze
zmarlych). A Bogiem-wladca dusz jest Weles. Wiec dochodzimy do wniosku ze Weles
i Licho to ta sama
osoba.

[Gość: Tadeusz]

Na poczatku nie bylo nic poza niebem i morzem, Bogiem płynacym łodzią, Diabłem
ktory wyłonił sie z piany morskiej i dosiadł do Boga. Pomysl stworzenia ziemi
podsunal bogu diabel ktory sam nie mogl go wykonac. Bog wyslal go na dno po
garsc piasku. Bog rzucil ja na wode i tak powstal zaczatek ladu tak maly ze
ledwo mogl pomiescic ich dwoch. Diabel chcial zepchnac spiacego Boga do wody ale
w ten sposob przyczynil sie do rozrastania sie ladu od strony Boga(wschodniej) i
swojej (zachodniej). Obaj stworcy wszczeli spor ktory skonczyl sie odejsciem
Boga w niebiosa a Diabla w otchlan ( do swiata dolnego; podziemnego). Opowiesc
ta przechowala sie w ustnej ludowej tradycji Rusi i Polski.
Odbiega ona zdecydowanie od podobnych mitow monoteistycznych; jest ewidentnie
dualistyczna. Bog i Diabel sa zalezni od siebie nie moga bez siebie istniec; Bog
jako mieszkaniec niebios nie ma dostepu do wod ktore sa chaotyczne i chtoniczne.
Natomiast Diabel bez pomocy Boga nie moze stworzyc ziemi. Bog i Diabel to
najprawdopodobniej Perun i Weles/Wołos lub inne bostwa swiata gornego i dolnego
pod które potem podstawiono postacie chrzescijanskie. U Słowian wystepuje takze
typowy trojpodzial swiata na gorny (niebo, siedziba Boga-gromowladcy),
środkowy(ziemia) i dolny (podziemie; piekło;kraina umarlych, siedziba
Boga-wladcy dusz). Oba glowne bostwa walcza ze soba. Stary,
ogolno-indoeuropejski jeszcze mit mowi o tym jak Bog-gromowladca zabija smoka
uosabiajacego sily chtoniczne ktory hamuje obieg wod . Towarzysza temu
wyładowania atmosfeyczne. Smok musi zostac pokonany aby moglo byc mozliwe zycie.
Mit ten, przeksztalcony oczywiscie, jest obecnie legenda Krakowa.

pozdrowienia dla Rity

[Gość: Jorgus]

Zabił święty Jerzy smoka, w płaszcz z atłasu wytarł miecz.
Czarna zdobi go posoka. Smocza śmierć - rycerska rzecz.
Odrąbanym skrzydłem gadzim mąż opędza się od much.
Dowód triumfu w sakwę wsadził komplet świeżych smoczych kłów.

ps

[Gość: Abuse]

Już starożytni heretycy fałszowali dokumenty dotyczące św. Jerzego. Święty
rycerz walczący ze smokiem razi bowiem nie tylko tych, którzy świadomie stoją po
stronie smoka, ale i pseudo-chrześcijan chcących zastąpić dającą moc Miłość
obezwładniającym pacyfizmem.

[Gość: Bozydar]

Wśród prymitywnych ludów znana jest jednostka chorobowa pod nazwą utrata duszy.

Nowocześni psychiatrzy nazwaliby tę jednostkę chorobową, utratę duszy, po
swojemu. W każdym razie jest to zjawisko realne, i według mojego rozeznania,
obecnie bardzo pospolite. Mam wrażenie, że znaczna część ludzi przeżywa
większość swojego życia w stanie utracenia duszy. Może mieli ją kiedyś, na
początku, w dzieciństwie, ale to było krótko i dawno. Dusza, ta którą wykradają
czarownicy, to takie dziwne stworzenie, które do swego rozwoju wymaga
szczególnego środowiska. Lubi stare mury, stare budowle. Ale niekoniecznie one
muszą być stare. Niektóre gmachy już w chwili wybudowania są obdarzone dziwną
mocą przyciągania i leczenia dusz. (Stanęła mi tu przed oczami świątynia Sagrada
Familia w Barcelonie, niedokończone dzieło Antonia Gaudiego.) Ale dużo częściej
są wznoszone budowle toksyczne, a na widok niejednej z nich dusza gotowa jest
sama uciec, nie czekając aż przyjdzie demon i ją porwie. (Przykład: Dworzec
Centralny w Warszawie.) Dusza lubi też stare drzewa. Lasy i aleje. Bagna,
trzciny i torfowiska; szczególnie słowiańska dusza w nich gustuje (ale czy także
np. dusza arabska, tego już nie wiem). Także morze, jeziora i rzeki, ale
koniecznie z czystą wodą. Widok z wierzchowin gór i wzgórz, to też. Dusza
potrzebuje też obecności duchów przodków, którzy żyli w jej okolicy, śladów
pamięci o przeszłości; muzyki, pieśni, obrzędów, także ptaków i zwierząt. Dusza,
aby nie dała się porwać i utracić, musi żyć w związku z tym, co jest wokół niej.
Jeśli ma stworzone odpowiednie środowisko, trzyma się mocno i nie ucieka.
Zakorzenienie narodu w swojej ziemi jest (przynajmniej ja tak to czuję i
rozumiem) szczególnym przypadkiem posiadania właściwego środowiska dla duszy.
Myślę, że jeśli gdzieś pewnej społeczności udałoby się tak urządzić miejscowe
środowisko, aby ich duszom było tam dobrze, to ci ludzie, jako naród lub część
narodu, poczuliby się tam zakorzenieni. Zapewne są przykłady tego w świecie.
Zapewne dałoby się też tak urządzić polski Śląsk, Pomorze i Prusy, aby ziemie te
i ich miasta były odpowiednim środowiskiem dla duszy. Wymagałoby to wielu
szczególnych starań, wymagałoby - przede wszystkim - świadomości tej sprawy, a
tej w Polsce jest o wiele za mało. Stworzenie sprzyjającego środowiska dla duszy
jest trudniejszym zadaniem niż zaopatrzenie mieszkańców w prawo własności, a
także sprawienie, aby mieli pracę i bogacili się. Wygody dla ciała (dobrobyt,
sprawiedliwość i bezpieczeństwo) są łatwiejsze do stworzenia niż wygody dla
ducha, a jak widać nawet z tym są w Polsce nieustanne kłopoty. Ale pewnie można
wzmocnić poczucie zakorzenienia: w tym celu należy zostawiać więcej starych
drzew w lasach i przy drogach. Kryć dachy dachówką a nie szarą falistą blachą.
Chronić bagna i ptaki. Restaurować zabytki i budować nowe domy tak, żeby się ich
nie wstydzić. Nie szatkować całej przestrzeni płotami-zasiekami. Nie rozrzucać
torebek foliowych. Nie wywozić śmieci do lasów. To niektóre działania na
materię. Potrzebne są także (i są jeszcze ważniejsze) działania na świadomość:
poczuć się spadkobiercami ludzi, którzy na tych ziemiach kiedyś żyli,
kontynuatorami ich pracy, chronicielami tego, co tamci stworzyli. Zaakceptować
przeszłość i nie przekłamywać jej. Zapewne trzeba uczyć dzieci w szkołach nie
tylko tej wielkiej, państwowej historii o Sobieskim i Piłsudskim, ale również
tej małej, lokalnej, tłumaczącej dlaczego w jakiejś Jeleniej Górze albo Słupsku
jest teraz tak jak jest. Historii tych, którzy budowali, i tych, którzy
niszczyli. (Może ktoś to robi, nie jestem dobrze wprowadzony w temat.) Hasło
"odwiecznych polskich ziem piastowskich", albo "ziem odzyskanych" jest kłamliwe
i szkodliwe, ale tego potworka nikt prócz nas Polaków nie wyegzorcyzmuje. Do
tego trzeba przyjąć wielowątkowość i wielonarodowość polskich historycznych
tradycji. Mówiąc anegdotami: trzeba polubić i przygarnąć Krzyżaków! Żeby nie
musieli już odgrywać roli uosobienia zła i antypolskiego imperializmu, tylko
stali się tym, kim byli: pewną "alternatywną cywilizacją" nad Wisłą. (Tak było:
pod koniec średniowiecza istniały dwa konkurencyjne ośrodki państwowotwórcze w
dorzeczu Wisły: Kraków w górnym biegu rzeki i Malbork u jej ujścia. Ludność obu
miast w dużym stopniu była niemiecka...) Może przydałoby się założyć Towarzystwo
Przyjaciół Zakonu? Może należałoby nazwy niektórych miast zmienić na bardziej
zbliżone do oryginalnych? - a na pewno nazwy wielu ulic. Tamten rozdział
historii, kiedy Stalin z Churchillem i Rooseveltem przesuwali Polskę i jej
mieszkańców jak wózek na kółkach, należy jednak uznać za nieodwracalnie
zamknięty. Przesunięcie granicy na zachód i wysiedlenia były aktem przemocy i
niesprawiedliwości, ale dobrze będzie, jeśli za sto lub więcej lat okaże się, że
stanowiły koniec nacjonalistycznych obłędów w naszej części Europy.

[Gość: hassan_hanys]

Dusza, czyli śniące ciało (bo to przecież jest to samo - przy jednym z kilku
znaczeń słowa dusza!) dla swego zaistnienia wymaga odpowiedniego środowiska,
właśnie przyrody, a ujarzmienie przyrody jest jedną stroną pewnego procesu,
zjawiska, drugą zaś stroną tego samego jest zniszczenie duszy, odduszenie
(Entseelung po niemiecku?) człowieka; utrata duszy, jej zagubienie. Powszechna
choroba naszych czasów.

Można by pociągnąć dalej ten wątek. Zabić duszy nie można, jej energia jest zbyt
podstawowo zrośnięta z życiem, i dopóki ludzie wegetują, dopóty
dusza/śniące-ciało z nimi, ale tak potraktowana dusza wyradza się i staje się
niszczącą siłą. Śniące ciało dobija się do świadomości przez choroby, a w końcu
kontynuuje swoją niszczącą robotę bez nadziei na uzdrowienie, co najwyżej tak
dobierając choroby, aby delikwent dłużej i okrutniej się męczył. To także powód,
dla którego duchy w naszych czasach i rzeczywistości przejawiają się głównie
jako złe duchy.

Druga myśl (bo daliśmy się wyhasać pierwszej, a druga czeka) jest taka, że
przyroda - ale i śniące ciało - coś mają wspólnego z sacrum, z religią, może
nawet ze zbawieniem... Zobaczymy, co będzie dalej.

[Gość: Werkzeug]

GLOBALNE ŚNIĄCE CIAŁO (global dreambody)

Dwie lub więcej osób wraz ze swoim otoczeniem rozpatrywane w swoim
funkcjonowaniu jako jedno ciało. Procesy tych osób, ruchy ich ciał i zewnętrzne
synchroniczności odzwierciedlają ich sny.

[Gość: lunatyk]

www.staff.amu.edu.pl/~insfil/problemy-dyskusje/tom1/bakke/artykul.htm

he,he!

[Gość: łowca jeleni]

Panie BOŻE wszechmogący! Dzieci Narodu wojennego wznoszą ku Tobie ręce
bezbronne z różnych końców świata. Wołają do Ciebie z głębi kopalni sybiryjskich
i ze śniegów kamczackich, i ze stepów Algeru, i z Francji, ziemi cudzej. A w
Ojczyźnie naszej, w Polsce wiernej Tobie, nie wolno jest wołać do Ciebie; i
starcy nasi, kobiety i dzieci modlą się do Ciebie w skrytości. myślą i łzami.
BOŻE Jagiellonów! BOŻE Sobieskich, BOŻE Kościuszków! zlituj się nad Ojczyzną
naszą i nad nami. Pozwól nam modlić się znowu do Ciebie obyczajem przodków, na
polu bitwy, z bronią w ręku, przed ołtarzem zrobionym z bębnów i dział, pod
baldachimem zrobionym z orłów i chorągwi naszych; a rodzinie naszej pozwól
modlić się w kościołach miast naszych i wiosek naszych, a dzieciom na grobach
naszych. A wszakże niech się stanie nie nasza wola, ale Twoja.

Amen.

[Gość: RODAK]

DZIADY Jest to nazwisko uroczystości obchodzonej dotąd między pospólstwem w
wielu powiatach Litwy, Prus i Kurlandii, na pamiątkę dziadów, czyli w ogólności
zmarłych przodków. Uroczystość ta początkiem swoim zasięga czasów pogańskich i
zwała się niegdyś ucztą kozła, na której przewodniczył Koźlarz, Huslar, Guślarz,
razem kapłan i poeta (gęślarz).

[Gość: TADEUSZ]

Cicho wszędzie, głucho wszędzie,
Co to będzie, co to będzie?